(1)
دعاى بعد از نماز صبح
حضرت امام رضا عليه السلام فرموده اند:
كسى كه پس از نماز صبح اين دعا را بخواند، حاجتى را درخواست نمى كند مگر آنكه برايش ميسّر گردد و خداوند او را كفايت فرمايد:
بِسْمِ اللَّهِ وَصَلَّى اللَّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وَالِهِ، «وَاُفَوِّضُ أَمْري إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصيرٌ بِالْعِبادِ × فَوَقيهُ اللَّهُ سَيِّئاتِ ما مَكَرُوا»(1)، «لا إِلهَ إِلّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمينَ × فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَنَجَّيْناهُ مِنَ الْغَمِّ وَكَذلِكَ نُنْجِى الْمُؤْمِنينَ»(2). «حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكيلُ × فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَفَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ»(3)، ما شآءَ اللَّهُ، لا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ إِلّا بِاللَّهِ، ما شآءَ اللَّهُ لا ما شآءَ النَّاسُ، ما شآءَ اللَّهُ وَإِنْ كَرِهَ النَّاسُ. حَسبِيَ الرَّبُّ مِنَ الْمَرْبُوبينَ، حَسْبِيَ الْخالِقُ مِنَ الْمَخْلُوقينَ، حَسْبِيَ الرَّازِقُ مِنَ الْمَرْزُوقينَ، حَسْبِيَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمينَ، حَسْبي مَنْ هُوَ حَسْبي، [حَسْبي] مَنْ لَمْ يَزَلْ حَسْبي، حَسْبي مَنْ كانَ مُذْ كُنْتُ لَمْ يَزَلْ حَسْبي، حَسْبِيَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلّا هُوَ، عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظيمِ.(4)
بنام خدا، و درود و رحمت خداوند بر محمّد و آل او باد، «و كار خويش را به خدا واگذار مى كنم، كه خداوند نسبت به بندگان بينا است × پس خدا او را از بدى هاى آنچه درباره اش نيرنگ زدند نگهداشت»، «خدايى جز تو نيست، تو پاك و منزّهى، همانا من از ستمكاران مى باشم × پس نداى او را پاسخ گفتيم و او را از غمّ و غصّه رهانيديم و همان گونه مؤمنان را نجات مى بخشيم»، «خدا ما را بس است و او خوب دفاع كننده و پشتيبانى است، پس به نعمت خداوند و فضل و احسان او كه هيچ بدى به او نرسد دگرگون گشتند»، آنچه خدا بخواهد (همان شود)، هيچ جنبش و نيرويى جز به سبب خداوند نيست، آنچه خدا خواهد (همان شود) نه آنچه مردم بخواهند، آنچه خدا بخواهد (همان شود) گرچه مردم را خوش آيند نباشد. پرورش دهنده مرا از پرورش يافتگان كفايت مى كند، آفريننده مرا از آفريده شدگان كفايت مى كند، روزى دهنده مرا از روزى خواران كفايت مى كند، خداوندى كه پروردگار دعا ... براى درخواست روزى جهانيان است مرا بس است، او كه كفايت كننده است مرا، برايم كافى است، آنكه پيوسته مرا كفايت مى كند برايم كافى است، آنكه از ابتدايى كه بوده ام مرا كفايت كرده برايم كافى است، خدا مرا بس است، جز او خدايى و معبودى نيست، بر اوتوكّل نمودم، و او پروردگار عرش بزرگ است.
1) سوره غافر، آيه 44 و 45.
2) سوره انبياء، آيه 87 و 88 .
3) سوره آل عمران، آيه 173 و 174.
4) عدّة الداعي: 307.
بازديد امروز : 141586
بازديد ديروز : 239619
بازديد کل : 124498803
|