اشك يا اكسير اعظم
شكى نيست كه اشك و سوختن از اعماق جان و دل براى حضرت امام حسين علیه السلام، اكسير اعظم و يك راه كليدى و بسيار مؤثّر براى جلب توجّه امام عصر عجّل الله تعالى فرجه مى باشد.
براى برخى از كسانى كه ده ها سال به تلاش ها و كوشش هاى فراوان پرداخته اند و سرانجام به راه وصال دست يافته اند، در ميان انواع كارهايى كه انجام داده اند، اشك و گريه و سوختن باتمام وجود براى حضرت امام حسين علیه السلام را، راه كليدى و هموار می دانند. اين گونه سوختن سبب مودّت و محبّت شديد و تقرّب به امام زمان عجّل الله تعالى فرجه مى شود.
اگر كسى بتواند جسد مطهّر و پر جراحت امام حسين علیه السلام در قتلگاه را تصوّر كند و در فكر خود به پيكر مقدّس آن حضرت نگاه كند و توجّه كند كه نزدیک هزار و چهارصد سال از شهادت آن حضرت گذشته و هنوز از خون به زمين ريخته شده آن حضرت، از دشمنان اهل بيت علیهم السلام انتقام گرفته نشده آن چنان او را جذب مى كند و حرارتى را كه خداوند براى امام حسين علیه السلام در قلب هر مؤمن ايجاد كرده، به جوش مى آورد، كه دل او از توجّه به امور دنيايى جدا مى شود و جذبه هاى مادّى او را به سوى خود نمى تواند بكشاند . به اين جهت به راحتى مى تواند خود را در محضر آن پيكر مقدّس ببيند و با تمام وجود بسوزد و با قلب سوخته اشك بريزد و گريه كند و خود را آماده برای خدمت گزاری به دین کند.
به خاطر حرارت يا شعله محبّتى كه خداوند براى امام حسين علیه السلام در قلوب مؤمنين آفريده و قرار داده است، كسى كه از اعماق وجود براى آن حضرت مى سوزد و به گريه و زارى مى پردازد، جذب عالم معنى مى گردد و علاقه اش به امور مادّى زدوده مى شود. اين يك راه هموار، سريع و كليدى براى نابودكردن صفات نفسانى و رسيدن و پيوستن به عالم معنى است.
بازديد امروز : 36287
بازديد ديروز : 242836
بازديد کل : 124773878
|