(2)
اميد و آرزو همّت آفرين است
هر چه اميد انسان بيشتر باشد، همّت او نيز بيشتر خواهد بود. انسانى كه اميدوار است، از شوق و شورى فراوان برخوردار مى شود. از اين رو، جوانانى كه به آينده خود اميدوار هستند و در آرزوى روزهاى سرشار از معنويت وروحانيت به سر مى برند؛ بيش از ساير مردم شور و شوقِ فرا رسيدن آن را دارند. و در نتيجه چون آرزوى بيشترى براى بدست آوردن مقامات معنوى دارند، بيشتر تلاش مى كنند، بيشتر جستجو مى كنند و بيشتر به نتيجه مى رسند.
امّا آن دسته از مردم كه نه شورى در سر دارند و نه شوقى در دل، گرفتار يأس و نااميدى هستند. آنها به دليل نا اميدى! از تلاش و كوشش - كه وظيفه هر انسان روشندل و هر شيعه آگاه است - دست بر مى دارند و هميشه كوله بارى ازغم و اندوه و يأس را بر دوش گرفته، روز خود را شب مى كنند و شب را به روز مى آورند؛ در حالى كه فقط غمى بر غمهاى خود افزوده اند؛ نه گرهى از مشكل خود يا ديگران باز نموده اند، نه از عذاب و رنج رهايى يافته اند و نه به ديار نورو معنويت راهى يافته اند!
آرى اين نتيجه عمر و زندگى آن گروه از مردمانى است كه به خداى بزرگ ومهربان، با ديده نااميدى مى نگرند و اميدى به عنايات و توجّهات حياتبخش اهل بيت عصمت عليهم السلام ندارند.
بازديد امروز : 168060
بازديد ديروز : 239638
بازديد کل : 125584089
|