(15)
نماز روز بيست و هفتم ماه رجب
ابوالعبّاس احمد بن علىّ بن نوح رحمه الله مى گويد : ابو احمد محسن بن عبدالحكم سجرى به من فرمود و من از اصل كتابش نوشتم كه در كتاب ابى نصر جعفر بن محمّد بن حسن بن هيثم نوشته شده كه اين نماز از ابوالقاسم حسين بن روح قدس سره نقل شده است :
نماز روز بيست و هفتم ماه رجب ، دوازده ركعت است و در هر ركعت سورۀ «حمد» را با هر سوره اى كه توانست مى خواند و بعد از هر دو ركعت سلام مى دهد و اين دعا را مى خواند :
اَلْحَمْدُ للَّهِِ الَّذي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً ، وَلَمْ يَكُنْ لَهُ شَريكٌ فِي الْمُلْكِ ، وَلَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِيٌّ مِنَ الذُّلِّ وَكَبِّرْهُ تَكْبيراً .
يا عُدَّتي في مُدَّتي ، وَيا صاحِبي في شِدَّتي ، وَيا وَلِيّي في نِعْمَتي ، يا غِياثي في رَغْبَتي ، يا مُجيبي في حاجَتي ، يا حافِظي في غَيْبَتي ، يا كالِئي في وَحْدَتي ، يا اُنْسي في وَحْشَتي .
أَنْتَ السَّاتِرُ عَوْرَتي ، فَلَكَ الْحَمْدُ ، وَأَنْتَ الْمُقيلُ عَثْرَتي ، فَلَكَ الْحَمْدُ وَأَنْتَ الْمُنَفِّسُ صَرْعَتي، فَلَكَ الْحَمْدُ، صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَاسْتُرْ عَوْرَتي ، وَآمِنْ رَوْعَتي ، وَأَقِلْني عَثْرَتي ، وَاصْفَحْ عَنْ جُرْمي ، وَتَجاوَزْ عَنْ سَيِّئاتي في أَصْحابِ الْجَنَّةِ وَعْدَ الصِّدْقِ الَّذي كانُوا يُوعَدُونَ .
ستايش خدايى را كه فرزندى نگرفته و شريكى در ملك و سلطنت ندارد ، و برايش سرپرست و ياورى از جهت خوارى و ذلّت نمى باشد، و او را به عظمت و بزرگى ياد كن .
اى ساز و برگ من در مدّت زندگى ، و اى همدم من در سختى و گرفتاريم ، و اى سرپرست من در نعمتم ، اى فريادرس من در هر نيازم ، اى اجابتگر من در درخواست من ، اى حافظ من در غياب من ، اى نگهدار من در تنهايى من ، اى مونس من در وحشت من . تنها تو پوشاننده زشتى هاى من هستى ؛ پس ستايش تو راست و تو از لغزشهايم در مى گذرى ؛ پس حمد ، تنها سزاوار توست ، و تنها تو برطرف كنندۀ زمين افتادنم هستى . پس حمد تنها سزاوار توست ، بر محمّد و آل محمّد درود بفرست و عيوب مرا بپوشان ، و مرا از ترس ايمنى بخش ، و از لغزشم درگذر ، و از جرمم چشم پوشى كن ، و از گناهانم در گذر و در ميان اهل بهشت كه وعده صدق به آنان دادند (مرا داخل گردان).
وقتى از نماز فارغ شدى و دعا را تمام كردى ، هر كدام از سوره هاى «حمد» ، « قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ » ، « قُلْ يا أَيُّهَا الْكافِرُونَ» ، «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ»، «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ»، «إِنَّا أَنْزَلْناهُ في لَيْلَةِ الْقَدْرِ» و «آية الكرسى» را هفت مرتبه مى خوانى، سپس هفت مرتبه مى گويى :
سپس هفت مرتبه مى گويى: «لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ ، وَاللَّهُ أَكْبَرُ ، وَسُبْحانَ اللَّهِ ، وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ إِلّا بِاللَّهِ» ؛ «معبودى جز خدا نيست و خدا بزرگتر و منزّه است جنبشى و نيرويى نيست مگر به سبب خدا» . و هفت بار نيز مى گويى : «اَللَّهُ اَللَّهُ رَبّي ، لا اُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً» ؛ «خدا ، خدا پروردگار من است ، به او چيزى را شريك نسازم» . و بعد در مورد هر چه دوست دارى دعا مى كنى .(1)
1) إقبال الأعمال : 181 .
بازديد امروز : 0
بازديد ديروز : 291699
بازديد کل : 122181655
|