قطره ای از دریا (10)

سخت‌گیری معاویه با شیعیان

11
فهرست فصل‌ها 56

متن فصل

سخت‌گیری معاویه با شیعیان

ابن ابی الحدید می‌نویسد: «لم یبق أحد من المؤمنین إلّا خائف علی دمه أو مشرّد فی الأرض یطلب الأمن فلایجده»[1] ؛ «پس از جریان صلح احدی از مؤمنان نبود، مگر آن‌که بر خون خود وحشت داشت و یا آواره در روی زمین به دنبال محلّ امنی می‌گشت و نمی‌یافت».
معاویه در رأس بنی‌ امیه ، صریحاً دستور داده بود تا «شهادت دادن» (گواهی) هیچ‌یک از اصحاب حضرت علی علیه السلام پذیرفته نشود[2] . حضرت حسین بن علی علیهما السلام به او نوشت که :
تو زیاد را بر عراق حاکم کردی در حالی‌که دست و پای مسلمین را قطع کرده ، چشمشان را کور می‌نمود و آن‌ها را بر شاخه‌های نخل ، بدار می‌آویخت . تو به او نوشتی که هر کس بر دین علی علیه السلام است او را بکش ! او نیز آن‌ها را کشته و به امر تو مثله کرد[3] .
همچنین او بنا به نوشته مورّخین دستور داده بود تا نسبت به محبّین حضرت علی علیه السلام در مورد عطاها سخت‌گیری کرده ، اسامی آن‌ها را از دیوان بیت المال ، حذف نموده و با ایجاد فشار بر آن‌ها، خانه‌هایشان را نیز ویران کنند؛ «أمر بحرمان کلّ من عرف منه موالاة علی علیه السلام من العطاء واسقاطه من الدیوان والتنکیل به وهدم داره»[4] .
سخت‌گیری آن‌ها در مورد اهل بیت  : به اندازه‌ای بود که برای تشدید دشمنی با آن‌ها صریحآ اعلام می‌کردند که : «لا صلاة إلّا بلعن ابی تراب»[5] ؛ نماز، بدون لعن علی (علیه السلام) جایز نیست !
دکتر شیبی در مورد مظلومیت شیعه در طول تاریخ می‌نویسد: «ونجد تاریخ الشیعه منذ کارثة کربلاء عبارة عن سلسلة لاتنقطع التعذیب والإضطهاد»[6] ؛
«تاریخ شیعه پس از حادثه کربلا، یک سلسله عذاب‌ها و فشارهاست که به صورت دائمی بر آن‌ها تحمیل می‌شود».
امام باقر علیه السلام در مورد مظلومیت اهل بیت علیهم السلام می‌فرمود :
همیشه ما مورد تحقیریم و مورد ظلم و ستم قرار داریم . ما را دور می‌کنند و حقیر می‌سازند و محروم می‌نمایند و می‌کشند و مورد خوف و ترس قرار داریم . بر خود و دوستانمان ، تأمین نداریم .
(در زمان معاویه) شیعیان ما را در شهرها کشتند. و دست‌ها و پاهایشان را تنها به ظنّ و گمان قطع کردند. نام هر کس در زمره محبّین یا اصحاب ما برده می‌شد، زندانی می‌شد. یا مالش را غارت می‌کردند، و یا خانه‌اش را ویران می‌ساختند.
این بلا، همچنان در تزاید و شدّت بود تا زمان عبیدالله بن زیاد، پس از آن حجّاج آمد، و شیعیان بسیاری را کشت و ایشان را با ظنّ و گمان ، بازداشت نمود.[7]

---------------------------------------------

[1] به نقل از حياة الإمام الحسن از قرشى : 2 / 232 .
[2] «ألّا يجيزوا لأحد من شيعة عليّ وأهل بيته شهادة»؛ «تا گواهى در دعاوى را براى هيچيك از شيعيان على علیه السلام روا نشمردند»، طبرى : 6 / 146 .
[3] طبقات ابن سعد: 5/71، انساب الاشراف : 2 / 154 .
[4] شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد: 13 / 16 . 
[5] شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد: 2 / 202 .
[6] الصلّة بين التشيّع والتصوّف : 96. تاريخ شيعه از حادثه كربلا به اين سو، عبارت از يك سلسله فشار و شكنجه مداوم است .

[7] تاریخ تشیّع در ایران: 39 .