شور و شوق برپائي مراسم عزاداری امام حسین علیه السلام
پس از گذشت قرنها از شهادت آن حضرت
قرن ها از شهادت حضرت امام حسین علیه السلام می گذرد، ولی با فرا رسیدن ماه محرّم نه تنها هنوز مراسم عزاداری و سوگواری آن بزرگوار در نقاط مختلف جهان با شور فراوان برگزار می شود، بلکه هر سال این مراسم گسترده تر شده و با اشتیاق و علاقه بیشتر انجام می گیرد.
در مجالس عزاداری و مراسم سوگواری امام حسین علیه السلام نه تنها شیعیان جهان بلکه بسیاری از اهل سنّت و پیروان ادیان دیگر نیز در آن شرکت نموده و علاقۀ خود را به سالار شهیدان حضرت امام حسین علیه السلام آشکار می نمایند.
معجزاتی که در این مجالس واقع می شود و حاجت هایی که در این مراسم روا می شود بر علاقه و اشتیاق مردم جهان به این سوگواری ها می افزاید و هر سال با شور و گداز بیشتری در این مراسم شرکت می کنند.
کتاب ها و نشریات در ایران، عراق، پاکستان و کشورهای دیگر، بحث های جالب و مؤثری را در این باره در بردارند و به این وسیله به علاقه و انگیزۀ آنان برای شرکت در این گونه مجالس می افزاید.
به خاطر آگاه شدن مردم از مقام و عظمت حضرت امام حسین علیه السلام و اهمیّت جریان کربلا، استقبال مردم و روی آوردن آنان به مجالس و محافل حسینی رو به افزایش است.
روی آوردن مردم به مراسم عزاداری امام حسین علیه السلام، گوشه ای از عمل نمودن مسلمانان به روایت بسیار مهمّی است که علمای بزرگ شیعه و سنّی آن را در کتاب های خود از پیامبر اکرم صلّی الله علیه وآله نقل کرده اند :
إنّی تارک فیکم الثقلین کتاب الله و عترتی
من دو شیء سنگین (وگرانبها) را میان شما وا می گذارم: کتاب خداوند و عترت خودم را.
مردمی که خود را امّت پیغمبر اکرم صلّی الله علیه وآله و پیرو سنّت و دستور آن حضرت می دانند، چگونه می توانند با توجّه به این حدیث که مورد قبول و پذیرش همۀ علمای مسلمانان است، از شهادت امام حسین علیه السلام که سبط رسول الله و از عترت آن بزرگوار است غافل مانده و به خاطر آن، اندوهگین و عزادار نباشند؟!
با توجه به این نکته که رسول گرامی خداوند، تنها پیامبر زمان خود نیستند، بلکه پیامبر خدا برای همۀ قرن ها و عصرها می باشند، هرچند خطاب آن حضرت برای مردم آن زمان باشد ولی مقصود از آن همۀ مردمان همۀ قرون و اعصار می باشند.
بنابراین ما باید به کتاب خداوند و عترت پیامبر اکرم صلّی الله علیه وآله ارج نهاده و در تجلیل از مقام آنان بکوشیم.
بدیهی است عزاداری و سوگواری برای امام حسین علیه السلام، نوعی تجلیل و بزرگداشت از مقام عترت پیامبر اکرم صلّی الله علیه وآله و اظهار برائت و دشمنی با دشمنان اهل بیت رسول خدا صلّی الله علیه وآله می باشد.
سوختن از اعماق جان و ریختن اشک از دیدگان برای شهادت آن بزرگوار، نیرو و انرژی ما را علیه دشمنان دین سرشار و متراکم می سازد و آمادۀ انتقام و خونخواهی سرور شهیدان امام حسین علیه السلام در تحت لواء حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه می سازد.
در روایت دیگری که آن را نیز علمای بزرگ شیعه و سنّی در کتاب های فراوان نقل کرده اند پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله فرمودند:
من مات و لم یعرف امام زمانه مات میتة جاهلیّة
هر کس بمیرد و امام زمانش را نشناسد به مرگ جاهلیت مرده است.
ما باید بدانیم در این زمان، امام ما حضرت مهدی حجة بن الحسن علیهما السلام می باشند که نام آن بزرگوار در روایات بسیاری که علمای شیعه و سنی نقل کرده اند آمده است.
ما با اشک ریختن و عزاداری برای امام حسین علیه السلام نه تنها به مقام آن حضرت ارج می نهیم، بلکه خود را آماده برای فداکاری و انتقام گیری خون امام حسین علیه السلام در زیر پرچم منتقم آل محمّد حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه می نماییم.
در روزگار پرشکوه حکومت آن حضرت، از دشمنان دین انتقام گرفته می شود و جهان سرشار از عدالت می گردد.
در آن زمان انسان ها به اوجِ تکامل رسیده و همۀ توانایی های عظیم آنان شکوفا می شود. به امید فرا رسیدن آن روزِ باشکوه.
_______________________________
این گفتار برای مردم پاکستان نوشته شده و در روزنامۀ «پاکستان» در تاریخ 16 دسمبر 2010 به زبان اردو منتشر شده است.
بازديد امروز : 0
بازديد ديروز : 253167
بازديد کل : 121566815
|