*****************************************************
26 ذیقعدة الحرام، سالروز خروج پيامبر اکرم صلّی الله عليه وآله، و اصحاب
آن حضرت از مدينه به قصد انجام مراسم حجّة الوداع ، سال ۱۰ هـ ق
***************************************
3 یا 4 ذیحجة الحرام ، سالروز ورود حضرت رسول اكرم صلّی الله علیه وآله
به مكۀ مكرّمه در سفر حجة الوداع ، سال ۱٠ هـ ق
*****************************************************
فرمایش پیامبر اکرم صلّی الله علیه وآله در حجّة الوداع،
کنار خانۀ خدا پیرامون اوضاع دوران پس از خود
در کتاب «قطره ای از دریای فضائل اهل بیت علیهم السلام» چنین آمده است :
عالم جليل القدر، طبرسى رحمه الله صاحب كتاب ارزشمند «مكارم الأخلاق» در «جامع الأخبار» خود مى نويسد: جابر بن عبد الله انصارى مى گويد:
سالى كه پيامبر خدا صلّى الله عليه وآله وسلّم حجّة الوداع انجام دادند، من نيز با آن حضرت همسفر بودم، پيامبر خدا صلّى الله عليه وآله وسلّم اعمال حج را به پايان رسانيد، آنگاه كنار كعبه آمد تا با خانۀ خدا وداع كند، در اين هنگام حلقۀ در كعبه را گرفت و با صداى رسا فرياد زد:
اى مردم! همۀ مردمى كه در مسجدالحرام و در بازار بودند با شنيدن صدا گرد هم آمدند.
رسول خدا صلّى الله عليه وآله وسلّم فرمود:
گوش كنيد! آنچه را كه پس از من واقع خواهد شد به شما مى گويم، حاضران شما به غايبان برسانند.
آنگاه پيامبر خدا صلّى الله عليه وآله وسلّم گريست به گونه اى كه از گريه آن حضرت، همه حاضران گريستند. وقتى گريه حضرت آرام گرفت؛ فرمود:
خدا شما را رحمت كند! بدانيد كه مَثَل شما از امروز تا صد و چهل سال ديگر، همانند برگى است كه خار نداشته باشد، آنگاه تا دويست سال، برگى است كه خار خواهد داشت.
پس از آن، دورانى فرا خواهد رسيد كه خار بى برگ خواهد شد؛ در آن دوران جز سلطان ستمگر، يا ثروتمند خسيس يا دانشمند مال دوست، يا فقير دروغگو، يا پيرمرد زناكار، يا بچّه بدكار و يا زن احمقى ديده نمى شود.
آنگاه پيامبر خدا صلّى الله عليه وآله وسلّم گريست، سلمان فارسى رحمه الله برخاست و عرض كرد: اى رسول خدا! در چه زمانى چنين خواهد شد؟ فرمود:
يا سلمان! إذا قلّت علماؤكم، وذهبت قرّاؤكم، وقطعتم زكاتكم وأظهرتم منكراتكم، وعلت أصواتكم في مساجدكم، وجعلتم الدنيا فوق رؤوسكم، والعلم تحت أقدامكم، والكذب حديثكم، والغيبة فاكهتكم، والحرام غنيمتكم، ولايرحم كبيركم صغيركم، ولايوقّر صغيركم كبيركم، فعند ذلك تنزل اللعنة عليكم، ويجعل بأسكم بينكم، وبقي الدين بينكم لفظاً بألسنتكم.
اى سلمان! در دورانى كه علماى شما اندك شوند، قاريان شما از بين بروند، مردم زكات خويش را نپردازند، كارهاى زشت آشكار گردد، صداى شما در مساجد بلند شود، دنيا راروى سر خود قرار دهيد، دانش را زير پا بگذاريد، سخنان شما دروغ و شيرينى سخنانتان غيبت باشد، اموالى كه بدست مى آوريد از حرام باشد، بزرگان شما به كوچكترانتان رحم نكنند، و كوچكترانتان احترام بزرگانتان را نگه ندارند.
در اين هنگام است كه لعنت بر شما فرود مى آيد، و سختى شما در ميان خودتان قرار مى گيرد و دين در ميان شما لفظى مى شود كه بر زبان مى آوريد.
وقتى اين خصلتها را ديديد منتظر باد سرخ يا مسخ شدن يا بارش سنگ باشيد، گواه اين امر در آيه اى از قرآن ترسيم شده، آنجا كه مى فرمايد:
«قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلى أنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعاً وَيُذيقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعْضٍ انْظُرْ كَيْفَ نُصَرِّفُ الْآياتِ لَعَلَّهُمْ يَفْقَهُونَ»(1)؛
«بگو: او تواناست كه از بالا يا از زير پاى شما عذابى بر شما بفرستد، يا به صورت دسته هاى پراكنده شما را متفرّق سازد، و طعم جنگ را به هر يك از شما به وسيله ديگرى بچشاند، ببين چگونه آيات (گوناگون) را براى آنان بازگو مى كنيم، شايد بفهمند».
در اين هنگام، گروهى از اصحاب برخاسته و عرض كردند: اى رسول خدا! اينها كى واقع خواهد شد؟
رسول خدا صلّى الله عليه وآله وسلّم فرمود:
هنگامى كه مردم نمازها را به تأخير انداخته و از شهوات پيروى كنند، و مشغول ميخوارگى گردند، پدران و مادران مورد شتم قرار گيرند، تا جايى كه اموال حرام را غنيمت و پرداخت زكات را ضرر و زيان مى شمارند.
در آن دوران، مردان از زنان خويش اطاعت نموده و به همسايگان آزار رسانده و قطع رحم مى نمايند.
مهر و عاطفه بزرگان از ميان رفته و حياى كوچكتران اندك گردد، ساختمان ها برافراشته گردد، به غلامان و كنيزان ستم مى نمايند، از روى هوا و هوس گواهى مى دهند، به جور و ستم داورى مى كنند، مرد پدرش را ناسزا مى گويد و حسودى برادرش را مى نمايد، شركا در معاملات خيانت مى ورزند، وفا كم شده و زنا شيوع پيدا مى كند، مردان خود را با لباس زنان زينت دهند و مقنعه حيا از سر زنها برداشته مى شود.
كبر و خودخواهى در دلها نفوذ مى كند؛ همان گونه كه زهر در بدنها نفوذ مى نمايد، كارهاى خوب اندك شود، جرايم و گناهان آشكار گردد، واجبات خدا كم ارزش مى شود.
در آن زمان، همديگر را با ثروت مدح كرده و اموال را در راه خوانندگى مصرف مى كنند، مردم سرگرم دنيا گشته و از آخرت مى مانند، ورع و پرهيزكارى كم گشته و طمع و هرج ومرج افزايش يابد.
در آن دوران، مؤمن خوار و منافق عزيز گردد، مساجد آنها با اذان آباد و دلهايشان از ايمان خالى است، قرآن را سبك مى شمارند، هر گونه خوارى و ذلّت از مردم به مؤمن مى رسد.
در آن زمان است كه مى بينى چهره آنان چهره آدميان و دلهايشان، دل هاى شياطين است، سخنان آنان از عسل شيرينتر ولى دلهايشان از حنظل تلخ تر است، آنان گرگانى در لباس آدميان هستند.
در اين هنگام هر روز خداوند متعال به آنان خطاب نموده و مى فرمايد: آيا به من غرور مى ورزيد؟ يا بر من تكبّر مى نماييد:
«أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً وَأَنَّكُمْ إِلَيْنا لاتُرْجَعُونَ»(2)؛
«آيا گمان كرديد شما را بيهوده آفريده ايم و شما به سوى ما بازگردانده نمى شويد؟»
به عزّت و جلالم سوگند! اگر نبودند كسانى كه مخلصانه به پرستش من مشغولند، به آنانكه نافرمانى من كنند به اندازه يك چشم به هم زدن امان نمى دادم، اگر نبودند پرهيزكاران از بندگانم، قطره اى باران از آسمان فرو نمى فرستادم و برگ سبزى نمى رويانيدم.
فواعجباه! لقوم آلهتهم أموالهم، وطالت آمالهم، وقصرت آجالهم، وهم يطمعون في مجاورة مولاهم، ولايصلون إلى ذلك إلّا بالعمل، ولا يتمّ العمل إلّا بالعقل.
شگفتا! از مردمى كه خداى آنها اموالشان مى باشد، آنان داراى آرزوهاى بلند و عمرهاى كوتاهند. با اين حال، طمع دارند كه در مجاورت مولايشان باشند، در حالى كه جز با عمل به چنين مقامى نخواهند رسيد و عمل نيز بدون عقل كامل نگشته و پايان نمى پذيرد.(3)
1) سورۀ انعام، آيۀ 65.
2) سورۀ مؤمنون، آيۀ 115.
3) جامع الأخبار: 395 ح 1100، بحار الأنوار: 262/52 ح 148.
منبع : قطره ای از دریای فضایل اهل بیت علیهم السلام : 2 / 820 ح 1191
بازديد امروز : 0
بازديد ديروز : 217220
بازديد کل : 123732434
|