(6) دعاء آخر للإمام الجواد عليه السلام في القنوت
أَللَّهُمَّ أَنْتَ الْأَوَّلُ بِلا أَوَّلِيَّةٍ مَعْدُودَةٍ ، وَالْآخِرُ بِلا آخِرِيَّةٍ مَحْدُودَةٍ ، أَنْشَأْتَنا لا لِعِلَّةٍ اقْتِساراً ، وَاخْتَرَعْتَنا لا لِحاجَةٍ اقْتِداراً ، وَابْتَدَعْتَنا بِحِكْمَتِكَ اخْتِياراً ، وَبَلَوْتَنا بِأَمْرِكَ وَنَهْيِكَ اخْتِباراً ، وَأَيَّدْتَنا بِالْآلاتِ ، وَمَنَحْتَنا بِالْأَدَواتِ ، وَكَلَّفْتَنا الطَّاقَةَ ، وَجَشَّمْتَنا الطَّاعَةَ ، فَأَمَرْتَ تَخْييراً ، وَنَهَيْتَ تَحْذيراً ، وَخَوَّلْتَ كَثيراً ، وَسَأَلْتَ يَسيراً ، فَعُصِيَ أَمْرُكَ فَحَلُمْتَ ، وَجُهِلَ قَدْرُكَ فَتَكَرَّمْتَ .
فَأَنْتَ رَبُّ الْعِزَّةِ وَالْبَهاءِ ، وَالْعَظَمَةِ وَالْكِبْرِياءِ ، وَالْإِحْسانِ وَالنَّعْماءِ ، وَالْمَنِّ وَالْآلاءِ ، وَالْمِنَحِ وَالْعَطاءِ ، وَالْإِنْجازِ وَالْوَفاءِ ، وَلاتُحيطُ الْقُلُوبُ لَكَ بِكُنْهٍ ، وَلاتُدْرِكُ الْأَوْهامُ لَكَ صِفَةً ، وَلايُشَبِّهُكَ شَيْءٌ مِنْ خَلْقِكَ ، وَلايُمَثَّلُ بِكَ شَيْءٌ مِنْ صَنْعَتِكَ .
تَبارَكْتَ أَنْ تُحَسَّ أَوْ تُمَسَّ أَوْ تُدْرِكَكَ الْحَواسُّ الْخَمْسُ ، وَأَنَّى يُدْرِكُ مَخْلُوقٌ خالِقَهُ ، وَتَعالَيْتَ يا إِلهي عَمَّا يَقُولُ الظَّالِمُونَ عُلُوّاً كَبيراً .
أَللَّهُمَّ أَدِلْ لِأَوْلِيائِكَ مِنْ أَعْدائِكَ الظَّالِمينَ الْباغينَ النَّاكِثينَ الْقاسِطينَ الْمارِقينَ ، اَلَّذينَ أَضَلُّوا عِبادَكَ ، وَحَرَّفُوا كِتابَكَ ، وَبَدَّلُوا أَحْكامَكَ ، وَجَحَدُوا حَقَّكَ ، وَجَلَسُوا مَجالِسَ أَوْلِيائِكَ ، جُرْأَةً مِنْهُمْ عَلَيْكَ ، وَظُلْماً مِنْهُمْ لِأَهْلِ بَيْتِ نَبِيِّكَ ، عَلَيْهِمْ سَلامُكَ وَصَلَواتُكَ وَرَحْمَتُكَ وَبَرَكاتُكَ ، فَضَلُّوا وَأَضَلُّوا خَلْقَكَ ، وَهَتَكُوا حِجابَ سِتْرِكَ عَنْ عِبادِكَ.
وَاتَّخَذُوا اللَّهُمَّ مالَكَ دُوَلاً ، وَعِبادَكَ خَوَلاً ، وَتَرَكُوا اللَّهُمَّ عالِمَ أَرْضِكَ في بَكْماءَ عَمْياءَ ظَلْماءَ مُدْلَهِمَّةً ، فَأَعْيُنُهُمْ مَفْتُوحَةٌ ، وَقُلُوبُهُمْ عَمِيَّةٌ ، وَلَمْ تُبْقِ لَهُمُ اللَّهُمَّ عَلَيْكَ مِنْ حُجَّةٍ ، لَقَدْ حَذَّرْتَ اللَّهُمَّ عَذابَكَ ، وَبَيَّنْتَ نَكالَكَ ، وَوَعَدْتَ الْمُطيعينَ إِحْسانَكَ ، وَقَدَّمْتَ إِلَيْهِمْ بِالنُّذُرِ فَآمَنَتْ طائِفَةٌ.
فَأَيِّدِ اللَّهُمَّ الَّذينَ آمَنُوا عَلى عَدُوِّكَ وَعَدُوِّ أَوْلِيائِكَ ، فَأَصْبَحُوا ظاهِرينَ ، وَ إِلَى الْحَقِّ داعينَ ، وَلِلْإِمامِ الْمُنْتَظَرِ الْقائِمِ بِالْقِسْطِ تابِعينَ ، وَجَدِّدِ اللَّهُمَّ عَلى أَعْدائِكَ وَأَعْدائِهِمْ نارَكَ وَعَذابَكَ ، اَلَّذي لاتَدْفَعُهُ عَنِ الْقَومِ الظَّالِمينَ.
أَللَّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ ، وَقَوِّ ضَعْفَ الْمُخْلِصينَ لَكَ بِالْمَحَبَّةِ ، اَلْمُشايِعينَ لَنا بِالْمُوالاةِ ، اَلْمُتَّبِعينَ لَنا بِالتَّصْديقِ وَالْعَمَلِ ، اَلْمُوازِرينَ لَنا بِالْمُواساةِ فينا ، اَلْمُحِبّينَ ذِكْرَنا عِنْدَ اجْتِماعِهِمْ.
وَشَدِّدِ اللَّهُمَّ رُكْنَهُمْ ، وَسَدِّدِ اللَّهُمَّ لَهُمْ دينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَيْتَهُ لَهُمْ ، وَأَتْمِمْ عَلَيْهِمْ نِعْمَتَكَ ، وَخَلِّصْهُمْ وَاسْتَخْلِصْهُمْ ، وَسُدَّ اللَّهُمَّ فَقْرَهُمْ ، وَالْمُمِ اللَّهُمَّ شَعَثَ فاقَتِهِمْ.
وَاغْفِرِ اللَّهُمَّ ذُنُوبَهُمْ وَخَطاياهُمْ ، وَلاتُزِغْ قُلُوبَهُمْ بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَهُمْ ، وَلاتُخِلِّهِمْ أَيْ رَبِّ بِمَعْصِيَتِهِمْ ، وَاحْفَظْ لَهُمْ ما مَنَحْتَهُمْ بِهِ مِنَ الطَّهارَةِ بِوِلايَةِ أَوْلِيائِكَ ، وَالْبَرائَةِ مِنْ أَعْدائِكَ ، إِنَّكَ سَميعٌ مُجيبٌ ، وَصَلَّى اللَّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطَّيِّبينَ الطَّاهِرينَ.(6)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
6) مهج الدعوات : 80 ، البلد الأمين : 656 .
(6) دعاى ديگر امام جواد عليه السلام در قنوت
بار الها ؛ تو اوّل هستى ، ولى اوّليّت تو شمارش شده عددى نيست ؛ و پايان هستى ، ولى انتها و محدوديّت ندارى ؛ به وجود آوردى ما را نه به خاطر علّتى از روى اكراه و اجبار ، و آفريدى ما را نه به خاطر حاجتى و نيازى از روى اقتدار و توانمندى و پديد آوردى ما را به حكمتت از روى اختيار ، و با فرمان و نهى خود؛ ما را آزمايش كردى .
و با وسايلى كه در اختيارمان قرار دادى، زمينه موفقيّتمان را فراهم نمودى، و ادوات مختلف به ما بخشيدى؛ تا حدّى كه توان داريم بر ما تكليف فرمودى، و فرمانبرداريت را به ما تكليف كردى ؛ دستور دادى ولى ما را در اطاعتت مختار كردى، و بازداشتى و ما را بر حذر داشتى؛ نعمتهاى بسيارى دادى، ولى درخواست (عبادت) كمى نمودى؛ دستورت، نافرمانى شد ولى بردبارى كردى؛ ارزش و منزلتت دانسته نشد ، ولى رفتار بزرگوارانه در پيش گرفتى (و مجازات را به تأخير انداختى).
بدينسان، تو پروردگار صاحب عزّت و فرّ و شكوه و عظمت و كبريايى و احسان و نعمت و لطف و عنايت و بخشش و عطا هستى ، وعدهات را تحقّق مى بخشى و وفا مى كنى . قلبها به كُنه و حقيقت تو احاطه نمى يابند ؛ وهمها و خيالها نمى توانند صفات تو را دريابند؛ هيچ يك از آفريدگانت شبيه تو نيستند ؛ هيچ يك از ساخته هاى تو را نمى توان به تو مثال زد .
بالاتر از آن هستى كه حس شوى ، يا لمس شوى ، يا با حواسّ پنجگانه دريافت شوى . كجا مى تواند آفريده ، آفريننده خود را درك كند؟! خدايا ؛ تو از آن چه ستمكاران مى گويند ، برتر و بزرگتر هستى .
بار الها؛ دوستانت را بر دشمنان ستمكار ، متجاوز ، پيمان شكن و نابكار و از دين بيرون روندگانت غلبه و چيرگى و استيلا ببخش ؛ دشمنانى كه بندگانت را گمراه ، قرآن را تحريف، دستورات دينيت را عوض كرده، و حقّ تو را انكار كردند؛ و جايگاه مخصوص اولياى تو را اشغال كردند ، و اين كار را از روى بى باكى و جرأت بر تو انجام دادند و از روى ستم كردن بر اهل بيت پيامبرت - كه درود و سلام و رحمت و بركاتت بر ايشان نثار باد - انجام دادند . و با اين كارشان گمراهى خود را ثابت كرده، مردم را نيز گمراه نمودند ، و پرده پوشش تو را از بندگانت دريدند .
خدايا ؛ اين دشمنان پست ، دارايى هاى ويژه تو را به عنوان دولت و سرمايه در اختيار خود گرفتند، و بندگانت را غلام و كنيز خودشان كردند. خدايا؛ عالم و دانشمند روى زمينت را رها كردند ؛ در حال كرى و كورى و در فضايى كه تاريك و فاسد بود . بدينسان، شرايطى پيش آمد كه چشمانشان باز بود و مىديد، ولى قلبهاىشان كور بود . خداى بزرگ؛ حجّتى بر تو براى ايشان باقى نماند ، و آنها را از عذابت ترسانيدى، و تهديدهاى شديدت را بيان نمودى؛ به فرمان بردارانت، وعده نيكى و احسان دادى، و پيشتر براى آنان بيم دهندگانى فرستادى و از عذابت ترسانيدى؛ تا در نهايت، گروهى ايمان آوردند.
بارالها؛ آن گروهى را كه ايمان آوردند بر دشمن خودت و دشمن اوليا و دوستانت تأييد و يارى كن ، تا چيره و پيروز گردند ، و به حقّ و حقيقت فرا خوانند ، و دنباله رو پيشواى مورد انتظارى باشند كه براى برقرارى عدل و داد قيام مى كند . خدايا ؛ آتش جهنّم و عذاب خود را - كه از گروه ستمگران ، برطرف نخواهى كرد - را بر دشمنانت و دشمنان اوليايت پيوسته تازه كن .
خدايا؛ درود پيوسته ات را بر محمّد و آل محمّد بفرست ؛ و ناتوانى كسانى را كه دوستى و محبّت خالصانه با تو دارند ، تبديل به قوّتمندى و نيرو كن؛ همان دوستانى كه با موالات و دوستى فرمانبردارانه شان، از ما پيروى مى كنند، و با تصديق زبانى و عملى و قلبى دنباله رو ما هستند، و با مواسات و رفتار دوستانه با يكديگر به خاطر ما ، به ما كمك مى رسانند ، و هر گاه گرد هم مى آيند عاشق ياد ما هستند .
خدايا ؛ پايه و اساس ايشان را محكم و قوى فرما ، و استوار گردان براى ايشان دينشان را كه براى آنها پسنديدهاى ، و نعمتت را بر آنها كامل گردان ، و آنها را خالص گردان و برگزين ، و نيازشان را برطرف كن ، و گرفتارى و بيچارگى و پريشانى فقرشان را جبران فرما ، و گناهان و اشتباهاتشان را ببخش ، و پس از هدايتشان دلهاىشان را منحرف مساز ، و به سبب نافرمانيت - اى پروردگار ؛ - تنها و رهايشان مساز . و پاكى و طهارتى كه به واسطه ولايت و دوستى ما (اهل بيت) و دشمنى و بيزارى از دشمنان ما نصيبشان ساختى براى ايشان نگه دار؛ به راستى كه تو شنوا و اجابت كننده هستى ؛ و خداوند ، بر محمّد و آل پاك و پاكيزهاش درود پيوسته نثار كند . (6)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
6) مهج الدعوات : 80 ، البلد الأمين : 656 .
بازديد امروز : 150898
بازديد ديروز : 271725
بازديد کل : 126829026
|