(8)
زيارت هشتم وداع
هنگامى كه خواستى وداع كنى بگو:
قَدْ قَضَيْتُ يا مَوْلايَ بَعْضَ الْإِرْبِ مِنْ زِيارَتِكَ، وَلَوْ فَعَلْتُ يا مَوْلايَ ما يَجِبُ عَلَيَّ، لَجَعَلْتُ عَرْصَتَكَ دارَ إِقامَةٍ، وَلكِنَّني مِنْ أَبْنآءِ الدُّنْيا أَكْدَحُ فيها كَما جَرَتْ عادَةَ مَنْ مَضى، فَأَسْأَلُ اللَّهَ الْبآرَّ الرَّحيمَ أَنْ يُصَلِّيَ عَلى مُحَمَّدٍ وَالِ مُحَمَّدٍ، وَأَنْ لايَجْعَلَهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنْ زِيارَتِكُمْ، وَجَميعِ الْمُؤْمِنينَ، إِنَّهُ أَرْحَمُ الرَّاحِمينَ، وَهُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَديرٌ.
مولاى من؛ بعضى از آداب زيارتت را بجاى آوردم، و اگر بخواهم آنچه بر من واجب است انجام دهم بايد صحن تو را سراى اقامت خويش قرار دهم، ولى چه كنم كه از فرزندان دنيايم و در راه آن تلاش مى كنم همانطور كه عادت گذشتگان بر آن جارى گشته است، پس از خداوند نيكوكارِ مهربان مى خواهم كه بر محمّد و آل محمّد درود فرستد، و اين ديدار را آخرين ديدار از زيارت شما و همه مؤمنان قرار ندهد كه او مهربانترين مهربانان است، و او بر هر چيز توانا است.
سپس زياد دعا كن به آنچه مى خواهى كه برآورده مى شود انشاء اللَّه تعالى.(10)
مؤلّف گويد: مرحوم سيّد بن طاووس گفتارى درباره وداع با ماه مبارك رمضان فرموده است كه بى مناسبت نيست آن را در اينجا بياوريم:
ايشان مى فرمايد: همانا در بعضى از اين وداعها ادّعا مى كنى كه جدا شدن از ماه رمضان و فقدان آن، تو را محزون ساخته و دلت را به درد آورده است به خاطر آنچه ازفضل و بهره اش از دست داده اى، پس از تو خواسته مى شود كه در ادّعايت صادق باشى به اينكه آثار حزن و مصيبت بر چهره ات باشد و آخرين روز آن را با دروغ درگفتار و تباهى در كردار به پايان نرسانى.
و از وظايف شيعيان - بلكه از وظايف امّت خاتم الأنبياء صلى الله عليه وآله وسلم - اين است كه در اين زمانها احساس ترس و بيم داشته باشند و در چنين موقعيّتها تأسّف بخورند بر آنچه از دوران حضرت مهدى عليه السلام - كه جدّ بزرگوارش حضرت محمّد صلى الله عليه وآله وسلم بشارت و وعده آن را داده - از دست داده اند و اگر آن بزرگوار در ميان آنان حضور داشت به وسيله او به سعادتها مى رسيدند، تا خداوند خلوص و وفاى آنها را نسبت به ايشان كه سبب سعادت دنيا و آخرتشان هستند ببيند، و قريب به اين مضامين بايد بگويند:
اُرَدِّدُ طَرْفي في الدّيار فلاأرى
وجوه أحبّآئي الّذين اُريدُ
چشم خود را در گوشه و كنار شهرها مى چرخانم ولى نمى بينم چهره آن دوستانى را كه مى خواهم.
در حقيقت، مصيبت فقدان آن حضرت بر مردمان متديّن، از مصيبت فقدان ماه رمضان سختتر است.
آيا اگر پدر دلسوز يا برادر مددكار همراه و يا فرزند نيكوكار مهربانى را از دست داده بودند، براى دورى و فقدان او دچار ترس و وحشت و اضطراب نمى شدند ودلشان به درد نمى آمد؟ در حالى كه بهره و منفعتى كه از وجود آنان مى برند هرگز قابل مقايسه با بهره و انتفاعى نيست كه از وجود حضرت مهدى ارواحنا فداه نصيب آنان مى شود؛ او كه جانشين خاتم پيامبران و امامِ حضرت عيسى در نماز و فرمانروايى است، و از بين برنده انواع بلاها و اصلاح كننده امور همه كسانى است كه در زير آسمان به سر مى برند.(11)
10) بحار الأنوار: 207/102.
11) إقبال الأعمال: 559.
بازديد امروز : 21733
بازديد ديروز : 217727
بازديد کل : 123536947
|