سقوط در راه معنویّت

کسانی که در راه معنویت قدم برمی‌دارند همیشه شیاطین آنان را مورد تهاجم قرار می دهند، در صورتی که در تهاجم شکست خوردند نه ‌تنها از معنویّت بهره خود را به کمال نرسانده‌اند بلکه آن را معکوس کرده و تبدیل به اخلاق و رفتار سوء می‌نمایند.

این افراد که در راه معنویّت قدم برمی‌دارند و دارای ویژگی‌ها و خصوصیّاتِ مخصوص به خود هستند به زودی یا به مرور زمان می‌توانند از راه‌های مختلف و به صور گوناگون ارتباطاتی با مقامات عالیه بدست آورند، در صورت بدست آوردن این حالات این افراد آنچه را که باید از همیشه بیشتر مورد نظر خود قرار دهند مسأله خضوع و تواضع نسبت به مقام باعظمت اهل البیت علیهم السلام است ؛ زیرا آنان باعث رسیدن به این مقامات شده و آنانند که این افراد را به این نعمت‌ها رسانده‌اند.

علّت خضوع و خشوع و وجوب آن این است که اهل بیت عصمت علیهم السلام اصل هر خیری هستند و ریشه هر نیکی آنانند. و هر کس که به مقام یا کمالی نسبی برسد باید بداند که مقام و کمال او ذاتی و از آنِ خود او نیست ؛ بلکه او اندکی مظهر اهل بیت علیهم السلام شده است و نفس او بر اثر تهذیب ، تصفیه و تذکیه شده است ، لذا به مغیبات یا مسائل غیر عادّی دیگری دست یافته است . بنابراین انسانی که به مقامی رسیده است باید بداند که این نورانیّت اهل البیت علیهم السلام است که در وی جلوه‌گر شده است نه آن ‌که او از خودش چیزی داشته باشد. اگر این طرز فکر را در خود ایجاد کند گرفتار غرور و منیّت که بسیاری از افرادی که از مقامات عالیه بهره‌مند بوده سپس از آنان سلب شده است به واسطۀ گرفتاری به همین غرور و منیّت بوده است ؛ همان‌طور که منیّت شیطان را ساقط کرد بسیاری از افرادی که در راه معنویّت گام برمی‌دارند به واسطه همین غرور و منیّت سقوط کرده و می‌کنند. ولی کسی که خود را شیفتۀ اهل بیت علیهم السلام می‌داند و معتقد است آنچه را که دارد از آنان است، گرفتار این گونه افکار نمی شود.