یاد نمودن حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام در جنگ صفّین

از عصر ظهور و نابود شدن آثار بنی امیّه در آن زمان

علی علیه السلام فرمود:

معاویه می خواهد از بنی هاشم، یک تن زنده نماند، مگر شکم او را بدرد که نور خدا خاموش شود و خدا نپذیرد مگر که نور خویش را کامل کند و لو اینکه کافران کراهت داشته باشند، به خدا مردانی از ما بر آنها مسلّط خواهند شد و عذابشان خواهند کرد تا آثارشان محو شود، واضح است که مقصود حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام از مردانی از ما بنی العبّاس نیستند، زیرا آن ها بدون اجازۀ اهل بیت علیهم السلام قیام کردند و آثار بنی امیّه همچون مسجد اموی هنوز باقی است و سفیانی و سایر بنی امیّه تا آغاز ظهور از زمین محو نخواهند شد.

ای عبّاس؛ سلاح خود را با من عوض کن.

عبّاس سلاح (زره و خود و شمشیر) خود را با سلاح علی علیه السلام عوض کرد. علی علیه السلام بر اسب عبّاس جست و سوی آن دو لخمی رفت وآنها تردید نکردند که وی عبّاس است، بدو گفتند: رفیقت به تو اجازه داد؟

او (علی علیه السلام) نخواست بگوید: بلی، ولی آیه ای خواند که مضمون آن چنین است: «به کسانی که ستم دیده اند و جنگ می کنند، اجازه داده شد و خدا به پیروز ساختن آنها قادر است».

عبّاس به اندام و طرز سواری از همه کس به علی علیه السلام مانندتر بود، یکی از دو لخمی به علی علیه السلام حمله برد، علی علیه السلام او را از پایدرآورد، لخمی دیگر حمله برد، او را نیز به دنبال اوّلی فرستاد، آنگاه بیامد و آیه ای بدین مضمون می خواند: «ماه حرام در مقابل ماه حرام است و محرّمات را قصاص باید، هر که به شما تجاوز کرد مانند آنچه به شما تجاوز کرده بدو تجاوز کنید».

آنگاه علی علیه السلام بدو فرمود: ای عبّاس؛ سلاح خود را بگیر و سلاح مرا پس بده و اگر کسی سوی تو آمد، نزد من بیا.