عالم ملك و عالم ملكوت
با نيروهاى باطنى و حواسّ درونى بايد به عالم غيب و عالم ملكوت راه يافت. عصر ظهور، عصر تكامل عالم ملك و همچنين راهيابى به عالم عظيمِ ملكوت است.
با اين كه در عصر غيبت نيز انسان مى تواند كليدهاى ورود به عالم غيب را در اختيار بگيرد و قدرتهاى درونى او مى تواند آدمى را به سوى عالم ملكوت برساند ، ولى افرادى اندك در عصر غيبت به عالم عظيم ملكوت راه می يابند ، در حالى كه آشنايى با عالم ملكوت در عصر ظهور يك مسألۀ عمومى مى باشد و به صورت يك جريان عادّى براى مردمان آن روزگار پرشكوه درمى آيد.
كسانى كه به صورت مادرزادى بعضى از حواسّ ظاهرى را فاقد هستند - مثلاً از اوّل توّلد قدرت ديدن يا شنيدن نداشته اند - نمى توانند ديدنى ها و شنيدنى ها را آن گونه كه هست درك كنند و اگر منكر آنها شوند ، دليل بر نقص و عجز خود آنان است نه آن كه گواه بر نبودن ديدنيها و شنيدنيها باشد.
به همين گونه كسانى كه منكر عالم ملكوت مى باشند اين خود دليل بر نقص و عجز آنان در درك عالم پهناور ملكوت مى باشد، نه دليل بر عدم وجود آن. و همان گونه كه اگر اعجاز رخ داده و بر اثر معجزه اى فرد نابينا قدرت ديدن پيدا كند ، كمكم ديدنى ها براى او به صورت عادّى جلوه گر مى شوند و با جهانِ ديدنى ها و عالم مُلك آشنا شده و به صورت عادّى و طبيعى برخورد مى كند . در روزگار پرشكوه ظهور نيز بر اثر به كار افتادن حواسّ باطنى و قدرتهاى درونى نه تنها مردم عصر ظهور با عالم عظيم ملكوت آشنا شده و آن را مى بينند ، بلكه اين حالت براى آنان عادّى شده و به آن اُنس مى گيرند . ديدن ملائكه ، همنشينى با آنان و سير با ملائكه از امورى است كه در روايات اهل بيت عليهم السلام به آن تصريح شده است .
مردمان آن روزگار فرخنده درخواهند يافت كه چگونه به عالم ملك و به جهان ماديّات دل بسته بودند؟! و چگونه از عالم عظيم ملكوت غافل بوده اند؟! و سالهايى از عمر خود را سپرى نمودند و با وجود حضرت مهدى ارواحنا فداه در اين عالم - گرچه زمان غيبت بوده - چرا نتوانستند قدرتهاى درونى و حواسّ باطنى خود را شكوفا سازند؟!
حسرت و تأسّف آنان آنگاه افزايش مى يابد كه به درگذشت بسيارى از عزيزان و نزديكان خود توجّه مى كنند و درك مى كنند كه بسيارى از آنان را در دوران تيرۀ غيبت از دست داده اند و بدون اين كه آنان چيزى از جلوه هاى بزرگ عالم عظيم ملكوت را ببينند ، قدم در خاك نهاده اند و همچون افراد نابينايى كه نابينا به دنيا آمده و نابينا دنيا را ترك كرده اند ، عزيزان آنان نيز ، راه به عالم ملكوت نيافته و جهان را وداع كرده و در زير خاك نهان گشته اند.
به اين جهت آرزو مى كنند كه اى كاش آنان نيز زنده بودند و در روزگار فرخندۀ ظهور - كه عصر تكامل قدرتهاى عظيم انسانى است - به تكامل دست يافته و از تماشاى عالم بزرگ ملكوت بهرهمند مى شدند و در كنار هم به سر مى بردند .
اين حقيقتى است كه بارها ائمّۀ اطهار عليهم السلام آن را بيان نموده اند تا همگان از اين حقيقت آگاهى يابند . ولى افسوس كه عالم مادّه آنچنان ما را به عالم ملك پيوند زده و با آن مأنوس ساخته است كه از حقايق بزرگ عالم هستى غافل مانده ايم.
بازديد امروز : 13537
بازديد ديروز : 235629
بازديد کل : 125898422
|