اهمیّت معرفت

با مراجعه به قرآن کریم و آشنائی با مکتب اهل بیت علیهم السلام نکتۀ مهمّی برای ما فاش می‌شود و آن اینکه اصل مسئلۀ خلقت و راز آفرینش جامعه بشریت این است که انسان با امام زمان خود آشنا باشد و معرفت به مقام امام زمان خویش داشته باشد. این حقیقتی است که قرآن مجید و روایات خاندان وحی علیهم السلام به آن گواهی می‌دهند. برای روشن شدن مطلب به این بیان توجّه کنید :

خداوند در قرآن کریم می‌فرماید :

« وما خلقت الجنّ والانس الّا لیعبدون ».[1]

من جن و انس را نیافریدم مگر برای آنکه عبادت کنند.

در تفسیر نورالثقلین در تفسیر این آیه روایتی را از امام صادق علیه السلام نقل کرده که آن حضرت فرمودند:

خرج الحسین بن علی علی أصحابه، فقال ایها النّاس انّ الله عزّوجلّ ذکره ما خلق العباد الّا لیعرفوه، فاذا اعرفوه عبدوه فاذا عبدوه استغنوا بعبادته عن عبادة من سواه، فقال له رجل: یابن رسول الله بابی انت وامّی فما معرفة الله؟

قال: معرفة اهل کلّ زمان امامهم الّذی تجب علیهم طاعته.[2]

امام صادق علیه السلام فرمودند: امام حسین علیه السلام بر اصحاب خود وارد شدند و فرمودند: ای مردم خداوند عزّوجلّ بندگان را نیافریده است مگر برای آنکه او را بشناسند، تا چون او را شناختند به عبادت او بپردازند. در این هنگام به سبب عبادت او از بندگی غیر او بی نیاز شوند.

شخصی به امام حسین علیه السلام عرض کرد: ای فرزند پیامبر، پدر و مادرم فدایت باد معرفت خداوند چیست؟

امام حسین علیه السلام: مقصود از معرفت خدا این است که مردم هر زمان امامی را پیروی از فرمان او بر آنان واجب است بشناسند.

با توجّه به تفسیری که در این روایت درباره آیۀ شریفه شده است متوجّه می‌شویم که مقام عبودیّت که هدف خلقت جنّ و بشر است در صورتی تحقّق می‌پذیرد که با معرفت خداوند باشد و کسی خدا را می‌شناسد که امام زمان خود را بشناسد.

بنابراین در این روزگار که ما در دوران امامت و رهبری قطب عالم امکان و امیر دائرۀ هستی حضرت بقیة الله الاعظم ارواحنا فداه زندگی می‌کنیم بر ما لازم و واجب است که نسبت به مقام رفیعِ امامت آن بزرگوار معرفت داشته باشیم، زیرا که این هدف از خلقت هر انسانی در این زمان است.

پس چرا ما از آن بزرگوار غافل باشید؟ چرا به آن حضرت توجّه نداشته باشیم؟

چرا در فکر معرفت و شناخت آن بزرگوار نباشیم؟ و چرا در فکر خدمت به ساحت مقدّس آن حضرت نباشیم؟

آیا غفلت و بی توجّهی به آن حضرت، به معنای از دست دادن راز خلقت و هدف آفرینش انسان نیست؟

آیا معرفت به حضور امام علیه السلام با غفلت و بی توجّهی به آن حضرت سازگار است؟

آیا با بی توجّهی و یا با کم توجّه بودن به مقام عظیم امامت به هدف خلقت خویش ضربه نمی‌زنیم؟ و تا به کی باید به این مسیر ادامه دهیم؟ فکر کنید؟

---------------------------------------------------------------------------

[1] . سورۀ ذاريات، آيۀ 56.

[2] . نورالثقلين: 5 / 122.