طرفدارى در حکومت بنى امیّه

از مسیحیّت و یهود

در کتاب «امویّان...» مى‌نویسد: مدّت کوتاهى پس از خلافت هشام ، خالد بن عبدالله قسرى از سال 724 تا 738 م والى عراق شد. در برخى مواقع ، وى بر ولایت‌هاى شرقى نظارت کلّى داشت ؛ امّا گویى در برخى مواقع دیگر، خراسان از حوزه حکومت او خارج مى‌شده و خلیفه شخصاً و به طور مستقیم والى آنجا را تعیین مى‌کرده است .

خانواده خالد در شام ، تقریباً از آغاز دورۀ اموى ، خانواده وجهه‌دارى بود و خالد در زمان خلافت ولید، مدّتى والى مکّه بود. وى همانند هشام ، به خاطر تصاحب املاک در عراق و به چنگ آوردن ثروت ، انگشت‌نما بود. در سنّت خبرى و روایى ، نگاه‌هاى خصومت ‌ورزانه‌اى به او احساس مى‌شود که گاهى او را محارب اسلام و هوادار شدید مسیحیان ، یهودیان و حتّى زرتشتیان قلمداد کرده‌اند.

نقل است او یک بار، مسیحیّت را بر اسلام برتر دانست و براى مادر مسیحى‌اش در پشت مسجد در کوفه کلیسایى بنا کرد. در برخى متون ، او را زندیق دانسته‌اند، عنوانى که با گرایش‌هاى مانوى و حتّى ملحدانه پیوند خورده، ولى اغلب مورد تردید و مجادله بوده است .

گویند: دلبستگى او به خاندانش آن‌قدر زیاد بود که حتّى حاضر مى‌شد اگر خلیفه امر نماید کعبه را تخریب کند. وقتى که والى مکّه بود، نوشته‌اند که او براى زائران ، جداگانه منبع آبى فراهم کرده بود تا با این وسیله چاه مقدّس زمزم را خوار و آب آن را تلخ شمارد و اعلام کرد این آب که او تهیه کرده ، به دستور نماینده خدا (خلیفه) بوده است !(1)

-------------------------------------------------------------

(1) امويّان ؛ نخستين دودمان حكومت‌گر در اسلام : 99.