فرمايش مهمّ امام صادق علیه السلام
دربارهاشك و بى تابى براى ائمّه علیهم السلام
في كامل الزيارات عَنْ مِسمَع كِردِين قال: قَالَ لِي أَبُوعَبْدِ اللَّهِ يَا مِسْمَعُ أَنْتَ مِنْ أَهْلِ الْعِرَاقِ أَمَا تَأْتِي قَبْرَ الْحُسَيْنِ قُلْتُ لَا أَنَا رَجُلٌ مَشْهُورٌ مِنْ أَهْلِ الْبَصْرَهِ وَعِنْدَنَا مَنْ يَتْبَعُ هَوَي هَذَا الْخَلِيفَهِ وَ أَعْدَاؤُنَا كَثِيرَهٌ مِنْ أَهْلِ القَبَائِلِ مِنَ النُّصَّابِ وَ غَيْرِهِمْ وَ لَسْتُ آمَنُهُمْ أَنْ يَرْفَعُوا عَلَيَّ حَالِي عِنْدَ وُلْدِ سُلَيْمَانَ فَيُمَثِّلُونَ عَلَيَ قَالَ لِي أَفَمَا تَذْكُرُ مَا صُنِعَ بِهِ قُلْتُ بَلَي قَالَ فَتَجْزَعُ قُلْتُ إِي وَ اللَّهِ وَ أَسْتَعْبِرُ لِذَلِكَ حَتَّي يَرَي أَهْلِي أَثَرَ ذَلِكَ عَلَيّ فَأَمْتَنِعُ مِنَ الطَّعَامِ حَتَّي يَسْتَبِينَ ذَلِكَ فِي وَجْهِي.
قَالَ رَحِمَ اللَّهُ دَمْعَتَكَ أَمَا إِنَّكَ مِنَ الَّذِينَ يُعَدُّونَ فِي أَهْلِ الْجَزَعِ لَنَا وَ الَّذِينَ يَفْرَحُونَ لِفَرَحِنَا وَ يَحْزَنُونَ لِحُزْنِنَا وَ يَخَافُونَ لِخَوْفِنَا وَ يَأْمَنُونَ إِذَا أَمِنَّا أَمَا إِنَّكَ سَتَرَي عِنْدَ مَوْتِكَ وَ حُضُورِ آبَائِي لَكَ وَ وَصِيَّتِهِمْ مَلَكَ الْمَوْتِ بِكَ وَ مَا يَلْقَوْنَكَ بِهِ مِنَ الْبِشَارَهِ مَا تَقَرُّ بِهِ عَيْنَكَ قَبْلَ الْمَوْتِ فَمَلَكُ الْمَوْتِ أَرَقُّ عَلَيْكَ وَ أَشَدُّ رَحْمَهً لَكَ مِنَ الْأُمِّ الشَّفِيقَهِ عَلَي وَلَدِهَا.
قَالَ ثُمَّ اسْتَعْبَرَ وَ اسْتَعْبَرْتُ مَعَهُ فَقَالَ الْحَمْدُ لِله الَّذِي فَضَّلَنَا عَلَي خَلْقِهِ بِالرَّحْمَهِ وَ خَصَّنَا أَهْلَ الْبَيْتِ بِالرَّحْمَهِ يَا مِسْمَعُ إِنَّ الْأَرْضَ وَ السَّمَاءَ لَتَبْكِي مُنْذُ قُتِلَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ رَحْمَهً لَنَا وَ مَا بَكَي لَنَا مِنَ الْمَلَائِكَهِ أَكْثَرُ وَ مَا رَقَأَتْ دُمُوعُ الْمَلَائِكَهِ مُنْذُ قُتِلْنَا وَ مَا بَكَي أَحَدٌ رَحْمَهً لَنَا وَ لِمَا لَقِينَا إِلَّا رَحِمَهُ اللَّهُ قَبْلَ أَنْ تَخْرُجَ الدَّمْعَهُ مِنْ عَيْنِهِ فَإِذَا سَالَ دُمُوعُهُ عَلَي خَدِّهِ فَلَوْ أَنّ قَطْرَهً مِنْ دُمُوعِهِ سَقَطَتْ فِي جَهَنَّمَ لَأَطْفَأَتْ حَرَّهَا حَتَّي لَا يُوجَدَ لَهَا حَرٌّ وَ إِنَّ الْمُوجَعَ قَلْبُهُ لَنَا لَيَفْرَحُ يَوْمَ يَرَانَا عِنْدَ مَوْتِهِ فَرْحَهً - لَا تَزَالُ تِلْكَ الْفَرْحَهُ فِي قَلْبِهِ حَتَّي يَرِدَ عَلَيْنَا الْحَوْضَ وَ إِنَّ الْكَوْثَرَ لَيَفْرَحُ بِمُحِبِّنَا إِذَا وَرَدَ عَلَيْهِ حَتَّی إِنَّهُ لَيُذِيقُهُ مِنْ ضُرُوبِ الطَّعَامِ مَا لَا يَشْتَهِي أَنْ يَصْدُرَ عَنْهُ.(1)
«كامل الزيارات» از مسمع كردين نقل مى كند كه گفت: امام جعفر صادق علیه السلام به من فرمود: تو اهل عراق هستى، آيا به زيارت قبر امام حسين علیه السلام مى روى؟ گفتم: نه زيرا من مردى مشهور از اهل بصره هستم، نزد ما گروهى هستند كه طرفدار خليفه مى باشند. دشمنان ما كه ناصبى ها و اهل قبايل و ديگران هستند زيادند. من از اينكه شكايت مرا به خليفه بكنند وضررى به من برسانند در امان نيستم.
امام صادق علیه السلام فرمود: آيا مصيبت امام حسين علیه السلام را به خاطر نمى آورى؟ گفتم: بله. فرمود: از مصيبت آن حضرت بى تابى مى كنى؟ گفتم: آرى، به خدا قسم به قدرى حال گريه به من دست مى دهد كه اهل و عيالم اثر آن را بر من مشاهده مى كنند و من به نحوى از غذا خوردن بيزار مى شوم كه اثر آن در صورتم معلوم مى گردد.
امام صادق علیه السلام فرمود: خدا اشك هاى تو را رحمت كند، بدان كه تو از افرادى هستى كه براى مصیبت ما اهل بیت جزع مى كنند، براى ترس ما مى ترسند و براى امنيت ما ايمن خواهند بود. تو به زودى در هنگام مردن خود خواهى ديد كه پدرانم نزد تو حاضر مى شوند و توصيه تو را به فرشته مرگ مى كنند، بشاراتى به تو خواهند داد كه قبل از مرگ چشم تو روشن خواهد شد و فرشته مرگ در آن هنگام از مادرى كه نسبت به فرزند خود مهربان است، با تو مهربان تر خواهد بود.
مسمع مى گويد: سپس امام صادق علیه السلام گريان شد و من هم گريان شدم آن گاه آن حضرت فرمود: سپاس مخصوص آن خدايى است كه ما را با رحمت خود، بر خلق خويش فضيلت و برترى داد و رحمت خود را به ما اهل بيت علیهم السلام اختصاص داد.اي مسمع، از آن زمان كه اميرالمؤمنين علي علیه السلام شهيد شده است، زمين و آسمان براى ما گريه مى كنند و ملائكه بيشتر براى ما گريه كردند. گريه ملائكه براى ما، از آن هنگام كه مردان ما شهيد شدند، خاتمه نيافته است. هيچ شخصى بر مصائب ما گريه نمى كند مگر اينكه قبل از ريزش اشك چشمش خدا او را مى آمرزد، هنگامى كه اشك وى بر گونه هاى صورتش جارى شود، اگر يك قطره از آن در آتش جهنم بچكد به نحوى حرارت آن را خاموش مى كند كه حرارتى باقى نخواهد ماند.
كسى كه دلش براى ما بسوزد، در هنگام جان دادن به قدرى خوشحال مى شود كه تا وقتى نزد حوض كوثر بر ما وارد شود، آن خوشحالى در قلبش خواهد بود. حوض كوثر از ورود او براى محبتى كه به ما دارد خوشحال مى شود و به قدرى از انواع و اقسام غذا به وى مى دهد كه دوست ندارد از آنجا خارج شود.
_________________________
(1) كامل الزيارات: 150، بحارالأنوار: 44 / 289.
بازديد امروز : 0
بازديد ديروز : 193487
بازديد کل : 123466733
|