سخنان امام حسن مجتبی علیه السلام به معاویه

دربارۀ لعن کردن رسول خدا صلّی الله علیه وآله ابوسفیان را در هفت موضع

پس فرمود: شما را به خدا قسم می‌دهم ؛ آیا می‌دانید که من راست می‌گویم آنچه را می‌گویم؟ ای معاویه ؛ در روز احزاب پدر تو بر شتر سرخی سوار بود و تو دنبال او بودی و این برادرت که در اینجا نشسته در جلو قائد، او بود پس رسول خدا صلّی الله علیه وآله در هفت موضع ابوسفیان را لعن کرد:

اوّل از آن ، زمانی بود که از مکه به جانب مدینه بیرون می‌رفت و ابوسفیان از شام می‌آمد، ابوسفیان آن حضرت را هرزه گفت و دشنام داد و ترسانید و بر او سخت گرفت و می‌خواست او را بکشد، خدا شرّ او را از آن حضرت برگردانید.

موضع دوم : روزی بود که قافله از شام برمی‌گشت و ابوسفیان قافله را کنار کشیده و از راه دور کرد تا از تلاقی با پیغمبر آن‌ها را دور کند و حفظ نماید.

موضع سوّم : در روز اُحد بود که رسول خدا صلّی الله علیه وآله فرمود: خدا ولی ماست و شما را ولیی نیست و ابوسفیان گفت : عُزّی که بت بزرگ است مخصوص ما است و عزّائی مخصوص شما نیست ، پس خدا و فرشتگان و پیغمبران خدا و همه مؤمنان او را لعن کردند.

و موضع چهارم : در روز حنین بود و آن روزی است که ابوسفیان با جماعت قریش و قبیله هوازن آمد و عُیینه با قبیله غطفان و یهود آمد و خدا غیظ و خشم آن‌ها را به خودشان برگردانید و به خیر و خوبی نائل نشدند. و خدای عزّوجلّ در دو سوره از قرآن ابوسفیان و اصحاب او را کافرها نامیده و ای معاویه ؛ تو در آن روز مشرک بودی و با پدرت هم‌رأی بودی در مکّه ، و علی علیه السلام در آن روز با رسول خدا صلّی الله علیه وآله بود و با او هم‌رأی و هم ‌دین بود.

و موضع پنجم : وقتی بود که خدای عزّوجلّ فرموده قربانی باز داشته شد از این ‌که به جای خود برسد و مانع شدی تو و پدرت و مشرکین قریش رسول خدا صلّی الله علیه وآله را، پس لعنت کرد خدا به پدرت لعنتی که شامل شد او و ذرّیه او را.

و موضع ششم : در روز احزاب بود که ابوسفیان با جمعی از قریش آمد و عیینه پسر حصین پسر بدر با قبیله غطفان آمد که رسول خدا صلّی الله علیه وآله لعن کرد پیشرو و پیروان و دنباله آن‌ها را تا روز قیامت ، پس به رسول خدا گفته شد: آیا در پیروان آن‌ها مؤمنی نیست ؟ فرمود: لعنت مؤمن را معیوب نمی‌کند هر یک از اتباعی ‌که مؤمن باشند لعن به آن‌ها ضرر نمی‌رساند، امّا پیشروان آن‌ها در میانشان مؤمنی نیست و اجابت‌ کننده دعوت حق و اهل نجات نیستند.

و موضع هفتم : روز ثنیه یعنی عقبه که سخت گرفتند دوازده نفر بر رسول خدا صلّی الله علیه وآله که هفت نفر آن‌ها از بنی ‌امیّه بودند و پنج نفر از سایر قریش ، پس خدای تبارک و تعالی و رسول خدا صلّی الله علیه وآله لعن کردند کسی را که داخل عقبه شود غیر از پیغمبر خدا صلّی الله علیه وآله و پیشرو و راننده آن حضرت.