هشام بن عبدالملک

و امام زین العابدین علیه السلام

هشام بن عبدالملک در زمان خلافت پدرش ، حج به جا آورد. در آنجا مردی را دید که مردم از برابرش به حرکت درآمده و جهت طواف برایش راه باز می‌کنند، در حالی که کسی برای خلیفه چنین کاری نمی‌کند، پرسید: این مرد کیست ؟ فرزدق شاعر سئوال را شنید و اشعار میمیه طولانی خود را که در ادبیات عرب معروف است، سرود. در آن اشعار آمده است :

آن‌کس است این‌ که مکّه و بطحا   مروه و سعی و صفا حجر و عرفات

زمزم و بوقبیس و خیف و منی         طیّبه کوفه ، کربلا و فرات

حرم و حلّ و بیت و رکن و حطیم         هر یک آمده به قدر او عارف

ناودان و مقام ابراهیم          بر علوّ مقام او واقف

قرّة العین سیّدالشهداء است         حبّ ایشان دلیل صدق و صفا

زهرۀ شاخ و دوحۀ زهراست         بغض ایشان سبیل کفر و نفاق

میوۀ باغ احمد مختار         گر بپرسند زآسمان بالفرض

لالۀ داغ حیدر کرّار         سائلی مَن خیار أهل الأرض

چون کند جای در میان قریش         به زبان کواکب و انجم

روَد از فخر بر زبان قریش         هیچ لفظی نیاید إلّا هم

که به دین سرور ستوده شیم         ذکرشان سابق است بر افواه

به نهایت رسیده فضل و کرم         بر همه خلق بعد ذکر الله

ذروه عزّت است منزل او         سرهمۀ نامه رواج افزا

حامل دولت است محمل او         نام ایشان است بعد نام خدا

از چنین عزّ و دولت باهر         هم عرب هم عجم بود قاصر

جدّ او را به مسند تمکین         خاتم الأنبیاء است نقش نگین

در عرب در عجم بود معروف          که بدانش مغفل و مغفور

هشام از این ماجرا خشمگین شد و امام زین العابدین علیه السلام چهار هزار درهم برای فرزدق فرستاد، فرزدق نپذیرفت و گفت: من شما را شایسته مدح و ستایش دیدم و مدحتان کردم . امام علیه السلام درهم‌ها را به فرزدق برگرداند و فرمود: ما خانواده‌ای هستیم که اگر چیزی به کسی بخشیدیم آن را باز نمی‌ستانیم .[1]

-------------------------------------------------------------------------------------------

[1] . پيشواى علم و معرفت : 184 (پاورقى).