(1)
زيارت «امين اللَّه»
زيارت «امين اللَّه» از زيارات جامعه است؛ يعنى آن را در حرمهاى مطهّر همه ائمّه اطهار عليهم السلام مى توان خواند، همانگونه كه حضرت بقيّة اللَّه ارواحنا فداه در جريان تشرّف مرحوم حاج على بغدادى اين زيارت را در حرم كاظمين عليهما السلام خواندند.
روايتى كه از امام باقر عليه السلام نقل شده در اين باره صراحت دارد، و روايتى كه جابر از امام صادق عليه السلام نقل كرده - و آن را در اوّل «بخش زيارت هاى وداعيّه» نقل مى كنيم - نيز دليل قاطعى بر جامعه بودن «زيارت امين اللَّه» است.
مرحوم محدّث قمى مى گويد: زيارتى كه به «امين اللَّه» معروف شده، زيارت معتبرى است كه در همه كتابهاى مزار و مصابيح نقل شده است، علّامه مجلسى رحمه الله در مورد اين زيارت مى فرمايد: اين زيارت، بهترين زيارت از جهت متن و سند است، و بايستى كه در همه روضه هاى مقدّسه به خواندن اين زيارت مواظبت شود.
اين زيارت به سندهاى معتبر از جابر، از امام محمّد باقر عليه السلام روايت شده است، كه آن حضرت فرمود:
امام زين العابدين عليه السلام كنار قبر مطهّر حضرت اميرالمؤمنين على عليه السلام ايستاد وگريست و در زيارت آن حضرت چنين گفت:
اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا أَمينَ اللَّهِ في أَرْضِهِ ، وَحُجَّتَهُ عَلى عِبادِهِ ، ( اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا أَميرَالْمُؤْمِنينَ ) (3) ، أَشْهَدُ أَنَّكَ جاهَدْتَ فِي اللَّهِ حَقَّ جِهادِهِ ، وَعَمِلْتَ بِكِتابِهِ ، وَاتَّبَعْتَ سُنَنَ نَبِيِّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ ، حَتَّى دَعاكَ اللَّهُ إِلى جِوارِهِ ، فَقَبَضَكَ إِلَيْهِ بِاخْتِيارِهِ ، وَأَلْزَمَ أَعْداءَكَ الْحُجَّةَ ، مَعَ ما لَكَ مِنَ الْحُجَجِ الْبالِغَةِ عَلى جَميعِ خَلْقِهِ .
أَللَّهُمَّ فَاجْعَلْ نَفْسي مُطْمَئِنَّةً بِقَدَرِكَ ، راضِيَةً بِقَضائِكَ ، مُولَعَةً بِذِكْرِكَ وَدُعائِكَ ، مُحِبَّةً لِصَفْوَةِ أَوْلِيائِكَ ، مَحْبُوبَةً في أَرْضِكَ وَسَمائِكَ ، صابِرَةً عَلى نُزُولِ بَلائِكَ ، شاكِرَةً لِفَواضِلِ نَعْمائِكَ ، ذاكِرَةً لِسَوابِغِ آلائِكَ ، مُشْتاقَةً إِلى فَرْحَةِ لِقائِكَ ، مُتَزَوِّدَةً التَّقْوى لِيَوْمِ جَزائِكَ ، مُسْتَنَّةً بِسُنَنِ أَوْلِيائِكَ ، مُفارِقَةً لِأَخْلاقِ أَعْدائِكَ ، مَشْغُولَةً عَنِ الدُّنْيا بِحَمْدِكَ وَثَنائِكَ.
سلام بر تو، اى امانتدار خداوند در زمينش، و حجّت او بر بندگانش؛ (سلام بر تو، اى فرمانرواى مؤمنان ؛ ) گواهى مى دهم كه شما به طور كامل در راه خدا جهاد كردى و حقّش را ادا فرمودى؛ به كتاب خدا عمل نمودى، و از سنّتهاى پيامبر - درود خدا بر او و آل او - پيروى كردى؛ تا آن كه خداوند تعالى، شما را به جوارش فرا خواند، و با اختيار و انتخابش شما را از اين دنيا به سوى خود برد؛ و با وجودى كه حجّتهاى رسايى بر تمام آفريدگان داشتى، باز هم حجّت را بر دشمنانت تمام كرد . بارالها؛ نفْس و روح مرا به تقديرت مطمئن گردان، و به قضا و فرمانت خشنود گردان . حرص مرا به ياد خودت و دعا كردن به درگاهت افزون كن، و مرا دوستدار واقعى براى اولياى برگزيده ات قرار بده. مرا در زمين و آسمانت محبوب گردان؛ بر فرو ريزى بلاهايت شكيبا ساز؛ بر زيادتى نعمتهايت سپاسگزار ، به يادآورى نعمتهاى فراوانت مشغول دار؛ به سرور و شادمانى ديدارت مشتاق كن؛ توشه بردارنده تقوا و پرهيزكارى براى روز قيامت؛ و اجرا كننده سنّت و طريقه اوليا و خاصّان خود؛ جداشونده از اخلاق دشمنانت قرار ده؛ و از كار دنيا مشغول به حمد و ثناى خودت نما .
سپس ، گونه مبارك خود را بر قبر آن حضرت قرار داده و گفت :
أَللَّهُمَّ إِنَّ قُلُوبَ الْمُخْبِتينَ إِلَيْكَ والِهَةٌ ، وَسُبُلَ الرَّاغِبينَ إِلَيْكَ شارِعَةٌ ، وَأَعْلامَ الْقاصِدينَ إِلَيْكَ واضِحَةٌ ، وَأَفْئِدَةَ الْعارِفينَ مِنْكَ فازِعَةٌ ، وَأَصْواتَ الدَّاعينَ إِلَيْكَ صاعِدَةٌ ، وَأَبْوابَ الْإِجابَةِ لَهُمْ مُفَتَّحَةٌ ، وَدَعْوَةَ مَنْ ناجاكَ مُسْتَجابَةٌ ، وَتَوْبَةَ مَنْ أَنابَ إِلَيْكَ مَقْبُولَةٌ ، وَعَبْرَةَ مَنْ بَكى مِنْ خَوْفِكَ مَرْحُومَةٌ ، وَالْإِغاثَةَ لِمَنِ اسْتَغاثَ بِكَ مَوْجُودَةٌ ، وَالْإِعانَةَ لِمَنِ اسْتَعانَ بِكَ مَبْذُولَةٌ . وَعِداتِكَ لِعِبادِكَ مُنْجَزَةٌ ، وَزَلَلَ مَنِ اسْتَقالَكَ مُقالَةٌ ، وَأَعْمالَ الْعامِلينَ لَدَيْكَ مَحْفُوظَةٌ ، وَأَرْزاقَكَ إِلَى الْخَلائِقِ مِنْ لَدُنْكَ نازِلَةٌ ، وَعَوائِدَ الْمَزيدِ إِلَيْهِمْ واصِلَةٌ ، وَذُنُوبَ الْمُسْتَغْفِرينَ مَغْفُورَةٌ ، وَحَوائِجَ خَلْقِكَ عِنْدَكَ مَقْضِيَّةٌ ، وَجَوائِزَ السَّائِلينَ عِنْدَكَ مُوَفَّرَةٌ ، وَعَوائِدَ الْمَزيدِ مُتَواتِرَةٌ ، وَمَوائِدَ الْمُسْتَطْعِمينَ مُعَدَّةٌ ، وَمَناهِلَ الظِّماءِ مُتْرَعَةٌ . أَللَّهُمَّ فَاسْتَجِبْ دُعائي ، وَاقْبَلْ ثَنائي ، وَاجْمَعْ بَيْني وَبَيْنَ أَوْلِيائي ، بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَعَلِيٍّ وَفاطِمَةَ وَالْحَسَنِ وَالْحُسَيْنِ ، إِنَّكَ وَلِيُّ نَعْمائي ، وَمُنْتَهى مُنايَ ، وَغايَةُ رَجائي في مُنْقَلَبي وَمَثْوايَ .
بار الها ؛ راستى، قلب خاشعان و خداترسان ، واله و حيرانت است ، و راههاى مشتاقان به سوى تو باز است ، و نمايان، و نشانه ها براى كسانى كه قصد رسيدن به تو را دارند آشكار است، و دلهاى اهل معرفت از تو بسيار در هراس است، و صداهاى دعا كنندگانت به طرف تو بالا رونده است، و درهاى اجابت و پاسخگويى نيز براىشان باز شده است؛ و دعاى هر كسى كه با تو مناجات و به آرامى تو را بخواند مستجاب است، و توبه و بازگشت كسى كه به سوى تو بازگردد پذيرفته شده است، و اشك گريه كننده از ترس تو مورد ترحّم قرار مى گيرد؛ و دادرسى براى كسى كه دادخواهى كند موجود است ، و براى كسى كه از تو كمك بخواهد، كمك بلاعوض مى فرستى . و وعده هايى كه به بندگانت داده اى قطعى است؛ و هر كس از تو درخواست چشم پوشى از لغزش خود را بكند چشم پوشى مى كنى؛ و اعمال عمل كنندگان ، نزد تو نگهدارى و باقى مى ماند؛ و نصيبها و روزيهاى تو، به سوى بندگانت فرستاده مى شود؛ و عايدات بيشتر نيز براىشان ارسال و به دستشان مى رسد؛ و گناه بخشش خواهان، بخشيده شده است؛ و خواسته هاى آفريدگانت، نزد تو برآورده شده است؛ و پاداش و جايزه هاى درخواست كنندگان نيز نزدت فراوان است ؛ و بهره هاى فراوان پى در پى مى رسد ؛ و سفره هاى تو براى گرسنگان گسترده است؛ و چشمه ها نيز براى سيراب شدن تشنگان ، لبريز و پرآب است . بار الها ؛ پس ، دعايم را مستجاب كن و پاسخ بده ؛ و ثناگوييم را بپذير ؛ و من و اوليايم را گرد هم آور؛ به حقّ محمّد، على، فاطمه، حسن و حسين؛ واقعيّت آن است كه سرپرست نعمتهاى من تويى، و حدّ نهايى آرزو، و نهايت اميد من در دنيا و آخرت ، تو هستى .
در كتاب «كامل الزيارات» ، اين عبارات در پايان اين زيارت آمده است :
أَنْتَ إِلهي وَسَيِّدي وَمَوْلايَ ، إِغْفِرْ لِأَوْلِيائِنا ، وَكُفَّ عَنَّا أَعْدائَنا ، وَاشْغَلْهُمْ عَنْ أَذانا ، وَأَظْهِرْ كَلِمَةَ الْحَقِّ وَاجْعَلْهَا الْعُلْيا ، وَأَدْحِضْ كَلِمَةَ الْباطِلِ وَاجْعَلْهَا السُّفْلى ، إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَديرٌ .
تو، خداى من، آقاى من و مولاى من هستى؛ دوستان ما را بيامرز، و دشمنان ما را از ما باز دار ، و آنان را از آزار ما مشغول ساز ؛ و كلمه و سخن حقّ را آشكار و آن را بالاتر از هر چيز قرار ده، و كلمه باطل را نابود كن، و آن را پايين ترين درجه قرار ده. راستى، تو بر هر كارى توانايى .
حضرت امام محمّد باقر عليه السلام فرمود:
هر كس از شيعيان ما، اين زيارت و دعا را كنار قبر حضرت اميرالمؤمنين على عليه السلام يا قبر يكى از ائمّه عليهم السلام بخواند، خداى متعال آن را در نامه اى از نور بالا مى برد، و مهر حضرت محمّد صلى الله عليه وآله وسلم را بر آن مى زنند، و آن نامه را نگه مى دارند تا به قائم آل محمّد عليهم السلام تسليم نمايند، و آن نامه با بشارت و تحيّت و كرامت به استقبال صاحبش مى آيد ان شاء اللَّه تعالى.(4)
3) اين فقره از زيارت؛ در حرم اميرالمؤمنين حضرت على عليه السلام خوانده شود.
4) مفاتيح الجنان: 698، مصباح المتهجّد: 738، بحار الأنوار: 266/100، و در مصباح الزائر: 474، و مزار آقا جمال خوانسارى: 98 با اندكى تفاوت، بحار الأنوار: 176/102.
بازديد امروز : 182496
بازديد ديروز : 242836
بازديد کل : 125066294
|