قسمتى از قنوت
امام حسن عسكرى علیه السلام
دربارۀ اُنس با امام زمان عجّل الله تعالی فرجه می خوانیم:
... مَعَ ما يَتَجَرَّعُهُ فيكَ مِنْ مَراراتِ الْغَيْظِ الْجارِحَةِ بِحَواسِّ [بِمَواسِي خ] الْقُلُوبِ، وَما يَعْتَوِرُهُ مِنَ الْغُمُومِ، وَيَفْزَعُ عَلَيْهِ مِنْ أَحْداثِ الْخُطُوبِ، وَيَشْرَقُ بِهِ مِنَ الْغُصَصِ الَّتي لاتَبْتَلِعُهَا الْحُلُوقُ وَلاتَحْنُو عَلَيْهَا الضُّلُوعُ عِنْدَ نَظَرِهِ إِلى أَمْرٍ مِنْ أَمْرِكَ، وَلاتَنالُهُ يَدُهُ بِتَغْييرِهِ وَرَدِّهِ إِلى مَحَبَّتِكَ.
فَاشْدُدِ اللَّهُمَّ أَزْرَهُ بِنَصْرِكَ، وَأَطِلْ باعَهُ فيما قَصُرَ عَنْهُ مِنْ إِطْرادِ الرَّاتِعينَ في حِماكَ، وَزِدْهُ في قُوَّتِهِ بَسْطَةً مِنْ تَأْييدِكَ، وَلاتُوْحِشْنا مِنْ اُنْسِهِ، وَلاتَخْتَرِمْهُ دُونَ أَمَلِهِ مِنَ الصَّلاحِ الْفاشي في أَهْلِ مِلَّتِهِ، وَالْعَدْلِ الظَّاهِرِ في اُمَّتِهِ.
افزون بر آن چه گفته شد، تلخیِ سختى ها و رنج هاى خشمى كه قلب را مجروح مى كند، در راه تو جرعه جرعه مى نوشد؛ غم هايى را كه پيوسته به او مى رسد، تحمّل مى كند؛ امور دردناكى كه تازه به او مى رسد كه هر لحظه تازه تر مى شود؛ غصّه هايى كه در گلوى مانده و از حلقوم فرو نمى رود، و كمر انسان توان تحمّلش را ندارد؛ تحمّل مى كند. اينها در هنگامى است كه به دستورى از دستورات و كارهاى تو مى نگرد، ولى دستش كوتاه است و نمى تواند آن دستور دگرگون شده را تغيير دهد و آن گونه كه تو دوست دارى قرارش دهد.
خدايا؛ با ياريت پشتش را محكم گردان، و توانائى اش بده در مورد آنچه نتوانسته انجام دهد از دور كردن خوشگذران ها در راه حرام و معصيت تو؛ و نيروى او را از جهت باز شدن دستش با تأييد خودت افزايش بده؛ ما را از اُنس گرفتن با او مگريزان (به وحشت مينداز)؛ آرزويش را - كه درستى و اصلاح فراگير اُمور مردمش و عدالت آشكار در بين شان است - بر باد مده و نااُميدش مساز.(1)
در این دعا از خداوند می خواهیم:
«ولا توحشنا من اُنسه»
«ما را از انس گرفتن با او به وحشت مینداز».
همانگونه كه محبّت شديد زمينه ساز ايجاد معرفت در قلب انسان است معرفت نيز سبب انس و محبّت شديد به امام زمان ارواحنا فداه مى شود.
(1) مهج الدعوات: 85، البلد الامين: 660، و مصباح المتهجّد: 156(با اندكى تفاوت)، صحيفۀ مهديّه: 166 .
اليوم : 187648
الامس : 235629
مجموع الکل للزائرین : 126072533
|