مهم ترین نوع قرائت زیارت عاشورا

زیارت عاشورا از مهمترین و با عظمت ترین زیاراتی است که شیعیان به خواندن آن بسیار اهمیّت می دهند این زیارت از احادیث قدسیّه و در بردارندۀ مسائل ولایت و برائت است، و یادآور ظلم و ستم هایی است که دشمنان دین بر اهل بیت رسول خدا صلّی الله علیه وآله وارد نمودند.

در طول تاریخ، شیعیان با مداومت به خواندن زیارت عاشورا و انجام ختومات گوناگونی که دربارۀ آن وارد شده، به حاجت های خود دست یافته اند.

ما در اینجا قصد نداریم بگوییم کدام نوع از قرائت زیارت عاشورا مؤثّرتر است؛ بلکه می خواهیم سوزناک ترین نوع قرائت زیارت عاشورا را بیان کنیم، هر چند انجام دادن آن کار بزرگان اولیاء خداست و در حدّ قدرت و توان غیر آنان نیست؛ ولی آگاه بوده از آن به معرفت ما می افزاید و متوجّه می شویم در دنیا اسراری وجود دارد که متأسّفانه سرگرم شدن ما به دنیا، ما را از آن حقایق دور نگه داشته است.

برای آگاهی از سوزناک ترین نوع قرائت زیارت عاشورا نیاز به بیان مقدّمه ای داریم که به نظر ما یکی از مسلّم ترین معارف دینی ما است و در عصر ظهور امام زمان عجّل الله تعالی فرجه عنوان شده و از آن استفاده می شود، هرچند اکنون بسیاری از افراد آن را بعید دانسته و یا به انکار آن می پردازند.

هرچند این مقدّمه را به صورت کوتاه و مختصر بیان می کنیم، ولی با دقّت دربارۀ آن ، برای روشن شدن مطلب کافی است. اکنون به نقل آن مقدّمه می پردازیم:

«زمان» یکی از اسرارآمیزترین مسایل در جهان هستی است و تا وقتی که حضرت مهدی عجّل الله تعالی فرجه که صاحب الزمان هستند ظهور نفرمایند، حقیقت زمان و قبض و بسط زمان و چگونگی سیر و سفر در زمان ـ به گذشته و آینده ـ روشن نخواهد شد. انشاء الله خداوند ظهور آن حضرت را هر چه زودتر برساند تا اسرار عالم هستی را که یکی از آن ها «زمان» و مسائل مهمّی که در پیرامون آنست، روشن و آشکار فرمایند.

خارج شدن از زمان حال و وارد شدن به زمان های گذشته و یا آینده، از قدرت های مهمّ روحی و معنوی است که با عنایت اهل بیت علیهم السلام گاهی برای بعضی از اولیاء بزرگ خداوند واقع شده است.

شخصیّت های مهمّی از نظر معنویّت به خاطر تقرّب به خداوند و اهل بیت علیهم السلام بوده اند که می توانستند از زمان حال خارج شده و وارد کربلای سال 61 هجری شده و جریاناتی از روز عاشورای آن سال را ببینند، حال این گونه افراد اگر در آن زمان که صدای گریۀ اطفال امام حسین علیه السلام و هلهله و شادی دشمنان اهل بیت علیهم السلام را می شنوند، اگر در آن زمان زیارت عاشورا را قرائت کنند و بگویند: «و هذا یوم فرحت به آل زیاد و آل مروان» آیا قرائت آنان که در آن صحنه حاضر و با چشم و گوش صدای گریۀ اطفال حرم و هلهله و شادی دشمنان را می بینند و می شنوند، سوزناک تر از قرائت عموم مردم که آن صحنه ها را ندیده اند و نشنیده اند، نیست؟!