کتاب : «امیرالمؤمنین علی علیه السلام و عصر ظهور»
فراگيرى علم از طريق الهام
فرا گرفتن علم از طريق الهام و قذف در قلب - يعنى افكنده شدن علم وابسته به ظرفيّت انسان و در ارتباط با مقدار پاكى وى است.
يكى از ويژگى هاى زمان ظهور اين است كه هر مقدار از ظرفيّت انسان بيشتر شود و آمادگى آموختن علوم بيشترى را داشته باشد، به همان ميزان علم و دانش به او بيشتر الهام مى شود.
افزايش علوم الهامى كه گاهى از آن تعبير به علم «لدنّى» مى شود، در زمان ظهور آن قدر زياد مى شود كه انسان هيچ گونه نيازى به علم و دانش ديگران پيدا نمى كند!
اين حقيقتى است كه پذيرفتن آن براى ما كه در دوران تاريك غيبت زندگى مى كنيم و به آن خو گرفته ايم! مشكل است. ولى به اين دليل كه در روايات و بيانات گهربار اهل بيت علیهم السلام به آن تصريح شده است، از جان و دل مى پذيريم.
حضرت اميرالمؤمنين علیه السلام اين حقيقت را اينگونه بيان فرموده اند:وَيَقْذِفُ في قُلُوبِ الْمُؤْمِنينَ الْعِلْمُ، فَلايَحْتاجُ الْمُؤمِنُ إِلى ما عِنْدَ اَخيهِ مِنْ عِلْمٍ، فَيَوْمَئِذٍ تَأْويلُ هذِهِ الْآيَةُ (يُغْنِ اللَّهُ كُلًّا مِنْ سَعَتِهِ)(1)، وَتَخْرُجُ لَهُمُ الْاَرْضُ كُنُوزَها، فَيَقُولُ الْقائِمُ عَلَيْهِ السَّلامُ: كُلُوا هَنيئاً بِما اَسْلَفْتُمْ فِي الْأَيَّامِ الْخالِيَةِ.(2)
علم در قلب هاى مؤمنان افكنده مى شود؛ بطورى كه فرد مؤمن از علمى كه برادر مؤمنش دارد بى نياز مى شود. در اين هنگام تأويل اين آيه ظاهر مى شود: «خداوند هر كس را به قدر وسعت (و ظرفيّت) او بى نياز مى كند» و زمين براى آنها گنج هاى خود را آشكار مى كند، آن گاه حضرت قائم علیه السلام به آنان مى فرمايد: بخوريد، گوارا باد، به خاطر روزهايى كه پشت سرگزارديد كه از اين نعمت ها خالى بود.همان گونه كه مشاهده كرديد حضرت اميرالمؤمنين علیه السلام نه تنها روزگار پرشكوه ظهور را روز برطرف شدن فقر و نياز مالى مى دانند بلكه مى فرمايند: علم و دانش در آن زمان آنچنان گسترش مى يابد كه كسى نياز و احتياج به علم و دانش ديگرى ندارد؛ زيرا كمبودهاى علمىِ افراد، به ميزان ظرفيّت آن ها به طريق الهام و افكنده شدن در دلها، برطرف مى شود.
فراگيرى علمِ الهامى را در آن زمان اگر عمومى نباشد و همه افراد از اين نعمت عظيم بهره مند نباشند؛ با توجّه به روايتى كه آورديم، اگر همه اينگونه نباشند، بسيارى اين چنين خواهند بود.
اينك توجّه شما را به اين نكته جلب مى كنيم:
جايگاه علم اگر از طريق تحصيل و آموختن باشد ذهن و حافظه انسان كه با مرور زمان از صفحه ذهن پاك مى شود هر چند در اعماق حافظه وجود دارد ولى مرور زمان آن را به دست نسيان و فراموشى مى سپارد و بر فرض تلاش و دقّت نمى تواند آن را به خاطر آورده و در صفحه ذهن آشكار كند اگرچه در اعماق حافظه وجود دارد ولى علمى كه بر اثر الهام پيدا مى شود - همان گونه كه حضرت اميرالمؤمنين علی علیه السلام فرموده اند - در قلب انسان جاى مى گيرد، تا هنگامى كه قلب نورانيّت خود را از دست ندهد، علم در مخزن نورانى قلب وجود دارد و هر گاه بخواهد مى تواند آن را در صفحه ذهن آشكار سازد و نيازى به تعلّم و آموختن از ديگران ندارد. و در آن عصر كسى نورانيّت باطنى خود را از دست نمى دهد.
زمان ظهور چون روزگار حكومت ملكوت و عالم غيب بر جهان مادّه مى باشد، باطن بر ظاهر فرمانروايى مى كند و هر چه در قلب و باطن وجود داشته باشد به آسانى مى تواند در صفحه ذهن آشكار شود.
(1) سوره نساء، آيه 130.
(2) سفينة البحار، مادّه «علم».
بازديد امروز : 125286
بازديد ديروز : 226802
بازديد کل : 122983105
|