(4)
منافقین و رها کردن قرآن و خواندن تورات
در تفسير «الدرّ المنثور» آمده است كه: عدّه اى از اصحاب رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم از تورات چيزهايى مى نوشتند. اين خبر به رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم رسيد. فرمود:
احمقترين احمقان و گمراهترين گمراهان مردمى هستند كه از كتابى كه خداوند بر پيغمبرشان نازل كرده، رويگردان شوند و علاقه مند به كتابى شوند كه خدا بر غير پيغمبرشان نازل كرده و براى امّتى غير آنان فرستاده است.
در همين جريان بود كه اين آيه شريفه نازل شد:
«أوَلَم يَكفِهِم أنّا أنزلنا عليكَ الكتاب يُتلى عليهم إنَّ في ذلكَ لَرحمةً وذكرى لقومٍ يُوْمنون»[2].[1]
آيا براى آنان كافى نيست كه ما اين كتاب را بر تو نازل كرديم كه پيوسته بر آنها تلاوت مى شود؟ در اين رحمت و تذكرى است براى كسانى كه ايمان مى آورند.
جمع زيادى از مفسّران بر اين اعتقادند كه آيه يادشده درباره كسانى نازل شده است كه مطالبى آميخته با خرافات از كتابهاى پيشين نوشته بودند و بدان اعتماد مى كردند، و خداوند بر آنان گوشزد كرد كه قرآن بر ايشان كافى است.[3]
صاحب تفسير «كشف الأسرار» شأن نزول اين آيه را درباره عمر بن خطّاب دانسته كه به خواندن نوشته اى از تورات نزد پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم مشغول بود كه پيامبر خشمگين شد و به دنبال آن، آيه يادشده نازل شد[5].[4]
[1] . سوره عنكبوت، آيه 51.
[2] . تفسير الدرّ المنثور: 5/ 148 و 149. نيز بنگريد به: تفسير الميزان: 16/ 225.
[3] . بنگريد به: تفسير التبيان: 8/ 218 و تفسير طبرى: 21/ 7.
[4] . تفسير كشف الأسرار: 7/ 407 و 408.
اليوم : 0
الامس : 238371
مجموع الکل للزائرین : 121552016
|