(2)
الرقعة إلى اللَّه تعالى تجعل في طىّ رقعة الإمام أرواحنا فداه
قال العلاّمة المجلسي رحمه الله في «بحار الأنوار» :
أنّها تكتب وتطوى ، ثمّ تكتب رقعة اُخرى إلى صاحب الزمان صلوات اللَّه عليه ، وتجعل الرقعة إلى اللَّه تعالى في طيّ رقعة الإمام أرواحنا فداه ، وتجعل في الطين وترمى في البحر أو البئر يكتب :
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ
إِلَى اللَّهِ سُبْحانَهُ وَتَقَدَّسَتْ أَسْماؤُهُ ، رَبِّ الْأَرْبابِ ، وَقاصِمِ الْجَبابِرَةِ الْعِظامِ ، عالِمِ الْغَيْبِ وَكاشِفِ الضُرِّ ، اَلَّذي سَبَقَ في عِلْمِهِ ما كانَ وَما يَكُونُ ، مِنْ عَبْدِهِ الذَّليلِ الْمِسْكينِ ، اَلَّذِي انْقَطَعَتْ بِهِ الْأَسْبابُ ، وَطالَ عَلَيْهِ الْعَذابُ ، وَهَجَرَهُ الْأَهْلُ ، وَبايَنَهُ الصَّديقُ الْحَميمُ فَبَقِيَ مُرْتَهِناً بِذَنْبِهِ ، قَدْ أَوْبَقَهُ جُرْمُهُ ، وَطَلَبَ النَّجا[ةَ] فَلَمْ يَجِدْ مَلْجَأً وَلا مُلْتَجَأً ، غَيْرَ الْقادِرِ عَلى حَلِّ الْعَقْدِ ، وَمُؤَبِّدِ الْأَبَدِ ، فَفَزَعي إِلَيْهِ وَاعْتِمادي عَلَيْهِ ، وَلا لَجَأَ وَلا مُلْتَجَأَ إِلّا إِلَيْهِ.
أَللَّهُمَّ إِنّي أَسْأَلُكَ بِعِلْمِكَ الْماضي ، وَبِنُورِكَ الْعَظيمِ ، وَبِوَجْهِكَ الْكَريمِ ، وَبِحُجَّتِكَ الْبالِغَةِ ، أَنْ تُصَلِّيَ عَلى مُحَمَّدٍ وَعَلى آلِ مُحَمَّدٍ ، وَأَنْ تَأْخُذَ بِيَدي وَتَجْعَلَني مِمَّنْ تَقْبَلُ دَعْوَتَهُ ، وَتُقيلُ عَثْرَتَهُ ، وَتَكْشِفُ كُرْبَتَهُ ، وَتُزيلُ تَرْحَتَهُ وَتَجْعَلُ لَهُ مِنْ أَمْرِهِ فَرَجاً وَمَخْرَجاً ، وَتَرُدَّ عَنّي بَأْسَ هذَا الظَّالِمِ الْغاشِمِ ، وَبَأْسَ النَّاسِ يا رَبَّ الْمَلائِكَةِ وَالنَّاسِ ، حَسْبي أَنْتَ وَكَفى مَنْ أَنْتَ حَسْبُهُ ، يا كاشِفَ الْاُمُورِ الْعِظْامِ ، فَإِنَّهُ لا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ إِلّا بِكَ.
وتكتب رقعة اُخرى إلى صاحب الزّمان صلوات اللَّه عليه :
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ
تَوَسَّلْتُ بِحُجَّةِ اللَّهِ الْخَلَفِ الصَّالِحِ ، مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ مُوسَى بْنِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبي طالِبٍ ، اَلنَّبَإِ الْعَظيمِ ، وَالصِّراطِ الْمُسْتَقيمِ ، وَالْحَبْلِ الْمَتينِ ، عِصْمَةِ الْمَلْجَإِ ، وَقَسيمِ الْجَنَّةِ وَالنَّارِ.
أَتَوَسَّلُ إِلَيْكَ بِآبائِكَ الطَّاهِرينَ الْخَيِّرينَ الْمُنْتَجَبينَ ، وَاُمَّهاتِكَ الطَّاهِراتِ الْباقِياتِ الصَّالِحاتِ ، اَلَّذينَ ذَكَرَهُمُ اللَّهُ في كِتابِهِ ، فَقالَ عَزَّ مَنْ قائِلٌ «اَلْباقِياتُ الصَّالِحاتُ»(10) ، وَبِجَدِّكَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَخَليلِهِ وَحَبيبِهِ وَخِيَرَتِهِ مِنْ خَلْقِهِ ، أَنْ تَكُونَ وَسيلَتي إِلَى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ في كَشْفِ ضُرّي ، وَحَلِّ عَقْدي ، وَفَرَجِ حَسْرَتي ، وَكَشْفِ بَلِيَّتي ، وَتَنْفيسِ تَرْحَتي ، وَبِكهيعص وَبِيس وَالْقُرْآنِ الْحَكيمِ ، وَبِالْكَلِمَةِ الطَّيِّبَةِ.
وَبِمَجارِي الْقُرْآنِ ، وَبِمُسْتَقَرِّ الرَّحْمَةِ ، وَبِجَبَرُوتِ الْعَظَمَةِ ، وَبِاللَّوْحِ الْمَحْفُوظِ ، وَبِحَقيقَةِ الْإيمانِ ، وَقِوامِ الْبُرْهانِ ، وَبِنُورِ النُّورِ ، وَبِمَعْدَنِ النُّورِ ، وَالْحِجابِ الْمَسْتُورِ ، وَالْبَيْتِ الْمَعْمُورِ ، وَبِالسَّبْعِ الْمَثاني ، وَالْقُرْآنِ الْعَظيمِ ، وَفَرائِضِ الْأَحْكامِ ، وَالْمُكَلَّمِ بِالْعِبْرانِيِّ ، وَالْمُتَرْجَمِ بِالْيُونانِيِّ ، وَالْمُناجى بِالسِّرْيانِيِّ ، وَما دارَ فِي الْخَطَراتِ ، وَما لَمْ يُحِطْ بِهِ لِلظُّنُونِ ، مِنْ عِلْمِكَ الْمَخْزُونِ ، وَبِسِرِّكَ الْمَصُونِ ، وَالتَّوْراةِ وَالْإِنْجيلِ وَالزَّبُورِ.
يا ذَا الْجَلالِ وَالْإِكْرامِ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ ، وَخُذْ بِيَدي ، وَفَرِّجْ عَنّي بِأَنْوارِكَ وَأَقْسامِكَ وَكَلِماتِكَ الْبالِغَةِ ، إِنَّكَ جَوادٌ كَريمٌ ، وَحَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكيلُ ، وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ إِلّا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظيمِ ، وَصَلَواتُهُ وَسَلامُهُ عَلى صَفْوَتِهِ مِنْ بَرِيَّتِهِ مُحَمَّدٍ وَذُرِّيَّتِهِ.
وتطيّب الرقعتين ، وتجعل رقعة الباري تعالى في رقعة الإمام صلوات اللَّه عليه وتطرحهما في نهر جار أو بئر ماء بعد أن تجعلهما في طين حرّ(11)، وتصلّي ركعتين ، وتتوجّه إلى اللَّه تعالى بمحمّد وآله عليهم السلام ، وتطرحهما ليلة الجمعة ، واستشعر فيها الإجابة لا على سبيل التجربة ، ولايكون إلّا عند الشدائد والاُمور الصعبة ، ولاتكتبها لغير أهلها ، فإنّها لاتنفعه ، وهي أمانة في عنقك ، وسوف تسأل عنها .
وإذا رميتهما فادع بهذا الدّعاء :
أَللَّهُمَّ إِنّي أَسْأَلُكَ بِالْقُدْرَةِ الَّتي لَحَظْتَ بِهَا الْبَحْرَ الْعِجاجَ ، فَأَزْبَدَ وَهاجَ وَماجَ ، وَكانَ كَاللَّيْلِ الدَّاجِ ، طَوْعاً لِأَمْرِكَ ، وَخَوْفاً مِنْ سَطْوَتِكَ ، فَأَفْتَقَ اُجاجُهُ ، وَائْتَلَقَ مِنْهاجُهُ ، وَسَبَّحَتْ جَزائِرُهُ ، وَقَدَّسَتْ جَواهِرُهُ ، تُناديكَ حيتانُهُ بِاخْتِلافِ لُغاتِها ، إِلهَنا وَسَيِّدَنا مَا الَّذي نَزَلَ بِنا ، وَمَا الَّذي حَلَّ بِبَحْرِنا فَقُلْتَ لَها اُسْكُني سَاُسْكِنُكَ مَلِيّاً ، وَاُجاوِرُ بِكَ عَبْداً زَكِيّاً ، فَسَكَنَ وَسبَّحَ وَوَعَدَ بِضَمائِرِ الْمِنَحِ.
فَلَمَّا نَزَلَ بِهِ ابْنُ مَتَّى بِما أَلِمَ الظُّنُونَ ، فَلَمَّا صارَ في فيها سَبَّحَ في أَمْعائِها ، فَبَكَتِ الْجِبالُ عَلَيْهِ تَلَهُّفاً ، وَأَشْفَقَتْ عَلَيْهِ الْأَرْضُ تَأَسُّفاً ، فَيُونُسُ في حُوتِهِ كَمُوسى في تابُوتِهِ لِأَمْرِكَ طائِعٌ ، وَلِوَجْهِكَ ساجِدٌ خاضِعٌ ، فَلَمَّا أَحْبَبْتَ أَنْ تَقِيَهُ أَلْقَيْتَهُ بِشاطِىِ الْبَحْرِ شَلْواً لاتَنْظُرُ عَيْناهُ ، وَلاتَبْطِشُ يَداهُ ، وَلاتَرْكُضُ رِجْلاهُ ، وَأَنْبَتَّ مِنَّةً مِنْكَ عَلَيْهِ شَجَرَةً مِنْ يَقْطينٍ ، وَأَجْرَيْتَ لَهُ فُراتاً مِنْ مَعينٍ ، فَلَمَّا اسْتَغْفَرَ وَتابَ خَرَقْتَ لَهُ إِلَى الْجَنَّةِ باباً ، إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ ، وتذكر الأئمّة عليهم السلام واحداً واحداً.(12)
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
10) مريم : 76 .
11) أي طين لا رمل فيه .
12) البحار : 27/94 .
(2)
عريضه اى به خداوند
كه در عريضه حضرت بقيّةاللَّه ارواحنا فداه قرار داده مى شود
مرحوم علاّمه مجلسى در كتاب «بحار الأنوار» مى نويسد : اين رقعه را نوشته و آن را مى بندى ، سپس نامه ديگرى به محضر امام زمان صلوات اللَّه عليه مى نويسى ، سپس آن نامه و عريضه به خداوند را درون نامه اى كه براى امام ارواحنا فداه نوشتى قرار مى دهى ، سپس آن را گل اندود كرده و درون دريا يا چاه آب مى افكنى .
متن عريضه به خداوند چنين است :
به نام خداوند بخشنده مهربان
(اين نامه اى است) به سوى خداوندى كه منزّه و نام هايش مقدّس و پاك است؛ پروردگار و پرورش دهنده پرورش دهندگان، درهمكوبنده سركشان بزرگ؛ داناى پنهانى ها، و بر طرف كننده گرفتارى ها؛ خدايى كه هر چه اتفاق افتاده است و هر چه در آينده به وقوع خواهد پيوست پيشتر در آگاهى و علم و دانش او بوده است .
از بنده بيچاره و خوار و ناتوانش، كه تمام سببها و وسيله ها را از دست داده است، و عذاب و شكنجه اى طولانى بر او وارد شده است ، و خانوادهاش او را رها كردند، و دوست صميمى اش او را واگذاشته پس در گرو گناه و خطايش مانده است، و جرم بزهش او را هلاك گردانيده است؛ و به دنبال راه نجات نيز رفته است، ولى هيچ پناهگاه و تكيه گاهى پيدا نكرده است ؛ جز خدايى كه بر گشودن گره و برطرف كردن مشكل توانايى دارد و او جاودانگى را ابديّت بخشيده است ، پس به سوى او پناه آوردم و بر او تكيه نمودم كه پناهى و تكيه گاهى جز به سوى او نيست .
بار الها؛ به واسطه دانش و آگاهى قاطعت و به واسطه روشنى بزرگ و باعظمتت، و به خاطر قدر و منزلت كريمانه ات و به واسطه حجّت و دليل رسايت؛ از تو درخواست مى كنم بر محمّد و آل محمّد درود بفرستى؛ دستم را بگيرى؛ مرا جزو كسانى كه دعايش پذيرفته، و لغزشش مورد گذشت واقع شده است، و گرفتاريش برطرف گشته، و واماندگى او از بين رفته ، قرار دهى ؛ و براى او در كارش گشايش و گريزگاهى فراهم نمايى ، و اذيّت و آزار اين ظالم ستمگر و آزار همه مردمان را از من برطرف كنى ؛ اى پروردگار فرشتگان و انسانها . تو برايم كافى هستى و هر كس تو برايش بى نياز كننده و كفايتگر باشى همه امورش كفايت شده و درست است . اى برطرف كننده مشكلات بزرگ ؛ واقعيّت و باورم اين است كه هيچ جنبش و نيرويى نيست جز آنكه از تو سرچشمه مى گيرد .
پس از اين نامه ، نامه درخواست حاجت از مولاىمان صاحب الزمان ارواحنا فداه را چنين مى نويسى :
به نام خداوند بخشنده مهربان
به حجّت خداوند و جانشين شايسته و نيك ، (حضرت) محمّد فرزند حسن توسّل جسته ام ، او كه فرزند على فرزند محمّد فرزند موسى فرزند جعفر فرزند محمّد فرزند على فرزند حسين فرزند علىّ بن ابى طالب مى باشد كه همان خبر بزرگ و راه راست، و ريسمان محكم الهى است و پناهگاهى مطمئن و تقسيم كننده بهشت و دوزخ است .
من به سوى تو توسّل مىجويم به واسطه پدران پاك و نيكوكار و برگزيده ات ، و نيز به واسطه مادران پاكت؛ كه همگى باقىماندگان نيكوكار و شايسته اند؛ همانهايى كه خداوند - اين بهترين و عزيزترين گوينده - در كتابش از آنان ياد كرده است و فرموده است : «آنچه باقى مى ماند و نيك و شايسته است» 10 ، نيز به واسطه جدّ بزرگوارت رسول خدا - درود بر او و آل او - كسى كه خدا را دوست دارد و خدا او را دوست دارد و برگزيده مخلوقاتش است؛ در اين توسّلها ، درخواست من آن است كه شما وسيله و واسطه من باشيد تا خداى - عزّوجّل - گرفتاريم را برطرف كند، و گره از كارم بگشايد، و اين همه آه و حسرت را از من دور كند، و بلاها را از من بزدايد، و اندوه و واماندگيم را از بين ببرد .
درخواست مى كنم ، به واسطه كهيعص و يس و قرآن حكيم ، و نيز به واسطه كلمه طيّبه و پاكيزه الهى ، و مجارى قرآنى ، و به قرارگاه رحمت ، و بزرگى عظمت، و لوح محفوظ ، و حقيقت ايمان، و پايندگى برهان، و روشنى نور، و معدن نور، و به واسطه حجاب پنهان داشته شده، و بيت المعمور (طوافگاه اهل آسمان) ، و سبع المثانى (سوره حمد)، و قرآن با عظمت، و واجبات احكام ، و آن چه به زبان عبرانى گفتگو شده ، و آن چه به يونانى ترجمه شده، و آن چه به سريانى راز و نياز شده، و آن چه در خاطرهها و خطورها وارد شده ، و به واسطه آن چه گمانها آن را در بر نمى گيرند؛ يعنى دانش پنهانى تو، و راز محفوظت، و تورات و انجيل و زبور .
به واسطه همه آن چه عرض شد از تو درخواست مى كنم - اى صاحب شكوه و بزرگوارى؛ - كه بر محمّد و آل او درود بفرستى؛ و دستم را بگيرى، و به واسطه روشنى ها و انوارت و قسمهايت و كلمه هاى رسايت در كارم گشايشى كنى . باور دارم كه تو بخششگر بزرگوار هستى؛ خداوند براى ما بس است و خوب وكيلى است . هيچ جنبش و نيرويى نيست جز آن كه به واسطه خداوند والاى بزرگ به وجود مى آيد . درودها و سلام هاى ويژه الهى بر برگزيده اش از بين مردم يعنى حضرت محمّد و نسل پاكش نثار باد .
پس از نوشتن نامه دوّم ، هر دو نامه را خوشبو كرده و نامه اوّل را (كه به خداوند نوشته شد) در ميان نامه دوّم (كه به امام ارواحنا فداه نوشته شد) قرار داده و هر دو را در آب روان يا چاه آب مى افكنى . البتّه پيش از اين كار ، نامه ها را در گِل نرم (يعنى بدون سنگريزه) قرار ده . سپس دو ركعت نماز گزارده و به واسطه محمّد و آل محمّد عليهم السلام به خداى تعالى روى مى آورى ، و انداختن نامه ها در آب ، بايد در شب جمعه باشد .
يادآور مى شود كه اين عريضه نويسى را براى آزمايش انجام مده ، بلكه باور داشته باش كه خواسته ات اجابت مى شود . و تنها در مورد سختىها و كارهاى بسيار دشوار انجام شود . همچنين ، كسى را كه شايستگى ندارد از اين جريان مطّلع مكن و اين نامه را برايش ننويس ؛ زيرا فايده اى برايش ندارد . از طرفى اين نامه ها ، امانتى است كه بر عهده توست كه آن را حفظ كنى و در مورد آن بازخواست خواهى شد .
پس از انداختن نامه ها ، اين دعا را بخوان :
بار الها؛ از تو مى خواهم به قدرتت؛ همان قدرتى كه درياهاى بزرگ را با آن ملاحظه فرمودى ، پس به خروش و موج وا داشتى، و همانند شبى تاريك شدند؛ اين همه، از سر فرمانبردارى درياها از تو، و نيز از ترس و هيبت تو بود . بدين سان، آب شور درياها شكافته، و راههايش زينت داده شد ، و جزائر آن تسبيح گفتند ، و جواهر آن تقديس نمودند ، ماهيان درياها با زبانها و لغات مختلف تو را ندا دادند : خداى ما؛ آقاى ما؛ چه چيزى بر ما فرود آمد؟
چه چيزى در درياى ما پيش آمد ؟ و به ماهى ها فرمودى : آرام باش ، (و به دريا فرمودى) به زودى تو را به آرامش مى رسانم؛ و بندهاى شايسته و پاك را مجاور تو مى گردانم؛ پس آرام گرفت و تسبيح گفت و به بخشش هاى نهانى وعده داده شد .
آن گاه كه يونس پسر متّى در آنجا فرود آمد ؛ چون گرفتار مصيبتهايى شد كه حتّى تصوّر آنها دردناك است، و آن گاه كه وارد دهان آن ماهى شد و درون شكم آن ماهى رفت، به تسبيح گويى تو پرداخت و در اين شرايط، كوهها غصّه او را خوردند و به گريه افتادند؛ و زمين براى او متأسّف شد و برايش دلسوزى كرد. پر واضح است كه حال يونس در شكم ماهى همانند موسى در ميان تابوتش بود؛ هر دو اطاعت دستور تو كردند، و به خاطر ذات پاكت به سجده و فروتنى پرداختند. در نهايت، آن گاه كه خواستى او را نگه دارى، به كنار دريايش افكندى در حالى كه چشمانش ، توان ديدن نداشت، و دستان و پاهايش قادر به حركت نبودند؛ كه در اين هنگام بر او منّت نهادى و درختى از كدو برايش روياندى، و آبى گوارا را برايش جارى ساختى . آن گاه كه درخواست آمرزش و بازگشت كرد نيز راهى به سوى بهشت برايش گشودى . در واقع، تو تنها كسى هستى كه بسيار بخشنده است .
در پايان ، هر يك از چهارده معصوم عليهم السلام را نيز ياد مى كنى و بر يكايك آنان سلام مى دهى . (11)
________________________
10) مريم : 76 .
11) بحار الأنوار : 27/94 .
بازديد امروز : 34427
بازديد ديروز : 228689
بازديد کل : 123778335
|