از پیامدهای مهمّ سقیفه
یکی از پیامدهای مهمّ سقیفه به حکومت رسیدن عمر است که بسیار تندخو و خشن بود ولی رسول خدا بسیار مهربان بودند خداوند در این باره می فرماید:
(فبما رحمةٍ من الله لِنت لهم ولو کنت فظّاً غلیظ القلب لانفضّوا من حولک...)(1)
«ای پیامبر به سبب رحمتی از خداوند به آنان نرم خوی شدی و اگر درشت خوی و سنگدل بودی از اطرافت پراکنده می شدند ... ».
و در خلافت عمر که از پیامدهای مهمّ سقیفه بود آن چنان تندخویی می کرد که یک بار باعث ارتداد و کافر شدن پانصد و یک نفر شد! این چنین فردی با چنین خشونت و تندخویی می تواند خلیفۀ رسول خدا صلّی الله علیه وآله باشد؟! این از آثار و پیامدهای سقیفه است به این جریان توجّه کنید:
يك خشونت عمر
پانصد و يك نفر را مرتد كرد
«بر اثر يك تندى عمر، «جبلة بن الايهم» - كه بزرگ طائفه «غسان» بود و تازه اسلام آورده بود - از اسلام بيرون رفت، و در نتيجه، او و پانصد و یک نفر از طائفه اش مرتد شده و به پادشاه روم پناه بردند(2)، در صورتى كه عمر مى توانست با نرمى آن مرد عرب را كه سيلى خورده بود راضى كرده و به گرفتن پول از قصاص صرف نظر نمايد – چنانكه «مغيرة بن شعبه» را از حدّ رجم خلاص نمود، و از سنگباران نجات داد(3) و در آن صورت «جبله» بر دين اسلام ثابت می ماند.
حال آنكه عمر با بزرگ منشى افرادى همچون «جبلة» سختگيرى مى كرد، ولى با «مغيره» و «معاويه» كه براى او متواضع بودند، سختگيرى نمى نمود.
اما اگر داستان «جبله» در زمان پيامبر صلّى الله عليه وآله وسلّم اتّفاق افتاده بود، قطعاً پيامبر صلّى الله عليه وآله وسلّم سختگيرى نمى كرد، و با گرفتن پول، حقّ آن مرد عرب را زنده مى كرد، و در نتيجه پانصد و یک نفر را از ارتداد نجات مى داد.
واين است فرق ميان پيامبر صلّى الله عليه وآله وسلّم - كه با نرمى رفتار مى كرد و با مال تأليف بر اسلام مى نمود - با ديگران، به همين خاطر است كه پيامبر صلّى الله عليه وآله وسلّم به اولاد عبدالمطلب فرمود:
يا بني عبدالمطلب؛ إنّكم لن تسعوا النّاس بأموالكم فسعوهم بأخلاقكم. (4)
شما نمى توانيد، مردم را با مال راضى نمائيد، پس با اخلاق خوش آن ها را نگاه بداريد.
پيامبر اكرم صلّى الله عليه وآله وسلّم در اثر نرمى و حسن خلق، مسلمانان را جمع فرمود، و چنين نبود كه همه آن ها طعم ايمان را چشيده باشند، و ايمان در دل آن ها جا گرفته باشد؛ بلكه آن ها در اثر اخلاق پيامبر صلّى الله عليه وآله وسلّم و بخشش اموال، تأليف قلب مى شدند، و به همين جهت براى «مؤلّفة القلوب» سهمى از زكات معيّن شد.»(5)
(1) سورۀ آل عمران، آیۀ 159.
(2) مروج الذهب: 2 / 85.
(3) شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد: 12 / 241.
(4) بحارالأنوار: 71 / 384 ح 22.
(5) تاريخ أميرالمؤمنين عليه السلام: 1 / 47 .
بازديد امروز : 150031
بازديد ديروز : 228689
بازديد کل : 123893934
|