(17) دعاء يوم عيد الغدير
من قرئه كان كمن يكون تحت راية القائم عجّل اللَّه تعالى فرجه
وفي فسطاطه من النجباء والنقباء
قال العلّامة المجلسي : روينا بالأسانيد المتّصلة ممّا ذكره ورواه محمّد بن عليّ الطرازي في كتابه عن محمّد بن سنان ، عن داود بن كثير الرقي ، عن عمارة بن جوين أبي هارون العبدي وروينا بأسانيدنا أيضاً إلى الشيخ المفيد محمّد بن محمّد بن النعمان فيما رواه عن عمارة بن جوين أبي هارون العبدي أيضاً قال :
دخلت على أبي عبداللَّه عليه السلام في اليوم الثّامن عشر من ذي الحجّة فوجدته صائماً فقال:
إنّ هذا اليوم يوم عظّم اللَّه حرمته على المؤمنين إذ أكمل اللَّه لهم فيه الدّين وتمّم عليهم النّعمة ، وجدّد لهم ما أخذ عليهم من الميثاق والعهد في الخلق الأوّل إذ أنساهم اللَّه ذلك الموقف ، ووفّقهم للقبول منه ، ولم يجعلهم من أهل الإنكار الّذين جحدوا .
فقلت له : جعلت فداك ؛ فما ثواب صوم هذا اليوم ؟ فقال :
إنّه يوم عيد وفرح وسرور وصوم شكراً للَّه عزّ وجلّ، فإنّ صومه يعدل ستّين شهراً من الأشهر الحرم ومن صلّى فيه ركعتين أيّ وقت شاء - وأفضل ذلك قرب الزّوال، وهي السّاعة الّتي اُقيم فيها أميرالمؤمنينعليه السلام بغدير خم علماً للنّاس، وذلك أنّهم كانوا قربوا من المنزل في ذلك الوقت - فمن صلّى ركعتين ثمّ سجد وشكر اللَّه عزّ وجلّ مائة مرّة، ودعا بهذا الدّعاء بعد رفع رأسه من السّجود.
الدّعاء:
أَللَّهُمَّ إِنّي أَسْئَلُكَ بِأَنَّ لَكَ الْحَمْدَ ، وَحْدَكَ لا شَريكَ لَكَ ، وَأَنَّكَ واحِدٌ أَحَدٌ صَمَدٌ ، لَمْ تَلِدْ وَلَمْ تُولَدْ ، وَلَمْ يَكُنْ لَكَ كُفُواً أَحَدٌ ، وَأَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُكَ وَرَسُولُكَ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَآلِهِ ، يا مَنْ هُوَ كُلَّ يَوْمٍ في شَأْنٍ ، كَما كانَ مِنْ شَأْنِكَ أَنْ تَفَضَّلْتَ عَلَيَّ ، بِأَنْ جَعَلْتَني مِنْ أَهْلِ إِجابَتِكَ ، وَأَهْلِ دينِكَ وَأَهْلِ دَعْوَتِكَ ، وَوَفَّقْتَني لِذلِكَ في مُبْتَدَءِ خَلْقي ، تَفَضُّلاً مِنْكَ وَكَرَماً وَجُوداً.
ثُمَّ أَرْدَفْتَ الْفَضْلَ فَضْلاً ، وَالْجُودَ جُوداً ، وَالْكَرَمَ كَرَماً ، رَأْفَةً مِنْكَ وَرَحْمَةً إِلى أَنْ جَدَّدْتَ ذلِكَ الْعَهْدَ لي تَجْديداً بَعْدَ تَجْديدِكَ خَلْقي ، وَكُنْتُ نَسْياً مَنْسِيّاً ناسِياً ساهِياً غافِلاً ، فَأَتْمَمْتَ نِعْمَتَكَ بِأَنْ ذَكَّرْتَني ذلِكَ ، وَمَنَنْتَ بِهِ عَلَيَّ ، وَهَدَيْتَني لَهُ.
فَلْيَكُنْ مِنْ شَأْنِكَ يا إِلهي وَسَيِّدي وَمَوْلايَ ، أَنْ تُتِمَّ لي ذلِكَ ، وَلاتَسْلُبْنيهِ ، حَتَّى تَتَوَفَّاني عَلى ذلِكَ وَأَنْتَ عَنّي راضٍ ، فَإِنَّكَ أَحَقُّ الْمُنْعِمينَ أَنْ تُتِمَّ نِعْمَتَكَ عَلَيَّ.
أَللَّهُمَّ سَمِعْنا وَأَطَعْنا ، وَأَجَبْنا داعِيَكَ بِمَنِّكَ ، فَلَكَ الْحَمْدُ غُفْرانَكَ رَبَّنا وَإِلَيْكَ الْمَصيرُ ، آمَنَّا بِاللَّهِ ، وَحْدَهُ لا شَريكَ لَهُ ، وَبِرَسُولِهِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ ، وَصَدَّقْنا وَأَجَبْنا داعِيَ اللَّهِ ، وَاتَّبَعْنَا الرَّسُولَ في مُوالاةِ مَوْلانا وَمَوْلَى الْمُؤْمِنينَ أَميرِالْمُؤْمِنينَ عَلِيِّ بْنِ أَبي طالِبٍ ، عَبْدِ اللَّهِ وَأَخي رَسُولِهِ ، وَالصِّدّيقِ الْأَكْبَرِ ، وَالْحُجَّةِ عَلى بَرِيَّتِهِ ، اَلْمُؤَيِّدِ بِهِ نَبِيَّهُ وَدينَهُ الْحَقَّ الْمُبينَ ، عَلَماً لِدينِ اللَّهِ ، وَخازِناً لِعِلْمِهِ ، وَعَيْبَةَ غَيْبِ اللَّهِ ، وَمَوْضِعَ سِرِّ اللَّهِ ، وَأَمينَ اللَّهِ عَلى خَلْقِهِ ، وَشاهِدَهُ في بَرِيَّتِهِ.
أَللَّهُمَّ « رَبَّنا إِنَّنا سَمِعْنا مُنادِياً يُنادي لِلْإيمانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ ، فَآمَنَّا رَبَّنا، فَاغْفِرْلَنا ذُنُوبَنا ، وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئاتِنا ، وَتَوَفَّنا مَعَ الْأَبْرارِ × رَبَّنا وَآتِنا ما وَعَدْتَنا عَلى رُسُلِكَ وَلاتُخْزِنا يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّكَ لاتُخْلِفُ الْميعادَ »(23) .
فَآمَنَّا رَبَّنا بِمَنِّكَ وَلُطْفِكَ ، أَجَبْنا داعِيَكَ ، وَاتَّبَعْنَا الرَّسُولَ وَصدَّقْناهُ وَصدَّقْنا مَوْلَى الْمُؤْمِنينَ ، وَكَفَرْنا بِالْجِبْتِ وَالطَّاغُوتِ ، فَوَلِّنا ما تَوَلَّيْنا ، وَاحْشُرْنا مَعَ أَئِمَّتِنا ، فَإِنَّا بِهِمْ مُؤْمِنُونَ مُوقِنُونَ ، وَلَهُمْ مُسْلِمُونَ.
آمَنَّا بِسِرِّهِمْ وَعَلانِيَتِهِمْ ، وَشاهِدِهِمْ وَغائِبِهِمْ ، وَحَيِّهِمْ وَمَيِّتِهِمْ ، وَرضينا بِهِمْ أَئِمَّةً ، وَقادَةً وَسادَةً ، وَحَسْبُنا بِهِمْ بَيْنَنا وَبَيْنَ اللَّهِ دُونَ خَلْقِهِ ، لانَبْتَغي بِهِمْ بَدَلاً ، وَلانَتَّخِذُ مِنْ دُونِهِمْ وليجَةً . وَبَرِئْنا إِلَى اللَّهِ مِنْ كُلِّ مَنْ نَصَبَ لَهُمْ حَرْباً ، مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ ، مِنَ الْأَوَّلينَ وَالْآخِرينَ ، وَكَفَرْنا بِالْجِبْتِ وَالطَّاغُوتِ ، وَالْأَوْثانِ الْأَرْبَعَةِ ، وَأَشْياعِهِمْ وَأَتْباعِهِمْ ، وَكُلِّ مَنْ والاهُمْ مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ ، مِنْ أَوَّلِ الدَّهْرِ إِلى آخِرِهِ.
أَللَّهُمَّ إِنَّا نُشْهِدُكَ أَنَّا نَدينُ بِما دانَ بِهِ مُحَمَّدٌ وَآلُ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَعَلَيْهِمْ ، وَقَوْلُنا ما قالُوا ، وَدينُنا ما دانُوا بِهِ ، ما قالُوا بِهِ قُلْنا ، وَما دانُوا بِهِ دِنَّا ، وَما أَنْكَرُوا أَنْكَرْنا ، وَمَنْ والَوْا والَيْنا ، وَمَنْ عادَوْا عادَيْنا ، وَمَنْ لَعَنُوا لَعَنَّا وَمَنْ تَبَرَّءُوا مِنْهُ تَبَرَّأْنا مِنْهُ ، وَمَنْ تَرَحَّمُوا عَلَيْهِ تَرَحَّمْنا عَلَيْهِ ، آمَنَّا وَسَلَّمْنا وَرضينا ، وَاتَّبَعْنا مَوالينا صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ.
أَللَّهُمَّ فَتَمِّمْ لَنا ذلِكَ وَلاتَسْلُبْناهُ ، وَاجْعَلْهُ مُسْتَقِرّاً ثابِتاً عِنْدَنا ، وَلاتَجْعَلْهُ مُسْتَعاراً ، وَأَحْيِنا ما أَحْيَيْتَنا عَلَيْهِ ، وَأَمِتْنا إِذا أَمَتَّنا عَلَيْهِ ، آلُ مُحَمَّدٍ أَئِمَّتُنا ، فَبِهِمْ نَأْتَمُّ ، وَإِيَّاهُمْ نُوالي ، وَعَدُوَّهُمْ عَدُوَّ اللَّهِ نُعادي ، فَاجْعَلْنا مَعَهُمْ فِي الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ وَمِنَ الْمُقَرَّبينَ ، فَإِنَّا بِذلِكَ راضُونَ ، يا أَرْحَمَ الرَّاحِمينَ.
ثمّ تسجد وتحمد اللَّه مائة مرّة ، وتشكر اللَّه عزّ وجلّ مائة مرّة وأنت ساجد ، فإنّه من فعل ذلك كان كمن حضر ذلك اليوم وبايع رسول اللَّه صلى الله عليه وآله وسلم على ذلك وكانت درجته مع درجة الصّادقين الّذين صدقوا اللَّه ورسوله في موالاة مولاهم ذلك اليوم وكان كمن شهد مع رسول اللَّه صلى الله عليه وآله وسلم وأميرالمؤمنين عليه السلام ومع الحسن والحسين عليهما السلام ، وكمن يكون تحت راية القائم أرواحنا فداه وفي فسطاطه من النّجباء والنّقباء.(24)
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
23) آل عمران : 194 و 193 .
24) البحار : 298/98 ، زاد المعاد : 341 .
(17) دعاى روز عيد غدير كسى كه آن را بخواند، مانند كسى است كه
زير پرچم حضرت قائم عجّل اللَّه تعالى فرجه و در خيمهٔ آن حضرت باشد
علّامه مجلسى رحمه الله مى فرمايد : با سند متّصل روايت مى كنم آن چه را كه ذكر كرده و روايت فرموده آن را محمّد بن على طرازى در كتابش ؛ از محمّد بن سنان ، از داوود بن كثير رقّى ، از عمارة بن جوين ابو هارون عبدى ، همچنين با سندهاى مان به شيخ مفيد محمّد بن محمّد بن نعمان رحمه الله ، روايت مى كنيم آنچه را كه روايت مى كند آن را از عمارة بن جوين ابو هارون عبدى ؛ كه گفت :
در روز هيجدهم ذى الحجّه خدمت امام صادق عليه السلام شرفياب شدم در حالى كه آن حضرت روزه دار بود ؛ به من فرمودند :
همانا اين روز ، روزى است كه خدا حرمتش را بين مؤمنان زياد كرده است ؛ چون خداوند در اين روز دين آنها را كامل كرده و نعمتش را بر آنان تمام نموده است، و عهد و پيمانى كه از ايشان در عالم ذر گرفته ، براى آنان تجديد كرده است ؛ زيرا آن موقف را از ياد آنها برده بود و خداوند آنان را توفيق داده كه آن عهد و پيمان را از او قبول كنند، و خداوند آنان را از كسانى كه اين امر را انكار مى كردند، قرار نداد .
من به آن حضرت عرض كردم : جانم فداى شما باد ؛ ثواب روزه گرفتن در اين روز چيست ؟ حضرت فرمودند :
همانا اين روز ، روز عيد ، شادى ، سرور و روزه گرفتن به خاطر سپاسگزارى از خداوند مى باشد . روزه گرفتن در اين روز معادل شصت ماه روزه گرفتن در ماههاى حرام مى باشد.
در اين روز هر موقع كه خواست ، (گرچه بهترين وقت آن نزديك ظهر مى باشد؛ و آن ساعتى است كه حضرت على عليه السلام در غديرخم براى جانشينى پيامبر معيّن شد و مردم در آن وقت به منزل نزديك شده بودند) دو ركعت نماز بخواند، سپس سجده كند و صد مرتبه خدا را شكر كند (و شُكْراً للَّهِِ بگويد) و بعد از سجده اين دعا را بخواند :
بارخدايا؛ من از تو درخواست مى كنم (با گواهى اين) كه حمد و ستايش مخصوص تو مى باشد كه تنها و بى شريك مى باشى، و همانا تو يگانه، تنها و بى نياز هستى؛ نه فرزند كسى هستى و نه كسى فرزند توست، و نه هيچ كس همتاى توست و همانا حضرت محمّد بنده و فرستاده توست؛ كه سلام و درود تو بر او و آل او باد .
اى كسى كه هر روز براى او شأنى و امرى است ، همچنان كه از شأن توست كه بر من تفضّل فرموده و مرا از پاسخ دهندگان به تو، و اهل دين و دعوت خويش قرار دادى؛ و مرا در آفرينش اوّلىام (عالم ذر) بر اين كار از روى فضل و جود و كرم موفّق كردى .
سپس فضلى در پى فضل ديگر، و جود و بخششى در پى جود و بخشش ديگر، و كرامتى در پى كرامت ديگر از رأفت و رحمت خود تفضّل فرمودى تا آن كه اين عهد را بر من تازه كردى، بعد از آن كه مرا آفرينش جديدى فرمودى؛ و با آن كه من به كلّى فراموش شده و در سهو و نسيان و غفلت بودم، پس نعمتت را بر من كامل كردى به اين كه مرا يادآور آن عهد و پيمان كردى؛ و با آن بر من منّت گذاشتى ، و به سوى آن هدايت فرمودى .
پس بايد از شأن تو اين باشد اى خداى من؛ و سرور من؛ و مولاى من؛ كه آن نعمت را بر من كامل گردانى و از من زايل نگردانى تا آن كه مرا با آن عقيده و پيمان بميرانى ، و تو از من خشنود باشى ؛ همانا تو سزاوارترين نعمت بخشان هستى كه نعمتت را بر من كامل گردانى .
خدايا ؛ (عهد تو را) شنيديم و اطاعت كرديم ؛ و همچنين دعوت كننده ات را كه بر ما فرستادى به لطف و كرم تو اجابت كرديم ، پس حمد و سپاس بر تو باد ، آمرزش تو را خواهانم اى پروردگار ما ؛ و بازگشت همه به سوى توست؛ ما به خداى يكتا و بىشريك و به فرستاده او حضرت محمّد - كه سلام و درود خدا بر او آل او باد - ايمان آورديم ؛ و دعوت كننده خدايى را تصديق و اجابت كرديم و اوامر فرستاده او را در مورد دوستى و اطاعت از مولايمان و مولاى مؤمنان ، امير مؤمنان حضرت علىّ بن ابى طالب عليه السلام پيروى كرديم ؛ او كه بنده خدا ، و برادر فرستاده او، و راستگويى بزرگ، و حجّت خدا بر خلق اوست؛ او تأييدكننده پيامبر خدا و دين اوست كه حقّانيّت آن آشكار و واضح است، او علَم و نشانه دين خدا و گنجينه دانش خدا، و صندوق رازهاى خدا، و محلّ سرّ خدا و امين خدا بر آفريدگان او، و گواه او بر بندگانش مى باشد .
بار خدايا ؛ «اى پروردگار ما ؛ همانا ما صداى ندا دهنده اى كه ندا سر داد كه به پروردگارتان ايمان آوريد را شنيديم و به پروردگارمان ايمان آورديم؛ پس گناهان ما را ببخش و بدى هاى ما را بپوشان و ما را همراه با نيكان عالَم بميران. پروردگار ما ؛ بر ما آنچه را كه بر رسولانت وعده داده اى عطا فرما، و ما را در روز قيامت خوار و ذليل نفرما ؛ كه همانا تو از وعدههاى خود تخلّف نمى كنى» (23) .
پس اى پروردگار ما ؛ ما به لطف و كرم تو ايمان آورديم، و دعوت كننده به سوى تو را اجابت كرديم، و از فرستادهات تبعيّت كرديم و او و مولاى مؤمنان را تصديق كرديم، و به جبت و طاغوت كفر ورزيديم . پس تو ولىّ و سرپرست ما كن آن را كه ما به ولايت برگزيديم ؛ و ما را با پيشوايانمان محشور فرما . زيرا ما به آنان ايمان آورده ايم و به امامت آنان يقين داريم، و تسليم آنان هستيم .
ما به نهان و آشكار آنها ، شاهد و غايب آنها ، و زنده و مرده آنها ايمان آورده ايم ؛ و به پيشوايى و رهبرى و سرورى آنان راضى و خشنود هستيم ؛ و براى وساطت بين ما و خداى ما ، آنان كفايت مى كنند ؛ و نيازى به غير ايشان از آفريدگانش نيست ؛ و به جاى آنها جايگزين نمى جوييم؛ و غير آنان را تكيه گاه خود نمى گيريم ؛ و به درگاه خدا از هر كسى كه با آنان به مبارزه و جنگ مى پردازند، بيزارى مى جوييم؛ چه آن افراد از جنّ باشند؛ يا از انسانها، از پيشينيان باشند يا از افراد آخر الزمان؛ و به جبت و طاغوت كفر مى ورزيم؛ و همچنين به بتهاى چهارگانه و دنباله روها و پيروانشان؛ و هر كسى كه آنان را دوست دارند؛ چه از جنّيان باشند و چه از انسانها؛ از اوّل خلقت تا آخر آن، كفر مى ورزيم.
بار خدايا؛ ما تو را گواه مى گيريم كه ما به دينى كه حضرت محمّد و آل محمّد - كه درود خدا بر او و بر آنان باد - به آن متديّن هستند ، گرويديم؛ و گفتار ما ، گفتار آنان ؛ و دين ما دين آنان مى باشد ؛ آنچه آنان گفتند ، ما مى گوييم ؛ و به آنچه آنان عقيده دارند ، ما هم معتقديم؛ و آنچه را كه آنان منكر شدند، ما هم منكر آن هستيم؛ و هر كسى را آنان دوست داشتند، ما هم دوست داريم؛ و با هر كسى آنان دشمنى كردند، ما هم با آنان دشمنى مى كنيم؛ و هر كسى را لعن و نفرين كردند، ما هم لعن و نفرين مى كنيم؛ و از هر كسى بيزارى جستند، ما هم بيزارى مىجوييم؛ و هر كسى را مورد رحمت قرار دادند، ما هم مورد رحمت قرار مى دهيم؛
به امامان خودمان ايمان آورديم، و در برابر آنها تسليم هستيم؛ و راضى و خشنود مى باشيم؛ و از ايشان پيروى مى كنيم؛ كه سلام خدا بر آنان باد.
بار خدايا ؛ اين ايمان و عقيده ما را كامل گردان، و آن را از ما مگير، و آن را براى ما مستقرّ و ثابت گردان، و آن را به صورت عاريه براىمان قرار مده؛ و ما را بر اين عقيده زنده بدار، و بر آن بميران هر گاه ما را بميرانى . آل محمّد عليهم السلام پيشوايان ما هستند؛ پس به آنان اقتدا مى كنيم و فقط آنان را به سرپرستى مى پذيريم ، و دشمنانشان را - كه دشمنان خداوند هستند - دشمن مى داريم . پس ما را در دنيا و آخرت با آنان و از مقرّبان و نزديكان درگاه خودت قرار بده ؛ زيرا ما به اين كار راضى و خشنود هستيم؛ اى مهربانترين مهربانان.
سپس سجده نموده و صد مرتبه «اَلْحَمْدُ للَّهِ» بگويد، و در حالت سجده صد مرتبه خدا را شكر نموده بگويد: «شُكْراً للَّهِِ». همانا هر كسى اين عمل را انجام دهد مانند كسى است كه در آن روز (غدير) حاضر بوده و با حضرت پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم بر آن امر بيعت كرده است. مقام آن شخص ، مقام صادقان - كسانى كه با دوست داشتنِ دوست خدا و رسولش در آن روز، خدا و رسولش را تصديق كردند - مى باشند. و مانند كسى است كه با رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، حضرت على عليه السلام، امام حسن و امام حسين عليهما السلام حاضر بوده و ايشان را درك نموده است . و مانند كسى است كه زير پرچم امام زمان ارواحنا فداه و در خيمه آن حضرت، يعنى نجباء و نقباء مى باشد. (24)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
23) سوره آل عمران ، آيه 193 و 194 .
24) بحار الأنوار : 298/98 ، زاد المعاد : 341 .
بازديد امروز : 98230
بازديد ديروز : 217727
بازديد کل : 123613444
|