امام حسین علیه السلام و ارزش كارهای
عقيدتى براى شيعيان
براى يافتن پاسخ به اين پرسش ها که کدام یک از این گروها در اولویّت برای کمک هستند به اين مطلب توجّه كنيد:
«درست است كه پوشاندن برهنه يا سير كردن گرسنه اى از شيعيان، ثواب بزرگى دارد، امّا از ديدگاه امام حسين علیه السلام كار فكرى و عقيدتى كردن براى شيعيان از همۀ كارها بيشتر پاداش دارد.
در اين زمينه امام حسين علیه السلام مى فرمايند:
أيُّهُما أَحَبُّ إِلَيْكَ: رَجُلٌ يَرُومُ قَتْلَ مِسْكينٍ قَدْ ضَعُفَ، تُنْقِذُهُ مِنْ يَدِهِ؟ أَوْ نَاصِبٌ يُريدُ إِضْلاَلَ مِسْكِينٍ مُؤْمِنٍ مِنْ ضُعَفَاءِ شيعَتِنا تَفْتَحُ عَلَيْهِ ما يَمْتَنِعُ الْمِسْكينُ بِهِ مِنْهُ وَيُفْحِمُهُ وَيُكْسِرُهُ بِحُجَجِ الله تَعَالى؟
كدام يك بر تو بيشتر خوشايند و دوست داشتنى است؟ مسكين و ناتوانى كه فردى قصد كشتن او را كرده است نجات دهى؟ و يا آن مؤمن از شيعيان ما كه فردى دشنام دهنده و بى دين، قصد انحراف فكر و دل او را دارد؟
اگر تو راه بسته را بر او بازگشائى تا با دليل و برهان الهى بتواند آن فرد بى دين و فرومايه را درهم بشكند و به شبهات او پاسخ دهد؟
امام حسین علیه السلام در ادامه می فرمایند:
اگر اين فرد را از دست آن دشمن دشنام دهنده نجات دهى ارزشمندتر است كه خداى بزرگ مى فرمايد:
«و كسى كه يك فرد را زنده كند گويا همه انسان ها را زنده كرده است». پس آن كس كه فكرش را زنده مى سازى و از كفر به سوى ايمان سوق مى دهى گويا همۀ انسان ها را زنده كرده اى پيش از آن كه با شمشيرهاى آهنى كشته شوند).
و در ادامۀ همين مطلب فرمودند:
فَضْلُ كافِلِ يَتيمِ آلِ مُحَمَّدٍ - اَلْمُنْقَطِعِ عَنْ مَوَالِيهِ، اَلنَّاشِبِ في رُتْبَةِ الْجَهْلِ، يُخْرِجُهُ مِنْ جَهْلِهِ، وَيُوَضِحُ لَهُ ما اِشْتَبَهَ عَلَيْهِ - عَلى فَضْلِ كافِلِ يَتيمٍ يُعْعِمُهُ وَيَسْقيهِ، كَفَضْلِ الشَّمْسِ عَلَى السَّهاءِ.
(ارزش كسى كه يتيمان آل محمّد علیهم السلام را از نظر فكرى اداره مى كند كه از رهبران خود جدا شده و در جهل و نادانى سقوط كرده اند، و آن ها را از نادانى مى رهاند، و به شك و ترديد و اشكالات آن ها پاسخ مى دهد، در مقايسه با كسى كه به آن ها غذا و آشاميدنى مى خوراند همانند خورشيد است نسبت به ستاره كم رنگ سها)(1).(2)
در روايت ديگرى امام حسن عسكرى عليه السلام از امام حسين عليه السلام روايت نموده اند:
قالَ أَبو مُحَمَّدٍ الْعَسْكَرِيِّ عليه السلام قَالَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ عليهما السلام مَنْ كَفَلَ لَنَا يَتِيماً قَطَعَتْهُ عَنَّا مِحْنَتُنا بِاسْتِتَارِنَا فَوَاسَاهُ مِنْ عُلُومِنَا الَّتِي سَقَطَتْ إِلَيْهِ حَتَّی أَرْشَدَهُ وَ هَدَاهُ قَالَ الله عَزَّوَجَلَّ يَا أَيُّهَا الْعَبْدُ الْكَرِيمُ الْمُوَاسِي أَنَا أَوْلَی بِالْكَرَمِ مِنْكَ اجْعَلُوا لَهُ يَا مَلَائِكَتِي فِي الْجِنَانِ بِعَدَدِ كُلِّ حَرْفٍ عَلَّمَهُ أَلْفَ أَلْفِ قَصْرٍ وَ ضُمُّوا إِلَيْهَا مَا يَلِيقُ بِهَا مِنْ سَائِرِ النِّعَمِ.(3)
امام حسن عسكرى عليه السلام از امام حسين عليه السلام نقل كرده كه فرمود: هر كس كفالت يتيمى از ما - كه رنج غيبت، ارتباطش را از ما بريده - را بر عهده گيرد و با علوم ما او را همراهى و كمك كند تا ارشاد و هدايت شود، خداوند عزّوجل به او فرمايد: «اى بندۀ كريم من! كه به برادرت يارى نمودى، من به كرم از تو سزاوارترم، اى فرشتگانم، براى او در بهشت ها به تعداد هر حرفى كه تعليم داده، هزار هزار قصر قرار دهيد. و در خور آن قصرها نيز از ساير نعمت ها بدان بيافزايد.»
(1) احتجاج: 1 / 16 ، تفسير الامام العسكری علیه السلام : 341 حديث 217، بحارالانوار: 2 / 3 ح4، وج 2 / 9 ح 17، وج 2 / 4 ح 5 (از امام مجتبى علیه السلام نقل شد).
(2) فرهنگ سخنان امام حسين علیه السلام : 476 .
(3) تفسير امام حسن عسكرى عليه السلام : 341.
آج کے وزٹر : 214705
کل کے وزٹر : 300908
تمام وزٹر کی تعداد : 122104664
|