(787) اضافات کتاب عظمت زیارت و عزاداری امام حسین علیه السلام-word

 

 

 

 

 

 

 

 

 

فهرست موضوعی کتاب اضافات عظمت زیارت و عزاداری امام حسین علیه السلام

 

 

پژوهشگران آمریکایی:     11

روضه خوانی و مداحی سیدالشهداموجب افزایش طول عمر می شود               11

گریه مردم مدینه در شب یازدهم محرم            13

تبصره ای بسیار زیبا در قوانین آخرت            19

عالم آخرت چه عالمی است؟            20

بزرگترین ترس در قیامت 22

هرکس خوبی بیاورد، یعنی چه؟     23

هر کس خوبی بیاورد چه می شود؟               24

اسرار حرکت امام حسین علیه السلام به کربلا از زبان مؤلف رحمه الله 26

وقتی موفّق شدیم                31

نوک پیکان ها در پروتکل ها           32

ممنوعیت عزاداری              34

امور مهمّ در رابطه با زیارت امام حسین علیه السلام                38

حرم و چه میدانی حرم چیست؟     40

شوق اهل آسمانها                42

برای زیارت امام حسین علیه السلام             42

اول مظلوم عالم در این عصر و زمان              54

اندیشه حسینیمهدوی و نقش آن در تفکر شیعه از منظر اندیشمندان غربی            56

مهدویت و تأثیر آن بر بیداری اسلامی           58

بنیان اندیشه قیام حسینی و مهدوی در سیاست مذهبی شیعه  60

اندیشه مهدویت و نقش آن در قدرت گرفتن ملل شیعی           63

بازگشت مهدویت سیاسی               65

مسیحاگرایی و نقش آن در انقلابهای شیعی                66

نتیجه گیری          67

رفتارشناسی یک عالم دینی در مواجهه با طاعون        71

برانت می گوید: برخورد مستقیم و رو در رو باتشیع                75

بوسیدن عتبۀ عالیه و آستانۀ مبارکه است              84

بر در حرم شریف ایستاده و طلب اذن ورود به حرم نماید          86

قال من اصابته مصیبه فقال اذا ذکرها انّا للّه و انّا الیه  91

حضور در مجالس و فعالیتهاى مذهبى            92

حضور در مجالس و فعالیتهاى مذهبى از دیدگاه علوم پزشكى                93

مجالس مذهبى و اعصاب و روان    93

مجالس مذهبى و خطر مرگ              94

مجالس مذهبى و طور عمر                95

دانشگاه وندربیلت آمریكا                96

مجالس مذهبى و خودكشى               97

مخالفت ایرانیان با معاویه و یزیدو طرفداری از امام حسین علیه السلام                98

جعل حدیث در مدح معاویه            100

نام كسانى كه با امام حسین‏علیه السلام شهید شدند  101

تشت سرهای شهدای کربلا + تصاویر          104

تشرّف در راه کربلا1          108

زیارت کربلا برای نیل به شفاعت  111

تشرّف در کربلا2                115

تشرّف در راه کربلا3          119

(تشرّف دوباره شیخ مهدی) مسکة                122

تشرّف در کربلا4                123

آن دو نفر به هم پیوستند     128

امام حسین علیه السلام     129

ولایت کلّیه مطلقه               131

کلّ یوم عاشورا و کلّ ارض کربلا  132

عزاداری در ایران2            134

سیمای كربلا در آینه آمار    137

موعود در دین مسیحیت  143

عنایت حسین بن علی (ع) به جوان مسیحی               143

 

فهرست الفبایی اضافات کتاب عظمت زیارت و عزاداری

اسرار حرکت امام حسین علیه السلام به کربلا از زبان مؤلف رحمه الله              26

امام حسین علیه السلام    129

امور مهمّ در رابطه با زیارت امام حسین علیه السلام                      38

اندیشه حسینیمهدوی و نقش آن در تفکر شیعه از منظر اندیشمندان غربی       56

اندیشه مهدویت و نقش آن در قدرت گرفتن ملل شیعی                63

اول مظلوم عالم در این عصر و زمان     54

آن دو نفر به هم پیوستند   128

بازگشت مهدویت سیاسی                       65

بر در حرم شریف ایستاده و طلب اذن ورود به حرم نماید              86

برانت می گوید: برخورد مستقیم و رو در رو باتشیع                      75

برای زیارت امام حسین علیه السلام    42

بزرگترین ترس در قیامت                        22

بنیان اندیشه قیام حسینی و مهدوی در سیاست مذهبی شیعه        60

بوسیدن عتبۀ عالیه و آستانۀ مبارکه است             84

پژوهشگران آمریکایی:    11

تبصره ای بسیار زیبا در قوانین آخرت  19

تشت سرهای شهدای کربلا + تصاویر                        104

تشرّف در راه کربلا1        108

تشرّف در راه کربلا3        119

تشرّف در کربلا2               115

تشرّف در کربلا4               123

تشرّف دوباره شیخ مهدی) مسکة         122

جعل حدیث در مدح معاویه                   100

حرم و چه میدانی حرم چیست؟           40

حضور در مجالس و فعالیتهاى مذهبى از دیدگاه علوم پزشكى     93

حضور در مجالس و فعالیتهاى مذهبى   92

دانشگاه وندربیلت آمریكا                      96

رفتارشناسی یک عالم دینی در مواجهه با طاعون       71

روضه خوانی و مداحی سیدالشهداموجب افزایش طول عمر می شود             11

زیارت کربلا برای نیل به شفاعت         111

سیمای كربلا در آینه آمار   137

شوق اهل آسمانها                42

عالم آخرت چه عالمی است؟                    20

عزاداری در ایران2          134

عنایت حسین بن علی (ع) به جوان مسیحی                143

قال من اصابته مصیبه فقال اذا ذکرها انّا للّه و انّا الیه                       91

کلّ یوم عاشورا و کلّ ارض کربلا         132

گریه مردم مدینه در شب یازدهم محرم                         13

مجالس مذهبى و اعصاب و روان            93

مجالس مذهبى و خطر مرگ                     94

مجالس مذهبى و خودكشى                       97

مجالس مذهبى و طور عمر                       95

مخالفت ایرانیان با معاویه و یزیدو طرفداری از امام حسین علیه السلام            98

مسیحاگرایی و نقش آن در انقلابهای شیعی                66

ممنوعیت عزاداری              34

موعود در دین مسیحیت  143

مهدویت و تأثیر آن بر بیداری اسلامی                         58

نام كسانى كه با امام حسین‏علیه السلام شهید شدند                        101

نتیجه گیری  67

نوک پیکان ها در پروتکل ها                  32

وقتی موفّق شدیم               31

ولایت کلّیه مطلقه              131

هر کس خوبی بیاورد چه می شود؟      24

هرکس خوبی بیاورد، یعنی چه؟            23

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

 

پژوهشگران آمریکایی:/ص 11/(787)

روضه خوانی و مداحی سیدالشهداموجب افزایش طول عمر می شود/ص 11/(787)

مرکز مطالعاتی علوم غریبه دانشگاه آمریکن و دانشگاه هاروارد

یک تیم تحقیقاتی از پژوهشگران دانشگاه معتبر «آمریکن ورلد یونیورسیتی» با مطالعه و بررسی صدها تن از عزاداران حسینی و طی مدت هفت سال به این نتیجه رسیدند که شرکت در مراسم عزاداری امام حسین علیه السلام اگر توام با نوحه خوانی و سینه زنی باشد تاثیر مثبت در افزایش طول عمر عزاداران دارد.

پروفسور استیون کینگزلی سرپرست مطالعاتی این تیم در گفتگو با فارس نیوز اظهار داشت که نتایج این پژوهش که در همراهی با تیم مشترکی از مرکز مطالعات امور مداحی دانشگاه تهران به سرپرستی دکتر سعید حدادیان انجام پذیرفته، بزودی در ژورنال علمی ““Pseudo-Scientific Journal of Culture and Religion” منتشر خواهد شد. به گفته کینگزلی در حالی که نرخ امید به زندگی در میان عموم ایرانیان کاهش داشته، نرخ امید به زندگی در روحانیت شیعه و مداحان به تناوب بالا رفته که از جمله تاثیرات مثبت این رسومات به شمار می آید.

منبع: خبرگزاری فارس

www.farcenews.com/98.htm

 

 

عزاداری:

گریه مردم مدینه در شب یازدهم محرم/ص 13/(787)

   درباره شهادت آقا اباعبدالله الحسین ‏علیه السلام، روایات زیادى از رسول خدا صلّى الله علیه وآله وسلم نقل شده است و اینك روایتى از عبدالله بن عبّاس:

   عبدالله بن عبّاس پسرعموى رسول خداصلى الله علیه وآله وسلم در سال دهم هجرى براى انجام زیارت حجّ كه در تاریخ به حجّة الوداع معروف است‏همراه پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم بود. وى گوید: پس از انجام حجّ و ورود رسول خدا صلى الله علیه وآله وسلم به مدینه، چیزى نگذشت كه آن حضرت بیمار شد. در ایام ‏بیمارى، در خدمت ایشان بودم، روزى حسین‏علیه السلام از درب اطاق وارد شد، پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم در حالى‏كه تبدار و بیمار بود، او را بغل گرفت و به‏شدّت گریه كرد، به طورى كه شدّت گریه آن حضرت موجب نگرانى ما شد. پیامبر صلى الله علیه وآله وسلم فرمود:

ما لی ولیزید.

یزید با من چه كار دارد؟

خدا یزید را لعنت كند.

   پیامبر صلى الله علیه وآله وسلم در حالى كه حسین ‏علیه السلام كودكى شش ساله بود و در آغوشش قرار داشت، آن قدر گریه كرد تا از هوش رفت. وقتى به ‏هوش آمد، حسین‏ علیه السلام را بوسه زد و فرمود:

كار من و قاتل تو یزید بماند تا روزى كه در پیشگاه خداى بزرگ حاضر شویم.

   در این موقع امام حسین‏علیه السلام شش ساله بود و یزید هنوز متولّد نشده بود. این گذشت تا در سال 61 هجرى یعنى 51 سال بعد در حالى كه‏حضرت اباعبدالله الحسین ‏علیه السلام 57 ساله بود، به دستور یزید و ابن زیاد در دهم محرّم سال 61 هجرى در كربلا به شهادت رسید.

   عبدالله بن عبّاس در زمان شهادت امام حسین‏ علیه السلام زنده بود، وى گوید: پس از سفر امام حسین ‏علیه السلام به عراق، یك شب و آن هم در دل‏شب دیدم همه مردم مدینه به سوى خانه امّ سلمه (1) همسر پیامبر صلى الله علیه وآله وسلم روانند و صداى شیون از درون خانه بلند است. من هم به شتاب به سوى خانه‏اش رفتم.

   دیدم امّ سلمه در حالى‏كه گریان و نالان است و جمعیت به دورش حلقه زده‏اند، مى‏گوید: رسول خدا صلى الله علیه وآله وسلم را در خواب دیدم كه با سرو وضعى غبارآلود به خانه آمد، سئوال كردم: اى پیامبر خدا؛ این چه وضعى است و از كجا مى‏آیید؟

   فرمود: از دفن حسینم مى‏آیم. (اى واى) من سراسیمه از خواب بیدار شدم و به سوى شیشه‏اى كه رسول خدا صلى الله علیه وآله وسلم در زمان حیاتش به ‏من داده بود و فرموده بود:

اى امّ سلمه؛ این خاك كربلا است، آن را نگاه دار، هر گاه به خون مبدّل شد، بدان‏كه حسین مرا شهید كرده‏اند.

   رفتم دیدم خاك در شیشه مبدّل به خون شده است. حال اى ابن عبّاس؛ یقین بدان كه حسین‏علیه السلام شهید شده است، در همان نیمه شب‏صداى واحسینا از خانه امّ سلمه بلند شد.

   پس از شهادت امام حسین‏ علیه السلام، مردم مدینه خصوصاً بنى‏هاشم، روزگار خوشى نداشتند، تا آن كه اسراى كربلا همراه علىّ بن الحسین ‏امام سجّاد علیه السلام به مدینه وارد شدند. یزید در سال 64 هجرى مرد و مروان پسر حكم در سال 65 به خلافت رسید. او نیز پس از نه ماه حكومت‏كردن مرد و خلافت به یكى از دوازده پسرش یعنى عبدالملك بن مروان رسید. در این هنگام مختار بن ابى عبید ثقفى با گروهى مسلّح همراه‏ سلیمان بن صُرد خزاعى به خونخواهى امام حسین‏ علیه السلام قیام كردند.

   ابراهیم پسر مالك اشتر فرمانده سپاه آنان بود، پس از تسلّط بر كوفه، در تعقیب ابن زیاد، به سوى موصل رفتند، ابراهیم پسر مالك اشتر،ابن زیاد قاتل امام حسین ‏علیه السلام را در نبردى بكشت و سرش را براى مختار فرستاد.     

   مختار سر عبیدالله بن زیاد را به مردى از قوم خود داد تا آن را به مدینه نزد امام سجّاد علیه السلام ببرد. مختار به آن مرد سفارش كرد: چون به‏مدینه برسى بر درب خانه علىّ بن الحسین ‏علیهما السلام بایست تا درب خانه‏ اش باز شود، هر گاه درب خانه باز شد، بدان كه مردم براى خوردن غذا به ‏آن خانه مى‏روند. در آن هنگام كه مردم در خانه امام جمعند، سر را از توبره بیرون بینداز.

   سفیر مختار، از كوفه راهى مدینه شد و همان‏طور كه مختار گفته بود منتظر شد تا درب خانه امام سجّاد علیه السلام باز شود و چون مردم در خانه ‏جمع شدند، فریاد زد: اى پسر پیامبر خدا؛ اى خاندان نبوّت و رسالت؛ اى كسى كه فرشتگان خدا بر شما فرود مى‏آیند؛ من از كوفه آمده‏ام كه‏مختار پسر ابى عبید مرا فرستاده است، در حالى كه سر قاتل پدرت حسین شهید علیه السلام همراه من است.

   فرستاده چون سر را بر زمین انداخت، شیون مردم به آسمان مى‏رفت، خصوصاً زنان بنى‏هاشم كه پس از رفتن امام حسین‏علیه السلام به عراق در سوگى بزرگ گرفتار بودند، چنان ناله سر دادند كه تاكنون مدینه چنین فغانى به خود ندیده بود، و چون چشم امام سجّاد علیه السلام به سر گندیده ابن ‏زیاد افتاد در حالى كه اشك در چشمانش بود، فرمود:

ابعده الله إلى النار.

خداى او را در آتش كشد.

   مورّخین گویند: امام سجّاد علیه السلام از روز شهادت پدرش در كربلا تا آن روز كه سال 66 هجرى بود، حتّى تبسّمى بر لب نداشت تا آن روز كه‏بار میوه‏اى از شام به منزلش آوردند، به طورى كه با رسیدن سر ابن زیاد همزمان شد، دیدن این دو، دل آن حضرت را شاد كرد و براى اوّلین بارلبخند زد و دستور داد تا میوه‏ها را بین مردم مدینه پخش كنند.

   زنان خاندان پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم و بنى‏هاشم نیز تا آن روز نه موهاى خود را رنگ كردند و نه شانه بر سر زدند ولى از آن روز كه دل شاد امام‏ علیه السلام را دیدند، به سر خود شانه زده و خضاب بستند.(2)  

------------------------

1) پیامبر صلى الله علیه وآله وسلم در سال چهارم هجرى با امّ سلمه ازدواج كرد، وى تا سال 61 هجرى و هنگام شهادت‏ حضرت امام حسین ‏علیه السلام زنده بود و در مدینه زندگى مى‏كرد. او آخرین همسر رسول خدا صلى الله علیه وآله وسلم است كه پس از شهادت امام حسین‏ علیه السلام زندگى را وداع گفت و در بقیع دفن شد.

2) اعجاز پیامبر اعظم‏ صلّى الله علیه وآله وسلم در پیشگویى از حوادث آینده: 270.

 

 

 

دوشنبه ، 14 مهر ، 1393

تبصره ای بسیار زیبا در قوانین آخرت/ص 19/(787)

هرکس حسنه بیاورد، یعنی چیز دیگری نیاورد، آشغال نیاورد، اگر خوبی بیاورد. جزایش بهتر از آن است که کرده است. اندازه اش را نگفته است.

در آیه 70 سوره مبارکه زمر می فرماید: «وَ وُفِّیتْ کلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ» در روز قیامت برای هر کسی هر چه کرده، کاملا پرداخت می شود و برگردانده می شود.

در ادامه می فرماید: «وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَا یفْعَلُونَ» او آگاه تر است. خود من هم آگاه می شوم. به آنچه که کرده ام آگاه می شوم. او به آنچه که آنها کرده اند آگاه تر است.

در آیه 7 سوره مبارکه تحریم می فرماید: «یا أَیهَا الَّذِینَ کفَرُوا لَا تَعْتَذِرُوا الْیوْمَ إِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا کنتُمْ تَعْمَلُونَ» ای کسانی که کفر ورزیده اید و با کفر از دنیا رفته اید، عذر نخواهید. امروز جای عذرخواهی نیست.

تنها دنیا است که جای عذرخواهی است. وقتی من دارم در کوچه می روم، می توانم با خدا صحبت کنم. می توانم فارسی هم صحبت کنم. لازم نیست عربی صحبت کنم. وقتی لحاف را روی سرت کشیدی، یک لحظاتی طول می کشد تا خوابت ببرد. می توانی آنجا با خدا صحبت کنی. همین عذرخواهی را آنجا بکنید، اما آن طرف که بروی دیگر نمی پذیرند و عذرها شنیده نمی شود. لذا می گویند «لَا تَعْتَذِرُوا الْیوْمَ» امروز عذر نخواهید.

چرا این گونه است؟ «إِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا کنتُمْ تَعْمَلُونَ» ما هر چه کرده اید را به شما جزا می دهیم.

اینجا در این دنیا می گویند که مثلا از چراغ قرمز عبور می کنید و مثلا ده هزار تومان جرمش است. فردا بیست هزار تومان است. پس فردا سی هزار تومان می شود. اما در قیامت این گونه نیست. نه کم می کنند و نه زیاد. عین عمل شما را به شما تحویل می دهند. «إِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا کنتُمْ تَعْمَلُونَ» ببینید می فرماید: مَا کنتُمْ یعنی آنچه که کرده اید را به شما می دهیم. نه چیز دیگری.

در آیه 51 سوره مبارکه ابراهیم می فرماید: لِیجْزِی اللَّهُ کلَّ نَفْسٍ مَّا کسَبَتْ خدای متعال این کارها را می کند تا هرکسی را به آنچه که کرده است جزا بدهد. در ادامه می فرماید: «إِنَّ اللَّهَ سَرِیعُ الْحِسَابِ».

عالم آخرت چه عالمی است؟/ص 20/(787)

هرچه ما مطالعه کنیم باز هم نمی فهمیم. یک عالم دیگری است. یک قوانین دیگری آنجا حاکم است. شرایط این جهانی نیست. ببینید مثل می گویم. روز قیامت صد نفر جهنمی دور من هستند. آنها دارند می سوزند و من یک ذره گرما احساس نمی کنم. مگر خودم کرده باشم. اینجا این گونه نیست. خدایی نکرده اگر یک کسی بسوزد، اگر من هم کنارش باشم، من هم می سوزم. این مربوط به این عالم است. آن عالم داستان خودش را دارد.

در آیه 54 سوره مبارکه یس می فرماید: «فَالْیوْمَ لَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَیئًا» امروز هیچ کس، هیچ ظلمی نخواهد چشید. هیچ ظلمی. «وَلَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا کنتُمْ تَعْمَلُونَ» و به آنها جزا داده نمی شود مگر خود آنچه که کرده اند.

می فرماید خود آنچه که کرده اند را جزا می دهیم اما در دنیا همان طور که گفتیم وقتی یک کسی از چراغ قرمز عبور می کند، باید جزای پولی بدهد. ممکن است یک وقتی هم برایش زندان ببرند. جزا غیر از آن کاری است که کرده است. مثلا قدیم دکترها پرهیز می دادند. مثلا من ناپرهیزی می کنم و به عنوان بلایش مریضی می کشم. ناپرهیزی یک کاری است و مریضی یک کار دیگری است. اما اگر سرم را بزنم به دیوار چطور؟ باز ببینید زدن سر به دیوار، با دردش فرق می کند. این عالم این گونه است. آنجا این گونه نیست. همان که کرده ای را می بینی. نه بیشتر و نه کمتر. در آیه 89 سوره مبارکه نمل می فرماید: «مَن جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَیرٌ مِّنْهَا»

 

تبصره ای بسیار زیبا در قوانین آخرت

آنهایی که خوبی کرده اند، قرآن در آیه 26 سوره مبارکه شوری می فرماید: «وَیزِیدَهُم مِّن فَضْلِهِ» یکی را ده تا می دهد. این برای همه است. اگر اهل صبر باشد و بلاکش باشد و در بلا صبر کند، آنجا فرموده اند که به غیر حساب جزا می دهند. اگر کسی بر معصیت صبر کرده باشد چطور؟

در صبر این گونه است. صبر است دیگر. صبر بر گناه صبر درجه اول است. «مَن جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَیرٌ مِّنْهَا» هر کس که حسنه بیاورد. آقا حسنه بیاورد یعنی چه؟ آیات دیگری هم دارد. «مَن جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَیرٌ مِّنْهَا وَ هُم مِّن فَزَعٍ یوْمَئِذٍ آمِنُونَ» هرکس حسنه بیاورد، یعنی چیز دیگری نیاورد، آشغال نیاورد، اگر خوبی بیاورد. جزایش بهتر از آن است که کرده است. اندازه اش را نگفته است.

 

 بزرگترین ترس در قیامت/ص 22/(787)

یک چیزی گفته است که معلوم می شود خیلی مهم است. «وَ هُم مِّن فَزَعٍ یوْمَئِذٍ آمِنُونَ» روز قیامت یک فزع دارد. ببینید اگر تمام ترس های عالم را جمع کنند، به اندازه یک ذره آنجا نمی شود. قرآن آنجا را فزع اکبر می نامد. بزرگ ترین ترس.

وقتی آدم در تن است، یک درجه از ترس را می تواند تحمل کند. در برابر بیشتر از آن قلبش می ایستد. شادمانی را تا یک اندازه می تواند تحمل کند. در برابر بیشتر از آن قلبش می ایستد. اما وقتی از تن فارغ بود، یا در آن عالم بود، چون آن عالم هم آدم با تن است اما غیر این عالم است، آنجا هرچه بترسانند، می ترسد. یک وقتی فرمودند که یک کسانی شغلشان ترساندن است. خدا برای آدم پیش نیاورد. یک شغلی دارد که در آن شغل مردم را می ترسانند. گفتند آنها را در قیامت هزار سال در زندان ترس حبس می کنند. در قیامت نه جهنم. نمی دانیم یعنی چه. فرمودند مَن جَاءَ بِالْحَسَنَةِ یعنی هرکس خوبی بیاورد.

 

هرکس خوبی بیاورد، یعنی چه؟/ص 24/(787)

شما، من، خب صدتا کار کرده ام. اینها را جبران کنم. وقتی جبران کردی، دیگر همراهت نمی بری دیگر. مثلا کسی چندین سال خمس نمی داده. خب حالا خمس همه این سال ها را حساب کند و بدهد. حل می شود. بعد هم می گوید خدایا غلط کردم. عقلم نمی رسید. نمی دانستم. خدایی نکرده یک وقت اوایل جوانی و نوجوانی نماز درست نمی خواندم. هر کسی انقدر عقل رس نیست که مثلا از چهارده پانزده سالگی بالغ عقلانی باشد. اگر از نظر عقلانی بالغ باشد، خب خودش کارهایش را درست می کند. اما اگر نباشد چه کار کنیم؟ ممکن است چند سال نمازهایش را با وضوی همین طوری گرفته باشد و شاید یک وقت خدایی نکرده غسل هم بلد نبوده. خب چند سال نمازش از دست رفته. خب اگر من قضای نمازها را بخوانم، جبران می شود دیگر.

اگر روزه ها مشکل داشت، کفاره اش را بدهم و قضایش را بگیرم تا جبران شود. اگر غیبت کسی را کردم، راضی اش کنم. اگر رضایت طلبیدم، خوب جبران می شود و حل می شود، خوب. اگر من همه آنچه که خطا کردم را جبران کردم، خوب است دیگر. دو رکعت نماز خوب هم ببری می گویند کافی است. این خوبی آورده. هیچ بدی ای همراهش نیاورده دیگر. خودش همه بدی هایش را حل کرده و حالا خوبی آورده.

 

هر کس خوبی بیاورد چه می شود؟/ص 24/(787)

فرمودند فَلَهُ خَیرٌ مِّنْهَا. در آیه 84 سوره مبارکه قصص می فرماید: «وَمَن جَاءَ بِالسَّیئَةِ فَلَا یجْزَى الَّذِینَ عَمِلُوا السَّیئَاتِ إِلَّا مَا کانُوا یعْمَلُونَ» هرکس بدی بیاورد، «فَلَا یجْزَى الَّذِینَ عَمِلُوا السَّیئَاتِ» آن کسانی که به سیئات و به بدی عمل کرده اند جزا داده نمی شوند، إِلَّا مَا کانُوا یعْمَلُونَ جز همان کاری که کرده اند. همان کار خودشان را به آنها می دهیم.

منبع: تبیان

 

 

 

اسرار حرکت امام حسین علیه السلام به کربلا از زبان مؤلف رحمه الله/ص 26/(787)

10 - یکی از خطیبان از اهل ادب، از من در مورد اسرار مهاجرت سرور مجاهدان و شهیدان امام حسین علیه السلام از من پرسید که:

چرا امام حسین علیه السلام با خاندانش به سوی کربلا حرکت کرده و کودک شیرخوار خود را فدا نموده با آن که می دانست کشته خواهد شد؟

من در پاسخ وی گفتم: هر قانونی دارای حرمت است و بر پیروان آن قانون لازم است که به آن قانون احترام کرده و از آن پیروی نموده و درحفظ آن کوشا باشند. از طرفی، مردم در نسبت به احترام قانون، سه گروهند:

1 - بالاترین حدّ احترام به قانون، آن است که شخص خودش را برای حفظِ آن اصل شریف، فدا کند.

2 - پایین ترین حدّ آن است که اعتنایی به آن نداشته باشد.

3 - و میان این دو حدّ، همان حدّ متوسّط احترام به حساب می آید.

از این نظر، گروه هایی که در جهان هستند و حکومت هایی که در دنیاحاکمند نسبت به خود دارای قوانینی هستند، آنان خدمتگزاران به قانون خودشان را به مراتب رعایت احترام آن، ارزش قائل می شوند. رعایت این اصل در یک قانون دنیوی محفوظ بوده و کسی منکر آن نیست.بنابراین، رعایت قانون الهی - همانند قرآن مجید - چقدر ارزش دارد؟

حافظ و نگهبان این قانون الهی، سید و آقای مجاهدان نیکوکار است،که با خانواده خود به سوی کربلا هجرت فرمود تا با این عمل مقدّس خودعظمت دین و قانون الهی را به جهانیان برساند و بر غیر مستحقّان ونااهلان آن خط بطلان کشد.

آری، آن حضرت با این مهاجرت و مجاهدت، نهضت عظیم و مقدّسی را پی ریزی کرد که آن علّت محدثه برای دین گردید، گویی با این نهضت مقدّس دین را پس از نابودی آن، با قربانی کردن جان عزیز خویش وخون پاک خاندان و یارانش، زنده نمود.

از طرفی، چون این نهضت شریف و بی نظیر مورد انکار شکاکان مغرض قرارخواهدگرفت. همان گونه که امامت وامیری سرور یکتاپرستان امیر مؤمنان علی صلوات اللَّه علیه را در روز غدیر - با آن همه شهرتی که داشت و در دیدگاه هزاران مرد و زن بود - مورد انکار برخی مغرضان قرار گرفت. به همین جهت، این علّت احیاء، نیازمند علّت دیگری برای بقاء وحفظ این نهضت بی نظیر است که پیوسته در دنیا باقی بماند.

بدیهی است که این نهضت بی نظیر باقی نمی ماند جز با اقامه عزای دوستداران آن حضرت و جلسات ذکر و مصیبتی که - با همه اقسامش -برپا می دارند، و در واقع، این مجالس عزاداری علّت بقای این نهضت شریف بوده و مکمّل آن هستند.

بنابراین، هم اکنون قوام دین با دو نهضت است:

1 - نهضت مقدّس، بی نظیر و ارزشمندی که امام حسین علیه السلام با فدا نمودن جان عزیز خود و خاندان و فرزندان و یارانش بوجود آورد.

2 - نهضت های مقدّس و پاکی که با اقامه مجالس عزاداری و تعزیه خوانی بر پا می شود که خود، نگه دارنده این نهضت عظیم هستند.

به همین جهت، بر تمام دینداران - بلکه بر هر فرد از بشریت - لازم است نسبت به اُموری که نشانگر امر الهی و احیای امر پیشوایان علیهم السلام است،قیام نمایند.

و در واقع برپایی چنین محافلی اشاره ای است به نهایت تأسّف از آن که از جهاد در پیشگاه مبارک حضرتش را از دست داده اند و به عنوان پذیرش دعوت آنان و تأیید این مطلب است که این بزرگواران به امرولایت و سرپرستی امّت سزاوارتر بوده اند از آنها که او را از مقامی که خدا برای آنها قرار داده کنار زدند و این عمل سپاسگزاری از حقوق آنان نسبت به بشریت بوده و صله ای باشد برای پیامبر خداصلی الله علیه وآله وسلم و فرزندان پاک و پاکیزه آن حضرت و موجب سرور و شادمانی معصومین علیهم السلام باشد.

به همین جهت، پیشوایان معصوم علیهم السلام در موارد گوناگون مردم را باسخنان زیبای خود بر برپایی این اُمورمقدّس تشویق وترغیب می نمودند.

آنجا که می فرماید:

فإنّ فی اجتماعکم ومذاکراتکم إحیاء أمرنا، وخیر الناس بعدنا من ذاکر بأمرنا ودعا إلی ذکرنا. (1)

همانا اجتماعات شما و گفتگوهای شما، موجب احیای امر ماست، وبهترین مردم پس از ما، کسانی هستند که امر ما را یادآوری نموده (2) و مردم رابه سوی این امر بخوانند.

1- بشاره المصطفی: 110، بحار الأنوار: 354/74 ح 31 و 200/1 ح8 به نقل از امالی مفیدرحمه الله.

2- در بحار الأنوار ج: 74) چنین آمده است: امر ما را یاد نموده و به سوی این امر باز گردند.

در روایت دیگری می خوانیم:

هل العیش إلّا هذا.

آیا زندگی جز یاد ماست؟!

در روایت آمده:

شیعتنا منّا ومضافون إلینا فلهم معنا قرابه خاصّه، رضوا بنا أئمّه،ورضینا بهم شیعه، یحزنهم حزننا، ویسرّهم سرورنا، ونحن نطّلع علی أحوالهم، ونتألّم لتألّمهم.

شیعیان ما از ما و به سوی ما هستند، آنان با ما قرابت و خویشاوندی ویژه ای دارند، آنان به امامت ما راضی شده اند ما نیز به پیرو و شیعه بودن آنان راضی شده ایم، غم و اندوه ما آنان را محزون و غمگین و سرور و خوشحالی ما آنان را مسرور و خوشحال می نماید، ما از احوال آنان آگاه شده و بر ناراحتی آنان ناراحت می شویم.

امام حسن عسکری علیه السلام می فرماید:

من أحبّنا بقلبه، وأخدمنا بیده ولسانه فهو معنا فی الغرفه الّتی نحن فیها. (1)

کسی که با دلش ما را دوست داشته و با دست و زبانش در خدمت ما باشد، اودر بهشت در درجه و غرفه ما خواهد بود.

بنابراین، یاری آنان مخصوص به مورد خاصّی نیست، بلکه هر عملی که باعث استواری دعوت آنان و جلب توجّه دیدگان به سوی عنایتی شودکه خداوند سبحان به ایشان عطا فرموده - که همان خلافت کبری است -نصرت و یاری آنان به شمار می آید.

   قطره ج2  ص: 522

وقتی موفّق شدیم/ص 31/(787)

وقتی موفّق شدیم از طریق کودتاهایی که ترتیبی خواهیم داد تا در سراسر جهان همزمان علیه حکومتها که کاملاً ضعیف و پا در هوا شده و این امر بر مردم نیز آشکار گردیده است، حکومت خود را برپا کنیم (که شاید تا یک قرن دیگر به این هدف دست یابیم) با هر گونه توطئه ای علیه خود مبارزه خواهیم کرد، و هر کس را که بر ضدّ ثبات حکومت ما قیام مسلّحانه کند بی رحمانه خواهیم کشت.(1)

____________________________

(1) پروتکلهای دانشوران صهیون برنامهء عمل صهیونیسم جهانی: 324.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نوک پیکان ها در پروتکل ها/ص 32/(787)

هدف نهایی و آخرین مقصد در پروتکل ها عبارت است از:

1. از میان برداشتن روسیهء تزاری.

2. از میان بداشتن تاج و تختهای اروپایی.

3. از بین بردن قلمرو پاپ.

4. انتخاب اروپا به عنوان پایتخت (موقّت) پادشاهی خود.

5. قلمداد کردن ملّتها و اقوام به مثابهء حیواناتی که فقط آفریده شده اند تا «قوم برگزیده» بر آنها فرمان راند.

6. نابود کردن تمدّن و تکه تکه نمودن ملّتها و اقوام و تخریف جامعه قبل از برپایی پادشاهی داودی.

7. با تشکیل پادشاهی داودی – صهیونیستی جهان به روزگار پر برکت دولت یهود قدم می گذارد و انسان ها در سایهء آن به استراحت و آسودگی می پردازند.

8. زمان لازم برای رسیدن به این هدف یک قرن است، و آغاز آن سال 1897 می باشد.

9. بعد از محود ادیان و تمدّن و تأسیس سلطنت داودی، دین موسی تنها دین جهان و پادشاه یهود پاپ سراسر جهان می شود.

10. مهمترین ابزارهای اجرایی این برنامه یا پروتکل ها قبالای سرّی و فراماسونری یهودی ، با هر دو شعبهء آن است. یکی از شعبهء فراماسونری سرّی منحصر به یهود و دیگری فراماسونری گوییم. گروه اخیر مزدورانی هستند در خدمت فراماسونری سرّی و ترور و قتل مخفیانهء تمام کسانی که با اوامر فراماسونری عالی مخالفت ورزند.

11. در دین موسی پاره ای اسرار ژرف وجود دارد که این اسرار را منحصراً تعداد بسیار اندکی از ارکان دولت یهود خواهند دانست.

12. تخریف اقتصادی، اجتماعی ، مطبوعاتی و اخلاقی جامعه و پخش عمومی میکروبهای واگیردار مطالبی هستند که در بیست و چهار پروتکل یاد شده به تفصیل از آنها بحث شده است. چه خوب است که خواننده برگردد و یک بار دیگر این برنامهء بیست و چهار قسمتی را مطالعه کند و هر عبارت آن و ابزارهایی را که به کار می گیرند و هدف و مقصدی را که دنبال می کنند مورد امعان نظر قرار دهد.(1)

_________________________

 (1) پروتکلهای دانشوران صهیون برنامهء عمل صهیونیسم جهانی: 383.

 

 

 

 

 

 

ممنوعیت عزاداری/ص 34/(787)

در پی ورود اندیشه‏های غربزدگی در ایران و مقابله با مذهب و فرنگی ساختن کشور، با یک سری از مظاهر دین و سنت های مذهبی در ایران مبارزه شد. جلوگیری از اقامه ‏عزاداری و مجالس سوگواری برای ابا عبدالله‏ علیه السلام هم یکی از این برنامه‏ها بود.علیه آن هم ‏فعالیت فرهنگی شد و هم اقدام عملی.در مقطعی از تاریخ ایران (از سال 1313 تا 1320شمسی) در دوره رضاخان، عزاداری برای سید الشهدا «ع‏» ممنوع شد و تکیه‏ها موقتا رونق‏خود را از دست دادند.[1]

در آن مدت، در خانه‏ها و پنهانی و گاهی پیش از روشن شدن هوا و دمیدن خورشید، مجالس روضه برپا می‏شد و دور از چشم ماموران رضاخان عزاداری ‏انجام می‏گرفت و اگر ماموران رضاخان به کسی مظنون می‏شدند، دستگیرش می‏کردند یابا گرفتن رشوه، رها می‏کردند. مردم برای شرکت در مجالس روضه که در خانه‏ها پنهانی ‏برگزار می‏شد، از بیم ماموران گاهی از پشت‏بامها به منزل یکدیگر رفت و آمد می‏کردند و روضه‏خوان هم برای آنکه به چنگ ماموران گرفتار نشود، با لباس مبدل به خانه‏ها می‏رفت و آنجا لباس خود را می‏پوشید.[2]

برای پیشبرد این هدف، هم از تبلیغات و کارهای ‏فرهنگی استفاده می‏شد، هم از نیروهای قهریه.برخی نویسندگان غرب‏زده، همچون ‏آخوندف و آقاخان کرمانی، با قلم به میدان مبارزه می‏آمدند و رضاخان با مامور و سرباز. آخوندف (آخوند زاده) می‏نویسد: «هر جا می‏رود تعزیه برپاست، مگر مصیبت و درد خود آدم کم است که با نقل گزارش هزار ساله، اوقات خود را دائما تلخ کند و به جهت‏ عمل بیفایده از کسب و کار باز بماند؟...»[3]

میرزا آقاخان کرمانی هم می‏نویسد: «آئین ‏عزاداری و ماتم‏گری روح شادی و کامرانی را از میان این ملت برانداخته، روزشان را چون ‏شب تار ساخته است، ایرانیان با حبیب بن مظاهر هیچ قرابت و خویشی ندارند، روز سوگواری هزار سال پیش را بر پا می‏کنند و بر مظلومان آن زمان می‏گریند»[4] .

اما رضاخان، که روزی برای جذب افکار مذهبیها، در مجالس عزا شرکت می‏کرد، پس‏از مسلط شدن، به برخورد حذفی با عزاداری سید الشهدا علیه السلام  پرداخت.به این دو نقل‏ توجه کنید: امام خمینی‏ می‏فرماید: «وقتی که او (رضاخان) آمد، ابتداءا شروع کرد به ‏اظهار دیانت و اظهار چه و روضه‏خوانی و سینه‏زنی و گاهی ماه محرم در همه تکیه‏هایی ‏که در تهران بود می‏رفت و می‏گردید، خودش تا وقتی که سوار مطلب شد، سلطه پیدا کرد.

همین آدمی که اینطور مجلس روضه داشت، هم آنطور سینه‏زن و ارتش می‏آمد به سینه‏زنی...، همین آدمی که این دستگاه روضه را داشت، همچو قدغن کرد دستگاه خطابه و وعظ و روضه و همه اینها را که در تمام ایران شاید یک مجلس علنی نبود، اگر بود در خفا، در بعضی شهرها در خفا و به صورتهای مختلف و با اسمهای مختلف.»[5] .

اما نقل دیگر: «پهلوی پس از به سلطنت رسیدن، نخست محل روضه قزاق‏ خانه را به ‏تکیه دولت منتقل نمود و از شکوه و جلال و مدت آن کاست و پس از چند سالی بکلی ‏متروک گردانید، سپس شهربانی برای برقراری مجالس عزاداری موانع و مشکلاتی به‏ وجود آورد که قبلا بایستی تحصیل اجازه نمود.و بعدا هم حرکت دسته‏های عزادار در ایام عاشورا را ممنوع گردانید و اگر احیانا در بعضی از خانه‏ها محرمانه مراسم عزاداری به‏ عمل می‏آمد، صاحبان خانه تحت تعقیب قرار می‏گرفتند و به زندان می‏افتادند، بعدا به‏ جای عزاداری، کاروان شادی (کارناوال) در ایام عاشورا به راه انداختند و صنوف را مجبور کردند که در برپایی کارناوال پیشقدم شده، هر صنفی دسته خود را شرکت دهد.

خوب بخاطر دارم در اواخر سلطنت پهلوی حرکت کارناوال مصادف بود با شب عاشورا و در کامیونها دستجات رقاصه با ساز و آواز به پایکوبی و رقص در شهر به گردش در آمده ‏بودند، در عوض اگر احیانا افرادی از ذاکرین با عبا و عمامه دیده می‏شدند، تحت تعقیب ‏قرار می‏گرفتند.»[6]

_________________________

 [6] «حاج آقا حسین قمی، قامت قیام‏»، محمد باقر پورامینی، ص 80 (به نقل از: تاریخ یست‏ساله ایران 4/19).

 

 

 

 

 

 

امور مهمّ در رابطه با زیارت امام حسین علیه السلام/ص 38/(787)

در رابطه با زیارت حضرت ابا عبد الله علیه السلام امور مهمّی وجود دارد که لازم است کسی که می‌خواهد زیارت او در عالی‌ترین مراتب آن باشد به آن‌ها توجه کند.

 ما چهار امر از آن امور مهمّی که به منزلۀ ارکان چهارگانه است برای زیارت حضرت ابا عبد الله ذکر می کنیم، این امور اگر چه تحمّل آن دشوار است ولی برای کسی که آن‌ها را بداند و بدان‌ها عمل کند، شیرین‌‌تر از عسل است.

 1 ـ توجّه داشتن در حرم امام حسین علیه السلام

 پیش از بیان لزوم توجه در حرم حضرت ابا عبد الله علیه السلام نکته مهمی را ذکر می‌کنیم که در حال زائر اگر بدان عمل کند، تأثیر گذار است.

 زائر اگر شرافت کربلا را بداند و به عظمت عتبۀ حسینیه عارف و آگاه باشد این علم و آگاهی در کیفیت زیارت او، و زیارتش در حالات روحی او تاثیر خواهد گذاشت و تحوّلی در قلب و روح او ایجاد خواهد کرد، و این تأثیر و دگرگونی به درجات معرفت او بستگی دارد، کسی که به زیارت سومین امام علیه السلام رود و این امور چهارگانه را عمل کند زیارت کاملی برای خامس آل کساء یعنی امام حسین علیه السلام انجام داده است.

در اینجا روایت مهمی را در فضیلت سرزمین کربلا ذکر می‌کنیم:

 زمین کربلا در میان باغ‌های بهشت

 همانند کوکب درّی می‌درخشد

 شیخ مفید رحمه الله از ابوجارود و او از حضرت علی بن الحسین علیهما السلام روایت کرده است که فرمودند:

خداوند تبارک و تعالی بیست و چهار هزار سال پیش از آنکه زمین کعبه را خلق کند و آن را حرم قرار دهد، زمین کربلا را حرم امن و مبارک قرار داد و هنگامی که آن زلزله عظیم واقع شود و خداوند زمین را بلرزاند و حرکت دهد کربلا را همان گونه که هست همراه تربتش در حالی که نورانی و باصفا است از جای خود بردارد و در بهترین باغ  از باغ‌های بهشت قرار دهد و آن را برترین مسکن در بهشت گرداند که تنها پیامبران و رسولان ـ و یا فرمود: اولی العزم از رسولان ـ در آنجا ساکن شوند، و آن در میان باغ‌های بهشت می‌درخشد همان طور که کوکب درّی (ستاره‌ای که درخشندگی خاصّی دارد) در میان ستارگان می‌درخشد، و نور آن دیدگان اهل بهشت را می‌پوشاند و فریاد بر می‌آورد:

من زمین مقدس و پاک و پاکیزه و مبارک الهی هستم که سید و سالار شهیدان و سرور جوانان اهل بهشت را در بردارم. (1)

 از این روایت شریف می‌فهمیم که کربلا بهترین سرزمین در روی زمین بلکه ارزنده‌ترین مکان حتی در بهشت است، چون خداوند آن را از زمین برمی‌دارد و در بهشت می‌نهد و بهترین اولیای الهی و پیامبران در آن ساکن می‌گردند.

 (1) مزار مفید: ص23 ح1، کامل الزیارات: ص268 ح5، المزار الکبیر: ص337 ح1.

حرم و چه می‌دانی حرم چیست؟

     آنچه گفته شد نسبت به سرزمین کربلا بود، و امّا حرم و چه می‌دانی حرم چیست؟ در آن اسرار پوشیده‌ای از لوح وقلم است و در بسیاری از مواضع آن مقام صاحب عَلَم یعنی مولای ما و پیشوای ما حضرت بقیة الله، مهدی منتظر ارواحنا فداه می‌باشد، زیرا آن حضرت نزدیک هزار و دویست سال است که برای زیارت جدّ بزرگوار خود به آن مکان مقدس مشرف می‌شود و در زیارتش با تمام وجود متوجّه آن سرور می‌باشد.

     و بر ما است که امام زمان خود را اسوه برای خویش قرار دهیم و در زیارت‌ها به آن حضرت اقتدا کنیم با خالی بودن ذهن از غیر، و توجه کامل به امام حسین علیه السلام با رعایت حال حضور.

    علامه امینی رحمه الله فرموده است: عقل خود را برای زیارت فارغ بدار و با تمام وجودت به آن حضرت توجه کن، از امام صادق علیه السلام روایت شده که فرموده‌اند:

     در زیارت از راه دور، مقتل آن حضرت را در پیش روی خود متمثّل کن ـ در قلبت به صورت تصویر و یا اینکه در پیش روی خود آن را ترسیم کن ـ و ذهن خود را و تمام حواس خود را فارغ بدار ـ یعنی از هر چه غیر او است خالی کن ـ و عقل خود را تنها به آن متمرکز نما.(1)

     تمثّل در پیش رو اولی است و وقتی امام را دیدی و در پیشگاه او توقف نمودی تکبیر بگو، امام صادق علیه السلام فرموده‌اند:

     کسی که تکبیر بگوید هنگام رؤیت او، فردای قیامت برای او صخره می‌باشد که در میزان عمل او سنگین تر است از آسمان‌ها و زمین و آنچه در آن‌ها و بین آن‌ها و پایین آن‌ها است، و کسی که در پیش روی امام علیه السلام تکبیر گوید و بگوید: «لا اله الّا الله وحده لا شریك له» خداوند برای او رضا و خشنودی خود را که بزرگ‌تر از هر چیز است نویسد، و کسی که برای او رضا و خشنودی خود را که بزرگ تر از هر چیز است بنویسد واجب می‌شود که بین او و حضرت ابراهیم و حضرت محمّد صلی الله علیه وآله و تمام پیامبران مرسل صلوات الله علیهم اجمعین در دار الجلال جمع کند. (2)

     (1) سید بن طاووس رحمه الله این عبارت را در کتاب اقبال الاعمال: 569/2 در اعمال روز عاشورا از عبد الله بن سنان و او از امام صادق علیه السلام روایت کرده است.

    (2) ادب الزائر (مخطوط): ص23، بحارالانوار: 396/24 ح116، مستدرك الوسائل: 337/10 ح2. صفّار رحمه الله در بصائر الدرجات: 311/1 ح12 مشابه آن را از امام باقر علیه السلام نقل کرده است.

 ۲ ـ توجّه به آثار زیارت

پیش از آنکه امر دوم را ذکر کنیم روایتی را دربارۀ زیارت اهل آسمان‌ها و اشتیاق آن‌ها به زیارت امام حسین علیه السلام ذکر می‌کنیم :

شوق اهل آسمان‌ها/ص 42/(787)

 برای زیارت امام حسین علیه السلام/ص 42/(787)

 شوق زیارت امام حسین علیه السلام به اهل زمین اختصاص ندارد بلکه هیچ موجودی در آسمان‌ها نیست مگر اینکه مشتاق زیارت آن حضرت است و از خدا می‌خواهد که به او اجازه زیارت دهد،

و در حرم آن حضرت در هر لحظه تعداد فراوانی از اهل آسمان‌ها هستند، گروهی فرود می‌آیند و گروهی بالا می‌روند، پس بر ما لازم است که در هنگام زیارت آن حضرت به عظمت مکان توجه داشته باشیم و بدانیم که در آنجا زائر فراوانی از اهل آسمان‌ها هستند که برای هر کدام شأن مهمی است، اگر چه ما با چشم خود آن‌ها را نبینیم، و بر این مطلب دلالت می‌کند روایتی که صدوق رحمه الله از اسحاق بن عمار روایت کرده است. او گفته است، از امام صادق علیه السلام شنیدم که فرمود:

 هیچ موجودی در آسمان‌ها نیست مگر آنکه از خدا می‌خواهد به او اجازه دهد به زیارت امام حسین علیه السلام رود، همواره گروهی فرود می‌آیند و گروهی بالا می‌روند.(1)

 از بزرگ‌ترین آثار زیارت مولای ما حضرت ابا عبد الله علیه السلام حضور حضرت فاطمه علیهاالسلام نزد زوّار امام حسین علیه السلام  واستغفار آن حضرت برای آن‌ها است، و این از بزرگ ترین برکات زیارت آن حضرت است، و دلالت می‌کند بر این حضور، روایت داود بن کثیر از امام صادق علیه السلام که فرمودند:

إنّ فاطمة علیهاالسلام بنت محمّد صلی الله علیه وآله تحضر زوّار قبر ابنها الحسین علیه السلام فتستغفر لهم [ذنوبهم].

همانا فاطمه دختر رسول خدا صلی الله علیه وآله نزد زوار قبر فرزندش امام حسین علیه السلام حضور پیدا می‌کند و برای آن‌ها طلب آمرزش می‌نماید.(2)

 و جز افراد نادر و کسانی که وجودشان همچون کبریت احمر بسیار کمیاب است این حضور را احساس نمی‌کنند. وغیر آن حضرت از سایر معصومین علیهم السلام نیز نزد زوّار امام حسین علیه السلام حضور پیدا می‌کنند همان طور که روایتی در زمینه حضور رسول خدا صلی الله علیه وآله نزد زوّار امام حسین علیه السلام وارد شده است.

و توجّه به این مسأله مهم از مهم‌ترین آداب زیارت مولای ما حضرت ابا عبد الله علیه السلام است زیرا با توجه به این نکته حال زائر دگرگون می‌گردد به گونه‌ای که در زیارت به او حال حضور دست می‌دهد.

  (1) تهذیب الاحکام: 46/6 ح15، صدوق رحمه الله این روایت را در کتاب ثواب الاعمال ص96 نقل نموده با این تفاوت که در ابتدای آن «لیس شیء فی السماوات» نیست، بلکه «لیس ملك فی السماوات والارض» می‌باشد، یعنی «هیچ فرشته‌ای در آسمان و زمین نیست مگر ..». ابن قولویه رحمه الله در کامل الزیارات: ص272 ح4 آن را در ضمن حدیثی نقل کرده، با این تفاوت که فرموده‌اند: «لیس ملك ولا نبی فی السماوات إلّا...» «هیچ فرشته و پیامبری در آسمان ها نیست مگر...».

(2) کامل الزیارات: ص118 ح4، بحارالانوار: 55/101 ح14، المستدرك: 243/10 ح21.

 ۳ ـ توجّه به علوم و معارفی

 که در متن زیارات موجود است

 امر سوّم از امور مهم توجه نمودن زائر است به آنچه در زیارت می‌خواند تا آنکه برای او معارف ارزنده‌ای از معارف اهل بیت علیهم السلام که در ضمن زیارت‌ها به صورت صریح یا اشاره ذکر شده حاصل شود. همانا در دعاها و زیارت‌ها علوم و معارف فراوانی نهفته است که لازم است برای درک حقایق و اسرار آن در آن‌ها دقت نمود، و با دقت در آن‌ها انسان کشف می‌کند آنچه را که لازمه‌اش این است که نظر کند به آن بیشتر از آنچه پیش از دقت و معرفت به آن نظر می‌کرده است،

در اینجا موردی از آن‌ها را ذکر می‌کنیم تا بدانید که در زیارت پیش از آن‌که انسان معنای آنچه را که می‌خواند بفهمد و بعد از درک آن معنا تفاوت فراوانی است.

شما در زیارت‌های متعدّد خوانده‌اید: «السلام علیك یا رسول الله» و امثال این جمله را صد مرتبه بلکه صدها مرتبه، در عتبات عالیات و زیارتگاه‌هایی که مربوط به اهل بیت علیهم السلام  است، خوانده‌اید، ولی آیا تا کنون فکر کرده‌اید که معنای «سلام» چیست؟ و از این جمله که می‌گوییم «السلام علیك یا رسول الله» و از امثال این جمله شریفه چه چیزی اراده می‌شود؟

ما برای شما معنای این جمله را همان طور که در روایت وارد شده بیان می‌کنیم تا در زیارت‌های بعدی، ان شاء الله بدان توجه کنید و آن را قصد نمایید.

می گوییم: بر ما لازم است بدانیم که خداوند جنّ و انس را برای معرفت آفریده است، خداوند حکیم فرموده است: «من جن و انس را جز برای عبادت نیافریدم»(1) و مولای ما حضرت ابا عبد الله علیه السلام فرموده اند: «مقصود از عبادت در این آیه شریفه معرفت است»، و خداوند انسان را نیافریده تا جبّاران و ستمگران بر او مسلّط شوند ولی به خاطر نرفتن زیر بار عبادت و نرفتن به دنبال معرفت معارف دینی مغلوب جبّاران و ستمگران شدند، خداوند تبارک و تعالی می‌فرماید: «ما فرستادگان خود را با دلائل و براهین روشن به سوی خلق فرستادیم، وبا آنان کتاب و میزان نازل ‎کردیم تا مردم به عدل و داد به‌ پا خیزند»(2) پس فرستادن رسولان برای این است که مردم به عدل و داد عمل کنند، و این عمل ممکن نیست مگر زمانی که انسان به معارف دینی آگاهی داشته و بدان عامل باشد.

پس بنابراین تسلّط جباران و ستمگران بر مردم به خاطر عمل نکردن آن‌ها به دستورات پیامبران و ائمّه اطهار بوده و تداوم این عمل سبب وقوع غیبت مولای ما امام زمان علیه السلام گردیده است و استمرار غیبت و ادامه آن به خاطر استمرار مخالفت آنان با دستورات پیامبران و ائمّه اطهار علیهم السلام می‌باشد.

ولی خداوند تبارک و تعالی به پیامبرش وعده فرموده است که به ظلم و ستم و خصومت پایان دهد و آن را ریشه کن سازد، بلکه خداوند بر پیامبر و وصی او و اهل بیت او و تمامی امامان و شیعیان آنان عهد و پیمان گرفته و به آن‌ها وعده فرموده است که زمین را تسلیم آنان نماید.

و معنای سلام ما بر رسول خدا صلی الله علیه وآله در نماز‌ها و زیارت‌ها یادآوری آن میثاق است به امید آنکه خداوند به آن سلام و تسلیمی که به ما و آنان وعده فرموده تعجیل فرماید. و به همین مطلب مولای ما امام صادق علیه السلام تصریح فرموده‌اند در روایتی که آن را داود بن کثیر رقّی از آن حضرت نقل کرده است.

داود بن کثیر می‌گوید: به امام صادق علیه السلام عرض کردم: معنای «سلام» بر رسول خدا صلی الله علیه وآله چیست؟ فرمود:

 هنگامی که خداوند تبارک و تعالی پیامبرش را و وصی او، و دختر و دو پسرش و امامان دیگر و شیعیان ایشان را آفرید، از آن‌ها پیمان گرفت که (در بلاها) صابر باشند و (در برابر دشمنان) پایداری نمایند و مرزداری کنند و تقوای الهی داشته باشند. و به آن‌ها وعده کرد که سرزمین مبارک و حرم امن را تسلیم آن‌ها نماید و بیت المعمور را برای آن‌ها فرود آورد و سقف مرفوع (آسمان برافراشته ) را برای آن‌ها آشکار سازد، و آن‌ها را از شرّ دشمنانشان راحت فرماید.

و زمینی را که آن را دگرگون ساخته و سالم گردانیده و آنچه در آن است تسلیم آنان نماید به گونه‌ای که دیگر در آن هیچ ناسازگاری نباشد و در آنجا آنچه را دوست دارند وجود داشته باشد، و رسول خدا صلی الله علیه وآله از تمام امامان و شیعیان ایشان این پیمان را گرفت، و همانا سلام بر آن حضرت یادآور آن پیمان و تجدید عهد است به این امید که خداوند در آن تعجیل فرماید و آن سلام و سلامت را با تمام آنچه در آن است برای شما شتاب نماید.(3)

 پس لازم است بر هر نمازگزار که در نمازش به رسول خدا صلی الله علیه وآله سلام می‌گوید و بر هر زائری که زیارت می‌کند و در زیارتش، السلام علیك یا رسول الله می‌گوید، که بداند معنای سلام بر رسول خدا این است که:

خدا زمین را دگرگون نماید و سلام و سلامت را با تمام آنچه در آن است تعجیل فرماید و برای محمّد و آل محمد علیهم السلام و شیعیان ایشان بیت المعمور را نازل نماید و سقف مرفوع را آشکار سازد، و اینها تحقّق پیدا نمی‌کند مگر در دولت کریمانه مولای ما حضرت مهدی عجّل الله تعالی فرجه الشریف.

و از آنچه ذکر کردیم واضح شد که نمازگزار در نمازش و زائر در زیارتش هنگام سلام گفتن بر رسول خدا صلی الله علیه وآله با سلامش تعجیل ظهور امام زمان علیه السلام را به یاد می‌آورد، پس لازم است برای هر نمازگزار و هر زائر که بر رسول خدا صلی الله علیه وآله سلام می‌گوید خود را برای آن دولت باشکوه الهی آماده سازد و قلب خود را از هر گونه آلودگی پاک نماید.

پس ای کاش زائرین محترم بدانند که از مهم‌ترین معارف موجود در ادعیه و زیارات دعا کردن برای تعجیل ‌فرج و انتقام ‌گرفتن از دشمنان محمّد وآل محمّد علیهم السلام است تا آن دولت الهی برقرارگردد.

و این امری است که در بسیاری از دعاها و زیارت‌ها به روشنی و صراحت مشاهده می‌شود و در برخی با اشاره است همان‌طور که در معنای «السلام علیك یا رسول الله» آن روایت را نقل کردیم.

  (1) سورۀ ذاریات، آیه 56 .

 (2) سورۀ حدید، آیۀ 25 .

 (3) کافی: 451/1 ح39، مختصر بصائر الدرجات: ص172، بحارالانوار: 380/52 ح190.

 ۴ ـ عمل کردن

 به آن چه در زیارات خوانده می‌شود

  امر چهارم که مؤثر است در حیات انسان و آن را به حیات طیبه تبدیل می‌کند و از امر جاهلیت دور می‌گرداند و او را به درگاه ربوبی و ولایت اهل بیت علیهم السلام نزدیک می‌نماید، عمل کردن به محتوای زیارات است، و به راستی در این زیارت‌ها اموری است مهم که عمل کردن به آن امور، انسان را به عالی‌ترین مراتب انسانی بالا می‌برد.

و از امور مهم این است که در دعاها و زیارت‌ها مطالب بسیار ارزشمندی از علوم و معارف است و بر زائر است که تا حدّ ممکن به آن‌ها توجه کند تا آنکه به آن امور معتقد شود و بدان‌ها عمل کند تا برسد به مرتبه محبت شدیدی که موجب قرب او به پروردگار و ائمّه اطهار شود، و آن همان مودّتی است که اجر و پاداش رسالت است و خداوند تبارک و تعالی فرموده است:

 (قل لا اسئلکم علیه أجراً الّا المودّة فی القربی)(1)

بگو برای این رسالت خویش پاداشی جز مودّت خویشاوندانم نمی‌خواهم.

 و مودّت همان طور که امیرالمؤمنین علیه السلام فرموده‌اند:

 «مودّت خویشاوندی اکتسابی است».(2)

 پس فهمیدیم که به هر محبّتی مودّت گفته نمی‌شود، بلکه مودّت آن محبّت شدیدی است که باعث تقرّب انسان به محبوب گردد، پس وقتی محبّت اهل بیت علیهم السلام به این درجه بود موجب تقرّب به آنان می‌گردد و لازمه‌اش دوری از دشمنان آنان نیز می‌باشد.

و از لوازم این مودّتی که بدان امر شده‌ایم این است که برای یاری خویشاوندان رسول خدا صلی الله علیه وآله آماده باشیم تا آنکه خدا برای دینش حکم نماید. و این امری است که در زیارت‌های فراوانی خوانده می‌شود از آن جمله در زیارت مولا ابا عبد الله الحسین علیه السلام که از اهل بیت علیهم السلام صادر گردیده:

 ونصرتی لکم معدّة حتّی یحکم الله بدینه.(3)

وکمک و یاری من برای شما آماده است تا خدا حکم برای دینش نماید.

 در بعضی از زیارت‌های آن حضرت آمده است:

 

فنصرتی لکم معدّة حتّی یحکم الله بأمره وهو خیر الحاکمین.(4)

نصرت و یاری من برای شما مهیا است تا خدا به امرش حکم کند و او بهترین حاکم است.

 و در بعضی از زیارت‌ها این گونه وارد شده:

 فنصرتی لکم معدّة حتّی یحکم الله وهو خیر الحاکمین لدینی.(5)

کمک من برای شما آماده است تا آنکه خدا حکم کند و او بهترین حکم کننده برای دین من است.

 و در زیارت مولای ما حضرت ابا الفضل العباس علیه السلام نیز آمده است:

 ونصرتی لکم معدّة حتّی یحکم الله وهو خیر الحاکمین.(6)

ویاری من برای شما آماده و مهیا است تا خدا حکم کند و او بهترین حکم کنندگان است.

 پس بنابراین بر زائر لازم است که به این امر توجّه کند و همواره برای یاری حضرت صاحب الزمان علیه السلام آماده باشد تا خدا به دینش حکم کند و وقتی چنین بود اجر رسالت را که مودّت ذوی القربی است ادا نموده، و این از آثار دقت در متن زیارت‌ها و عمل به محتوای آن هاست.

و از اموری که نصرت و یاری امام زمان علیه السلام شمرده می‌شود، دعا کردن برای تعجیل ظهور آن حضرت در زمان‌های شریف و در اماکن مقدّسه مخصوصاً در حرم امام حسین علیه السلام و در زیر گنبد مطهر است که خدا اجابت دعا را در آن جا  قرار داده است، و بر هر زائری است که بداند بهترین دعا و لازم ترین دعا، دعا برای تعجیل فرج است و بر آنان است که آن را بر همه دعاهای خود و حوائج خویش در هنگام دعا در زیر گنبد مطهر و در همه عتبات مقدّسه مقدم بدارند تا خداوند تبارک و تعالی به خاطر این دعا که برای ولی او امام منتظر عجّل الله تعالی فرجه الشریف نموده‌اند به ایشان نظر رحمتی نماید.

 (1) سورۀ شوری، آیۀ23.

 (2) تحف العقول: ص97، نهج البلاغه، صبحی صالح: ص506، بحارالانوار: 165/74 .

 (3) کامل الزیارات: 230.

 (4) مزار مفید: ص107.

 (5) کامل الزیارات: ص218.  

 (6) کامل الزیارات: ص257.

 

 

اول مظلوم عالم در این عصر و زمان/ص 54/(787)

     متأسّفانه اکثر زائرین از دعا کردن برای تعجیل فرج امام زمان علیه السلام در حرم مولا ابا عبد الله علیه السلام و در زیر گنبد شریف غافل اند و اگر این کثرت غفلت خود را نسبت به ساحت مقدس آن حضرت بدانیم به خوبی درک می‌کنیم که آن امام غریب اول مظلوم است در عالم در این عصر و زمان، بعضی از قضایایی که بر مظلومیت آن حضرت دلالت می‌کند ذکر میکنیم:

      1 ـ حجة الاسلام و المسلمین حاج سید اسماعیل شرفی رحمه الله گفته است: به عتبات مقدسه مشرّف شدم و در حرم مطهر سید الشهداء علیه السلام مشغول زیارت بودم و چون می‌دانستم که دعای زائر در بالای سر مقدس آن حضرت مستجاب است در آنجا از خدا خواستم که به دیدار مولایم امام زمان علیه السلام مرا موفّق نماید و چشمانم را با تماشای چهره مبارک آن حضرت روشن گرداند.

    در همان حال که مشغول زیارت بودم خورشید جمال حضرتش درخشید و من با آنکه در حین تشرف به خدمتش او را نشناختم ولی قلبم میل شدیدی به سوی او نمود، سلام کردم بر آن حضرت و سؤال کردم شما کیستید؟ فرمود:

     «أنا اوّل مظلوم فی العالم» من اوّل مظلوم در عالم هستم،

     من مقصود آن حضرت را از این کلام شریفش ندانستم و با خود خیال‌ کردم که ایشان از علمای اعلام در نجف اشرف هستند و چون مردم توجّهی به ایشان ندارند معتقد است که اول مظلوم در عالم است و از دیدگانم پنهان شد، وقتی غایب شد به خود آمدم و فهمیدم که خداوند تبارک و تعالی دعایم را اجابت نموده و او مولایم امام زمان علیه السلام بوده است، ونعمت ملاقاتش خیلی کوتاه مدت بود و به سرعت از من زایل گردید. (حسینیه)  

 

 

مجله امان آذر و دیماه 1390 ، شماره 33

راز مهدویت و عاشورا

اندیشه حسینی- مهدوی و نقش آن در تفکر شیعه از منظر اندیشمندان غربی/ص 56/(787)

مقدمه:

اندیشه مهدویت در اسلام ـ به ویژه روایت شیعی ـ به دلایل گوناگونی مورد توجه و بررسی بسیاری از اندیشمندان غربی^[1] قرار گرفته است. فارغ از هدف این متفکران از بررسی و اظهار نظر در این موضوع، مباحث مطرح شده از سوی این افراد، حاوی نکات خاص و برجسته ای است که قابل تأمل و دقت می باشد.

یکی از مباحثی که در این باره در ذیل مقالات متعدد نویسندگان غربی نمود دارد، نقش قیام امام حسینj و حادثه کربلا در شکل گیری و هدف دهی به اندیشه مهدویت نزد شیعه است. اکثر این پژوهشگران به ارتباط حرکت امام حسینj علیه ظلم حاکمان و نیز نقش شهادت او و یاران و همراهانش در پایه گذاری اولیه مفهوم مهدویت در سیر تکاملی اندیشه شیعی، اذعان دارند و حتی انتقام گیری مهدی بسم الله الرحمن الرحیم از خون شهید کربلا را از جمله اهداف مهم قیام ایشان دانسته اند. از آنجا که دقت در نوشته های این اندیشمندان، هم ما را در دریافت نوع نگاه ایشان به این دو مفهوم بنیادین راهنمایی می کند و هم می تواند به نوعی ما را از اشکالات خود در طرح این مباحث آگاه کند، این نوشتار تنظیم شده است.

 

 

 

مهدویت و تأثیر آن بر بیداری اسلامی/ص 58/(787)

«جفری هالورسون» و «استیون کرمن» در مقاله ای با عنوان «ایران و مصر؛ یک روایت از دو داستان»^[2] به بررسی تفاوت های انقلاب مصر و ایران پرداخته و در خلال این بررسی، به پیش زمینه های اعتقادی مردم این دو کشور اشاره نموده اند. این دو محقق، اندیشه های «مهدویت» و «کربلا» را به عنوان دو برگ برنده اندیشه شیعی و باعث موفقیت انقلاب ایران معرفی کرده اند. ایشان در تبیین نقش اندیشه اول می نویسند: «روحیه انقلابی شیعه بر پایه اندیشه بنیادین مهدویت شکل گرفته است و این دیدگاه است که انتظار طولانی مدت و بازگشت نهایی دوازدهمین امام شیعه برای شکل دادن عصر جدید را تبیین می کند. شیعه به خلاف اهل سنت، حکومت دیگران را نامشروع می داند و تنها به حسب ضرورت، حکومت فقیهان آشنا به احکام الهی را می پذیرد؛ اگرچه اندیشه مهدویت در دیدگاه اهل سنت هم وجود دارد، ولی اهمیتی کم تر و اختلافات اساسی با دیدگاه شیعه دارد.»

کربلا و قیام امام حسینj دومین موردی است که مورد توجه این دو نویسنده قرار گرفته است. ایشان با ذکر دیدگاه شیعه در مورد قیام و شهادت امام حسینj و تأثیر شگرف آن بر نپذیرفتن حکومت ظالمان می نویسند: «این حادثه، موجب ایجاد این اندیشه بنیادین در شیعه شده که مرگ، بهتر از زندگی تحت حکومت ستمگران و قدرت های کافر است.. .. این اندیشه در طول تاریخ همراه با شیعه بوده و چنین عاملی باعث شده که حکومت ایران، کشورهایی مانند اسرائیل و آمریکا و حتی برخی کشورهای همسایه خود را در نقش یزید بداند و با آنها مقابله نماید. در طرف مقابل، جامعه سنی، حادثه عاشورا را تنها حادثه ای تراژدیک و سوزآور که در آن نوه پیامبر اسلام کشته شده، می بینند و نه حادثه ای تأثیرگذار در عرصه سیاست».

در آخر، این دو محقق نتیجه می گیرند که ماهیت انقلاب مصر با انقلاب شیعی ایران با وجود برخی شباهت ها، تفاوت های بنیادینی دارند که نباید از آنها غافل ماند.

 

 

بنیان اندیشه قیام حسینی و مهدوی در سیاست مذهبی شیعه/ص 60/(787)

نویسنده دیگری با نام «یهزکل لانداو» در مقاله ای با عنوان «مهدویت در شیعه و مسیحاگرایی در یهودیت، ترکیب سیاست و دیانت»^[3] که در سمینار «هارتفورد» ارائه داده است، به نقش تفکر عاشورا و شهادت امام حسینj در ارائه و تکمیل دیدگاه مهدویت نزد شیعه اشاره کرده است. بخشی از کلام او که متضمن این کارکرد است، در زیر بیان می شود:

«آخرین پیامبرـ محمدk ـ و امامان پس از او، آمدن مهدی و صبر و انتظار در جامعه را در روایات گوشزد کرده اند. بدون شک در نظر ما، هم امامان و هم پیروان آنها انتظار آینده ای پیروز برای امامی را می کشیدند که در حرکتی که حسین در آن شکست خورده بود، موفق می شود و قدرت را برای خود و جامعه اش به دست می آورد. انتظارات چنینی، می توانست بسیار خطرناک باشد و در نتیجه، امامان باید این امید را بدون برافروختن تعصب در پیروان خود و ایجاد انقلاب های مسلحانه زنده نگه می داشتند. از این رو، مکتب فکری ماورایی و کلامی مهدوی در طول زمان شکل گرفت. تولد، غیبت و بازگشت او فراتر از دانش هر انسان معرفی شد و حتی برای پیروان امامان، اندیشیدن در این امور حرام و غیر مشروع بود و نه تنها نام او مخفی ماند، بلکه برای اشاره به وی از القابی مانند القائم، حجت آل محمد، صاحب الزمان و البته مهدی استفاده می شد.

شیعه معتقد است مهدی می آید تا مأموریت حسین ـ شهید بزرگ کربلا ـ را تکمیل کند و بر اساس این اعتقاد رایج، او در یکی از روزهای عاشورا ـ دهمین روز از محرم (اولین ماه در سال قمری)ـ که مصادف با کشته شدن حسین بن علی است، ظهور می کند. او در مکه ـ مقدس ترین شهر اسلامی ـ پدیدار می شود؛ ولی حکومت خود را در کوفه ـ جایی که علی کشته و دفن شده و در نزدیکی کربلا و حرم حسین است ـ بنا می گذارد.»

این نویسنده به عقیده شیعه در مورد رجعت امام حسینj در آخر الزمان نیز اشاراتی کرده و نوشته است: «دیانت شیعی، نمی تواند آخرالزمانی بدون پیامبر، علی و دو فرزندش ـ حسن و حسین ـ را بپذیرد و بر این اساس، بازگشت و رجعت حسین برای انتقام گیری خون خود، از همان آغاز وعده داده شده است. در نتیجه، مهدی و حسین، دو نماد و الگوی همگام با یکدیگر، در نمایش پایانی جهان در منابع شیعی معرفی شده اند که در بسیاری از آنها پیامبران و فرشتگان دیگر نیز همراه مهدی هستند. «[او] اولاً برای انتقام جویی و ثانیاً با نقشی مسیحاگونه از جانب پروردگار می آید تا عدل و انصاف را در زمین برقرار سازد.»^[4] بنابراین نزد شیعه، ابعاد عبادی و سیاسی مهدویت به صورت جدایی ناپذیری با حسین، به عنوان مفهوم مقدس "عبد فدا شده" با نمادگرایی فراتاریخی که درد و رنج اجتماعی را به پیروزی رهایی بخش تبدیل ساخته در هم آمیخته است».

وی در ادامه به نقش این تفکرات و باورها در انقلاب اسلامی ایران و نیز شکل گیری حزب الله لبنان می پردازد که در جای خود قابل تأمل و دقت است.^[5]

 

 

 

اندیشه مهدویت و نقش آن در قدرت گرفتن ملل شیعی/ص 63/(787)

در مقاله دیگری^[6] که دکتر «تیموتی فورنیش» در ژانویه 2011 برای موسسه «اینگما»^[7] و به هدف بررسی اهداف هسته ای ایران و نقش اعتقاد به مهدویت در این زمینه تهیه کرده، به طور تفصیلی به بحث مهدویت و نگاه دو طایفه شیعه و اهل سنت به آن پرداخته است. جالب آن است که در این مقاله، بسیاری از اطلاعات دقیق علمی در موضوع مهدویت ـ مانند احادیث خاص پیامبر در مورد مهدی بسم الله الرحمن الرحیم، نظر ابن خلدون در این باب، علائم ظهور مانند دجال و سفیانی و. .. ـ بیان گردیده که توجه پژوهشگران غرب را به این مقوله نشان می دهد.

نویسنده در بخشی از این مقاله به دیدگاه شیعه در مورد امامت و نیز حادثه غم انگیز کربلا و نقش آن در شکل گیری تفکر شیعی پرداخته و جالب آن است که اعتقاد شیعیان به وجود امام دوازدهم و داشتن فرزند برای امام حسن عسکریj را از ابداعات «ابوسهل نوبختی» و برای حفظ جامعه شیعی شمرده است. پس از آن، وی به نقش این باور و اعتقاد به غیبت و ظهور او در جامعه شیعی و نیز قیام های برخاسته از این اعتقاد اشاره کرده و اعتقاد به مهدویت را به عنوان قدرت و عنصر سیاسی و مذهبی بسیار مهمی در طول تاریخ دانسته است. نکته بسیار قابل توجه در کلام این نویسنده آن است که قیام های برخاسته از این تفکر در اهل سنت را بسیار بیشتر از جامعه شیعی می داند که دو دلیل بر این مسأله شمرده است: اول آنکه اهل سنت، فاقد ساختار «مرجعیت» ـ آن گونه که در شیعه دوازده امامی است ـ می باشد که این ساختار، شیوه بیان و استنباط احکام را در دو مذهب متفاوت کرده است و دوم آنکه شیعه، فرد خاصی با ویژگی های مشخص را به عنوان مهدی می شناسد؛ حال آنکه جامعه سنی چنین نیست و هرکس ممکن است خود را مهدی و دارای وظیفه الهی برای نجات بشر بشمارد. (چنانکه این اعتقاد در مورد افرادی مانند اسامه بن لادن وجود داشته است). در ادامه، نویسنده به نقش این اندیشه در جامعه شیعی ایران برای دست یابی به قدرت هسته ای پرداخته است که به دلیل عدم ارتباط با موضوع این نوشتار، از ذکر آن خودداری می شود.^[8]

 

 

 

بازگشت مهدویت سیاسی/ص 65/(787)

در مقاله دیگری با عنوان «بازگشت مهدی گرایی سیاسی»^[9] جین پیری فیلیو، محقق فرانسوی، به نقش اساسی اعتقاد به مهدی بسم الله الرحمن الرحیم در فرقه ها و حرکت های مختلف شیعه می پردازد. در بخشی از مقاله، نویسنده به بررسی دیدگاه شیخ مفید ـ به عنوان یکی از بزرگ ترین عالمان شیعه ـ در رابطه با مهدویت می پردازد. او می نویسد: «شیخ، دقیقاً زمان انتهای غیبت را نمی دانست، ولی به روایاتی که اشاره به ظهور مهدی در یکی از روزهای عاشورای سال قمری داشتند، اعتماد داشت. باید توجه داشت که امام حسین فرزند علی در سال 680 میلادی، در دهمین روز محرم به شهادت رسیده بود که در این روز، جوامع شیعی به سوگواری می پردازند.»

نویسنده این مقاله در ادامه به انقلاب اسلامی ایران هم اشاراتی می نماید و نقش امام خمینیw در ارائه نظریه ولایت فقیه ـ به عنوان نظریه الگو سازی برای حکومت با پشتوانه اندیشه مهدویت ـ را گوشزد می کند.^[10]

 

5) مسیحاگرایی و نقش آن در انقلابهای شیعی/ص 66/(787)

آخرین مقاله که در اینجا مورد بررسی قرار می گیرد، مقاله ای با نام «مسیحا گرایی در هلال شیعی»^[11] است که توسط «دیوید کوک» در آوریل 2011 در مجله مؤسسه آمریکایی «هادسون» که عمدتاً به تحقیقات در مورد اسلام و کشورهای اسلامی می پردازد،^[12] نوشته شده است. در این مقاله، نویسنده به نقش اندیشه مسیحاگرایی در انقلاب های کشورهای اسلامی و به ویژه کشورهایی که شیعیان در آنها حضور مؤثر دارند، پرداخته است. در قسمتی از این مقاله آمده است: «در میان همه رخدادهای دهه هفتاد میلادی، انقلاب اسلامی در ایران به عنوان مهم ترین نمایش مسیحاگرایی معاصر قابل دقت است... اعتقاد رایج چنین است که انقلاب ایران به خودی خود رویدادی آخرالزمانی بوده است که در سال 1400 هجری صورت گرفته است و [امام] خمینی به طرز ماهرانه ای از احساسات منتظرانه مردم، برای بسیج علیه شاه استفاده برده است. به عنوان مثال، او انقلاب را به عنوان نمادی از مبارزه علیه نیروهای شیطانی یزید (شاه) توسط نیروهای الهی حسین (انقلابیون ایران) شکل داد. در نتیجه، او در ذهن بسیاری از مردم، نبرد کربلا را در آخرالزمان با استعاره ای مسیحایی به نمایش گذاشت. اگرچه [امام] خمینی مراقب بود هیچگاه خود را به صراحت، به عنوان امام دوازدهم معرفی نکند، ولی مدعی عناوینی افتخارآمیز مانند «امام خمینی» برای خود بود[!] که هم عنوان امام دوازدهم را تداعی می کرد و هم پیروان وی از نمادها و ادبیات مسیحایی و مقدس برای شخصیت رهبر انقلابی خود استفاده می کردند.»

وی در ادامه به الهام گیری حزب الله لبنان از اندیشه حسینی و مهدوی نیز پرداخته و چنین نوشته است: «در حالی که حزب الله، معمولاً از معانی استعاره ای که در روایات شیعه آمده، استفاده می کرد ـ به عنوان مثال، «حسین شهید» اغلب توسط حزب الله به عنوان مدل انقلابی برای شبیه سازی حرکت خود مورد استفاده قرار می گرفت ـ نظریه پردازان این جنبش، ابتدا تأکید کمتری بر الهام گیری از باور به مهدی داشتند، تا آنکه برخی کتاب های چاپ شده در بیروت و نیز جنگ حزب الله با اسرائیل، باعث ورود این ادبیات آخرالزمانی به اندیشه های این جنبش شد.»

نتیجه گیری/ص 67/(787)

اگرچه بسیاری از گفته های این نویسندگان، سهواً ـ به دلیل عدم آشنایی کامل با اندیشه های شیعی ـ و یا عمداً ـ به علت دید منفی آنها به شیعیان و انقلاب اسلامی ـ خلاف واقع و موذیانه است، ولی تأکید غالب این نویسندگان و اندیشمندان بر نقش مهم این دو تفکر، یکی قیام حسینی و دیگری انقلاب مهدوی، بر حرکت ها و باورهای جامعه شیعی، نشان از تأثیر غیر قابل انکار این عناصر، نزد شیعه دارد. در نتیجه، شیعه باید مراقب باشد این تفکرات را به نحو صحیح نگه داشته و بارور سازد و از سوی دیگر، مراقب انحرافات و رخنه هایی که ممکن است توسط دوستان نادان و دشمنان دانا در این عناصر بنیادین به وجود آید، باشد.

[1] - منظور از غرب، صرف کشورهای اروپایی و آمریکایی نیست؛ بلکه هرکسی را که آبشخور اندیشه او مفاهیم و بنیان‌های فکری غرب هست، می توان اندیشمند غربی دانست.

[2] - Jeffry R. Halverson & Steven R. Corman, "Egypt and Iran, A tale of two narratives", (February 21,2011) , http://comops.org/journal/2011/02/21/egypt-and-iran-a-tale-of-two-narratives/

[3] - Yehezkel Landau , "Shi’ite Mahdism and Jewish Messianism: The Ambivalent Mingling of Piety and Politics", Hartford Seminary

[4] - برخی عبارات داخل گیومه که در مقاله آمده از منبع زیر برداشته شده است:

Mahmoud Ayoub, "Redemptive Suffering in Islam: A Study of the Devotional Aspects of ‘Ashura in Twelver Shi’ism", The Hague: Mouton Publishers, 1978, p. 227.

[5] - http://abrahamicfamilyreunion.org/shiite-mahdism-and-jewish-messianism-the-ambivalent-mingling-of-piety-and-politics

[6] - Dr. Timothy R. Furnish, "A Western View on Iran’s WMD Goal: Nuclearizing the Eschaton, or Pre-Stocking the Mahdi’s Arsenal?", INEGMA Special Report No. 12, January 2011

[7] - INEGMA = Institude for Near East & Golf Military Analysis

[8] - مقاله فوق از آدرس زیر قابل بارگزاری است:

http://www.inegma.com/reports/Special_Report12/Special%20Report%2012.pdf

[9] - Jean-Pierre Filiu, "The Return of Political Mahdism", (May 2011), Hudson Institute magazine

[10] - این مقاله در آدرس زیر قابل دستیابی است:

http://www.currenttrends.org/research/detail/the-return-of-political-mahdism

[11] - David Cook, "Messianism in the Shiite Crescent", April 08, 2011, http://www.currenttrends.org/research/detail/messianism-in-the-shiite-crescent

[12] - برای آشنایی بیشتر با اهداف این مؤسسه می‌توانید به آدرس اینترنتی زیر مراجعه کنید:

ort12/Special%20Report%2012.pdf

 

(سایت حوزه)

مجله امان شماره 33 سال 1390

 

 

 

 

 

 

 

 

رفتارشناسی یک عالم دینی در مواجهه با طاعون/ص 71/(787)

سیدحسن هاشمی جزی

شبکه اجتهاد: این یکی دو روزه فرصتی دست داد تا کتاب «مُسَکن‌ الشُجُون ‌فی حُکم الفِرار من الطاعُون» سید نعمت ‌الله جزائری (م ۱۱۱۲ق) از شاگردان معروف علّامه مجلسی (ره) و عالمان سرشناس عهد صفویه را مطالعه کنم.

این کتاب که در سال۱۱۰۳. ق، و در شهر شوشتر نوشته شده و به طاعون فراگیر سال ۱۱۰۲. ق، اشاره دارد که از بلاد روم (استانبول و شامات) فراگیر شده و سپس به بغداد و به حرم‌های شریف امامان (علیه‌السلام) در عراق و از آنجا به بصره و سپس وارد جنوب ایران شده و در هُویزه و دُورَق موجب مرگ تعداد زیادى از مردم و تعطیلی مدارس و مساجد گردید و آنچنان مصیبت و سختی از طاعون در آن سال به مردم رسید که نویسنده کتاب آن را با زمان صدر اسلام و سختی محاصره اقتصادی مسلمانان و سال فوت حضرت ابو طالب علیه السلام و حضرت خدیجه علیهاالسلام مقایسه، و «عام الحُزن» نام نهاده است.

نکته جالب آغازین کتاب، خُطبه زیبایی است که مرحوم جزایری بر ابتدای کتاب نگاشته و در آن دیدگاه مؤمن نسبت به مرگ را چون تصویرگری ماهر برای امروز ما به نقش کشیده و سعی بر کاستن هراس و نگرانی مخاطب خود از مواجهه با آن دارد، وی در دعای پایانی کتاب، پناه بری به خدا و آرزوی تندرستی و ایمن بودن از بیماری‌های فراگیر و مرگ‌های‌ ناگهانی را به‌نیایش می‌نشیند: “اللهم إحفظنا مِن کلِّ الوَباءِ و الطّاعُون والمُفاجاه…”.

سید نعمت‌الله جزایری در تقسیم‌بندی پنج‌گانه کتاب، بخش اوّل را به مرگ و عجایب آن؛ بخش دوّم را به اطلاع‌رسانی بهداشتی و آنچه دلیل رخداد بیماری‌های فراگیر و طاعون است؛ بخش سوّم را به حکم فقهى فَرار از آن (و دفاع از مردمی که از ترس وبا فرار می‌‌کردند و مورد شماتت گروهی قرار می‌‌گرفتند که معتقد بودند، فرار از وبا، به معنی نارضایتی به مُقدّر و سرنوشت الهی می‌‌باشد و نویسنده به حکم وظیفه یک عالم دانایی دین، و به کمک دانش فقه، به حفظ جان مردم و زدودن افکار ناصحیح خرافی و باطل در این راستا می‌‌پردازد)؛ بخش چهارم، به أجل و مرگ و پایان‌پذیری زندگی (که بیشتر التیامی است بر کسانی که در سوگ عزیزی نشسته و آگاهی از رحمت بی‌پایان الهی بر جان‌باخته و بازماندگان ایشان) اختصاص یافته؛ و بخش پنجم، درباره وظیفه عالمان دینی و حاکمان، در چگونگی برخورد با این‌گونه بلایای فراگیر می‌‌باشد.

هوشیاری، جامع‌نگری و سطح تحلیل یک عالم دینی از نیازهای مخاطبان خود در مواجهه با چنین رخدادی که هم جانشان را تهدید کرده و هم با بسته شدن مساجد و مدارس، آنان را در یک شوک معنوی و دانشی فرو برده است را به زیبایی می‌‌توان در این کتاب مشاهده کرد؛ شاید خود تقسیم‌بندی کتاب و پرداختن به نیازهای کاربردی و نکاتی که نویسنده آن را جهت اطلاع‌رسانی با قید فوریت مورد توجه قرار داده، به‌خوبی نشان دهنده تمامی صفات لازم برای یک عالِم به زمان خویش و کاربَلَد و گِره‌گشا از مشکل مردم باشد (شناختی که با تأسف باید گفت بسیاری پژوهشکده‌ها و مؤسسات آموزشی حوزوی و دانشگاهی از نیازهای میدانی جامعه نداشته و از میان ده‌ها کتاب، یافتن یکی که با نیازهای مردم، همخوانی داشته و بتواند گره‌ای را از مشکلات جامعه باز نماید، کاری سخت و گاهی غیر ممکن می‌‌نماید).

آنچه می‌‌تواند درس‌آموخت عالمان و طالبان دروس دینی از این کتاب و روش مواجهه با بیماری‌های فراگیر در این عصر باشد، در درجه نخست، حضور این عالم در میان داغ‌دیدگان و التیام زخم روحی ایشان می‌‌باشد، چرا که این کتاب را در شوشتر و یکی از نقاط جنوبی ایران نگاشته است (مانند حرکت جهادی برخی علما و روحانیون عزیز که در حوادث و بحران‌های پیش آمده از سیل و زلزله و…و این آخری کرونا، مردم را، حضوری یاری‌رسانی کرده و تنها نگذاشتند) و نکته دیگر آنکه حضورِمیدانی یک عالم دینی در میان مردم او را به شناخت دقیق نیازهای فقهی و کلامی و … می‌رساند که چنین کتابی را در پنج بخش کاربردی به نگارش درآورد و از فاصله صدها فرسخی فقط شنونده روایت‌های با چند واسطه نیست، تا نیازهای دست به دست شده و بیات را با نداشتن ذهنیت واقعی، پاسخ گوید و پژوهشی به یادگار بگذارد، که برهانی بر جدایی و ناآگاهی از روزگار و مردمانی باشد که دل درگروِ یاری و پیشوایی او در روزگارِ حاجت‌خواهی داشتند.

 

http://ijtihadnet.ir/%D8%B1%D9%81%D8%AA%D8%A7%D8%B1%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%DB%8C%DA%A9-%D8%B9%D8%A7%D9%84%D9%85-%D8%AF%DB%8C%D9%86%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%88%D8%A7%D8%AC%D9%87%D9%87-%D8%A8%D8%A7-%D8%B7%D8%A7/

منبع: وبسایت اجتهاد

 

 

برانت می گوید: برخورد مستقیم و رو در رو باتشیع/ص 75/(787)

برانت می گوید: پس از بررسی های مفصّل به این نتیجه رسیدیم که برخورد مستقیم و رو در رو باتشیع، ضرر زیادی دارد و امکان پیروزی در آن کم است؛ به همین خاطر تصمیم بر آن شد که در این خصوص با رویکرد «پشت پرده» وارد عمل شویم. بر همین اساس، از اصل قدیمی انگلیسی یعنی «تفرقه بینداز و حکومت کن» بهره گرفتیم؛ یعنی به این نتیجه رسیدیم که باید بر ضدّ شیعه منظّم و مستحکم، از رویکرد تفرقه افکنی استفاده کنیم.

از اینرو تصمیم گرفته شد که شایعه کافر بودن شیعیان گسترش پیدا کند و با تبلیغات منفی بر ضدّ این گروه، تشیع از دیگر جوامع اسلامی جدا شود. تصمیم گرفته شد که مطالب نفرت انگیز علیه شیعیان نوشته شود و افرادی برای این کار اجیر شوند. یکی دیگر از تصمیمات اتّخاذ شده این بود که افراد کم سواد و بی سواد بر ضدّ شیعه تقویت شوند. تصمیم دیگر، ایجاد و تقویت یک جبهه تمام عیار برای مقابله با مرجعیت شیعه بود تا با عنوان ستون پنجم، چهره شیعیان را مخدوش و در واقع مسخ کند. در برنامه ریزیهای سازمان سیا، قرار بر آن شد که شیعیان به عنوان گروهی جاهل و خشونت طلب معرفی شوند که در میان توده های مردم مشکل آفرینی می کنند. مبالغی برای از هم پاشیدن جریانهای شیعی اختصاص یافت. افرادی اجیر شدند تا به گونه ای سخن بگویند که شیعه، دینی غیرمنطقی جلوه داده شود.

دکتر مایکل برانت در بخش دیگری از اظهارات خود تصریح می کند: پیروزی انقلاب ایران در سال 1979 م، به منزله زمین لرزه ای در مسیر تلاشهای سازمان سیا بود که این طرح بلندمدت سیا را که از سالها پیش آغاز شده بود و هدف نهایی آن تسلّط بر کشورهای اسلامی بود، از هم پاشید. غرب می خواست بر جهان اسلام حاکمیت پیدا کند و ارزشهای مدّنظر خود را بر این کشورها تحمیل نماید. در ابتدای امر تصوّر می شد که انقلاب ایران به خاطر سرکوبگریهای شاه است. ظاهرا افراد و شخصیتهای مذهبی و دینی ایران؛ یعنی علما، از این وضعیت به نفع خود بهره برداری می کردند.

با پیروزی انقلاب اسلامی، نفرت از غرب در کشورهای مختلف از قبیل: لبنان و پاکستان افزایش یافت و شیعه قوی تر شد. انقلاب سال 1979 م، ضربه های اساسی به خطّ مشی مورد نظر آمریکا برای حاکمیت بر کشورهای اسلامی وارد کرد. پس از ناکامی غرب در چند سال اوّل بعد از انقلاب، برای کنترل این انقلاب و جلوگیری از رشد فزاینده بیداری اسلامی و گسترش دامنه نفرت از غرب و ظهور اثرات جوش و خروش انقلابی در شیعیان کشورهای مختلف به ویژه عراق، لبنان، کویت، بحرین و پاکستان، مقامات بلندپایه سیا دور هم جمع شدند. در سال 1983 م، کنفرانسی تشکیل شد که در آن مقامات بلندپایه سیا شرکت داشتند. در این جلسات، نماینده دستگاه اطلاعات مخفی انگلیس مشهور به «ام آی 6» نیز شرکت داشت؛ زیرا انگلیس تجربه زیادی در مطالعه روی کشورهای اسلامی داشت. در این نشستها بود که شرکت کنندگان به این نتیجه رسیدند که انقلاب ایران فقط نتیجه طبیعی سیاستهای شاه نبود؛ بلکه واقعیتهای پشت پرده دیگری نیز مطرح است که همان جایگاه مرجعیت شیعی و شهادت [امام] حسین است.

مایکل برانت در این مصاحبه مراحل مختلف اجرای طرح سازمان سیا برای نابودی تشیع را در 3 مرحله «جمع آوری اطلاعات»، «اهداف کوتاه مدت» و «اهداف بلندمدت» توصیف می کند.

در مرحله اوّل که جمع آوری اطلاعات بود، پژوهشگرانی برای جمع آوری اطلاعات به کشورهای مختلف جهان فرستاده شدند. 6 نفر از این افراد به پاکستان رفتند. (نام این افراد در اصل مقاله ذکر شده است؛ اما در جستجوهای اینترنتی به خاطر فیلترینگ سازمان سیا امکان یافتن اسامی همه آنها وجود نداشت.) از جمله این افراد، دکتر «ساموئل» بود. وی در خصوص عزاداریهای شیعیان در پاکستان تحقیق می کرد. او مدرک دکترای خود را نیز در همین زمینه اخذ کرده است. یک خانم ژاپنی به نام «نکومه» هم در کویته پاکستان در باره قوم هزاره و شیعیان این خطّه تحقیقات مفصّلی انجام داد و رساله دکترای خود را نیز در همین حوزه ارائه کرد. دکتر «شومی ویل» (Whale) تحقیقاتی در کراچی پاکستان انجام داد و رساله دکترای خود را نیز در همین زمینه تکمیل کرد. وی برای انجام این تحقیق، در خانه یکی از شیعیان در مناطق شیعه نشین کراچی اقامت گزید.

در تحقیقات اوّلیه سؤالات اساسی ذیل با هدف تهیه نقشه جامع شیعیان جهان مطرح بود:

الف. شیعیان در چه نقاطی از جهان ساکن هستند و میزان تراکم جمعیتی آنها در نقاط مختلف چقدر است؟

ب. وضعیت اجتماعی و اقتصادی شیعیان چگونه است و چه تفاوتهایی میان آنها وجود دارد؟

ج. با چه شیوه هایی می توان منازعات داخلی و اختلافهای موجود میان شیعیان را تشدید کرد؟

د. چگونه می توان به اختلافات موجود میان دو فرقه اساسی اسلام، یعنی تشیع و تسنّن دامن زد و آن را تقویت کرد؟

در بخش دیگری از این مصاحبه آمده است: اهداف کوتاه مدت، با تبلیغات بر ضدّ تشیع، راه اندازی آشوب و ایجاد تفرقه میان شیعه و سنّی آغاز شد. هدف از این تفرقه افکنی این بود که اکثریت سنّی با اقلیت شیعه درگیر شود تا توجه آنها از آمریکا منحرف گردد. مرحله سوم نیز پایان کار تشیع بر اساس اهداف درازمدت بود.

سازمان سیا پس از تحقیقات مفصّل به این نتیجه رسید که مرجعیت شیعه، سرچشمه اصلی قدرت شیعه است که با پافشاری بر اصول و اعتقادات محکم، از دین و تفکرات شیعی دفاع می کند

پس از جمع آوری اطلاعات و تحقیقات میدانی در باره شیعیان جهان در کشورهای مختلف، نتایج زیر به دست آمد:

مرجعیت شیعی قدرت واقعی مکتب شیعه جعفری است که از تشیع در همه شرایط و به هر قیمتی که باشد، پاسداری می کند. مراجع شیعه در اعتقاد به اصول و باورهای خود بسیار قوی هستند. در طول تاریخ تشیع، مراجع هرگز با حاکمانی که به فرامین اسلامی عمل نمی کنند، بیعت نکرده اند.

در ایران مرجعیت شیعه با آمریکای ابرقدرت به زورآزمایی پرداخت و در برابر آن قد علم کرد. در لبنان نیز آیت اللّه موسی صدر نیروهای نظامی آمریکا، فرانسه و انگلیس را وادار کرد که از این کشور عقب نشینی کنند و خارج شوند. از زمانی که اسرائیل موجودیت پیدا کرد، آیت اللّه موسی صدر بزرگ ترین تهدید برای اسرائیل بود. در حال حاضر نیز حزب اللّه مانع بزرگی در برابر اسرائیل است.

مایکل برانت در ادامه، برنامه های سازمان جاسوسی و اطلاعات آمریکا را برای براندازی تشیع به شرح ذیل بیان می کند:

1. بهره گیری از کسانی که بر ضدّ شیعه خصومت و نگرشهای تعصّبی دارند؛

2. حمایت و ستودن افراد فوق به منظور تقویت آنها در جریان سازی بر ضدّ شیعیان؛

3. استفاده از تبلیغات منفی بر ضدّ شیعیان برای منزوی کردن آنها در جهان اسلام؛

4. انتشار مطالبی که ترویج کننده خصومت با شیعیان است؛

5. به موازات افزایش شمار افراد متعصّب مذکور، باید از آنها به عنوان حربه ای بر ضدّ شیعیان استفاده شود. طالبان و سپاه صحابه از جمله این گروهها هستند؛

6. ترویج اطلاعات غلط علیه علمای شیعی؛ این اقدام سبب باز شدن باب دیگری برای توطئه می شود. بدین ترتیب ستون پنجمی در میان شیعیان ایجاد می گردد تا محبوبیت مراجع شیعی در میان شیعیان از بین برود و شیعیان از علمای خود متنفّر شوند.

مایکل برانت در بخش دیگری از این گفتگو به اهمیت موضوع عزاداری برای امام حسین علیه السلام و عاشورا در تعالیم شیعی پرداخته است. به گفته این مقام سابق سازمان سیا، عزاداری برای امام حسین علیه السلام احساسات شیعیان را به شدّت تحریک می کند. شیعیان گرد هم جمع می شوند تا یاد امام حسین علیه السلام را گرامی بدارند و به یاد واقعه کربلا باشند. در این تجمّع، یک نفر در باره این فاجعه سخنرانی می کند و چهره ای روشن از واقعه کربلا ارائه می نماید. در این مراسم، همه مردم اعمّ از پیر و جوان برای امام حسین علیه السلام و خاندان وی عزاداری و گریه می کنند. سخنران این مراسم و کسانی که در آن حضور پیدا می کنند، اهمیت خاصی دارند و باید به آنها توجه شود. به خاطر همین تجمّع و سخنرانی، احساسات شیعیان به گونه ای تحریک می شود که آنها را آماده قیام برای دفاع از حقّ و راستی بر ضدّ ناراستی و بدی می کند. حتی اگر این اقدام به بهای از دست رفتن زندگی شان تمام شود؛ بنابراین، باید میلیاردها دلار هزینه شود تا نه تنها این سخنرانان، بلکه توده های شیعی ربوده شوند!

مایکل برانت در ادامه می گوید: در این راستا طرحهای ذیل مطرح شد:

1. در وهله نخست باید شیعیانی که مادّی گراتر هستند و عقایدشان ضعیف تر است، شناسایی شوند. این افراد باید کسانی باشند که تا حدودی مشهور باشند و بتوان از آنها به عنوان منبع مورد رجوع استفاده کرد. از این افراد برای تأثیرگذاری در شیعیان استفاده می شود؛

2. شناسایی و حمایت از سخنرانانی که اطلاعات درستی در باره عاشورا و اسلام شیعی ندارند؛

3. جستجو برای یافتن و شناسایی شیعیانی که به کمکهای مالی یا مادی نیاز دارند و استفاده از آنها برای مبارزه با مذهب تشیع به منظور تضعیف پایه های آن و انداختن تقصیر این کار به گردن علما و مراجع شیعی؛

4. ترویج شیوه هایی در عزاداری برای [امام] حسین که با عقاید واقعی شیعی منطبق نیست و ترویج شیوه های جدید عزاداری که بر ضدّ آموزه های شیعی است؛

5. باید عزاداریهای شیعیان به گونه ای مطرح شود که تصور گردد شیعیان افرادی جاهل و خشونت طلب هستند که می خواهند میان توده های مردم، ناآرامی و هرج و مرج به وجود بیاورند.

6. مبالغ هنگفتی برای حمایت از این جریانها هزینه شود و از سخنرانهایی حمایت گردد که به گونه ای سخن می گویند که شیعیان را افرادی غیرمنطقی جلوه می دهند. با این اقدامات، تشیع به گونه ای مطرح می شود که فاقد منطق و خرافاتی است. این اقدامات سبب می شود میان شیعیان ناآرامی و هرج و مرج به وجود بیاید و شیعه از درون خالی شود؛

7. در نهایت با اقدامی ضعیف به شیعیان حمله شود.

این مقام سابق سازمان سیا در بخش دیگری از اظهاراتش به کارهای فکری بر ضدّ جریان تشیع می پردازد و تصریح می کند که برای نیل به این اهداف باید اقدامات ذیل صورت پذیرد:

1. تحقیق و جمع آوری اطلاعات بر ضدّ علمای شیعه و ارائه این اطلاعات به نویسندگان ناشناس؛

هزینه کردن مبالغ هنگفتی برای تبلیغ این اطلاعات انحرافی؛

3. ترویج مطالب [خرافی و تحریفی] میان مردم و سخنرانان مذکور.

در این را

ر    مبلغان ش107

 

 

 

 

 

 

 

بوسیدن عتبۀ عالیه و آستانۀ مبارکه است/ص 84/(787)

دهم: بوسیدن عتبۀ عالیه و آستانۀ مبارکه است. (1)ص: 5541- 1) . مؤلّف گوید: دربارۀ عتبه بوسی و بوسیدن درگاه مطهّر آستان مقدّس ائمّۀ اطهار علیهم السّلام در کلمات اهل بیت عصمت علیهم السّلام عبارات بسیار مهمّی وارد شده است. در زیارت وداع ائمّۀ اطهار علیهم السّلام که مرحوم علاّمۀ مجلسی آن را در بحار الأنوار [1]نقل کرده وارد شده است: . . . وا شوقاه إلی تقبیل أعتابکم، والولوج بإذنکم لأبوابکم، و تعفیر الخدّ علی اریج ترابکم، و اللیاذ بعرصاتکم، و محالّ أبدانکم و أشخاصکم، المحفوفه بالملائکه الکرام، و المتحوفه من اللّه بالرحمه و الرضوان. . . «بحار الأنوار: 102/205» . چقدر شوق دارم به بوسیدن آستانۀ درگاه شما و وارد شدن با اذن شما به خانۀ شما و خاک آلود نمودن گونه ام را با خاک خوش بوی شما و پناه بردن به سرای شما را و مکانهای ابدان و اشخاص شما که از ملائکۀ کرام احاطه شده و مشمول رحمت و سلام از سوی خداوند شده است. بنابراین، بوسیدن درگاه مقدّس و خاک آلود نمودن گونهء خود با خاک مشک بوی آستان مقدّس آنان و پناه بردن به حرم های مطهّر آن بزرگواران، نه تنها مورد تأیید آن بزرگواران است، بلکه آرزو و اشتیاق آن نیز باعث تقرّب به خداوند متعال می شود.و مرحوم شهید رحمه اللّه فرموده است: اگر زیارت کننده سجده کند و نیت کند که از برای خدا سجده می کنم به شکرانۀ این که مرا به این مکان رسانیده بهتر خواهد بود.ص: 555یازدهم: پای راست را در وقت داخل مهدیه

 

 

 

 

بر در حرم شریف ایستاده و طلب اذن ورود به حرم نماید/ص 86/(787)

نهم: بر در حرم شریف ایستاده و طلب اذن ورود به حرم نماید و سعی در تحصیل رقّت قلب و خضوع و شکستگی خاطر نماید، و در عظمت و جلالت قدر صاحب آن مرقد منوّر فکر کند، و باور داشته باشد که می بیند ایستادن او را، و می شنود کلام او را، وجواب می دهد سلام او را؛ چنانچه به همه این ها شهادت می دهد در وقت خواندن اذن دخول.

و اندیشه کند در محبّت و لطفی که به شیعیان و زائران خود دارند و تأمّل کند درخرابی حال خود و جفایی که به آن بزرگواران کرده و فرموده های بی شماری که ازایشان نشنیده و آزارها و اذیت ها که از او به ایشان یا به خاصّان و دوستان ایشان رسیده که برگشت آن به آزردن ایشان است و اگر براستی در خود نگرد قدم هایش از رفتن بازایستد و قلبش خاشع گردد و چشمش گریان شود و این، روح آداب زیارت است.

دهم: بوسیدن عتبه عالیه و آستانه مبارکه است.(1)

ص: 475

1- 3. مؤلّف گوید: درباره عتبه بوسی و بوسیدن درگاه مطهّر آستان مقدّس ائمّه اطهارعلیهم السلام در کلمات اهل بیت عصمت علیهم السلام عبارات بسیار مهمّی وارد شده است. در زیارت وداع ائمّه اطهارعلیهم السلام که مرحوم علّامه مجلسی آن را در «بحار الأنوار: 205/102« نقل کرده، وارد شده است: ... وا شوقاه إلی تقبیل أعتابکم، والولوج بإذنکم لأبوابکم، وتعفیر الخدّ علی اریج ترابکم،واللیاذ بعرصاتکم، ومحالّ أبدانکم وأشخاصکم، المحفوفه بالملائکه الکرام، والمتحوفه من اللَّه بالرحمه والرضوان ... . «چقدر شوق دارم به بوسیدن آستانه درگاه شما و وارد شدن با اذن شما به خانه شما و خاک آلودنمودن گونه ام را با خاک خوش بوی شما و پناه بردن به سرای شما را و مکانهای ابدان و اشخاص شماکه از ملائکه کرام احاطه شده و مشمول رحمت و سلام از سوی خداوند شده است». بنابراین، بوسیدن درگاه مقدّس و خاک آلود نمودن گونه خود با خاک مشک بوی آستان مقدّس آنان و پناه بردن به حرم های مطهّر آن بزرگواران، نه تنها مورد تأیید آن بزرگواران است، بلکه آرزو و اشتیاق آن نیز باعث تقرّب به خداوندمتعال می شود. نکته بسیار مهمّی که در هنگام عتبه بوسی باید به آن توجّه داشت این است که عتبه حرم اهل بیت عصمت علیهم السلام قدمگاه حضرت بقیه اللَّه الأعظم ارواحنا فداه است، که حضرتش در طول غیبت صغری و کبری، مکرّر بر عظمت و شرافت آن مکان های مقدّس افزوده اند و با قدوم خود آن ها را مورد توجّه و عظمت بیشتر قرار داده اند. ما جلد قرآن را به خاطر قرآن می بوسیم، به خاطر احترامی که برای قرآن مجید قائل هستیم، همین گونه عتبه حرم های مطهّر ائمّه اطهار و اهل بیت عصمت علیهم السلام را می بوسیم هم به خاطر شرافتی که برای آنان قائل هستیم و هم به این جهت که آنجا محلّ رفت وآمد حضرت بقیهاللَّه الأعظم ارواحنا فداه و قدمگاه محترم آن بزرگوار و همچنین جای قدم اولیاء خدا است. مگر نه این است که در مدّت سال های طولانی، عتبه مقدّسه اهل بیت علیهم السلام محلّ رفت و آمد و جایگاه قدم مبارک امام عصر ارواحنا فداه بوده و می باشد، پس چرا این مکان های مقدّس را نبوسیم؟ مرحوم آیهاللَّه سید احمد مستنبط فرموده است: از آداب زیارت، بوسیدن عتبه مقدّسه است و ما در رساله خود یادآور شدیم که این از مصداق سجده خارج است، بلکه ازباب محبّت و مهر ورزیدن است مانند آن که انسان برای بوسیدن فرزند خود خم شود، زیرا کسی گمان نمی کند که این کارسجده )یا رکوع( برای اوست. و نقل شده است که از مرحوم آیه اللَّه شیخ انصاری درباره بوسیدن عتبه های مقدّسه ائمّه اطهارعلیهم السلام سئوال شد، ایشان فرمودند: من عتبه حرم حضرت ابوالفضل العبّاس علیه السلام را می بوسم تا چه رسد به عتبه حرم ائمّه اطهارعلیهم السلام آن هم به خاطراین است که آنجا، قدمگاه زوّار حضرت ابوالفضل علیه السلام است. از بعضی از علماء ربّانی دیده شده که عتبه زیارتگاه حرّ بن یزید ریاحی رضوان اللَّه علیه را می بوسید. )الزیارهوالبشاره: 13/1) و نیز ایشان فرمودند: از آداب زیارت بوسیدن زمین در برابر امام علیه السلام است. به خاطر روایتی که در وسائل از کتاب «عیون» در باب 129 ازابواب «عشره» از کتاب حجّ با سند از صفوان بن یحیی نقل شده است که ایشان گفت: ابو قرّه مصاحب جاثلیق به من گفت که او را به حضور حضرت امام رضاعلیه السلام برسانم، من از آن بزرگوار در این باره اذن خواستم، فرمودند: او را بیاور. چون بر حضرت وارد شد، بساط حضرت را بوسید و عرض کرد در دین ما بر ما لازم است که نسبت به بزرگان عصر خوداین گونه رفتار کنیم. امام علیه السلام او را از این کار منع نفرمودند. و معلوم است که سکوت در برابر امر منکر از معصوم علیه السلام صادر نمی شود. و همین گونه روایت دیگری متضمّن این مطلب است که قافله ای از قم خدمت حضرت بقیهاللَّه ارواحنا فداه رسیدند و آن حضرت از علامت و نشانه های اموالی که آورده بودند به آن آنان خبر دادند. آنان خود را به عنوان شکر الهی به زمین افکنده و زمین را در برابر آن حضرت از باب احترام بوسیدند. )الزیاره والبشاره: 17/1)

ص: 476

و مرحوم شهیدرحمه الله فرموده است: اگر زیارت کننده سجده کند و نیت کند که از برای خدا سجده می کنم به شکرانه این که مرا به این مکان رسانیده بهتر خواهد بود.

یازدهم: پای راست را در وقت داخل شدن مقدّم داشته و پای چپ را در وقت بیرون آمدن مقدّم بدارد، مانند آنچه در واردشدن و خارج شدن از مسجد عمل می کند.

دوازدهم: نزد ضریح مطهّر بایستد به گونه ای که خود را بتواند به آن بچسباند. وتوهّم آن که دور ایستادن ادب می باشد وَهْم است؛ زیرا که چسبیدن به ضریح وبوسیدن آن در روایت وارد شده است.

سیزدهم: در وقت زیارت پشت به قبله و رو به قبر منوّر بایستد، و ظاهراً این ادب مختصّ به زیارت معصوم است.

  رضویه

 

 

 

قال من اصابته مصیبه فقال اذا ذکرها انّا للّه و انّا الیه/ص 91/(787)

ص:149

و عن الحسین بن علی بن ابی طالب علیه السّلام انّ النبی صلّی اللّه علیه و آله و سلّم قال من اصابته مصیبه فقال اذا ذکرها انّا للّه و انّا الیه راجعون جدّد اللّه له أجرها مثل ما کان له یوم اصابته،و عن جابر عن الباقر علیه السّلام قال اشد الجزع الصّراخ بالویل و العویل و لطم الوجه و جزّ الشعر،و من اقام النواحه فقد ترک الصّبر و من صبر و استرجع و حمد اللّه جلّ ذکره فقد رضی بما صنع اللّه و وقع اجره علی اللّه جل و عز و من لم یفعل ذلک جری علیه القضاء و هو ذمیم و أحبط اللّه عز و جل اجره،و عن موسی الکاظم علیه السّلام قال ضرب الرجل علی فخذه عند المصیبه احباط اجره،و عن اسحاق بن عمار عن الصادق علیه السّلام قال یا اسحاق لا تعدّنّ مصیبه أعطیت علیها الصبر و استوجبت علیها من اللّه عز و جل الثواب،انما المصیبه التی یحرم صاحبها أجرها و ثوابها اذا لم یصبر عند نزولها.

  نعمانیه ج4

 

 

 

 

حضور در مجالس و فعالیت‌هاى مذهبى/ص 92/(787)

 در اسلام توصیه شده است تا مسلمانان برخى از اعمال مذهبى خود را به صورت گروهى و در مساجد انجام دهند، مانند برپایى نماز جماعت كه سفارش بسیار به آن شده است.

امام صادق  7: بر شما باد به رفتن مساجد؛ زیرا مساجد خانه‌هاى خدا در روى زمینند. هر كه پاكیزه وارد آن‌ها شود خداوند او را از گناهانش پاك گرداند و در زمره زایران خود قلمدادش كند. پس، در مساجد نماز و دعا بسیار بگزارید.(1)

 

 

 

حضور در مجالس و فعالیت‌هاى مذهبى از دیدگاه علوم پزشكى/ص 93/(787)

مجالس مذهبى و اعصاب و روان/ص 93/(787)

تحقیقات نشان مى‌دهد كه حضور در مجالس مذهبى و محل‌هاى عبادت مى‌تواند تأثیر مثبت و طولانى مدتى بر روى سلامت روان سالمندان داشته باشد.(2)

در سال 2004 پژوهشى به بررسى رابطه مذهبى بودن و حضور در كلیسا با سلامت روان در میان كودكان اسكاتلندى پرداخت و نتایج آن نشان داد كودكانى كه در مراسم مذهبى حضور بیشترى داشتند، در موقعیت‌هاى خانه و مدرسه پرخاشگرى كمترى از خود نشان مى‌دادند؛ عزت نفس بالاترى داشته و اضطراب و افسردگى كمترى در میان آن‌ها وجود دارد.(3)

 

 

مجالس مذهبى و خطر مرگ/ص 94/(787)

پژوهش‌هاى محققان دانشگاه هاروارد نشان مى‌دهد، بانوانى كه بیش از یك بار د ر هفته در مجالس مذهبى حضور پیدا مى‌كنند به احتمال سى درصد كمتر از همتایان خود در شانزده سال پیش رو با خطر مرگ رو به رو هستند.(4)

گروهى از دانشمندان دانشگاه آیووا آمریكا، بر این عقیده‌اند كه حضور در مجالس مذهبى و معنوى به طور قابل توجّهى خطر مرگ در افراد را كاهش مى‌دهد و در تعیین سطح اینترلوكین 6 كه نشانگر ایمنى مناسب بدن است، تأثیر بسزایى دارد.(5)

حضرت محمّد 6: هر گاه آسیب‌ها و آفت‌ها فرود آیند، مسجدیان در امان اند.(6)

 

 

 

مجالس مذهبى و طور عمر/ص 95/(787)

نتایج بررسى دانشمندان آمریكایى با ارزیابى بیش از 18 هزار شركت كنند در فاصله سال‌هاى 2004 تا 2014 نشان مى‌دهد كه حضور مرتب در مراسم مذهبى در بهبود سلامت و افزایش طول عمرِ افراد میانسال نقش موثر دارد. به گونه‌اى كه نتایج ارزیابى‌ها آشكار ساخت مرگ و میر زودهنگام در افرادى كه به طور مرتب در مراسم مذهبى شركت مى‌كنند در مقایسه با افرادى كه از شركت در این مراسم خوددارى مى‌كنند، 40 درصد كمتر است. حتّى احتمال مرگ زودرس در افرادى كه كمتر در این مراسم حضور دارند با مقایسه كه هرگز در مراسم مذهبى شركت نمى‌كنند، كاهش مى‌یابد.(7)

 

 

 

دانشگاه وندربیلت آمریكا/ص 96/(787)

عبادت كردن براى سلامتى مفید است و افرادى كه در مجالس مذهبى حضور پیدا مى‌كنند طول عمر بیشتر و استرس كمترى دارند.(8)

 

 

 

مجالس مذهبى و خودكشى/ص 97/(787)

تحقیق گسترده‌اى بر روى 89708 زن آمریكایى 30 تا 55 ساله نشان داد زنانى كه هفته‌اى یكبار یا بیشتر در مجالس مذهبى حضور پیدا مى‌كنند تقریباً 5 برابر كمتر از زنانى است كه هرگز با فعالیت‌هاى مذهبى ارتباط نداشته‌اند، خودكشى مى‌كنند. این تحقیق در سال 2016 و در نشریه ytraihcysP AMAJ منتشر شده است.(9)

 

حضرت محمّد 6: آمد و شد به مساجد، مایه رحمت است و پرهیز از آن، موجب نفاق است.(10).^[1]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مخالفت ایرانیان با معاویه و یزیدو طرفداری از امام حسین علیه السلام/ص 98/(787)

جهانگردان و شرق شناسان داستانی از ایرانیان نقل می کنند که در حکومت معاویه و یزید چند دژ تسخیر ناپذیر وجود داشت که حکام معاویه و یزید نتوانستند در آن دژها رخنه کنند. یکی از دژها مازندران و دیگری گیلان بود.(3189)

در سال شصتم هجری نماینده ای از طرف حضرت حسین بن علی علیهما السلام وارد شهرری شد و در باغ بهار با «گیو» پسر رستم فرّخ زاد و «کارن» اسپهبد مازندران و «توژ» اسپهبد گیلان ملاقات کرد و اطّلاع داد که امام علیه السلام از اوضاع ناراضی است و تصمیم به قیام دارد، تا این دستگاه ظلم و جور را از میان بردارد.

«اسپهبدان ایرانی آمادگی خود را برای کمک و استقبال از امام حسین علیه السلام به وسیله نامه اعلام کردند و قرار شد سپهبد «گیو» همراه نماینده امام به کوفه در بین النهرین برود و سپهبدان ایرانی با افراد خود در راه کمک به امام حسین علیه السلام از مال و جان دریغ نکنند.

«بارتولومو»، نویسنده ایتالیایی پس از ذکر مطالب فوق، تاریخ این ملاقات را نیز جمادی الآخر سال 60 هجری مطابق مارس 679 میلادی می داند.

«مارسلین»، یکی دیگر از شرق شناسان نیمه اوّل قرن بیستم عقیده دارد زنی که به سمت سفارت در باغ بهار حضور یافت، «شهربانو» همسر امام حسین علیه السلام و مادر امام زین العابدین علیه السلام بوده است.

«بارتولومو» عقیده دارد ایرانیان در سال شصتم هجری آماده شدند که به امام حسین علیه السلام کمک کنند تا وی به ایران بیاید و پادشاه ایران شود. لذا طرفداری ایرانیان از امام حسین علیه السلام از دو منبع ملّی و مذهبی سرچشمه می گرفت.(3190)

------------------------------------

3189) در گیلان سکنه محلّی، حضرت علی بن ابی طالب علیه السلام را به لقب «رشت»؛ یعنی دانشمند فرزانه می خواندند، وبعد از او این لقب را به امام حسن علیه السلام و آنگاه به امام حسین علیه السلام داده شد و هنوز این کلمه در گیلان بر زبانها می باشد وحاکم نشین گیلان «رشت» است.

3190) شیعه در تاریخ ایران: 130.

عزاداری هر روز حضرت زهرا سلام الله علیها کامل بـ 27 ص 87 ، بحار 45 / 225 مثل عزاداری امام حسین علیه السلام.

 

 

جعل حدیث در مدح معاویه/ص 100/(787)

 در زمانی که همه مردم از نوشتن احادیث پیامبر اکرم  6 ممنوع بودند، نوشتن درباره معاویه آزاد بود؛ به گونهای که ابن ابی الدّنیا و ابوبکر بن ابی عاصم به تنهایی فقط درباره حلم معاویه! نوشتهای را تصنیف نمودند.

این نوشته را سیوطی در «تاریخ الخلفاء» نقل کرده است .[28]

---------------------------------- ---

(28)تاریخ الخلفاء : 195.

 

 

 

نام كسانى كه با امام حسین‏علیه السلام شهید شدند/ص 101/(787)

   سلیمان گوید: چون امام حسین‏علیه السلام و همراهانش كشته شدند، سرهایشان به سوى‏ابن زیاد برده شدند. مردم كنده سیزده سر بردند و سركرده‏شان قیس بن اشعث )لعنه اللَّه(بود؛ مردم هوازن به سركردگى شَمِر بن ذى الجوشن ضبابى )لعنه اللَّه( بیست سر؛بنى‏تمیم هفده سر؛ بنى‏اسد شش سر؛ مذحج هفت سر؛ دیگر سپاهیان هفت سر وروى‏هم رفته هفتاد سر.

   كشتگان روز عاشورا بدین‏گونه بودند:

   1. حسین بن على‏علیهما السلام كه آن حضرت را سنان بن انس نخعى لعنه اللَّه كشت.

   2. عبّاس بن على‏علیهما السلام، مادرش امّ البنین‏علیها السلام دخت حِزام كه آن حضرت را زید بن‏رُقّاد جُنُبّى و حكیم طُفَیل سَنْبِسى )لعنة اللَّه علیهما( كشتند.

   3. جعفر بن على‏علیهما السلام، مادرش امّ البنین.

   4. عبداللَّه بن على‏علیهما السلام، نیز مادرش امّ البنین.

   5. عثمان بن على‏علیهما السلام، مادرش امّ البنین، خوَلّى بن یزید )لعنه اللَّه( بر او تیرى افكند واو را كشت.

   6. محمّد بن على‏علیهما السلام كه مادرش »مادرِ فرزند« بود و مردى از بنى‏دارم او را كشت.

   7. ابوبكر بن على‏علیهما السلام، مادرش امّ لیلاى دارمى دختر مسعود كه در كشته‏شدنش‏گمان است.

   8. علىّ بن حسین بن علىّ‏علیهم السلام ]»علی مِهتر«[، مادرش لیلا دختر مرّة بن عروة ثقفى‏مادر این یكى مَیمونه دخت ابوسفیان بن حرب كه منقذ بن نعمان عبدى )لعنه اللَّه( او راكشت.

   9. عبداللَّه بن حسین بن على‏علیهم السلام، مادرش رباب دخت امرؤالقیس كلبى كه هانى‏بن ثُبَیت حضرمى )لعنه اللَّه( او را كشت.

   10. ابوبكر بن حسن بن على‏علیهم السلام كه مادرش »مادر فرزند« بود و حرملة بن كاهن)لعنه اللَّه( او را با یك تیر كشت.

   11. قاسم بن حسن بن على‏علیهم السلام كه سعد بن عمرو بن نُفَیل ازْدى )لعنه اللَّه( او را كشت.

   12. عون بن ابى جعفر بن ابى طالب‏علیهم السلام، مادرش جمانه دخت مسیب بن نحَبَه‏فرازى كه عبداللَّه بن قطبه طایى )لعنه اللَّه( او را كشت.

   13. محمّد بن عبداللَّه بن جعفر، مادرش خوصاء دختر خصَفَة بن تیم اللَّه ثعلبه كه‏عامر بن نَهْشَل تیمى )لعنه اللَّه( او را كشت.

   14. جعفر بن عقیل بن ابى طالب، مادرش امّ البنین دختر شقر بن هضاب كه بِشربن خَوط همْدانى )لعنه اللَّه( او را كشت.

   15. عبدالرحمان بن عقیل، مادرش »مادر فرزند« كه عثمان بن خالد جُهنى )لعنه اللَّه(او را كشت.

   16. عبداللَّه بن عقیل كه مادرش »مادر فرزند« بود و عمرو بن صبیح صیداوى )لعنه‏اللَّه( تیرى بر او افكند و او را كشت.

   17. مسلم بن عقیل‏علیهما السلام، مادرش »مادر فرزند« كه در كوفه كشته شد.

   18. عبداللَّه بن مسلم بن عقیل، مادرش رقیه دخت امام علىّ بن ابى طالب‏علیه السلام كه‏عمرو بن صُبَیح صیداوى یا مالك بن اُسید حضرمى )لعنة اللَّه علیهما( او را كشت.

   19. محمّد بن ابى سعید بن عقیل، مادرش »مادر فرزند« كه لقیط بن یاسر جُهَنى)لعنه اللَّه( او را كشت.

   دو تن خرد انگاشته شدند: حسن بن حسن بن على مادرش خَولَه دخت منظور بن‏زبان فرازى؛ و عمرو بن حسین، مادرش »مادرِ فرزند«. این دو را نكشتند.

   20. سلیمان، برده امام حسین‏علیه السلام كه سلیمان بن عوف حضرمى )لعنه اللَّه( او را كشت.

   21. مُنْجِح برده امام حسین‏علیه السلام.

   22. عبداللَّه بن بُقْطُر، هم‏شیر امام حسین‏علیه السلام.(2724)

2724-تاریخ کامل ابن اثیر: 5 / 2272.

دوشنبه ، 13 آذر ، 1391

تشت سرهای شهدای کربلا + تصاویر/ص 104/(787)

به گزارش جهان به نقل از فارس، در سمت راست ورودی اصلی باب الصغیر مقبره کوچکی پذیرای سرهای مبارک شهدای کربلا است که به همراه حضرت امام حسین(ع) در کربلا شهید شدند. این مقبره یک اتاق بزرگ مربعی شکل است که از سنگ های سفید و سیاه ساخته شده که گنبد سفیدی بر بالای آن است و درب ورودی دارد که در وسط آن نوشته شده:

وفتیةٍ من بنی عدنانَ مـا نظـرَتْ  عین الغزالة أعلـى منهـمُ حَسَبـا *** من کلّ جسم بوجهِ الأرضِ منطرحٍ   وکلّ رأس برأس الرمح قد نُصِبـا

این مقام متعلق به سرهای 16 شهیدی است که در واقعه طف کربلا به همراه امام حسین (ع) شهید شدند. همان اول که وارد اتاق می شوید با یک ضریح ساخته شده از نقره روبه رو می‌شوید که یک تاج طلا کاری شده که بر روی آن آیات قرآنی و اشعاری حسینی حک شده وجود دارد. این ضریح به تازگی و در سال 1414 هجری توسط البهره معروف به ابوالقائد جوهر محمد برهان الدین الفاطمی پادشاه اسماعیلی ها بناشده است.

داخل این ضریح با 16 پارچه سبز رنگ پوشیده شده که به نشانه سرهای شهدای دفن شده است. نوع دیگری از پارچه های قرمز رنگ هم قرار داده شده که نشان از سرهای 72 شهید کربلاست.

غیر از اطلاعات تاریخی که در مورد این مکان وجود دارد حادثه عجیبی در این باره نقل شده که استاد لبیب بیضون آن را روایت کرده که دیگر جای شکی برای صحت مکان دفن این سرهای مقدس باقی نمی گذارد. «سید سلیم مرتضی» که از اهل ثقه و از کسانی است که متولی مقام‌های اهل بیت علیهم السلام در باب الصغیر بود این روایت را برای من ذکر کرد: دیوار مربوط به سرهای شهیدان خراب شد و سید سلیم خواست تا آن را اصلاح کند و بنیان آن را مستحکم‌تر کند. یک مرد مسیحی را برای تراشیدن سنگ ها به خدمت گرفت و از صبح زود تا عصر در آنجا کار می کرد.

سید سلیم نقل می کند: در یکی از روزها دیدم که این مسیحی در حال جمع کردن وسایل خود است و می‌خواهد که دیگر کار نکند. به او گفتم: مشکلت چیست؟ گفت : من می ترسم که اگر بخواهم این کار را ادامه دهم دین خود را ترک بگویم و مسلمان شوم. گفتم: چرا؟ گفت: دیروز وقتی داشتم خاک پیرامون مقام سرهای شهدا را حفر می‌کردم تا سنگ جدید بگذارم یک سوراخی برای من باز شد. از آن سوراخ دیدم که اتاقی در پایین وجود دارد که تعدای سر در آن قرار داده شده است. برخی سرها همراه با محاسن و برخی ها چشم بسته و برخی دیگر از سرها بر روی آن چیزی بسته شده بود.

سپس سید آمد و در آن سوراخ نگاهی انداخت و دید که تعداد سرها 16 عدد است که به شکل دائره مرتب شده‌اند و گویا که همین چند لحظه پیش دفن شده اند و هیچ نشانه خون و یا پوسیدگی روی این سرها مشاهده نمی شد و گوشت و پوست کامل داشت. سپس آن فرد مسیحی سوراخ را بست و مکان را ترک گفت.

سرهای دفن شده در آن مکان مقدس متعلق به این شهیدان است:

1- سر مقدس أبا الفضل العباس‌بن علی بن أبی طالب علیه السلام، مادرش أم البنین.

2- سر مقدس عبدالله بن أبی طالب علیه السلام، مادرش أم البنین.

3- سر مقدس عثمان بن علی بن أبی طالب علیه السلام، مادرش أم البنین.

4- سر مقدس محمد الأصغر بن علی بن أبی طالب علیه السلام از بنی هاشم

5- سر مقدس عمر بن علی بن أبی طالب علیه السلام، مادرش الصهباء دخترحبیب از قبیله بنی هاشم

6- سر مقدس علی بن الحسین الأکبر بن علی علیه السلام، مادرش لیلى بنت أبی مرة بن عروة

7- سر مقدس جعفر بن عقیل بن أبی طالب از قبیله بنی هاشم

8- سر مقدس عبد الله بن عقیل بن أبی طالب از بنی هاشم

9- سر مقدس الحسین بن عبد الله

10- سر مقدس عبد الله بن عوف

11- سر مقدس الحر بن یزید الریاحی التمیمی

12- سر مقدس القاسم بن الحسن بن علی بن أبی طالب(ع)از بنی هاشم

13- سر مقدس أبی بکر بن علی بن أبی طالب (ع). مادرش لیلى از بنی هاشم

14- سر مقدس جعفر بن علی بن ابی طالب (ع) از بنی هاشم

15- سر مقدس حبیب بن مظاهر الأسدی

16- سر مقدس محمد بن مسلم

این ضریح یک مسجد کوچک دیگری دارد که اخیراً بازسازی شده که نام آن، مسجد زین العابدین (ع) است و لازم به ذکر است که امام زین العابدین (ع) بعد از دفن سرها در این مکان نماز گزارده است.

همانگونه که در تصاویر ذیل نیز قابل مشاهده است، در این محل مقدس و در کنار ضریح سرهای شهدای کربلا، تشت فلزی بزرگی است که گفته می‌شود سرهای شهدای کربلا قبل از دفن شدن در آن قرار داده شده است.

تشرّف در راه کربلا1/ص 108/(787)

در این باب است که صدّیق الذّاکرین طهرانی آن حضرت را می‌بیند و می‌شناسد.

ایضاً آقای آقا میرزا هادی سلّمه الله ما را از مؤمن متّقی عابد زاهد، صدّیق الذّاکرین طهرانی حکایت نمود و فرمود: چند سال است به شرف مجاورت حضرت سیدالشهداء 7 مشرّف شده و کمال اتّحاد با داعی دارد. بعد از نماز جماعت که حقیر در جوار حضرت، اقامه می‌دارم، با حال خوشی ذکر مصیبت می‌نماید  و همیشه اهمّ حوایجش ظهور فرج و توسّل به ولی عصر عجّل الله فرجه بوده و می‌باشد.

گفت: چندی قبل که تقریباً بیست سال می‌شود، به کربلا مشرّف شدم. مرکوب من قاطری راهوار و مِلک خودم بود، مبالغی نقدینه طلا نیز در همیانی بر کمر داشتم و خورجین و اسباب شایسته همراهم بود. در هر منزلی که قافله منزل می‌کرد، شبانه ذکر تعزیت می‌کردم؛ آجیلم خوب بود تا این که در آخرین منزل که مسیب است، قافله سحرگاه حرکت کرد، به راه افتادیم. در عرض راه، عربی سوار بر اسب با من رفیق شد. مشغول صحبت شدیم و از قافله جلو افتادیم. بعد از ساعتی مرد عرب گفت: اینک سواران و دزدها قصد ما دارند. این را گفت، مال را تند کرد و اسب را راند، من قدری با او همراهی کردم، ولی او رفت و من تنها ماندم.

دزدها رسیدند. فوراً مرا نشانه نیزه و مُگوار و خنجر کردند. بر زمین افتادم و از هوش رفتم. بعد از مدّتی که به هوش آمدم، شنیدم در باب تقسیم پول‌ها نزاع می‌کردند. چون از من حرکتی دیدند و دانستند زنده‌ام، یکی فریاد نمود؛ اذبحوه.

یک مرتبه متوجّه من شدند، خنجر را بر گلوی خود دیدم و مرگ را بالمعاینه مشاهده کردم. در همان حال یأس و انقطاع، به ولی کارخانه الهی، ناموس عصر عجّل الله تعالی فرجه توجّه قلبی جستم؛ فقط به تلگراف روحانی نه به اشاره جسمانی یا به تکلّم لسانی. فوراً و کمتر از طرفه العینی دیدم نور است که از زمین به آسمان بالا می‌رود و دور آن قطعه زمین، هم چنان کوه طور، یک قطعه تجلّی حضرت نورالأنوار گردیده و صدای دلربای آن معشوق ماسوی بلند است که می‌فرماید: برخیز! با آن که سر و پیکرم مجروح بود، مشرف به موت بودم و خون از جراحاتم جاری بود؛ مع ذلک از برکت فرمایش آن جان جهانیان و زندگی بخشِ ارواح ایمانیان، حیات تازه در جسم و جانم دمیده شد و از مصرع مرگ برخاستم.

فرمود: این قبر جدّ بزرگوارم است، روانه شو!

نظر کردم، دیدم چراغ‌های گلدسته‌ها و قبّه طاهره پیداست. هیچ اثری از اعراب و اسباب نیافته، بلکه همه را فراموش کردم وبا کمال خوبی پیاده می‌رفتم تا آن که خود را در کوچه باغ‌های کربلا دیدم و هوا روشن شده بود. گفتم: نماز را به شهر نمی‌رسانم، همین جا تیمّم کرده، نماز می‌گزارم. چون نشستم و تیمّم کردم، احساس ضعف و الم جراحات نمودم، دو رکعت نماز را به هزار زحمت نشسته خواندم وهمان جا از هوش رفتم، چشم باز نکردم، مگر در خانه مرحوم آقا شیخ حسین نجل حجّة الاسلام مازندرانی قدس سره؛ معلوم شد عربانه‌های سکه از کاظمین و بغداد، عبورشان به من افتاده، مرا حمل نموده و به خانه شیخ آورده بودند.

شیخ وقتی مرا زنده دید، گفت: غم مخور! شهدای کربلا هفتاد و سه نفر شدند؛ یعنی تو یکی از ایشانی. چند ماه معالجه زخم‌ها نمودم تا به برکت نفس مبارک حضرت صاحب الزمان روحی له الفدا سلامتی و عافیت یافتم. والله الحمد.^[24]

 ---------------------------------

[24] . العبقرى الحسان : 2/482.

 

 

 

 

 

 

 

زیارت کربلا برای نیل به شفاعت/ص 111/(787)

در این باب است که سید حسّون بغدادی آن حضرت را در مسجد صعصعه می‌بیند ولی ایشان را نمی‌شناسد.

شیخ جلیل نبیل، حاج شیخ عبدالحسین بغدادی برای ما حکایت کرد که سید جلیل، افتخارالذاکرین، سید حمود بن سید حسّون بغدادی که از اخیار رفقای ایشان و در کمال تدین، عنیف النفس وابی الطبع بود و با آن که به شعار صالحین که فقر است، مبتلا بوده، برای تشرّف خدمت حضرت ولی عصر ارواحنا فداه چهل شب جمعه به جهت نیل به این مقصود عزم زیارت حضرت سیدالشهداء نموده، از بغداد به کربلا حرکت می‌کرد.

حیوانی به جهت این امر ابتیاع نموده و متکلّف مخارج آن گردیده بود که بسیار بود و یک قمری بیشتر نداشت، به زاد توکل و توشه توسّل بیرون آمد. حق تعالی چنان محبّت آن بزرگوار را در قلوب انام انداخت که اهل محمودیه‌ای که غالباً اهل سنّت و جماعت‌اند، در انتظار او برآمده، دیده به راه داشته و به مجرّد ورود، گرد او جمع شدند، ترحیب و تکریم نمودند و برای آن سید جلیل آب و طعام و برای حیوانش علوفه مهیا کردند و کذلک اهل اسکندریه که همگی سنّیان متعصّب می‌باشند، بالجمله چون یک اربعینِ آن بزرگوار به اکمال رسید، در آخر آن غفلت کرد که این لیله اربعین است یا لیله سی و نهم می‌باشد.

آن شب با زیارت مخصوصه حضرت ابی الأئمّة الطّاهرین امیرالمؤمنین 7 مصادف گردید، به نجف اشرف مشرّف و شب چهارشنبه با جمعی از رفقا به مسجد سهله مشرّف گردید، تا آن که روز چهارشنبه را به سمت کربلا متوجّه گردد، اعمال مسجد سهله را به جا آورد و با جماعتی به مسجد صعصعه مشرّف شده، دو رکعت نماز ادا نمودند و به خواندن دعای مکتوبه بر لوح مشغول شدند. جماعت به سجده رفتند و سید دعای سجده را برای ایشان خواند.

سپس سید به سجده رفت و به رفقا گفت: شما دعای سجده را برای من بخوانید چون آنها عوام بودند و خطّ سنگ درهم بود، نتوانستند درست بخوانند و شکسته بسته ادا نمودند. جناب سید قدری حدّتِ مزاج داشت، برآشفت، به رفقا درشتی کرد و بد گفت: این چه وضعی است؟

یک مرتبه شعشه انوار کبریایی و لمعات جمال خدایی، در و دیوار مسجد را چون وادی مقدّس طور و ذی طوی پر نور و ضیا کرد. ندای روح افزای امام، چون ندای ربّ رحیم به موسای کلیم، گوشزد آن سید عظیم و رفقای او گردید و فرمود: «ولدی حمّود! أنا أتمّم لک الدّعاء» و به قرائت دعای سجده شروع فرمود، در و دیوار مسجد به قرائت موافقت نموده، تمام مؤمنین حاضرین، این انوارِ اسرارِ قرائت و اذکار را استماع نمودند، لکن شخص او را نمی‌دیدند.

سید بزرگوار خواست سر از سجده بردارد و به دامان آن مسجود ملایکه، دست توسّل برآورد، امام عقل او را منع کرد و امر امام بر وعده آن سرور به اتمام رساندن دعا را به خاطر آورد و به هزار آرزو و انتظار سر از سجده بلند کرد تا جمال دل آرای آن مصباح جلال، حضرت کبریایی تعالی شأنه را دید.

حضرت تمام مسجد را چون زجاجه، مشکات انوار گردانید لمعه لمعه، نور علم به کاخ آسمان برکشانیده، قدّ و قامت آن سرو گلشنِ امامت، قیامت را بر آن سید برپا نمود و به زبان گهربار، غمگساری دلِ زار آن سید سعادت کردار نموده، فرمود: «شکر الله سعیک؛» اشاره به این که این عمل عظیم و مداومت بر زیارت حضرت سیدالشهداء 7 از تو قبول باد که به فیض مقصود نایل گردیدی! این بفرمود و از نظر سید غایب گردید و آن نور ناپدید شد.

جماعت مؤمنین دوان دوان بر در و دیوار و اطراف و اکناف برآمدند. در هر جای صحرا نظر افکندند، ابداً اثری از او نیافتند. جماعتی هم در مسجد سهله بودند؛ «منهم الشیخ الفقیه الأعظم، الشّیخ محمّد حسین الکاظمی»، مصنّف هدایة الأنام رحمه الله علیه از همان جا انوار مسجد صعصعه و معاینه آثار را مشاهده نمودند، همه بیرون دویدند، دیدند مؤمنین سراسیمه به عقب آثار آن ماه تابان می‌دوند.

لباس های سید مذکور را برای تبرّک پاره پاره کردند و به یغما بردند، مگر قبای برکی که بر جای ماند. بدین سبب، سید دیگر زیارت شب جمعه کربلا را ترک نکرد و بر آن مواظبت داشت تا چندی قبل که وفات نمود.^[25]

-------------------------

[25] . العبقرى الحسان : 2/502.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تشرّف در کربلا2/ص 115/(787)

در این باب است که سید جلیلی از اهل اصفهان آن حضرت را می‌بیند ولی نمی‌شناسد.

ایضاً جناب آقا میرزا هادی در کتاب دعوة الاسلام حکایت نموده: در سنین سابق، سید جلیلی از اهل اصفهان به زیارت عتبات عالیات مشرّف شد. در کربلای معلّا قصّه‌ای غریب و حکایتی عجیب نقل نمود که مختصراً نقل می‌کنم. آن سید بعد از وقوع قضیه، حکایت آن برای ما و ظهور امارت صدق، شهادت ما را در ورقه خود، به خطّ و ختم این حقیر و از جناب آقا سید عبدالحسین کلیددار گرفت.

به ما خبر داد که مدّتی به ضریح مقدّس حسینی ـ علی مشرّفه السّلام ـ متوسّل گردیده و تشرّف به حضور مبارک آن حضرت یا به حضور مبارک ولی عصر ـ ارواحنا له الفداء ـ را خواهش می‌نمود، تا آن که شب جمعه طاقتش طاق شد، پیش روی مبارک آمد، یک سر شالی را به گردن و یک سر به ضریح بسته و تا نزدیک صبح به گریه و زاری مشغول بود.

قریب به صبح که شد، مردم دوباره به حرم آمدند و سید که از اوّل شب عرض کرده بود باید امشب مراد مرا بدهید؛ چون دید وقت گذشت، ناامید شد؛ از جا برجست؛ عمّامه خود را از سر گرفت، بالای ضریح مقدّس پرانید و گفت: این سیادت هم مال شما، حال که مرا ناامید کردید، من هم رفتم. پشت به ضریح، از حرم بیرون آمد.

میان ایوان، سید بزرگواری به او رسید و فرمود: بیا به زیارت حضرت عبّاس علیه السلام برویم؛ به مجرّد استماع امر، مطاع شد، همه اوقات تلخی خور را فراموش کرد و به چشم و گوش مجذوب کلّی گردید. از کفشداری مقابل باب قاضی الحاجات، طرف قبله که درِ یمین خارج است، کفش پوشیدند، روانه شدند و مشغول صحبت گردیدند، آن بزرگوار فرمودند: چه مطلبی داشتی؟

عرض کرد: خدمت حضرت سیدالشهداء 7 برسم.

فرمودند: در این وقت ممکن نیست.

عرض کرد: خدمت حضرت صاحب الامر برسم.

فرمودند: این ممکن است.

مطالبی عرض کرد و جواب شنید. نزدیک بازار داماد که قریب صحن است، فرمودند: سرت برهنه است؟!

عرض کرد: عمّامه‌ام را روی ضریح انداختم. در آن حین دکان بزّازی طرف یمین بازار بود، به صاحب دکان فرمود: چند ذرع عمّامه سبز به این سید بده! توپ پارچه سبز قنطازی آورد. عمّامه‌ای به من داد، بر سر بستم. سپس به زیارت حضرت ابی الفضل 7 رفتیم. از در جلوی رو که یسار داخل است، به زیارت پیش رو مشرّف شدیم و نماز زیارت و بقیه اعمال را به جا آوردیم.

فرمود: دو مرتبه به حرم حضرت سیدالشهداء 7 مشرّف شویم. آمدیم، باز از همان کفشداری داخل شدیم. مشغول زیارت بودیم که صدای اذان بلند شد. سمت بالا سرآمدیم، فرمود: آقا سید ابوالحسن نماز می‌خواند. برو با او نماز بخوان!

من از گوشواره بالای سر آمدم، در صف اوّل یا دوّم ـ تردید از مؤلّف است ـ ایستادم. لکن خود آن سرور، جلوی صف در کنار گوشواره ایستادند و آقا سید ابوالحسن به ایشان نزدیک بود؛ گویا او امامتِ آقا سید ابوالحسن اصفهانی می‌کند، مشغول نماز صبح شدیم. در بین نماز آن جناب را می‌دیدم که نماز می‌گزارند. در دل خود خیال کردم؛ یعنی چه؟ چرا به من فرمود: با آقا سید ابوالحسن نماز بخوان ولی خودش فرادا نماز می‌خواند و جلوی آقا سید ابوالحسن ایستاده، در این فکر بودم و نماز می‌خواندم تا این که نماز تمام شد، گفتم؛ بروم تحقیق کنم، این سید بزرگوار کیست؟

نظر کردم ولی آن جناب را در جای خود ندیدم. سراسیمه به این طف و آن طرف نظر انداختم، ایشان را ندیدم. دور ضریح مقدّس دویدم، کسی را ندیدم. گفتم ؛ بروم به کفشداری بسپارم، آمدم پرسیدم، گفت: الان بیرون رفت.

گفتم: او را شناختی؟

گفت: نه! شخص غریبی بود.

دویدم، گفتم؛ نزد دکان بزّازی بروم و از او بپرسم . به بازار آمدم، دیدم همه دکان‌ها بسته و هوا هنوز تاریک است. از این دکان به آن دکان می‌رفتم، دیدم همه بسته‌اند و ابداً دکانی باز نیست، همین طور رفتم تا باز به صحن حضرت عبّاس علیه السلام برگشتم. گفتم؛ شاید باز بوده و من از آن گذشتم، تا صحن سیدالشهداء 7 آمدم، ابداً اثری ندیدم. فهمیدم به شرف حضور باهر النور، روح عوالم امکان رسیدم و نفهمیدم.

بعد از دو سه روز خدمت، عمّامه سیاه سید را از روی ضریح پایین آوردند، از عمّامه سبز سید یک وصله گرفتم و با تربت مبارکه همیشه در تحت الحنک خود داشتم، چند روز است که مفقود شده.^[26]

 

 -----------------------------------------

[26] . العبقرى الحسان : 2/506.

 

 

 

تشرّف در راه کربلا3/ص 119/(787)

در این اب است که جناب شیخ علی مهدی دجیلی آن حضرت را در راه حرّ به کربلا می‌بیند، ولی ایشان را نمی‌شناسد.

شیخ ثقه فاضل، فخر اقران واماثل، شیخ مهدی دجیلی ـ دجی بلده‌ای در نه فرسخی سامرّه به فرسخ مکاری است ـ ما را خبر داد. این شیخ از افاضل مشتغلین سامرّه و مقیم به وظایف شرعیه در دجیل است. او قضیه‌ای برای ما نوشت که ترجمه‌اش این است :

بسم الله الرّحمن الرّحیم

من اقلّ طلبه، علی مهدی پسر حسین، آن چه را عیاناً از مشاهده حضرت حجّت عجّل الله تعالی فرجه ـ دیدم ذکر می‌کنم و کیفیت آن ایت است :

اوّلین سفری که به زیارت حضرت سیدالشهداء 7 مشرّف شدم، اراده تشرّف به زیارت حرّ رضوان الله علیه نمودم. مالی ذهاباً و ایاباً اجاره کردم و مکاری همراه من نیامد. ساعت ده از روز به حرّ مشرّف شدم و چون مراجعت نمودم، احدی از زوّار با من نبود و آفتاب مشرف به غروب بود. رو به ولایت روانه شدم و چون به سکه حدیدیه و خطّ آهن رسیدم که نزدیک حرّ است، به جهت تنها بودن و غروب نمودن آفتاب، ترس مرا گرفت. ناگاه گلوله‌ای از نزدیک سر من گذشت؛ گلوله دوّم، سوّم، چهارم و پنجم. یقین کردم دزدند و به قصد من هستند.

پس به حضرت ولی عصر عجّل الله تعالی فرجه متوسّل شدم و عرض کردم : سیدی! من زائر جدّت حسین 7 می‌باشم و این، اوّلین سفر من به زیارت است. آیا تو راضی می‌شوی من سلب شوم با این که در این ولایت غریبم؟ ناگاه رعب و ترس از من زایل شد، قلبم آرام گرفت و فراموش نمودم که به آن حضرت متوسّل شده‌ام. سید معمّم به عمّامه سیاهی را دید که به سنّ چهل سال و به زی طلّاب بود و ندانستم که از طلّاب نجف اشرف، کربلای معلّا و یا جای دیگر است که از کوچه باغ‌ها پیدا شد، سلام کرد و فرمود: سامرّا چگونه است؟

گفتم: بحمدالله به خیر است.

آن گاه از حال حجّت الاسلام جناب آقا میرزا محمّد طهرانی سؤال کرد، گفتم : خوب است و از حال ثقة الاسلام جناب آقا شیخ آقا بزرگ طهرانی سؤال کرد. گفتم: در احسن حال است.

گفت: حال شما طلّاب چگونه است؟

گفتم: خوب است.

گفت: امر معیشت شما چطور است؟

گفتم: از برکت حضرت صاحب الزّمان 7 خوب است. سپس او را تعارف کردم سوار شود، ابا نمود. پیاده شدم و او را اصرار به سواری نمودم. مقدار کمی سوار شد و سپس پیاده شد و من سوار شدم. ناگاه خود را نزد قهوه خانه‌ای که در مدوّر نهر حسینیه است، دیدم که اوّلِ ولایت است. او وداع کرد و به یکی از کوچه باغ‌ها رفت.

چون رفت به فکر افتادم که من الان در سکه حدیدیه بودم که آفتاب غروب کرد و با این مسافت بیش از یک فرسخ به فاصله پانزده دقیقه خود را در ولایت می‌بینم و صدای اذان هم بلند است و این سید که بود از اهل سامرّه و از اوضاع آن از من سؤال نمود و چگونه شناخت من اهل سامرّا هستم و من ابتدا به که متوسّل شدم.

لذا یقین کردم آن آقا حضرت ولی عصر عجّل الله تعالی فرجه بوده است. محقّق این معنی آن که در راه، از اسمش را پرسیدم، گفت: سید مهدی. بدون مهلت برگشتم ببینم کجا رفت و حال آن که آن جا نه دَرِ باغی و نه راه دیگری بود، غیر از آن راهی که آمدیم، گویا به زمین رفت یا به آسمان پرواز کرد.

 

 

(تشرّف دوباره شیخ مهدی) مسکة/ص 122/(787)

 ایضاً در این باب است که شیخ علی مهدی مزبور، نور آن بزرگوار را در سرداب مقدّس می‌بیند.

چنان چه گفت: ایدّه الله تعالی که قضیه دیگری مشاهده کردم و آن این است : من هر شب از شب‌های ماه رمضان در سامرّه به سرداب مقدّس مشرّف شده، گاهی نماز، گاهی دعا و گاهی قرآن می‌خواندم تا شب قدر شد. در اثنای قرائت قرآن به خود گفتم: معلوم می‌شود ما مرضی مولای خود حضرت صاحب الزّمان علیه السلام نیستیم و الّا چگونه می‌شود در این سنین متعدّد با آن که در جوار آن حضرت هستیم، ایشان را نبینیم.

ناگاه دیدم، بدنم مرتعش شد و به لرزه درآمد و نوری ظاهر شد که سرداب مقدّس روشن گردید، آن جا جز یک فانوس نبود و این نور به منزله پنجاه فانوس بود. پس متحیر شدم و گریه من شدّت نمود و گفتم: ای سید من! اگر تو خودت هستی، حاجت فلانیه من تا صبح برآورده شود. چون صبح شد، حاجتم برآورده شد.(1)

------------------------

(1) . العبقرى الحسان : 2/540.

تشرّف در کربلا4/ص 123/(787)

در این باب است که مرحوم حاج سید عزیز الله طهرانی آن حضرت را می‌بیند، نمی‌شناسد و دیدنش به معجزه‌ای متعقّب می‌شود.

سید جلیل نبیل، عالم ثقه، حاج سید حسن رحمه الله، خاله زاده آقای آقایی این قضیه ـ سلّمه الله نجل زکی ـ عالم زاهد عابد، سید عزیز الله پسر مرحوم حاج سید نصرالله طهرانی، معروف به دعانویس است و دعاهایی که به جهت حوایج و شفای امراض می‌نوشت، بسیار مجرّب بود؛ خصوصاً به جهت مرض صداع. از والدش حاج سید عزیز الله برای ما حکایت کرد، فرمود: در ایامی که در نجف اشرف مشرّف بودم به مجاهدات نفسیه و ریاضات شرعیه از روزه، نماز، ادعیه و غیر ذلک مشغول بودم.

سپس به جهت زیارت عید فطر به کربلای معلّا مشرّف شدم و در مدرسه صدر، در حجره بعضی از رفقا منزل نمودم، غالباً به حرم مطهّر مشرّف بودم و بعضی اوقات به جهت استراحت به حجره می‌آمدم. بعضی از رفقا و زوّار در آن حجره بودند و از حال من و اراده رجوع به نجف اشرف سؤال نمودند.

گفتم: من مراجعت ندارم، امسال اراده تشرّف پیاده به حجّ دارم، تحت قبّه مقدّسه از خدا خواسته‌ام و امید اجابت دارم. همه از روی سخریه و استهزا گفتند : کثرت ریاضات به دِماغ تو ضرر زده است، چگونه با ضعف مزاج تو، پیاده به حجّ رفتن بی‌زاد و راحله و مؤونه ای که اصلاً نداری، ممکن است و بسیار استهزا نمودند، به حدّی که سینه‌ام تنگ شد و محزون و کئیب و متغیر الحال از حجره خارج شدم به طوری که به چیزی شعور نداشتم، تا وارد حرم مطهّر شده، زیارت مختصری کردم و به سمت بالاسر مقدّس متوجّه شدم، در آن مکانی که همیشه می‌نشستم با حزن تمام، متوسّلاً بالحضرة المقدّسة الحسینیه نشستم.

ناگاه دستی بر کتف من گذارده شد. چون به صاحب دست رو کردم، دیدم مردی کأنّه از اعراب است، لکن با من به فارسی تکلّم نمود و مرا به اسم من، نام برد و گفت: تو پیاده اراده حجّ داری؟

گفتم: بلی!

گفت: من هم اراده حجّ دارم، آیا با من مصاحبت می‌کنی؟

گفتم: بلی!

گفت: پس مقداری نان خشک که کفایت یک هفته را بنماید، مهیا کن، مطهّره آب بگیر، احرامت را بردار، فلان روز در فلان ساعت همین جا بیا و زیارتِ وداع کن تا از این مکان به آن جایی بیرون رویم که اراده داری.

گفتم: سمعاً وطاعةً. از حرم مطهّر بیرون رفتم، مقدار کمی گندم گرفتم و به بعضی از زن‌های اقربای خود دادم که نان بپزد و رفقا همان روز به نجف اشرف مراجعت کردند.

چون روز موعود شد، نان و مطهّره را برداشتم، به حرم مطهّر مشرّف شدم و زیارت وداع نمودم. آن گاه آن مرد در همان وقت موعود آمد، از حرم مطهّر، صحن مقدّس و از بلد بیرون رفتیم. تقریباً به قدر یک ساعت رفتیم، نه او با من تکلّمی کرد، نه من با او تکلّمی کردم تا به غدیر آبی رسیدیم. خطّی کشید و گفت : این خط، قبله و این، آب است. این جا بمان، غذا بخور و نماز کن! همین که عصر شد، می‌آیم.

رفت تا از نظرم غایب شد. غذا خوردم، وضو گرفتم، نماز خواندم و آن جا بودم، عصر که شد، آمد و گفت: برخیز، برویم! برخاستم و مقدار ساعتی با او رفتم. سپس به آب دیگری رسیدیم. خطّی کشید و گفت: این خطّ قبله و این، آب است، شب را این جا می‌مانی، من صبح نزد تو می‌آیم و بعضی از اوراد را به من تعلیم نمود و برگشت.

شب را مستریحاً آنجا ماندم. چون صبح شد و آفتاب طلوع کرد، آمد و گفت : برخیز، برویم! به مقدار روز اوّل رفتیم. باز به آب دیگری رسیدیم. خطّ قبله را کشید و گفت: عصر می‌آیم. عصر که شد، مثل روز اوّل آمد و به همان نحو رفتیم.

هکذا هر صبح و عصر می‌آمد و به مقداری می‌رفتیم که از راه رفتن به جهت کمی آن احساس تعب نمی‌کردیم تا روز هفتم، صبح که شد، آن مرد آمد و گفت : این جا برای احرام غسل کن، مثل غسلی که من می‌کنم، احرامت را بپوش و تلبیه کن؛ مثل تلبیه من. پس مثل او به جا آوردم.

آن گاه کمی رفتیم. ناگاه صدایی شنیدیم؛ مثل صدایی که بین کوه‌ها حاصل می‌شود. از آن صدا سؤال کردم، گفت: از این کوه که بالا رفتی، بلده‌ای می‌بینی، داخل آن بلده شو! این را گفت و از من گذشت. تنها بالای کوه رفتم و بلده عظیمی را دیدم، از کوه فرود آمدم و داخل آن بلده شدم، از اهل آن بلده سؤال نمودم که این کدام ولایت است؟

گفتند: این مکه معظّمه است.

آن وقت ملتفت حال خود و از غفلت خود متنبّه شدم و دانستم به جهت جهلم به حال آن مرد، خیر عظیمی از من فوت شد. پشیمان شدم در حالی که پشیمانی نفعی نداشت.

دهه دوّم و سوّم شوّال، تمام ذی القعدة و ایامی از ذی الحجّه آن جا بودم، تا این که حجّاج رسیدند و عموزاده من، حاج سیل خلیل، پسر حاج سید اسدالله طهرانی در بین آنها بود، او با جماعتی از حجّاج طهران از طریق شام آمده بود و تشرّف مرا نمی‌دانست. همین که مرا دید؛ با خود نگاه داشت، مصارف و خرج مرا داد و برای مراجعت من، کجاوه گرفت و بعد از حجّ از طریق جبل تا نجف اشرف و از نجف تا طهران مرا همراه خود آورد.^[27]

 

 ------------------------------------------

[27] . العبقرى الحسان : 2/517.

 

 

آن دو نفر به هم پیوستند/ص 128/(787)

آن دو نفر به هم پیوستند و با وحدت و اتّحاد به یکدیگر صورت (لا) را تشکیل دادند و به این گونه در سقیفه بنی ساعده حبل متینِ خلافت را از اریکه قدرت جدا کرده و زاغ و زغن کرسی نشین امارت شده و مقام عظمای ولایت را خانه نشین ساختند.

 حکومت آنان که حکومت (لا اله) است ادامه یافت تا آن زمان که حکومتِ الهی (الّا الله) فرا رسد و حکومت ـ (لائیک) ولی دینی را در سراسر جهان به نیستی کشاند به گونه‌ای که نه از (لا) و نه از حکومت آنان (لا اله) و (لائیک) هیچ گونه اثری باقی نماند.

 

همه منتظران حکومت الهی حضرت بقیة الله عجّل الله فرجه چشم انتظار حکومتِ (الّا الله) یعنی فقط حکومت خدا هستند.

 

 

 

 

 

امام حسین علیه السلام /ص 129/(787)

اگر کسی بتواند با دیدگان قلبی خود جسد مطهّر و پر جراحت امام حسین علیه السلام در قتلگاه را ببیند و یا بتواند در فکر خود به پیکر مقدّس آن حضرت نگاه کند و توجّه کند که نزدیک به هزار و چهارصد سال هنوز از خون به زمین ریخته شده آن حضرت، از دشمنان اهل بیت : انتقام گرفته نشده، تکرار این دیدن یا حضور فکری آن، چنان انسان را جذب می‌کند و حرارتی را که خداوند برای امام حسین 7 در قلب هر مؤمن ایجاد کرده، به جوش می‌آورد، که دل او از امور دنیایی کنده می‌شود و جذبه‌های مادّی او را به سوی خود نمی‌تواند بکشاند به این جهت به راحتی می‌تواند خود را در محضر آن پیکر مقدّس ببیند و با تمام وجود بسوزد و با قلب سوخته اشک بریزد و گریه و زاری کند.

 به خاطر حرارت یا شعله محبّتی که خداوند برای امام حسین7 در قلب مؤمنین آفریده و قرار داده است، کسی که با اعماق وجود برای آن حضرت می‌سوزد و به گریه و زاری می‌پردازد، جذب عالم معنی می‌شود و علاقه‌اش به امور مادّی زدوده می‌شود. این یک راه هموار، سریع و کلیدی برای رسیدن و پیوستن به عالم معنی است.

 

برای اینکه این مطلب روشن و واضح شود نیاز به توضیح بیشتر دارد. به این جهت به بیان یک نکته اساسی که توجّه به آن دارای آثار فراوانی است، می‌پردازیم، اگر درباره آن کاملاً دقّت نموده و بیندیشید می‌توانید به خوبی از آن استفاده کنید :

 خداوند برای توجه نمودن خلق به سوی خود، راه‌هایی قرار داده است.

 

 

 

 

 

ولایت کلّیه مطلقه/ص 131/(787)

 از ادله ولایت کلّیه مطلقه نشان دادن حضرت امام حسین 7 است جریانات کربلاء را به حضرت امّ السلمة قبل از وقوع آن و این دلیل بر ولایت ائمّه : است بر زمان ـ و اینکه از گذشته و آینده و حال برای آنان فرقی نمی‌کند ائمّه : احاطه دارند بر گذشته و آینده و حال و متصرف در آنند پس این نه تنها دلیل بر علم احاطه‌ای آنانست بلکه دلیل بر ولایت آنان : نیز می‌باشد.

 و دلیل بر آن تعمیم خطابات قرآنیه است بر جمیع مؤمنین و کافرین که شامل جمیع مؤمنین و کافرین بشود اعمّ از آنانکه در زمان نزول قرآن بوده‌اند و یا آنانکه بعدها خلق شده‌اند قرآن همه آنها را یکسان خطاب می‌کند و خطاب در صورتی استکه مخاطب در نزد مخاطب وجود داشته باشد و حاضر باشد و الّا خطاب معنی ندارد و باید نسبت به کسانیکه نیستند و غایبند به نحو معایب لفظ را بکار برند.

 

 

 

کلّ یوم عاشورا و کلّ ارض کربلا/ص 132/(787)

 در هر مکان مصیبت خوانده شود آنجا قبه امام حسین 7 است که شرف کربلا به قدوم امام حسین 7 است پس این روایت مهمتر از کل ارض کربلاست

 معنای این جمله که به عنوان روایت نقل می‌شود ممکن است چنین باشد  :

 1ـ همانگونه که بدن انسان دارای میلیاردها سلول است و امروز ثابت شده است که در هر سلّولی که در کف دست؟؟؟ما قرار دارد جمیع خصوصیاتی که در تمام بدن است قرار دارد منتهی چون خصوصیت دست در او بیشتر بوده است به صورت دست ظاهر شده است همینگونه هر زمینی و هر زمانی دارای تمامی خصوصیات تمام زمینها و زمانها است منتهی خصوصیت حقیقت کربلا در سرزمین کربلا و خصوصیت زمان عاشورا در روز عاشورا بیشتر است پس به این گونه هر روزی عاشورا و هر زمانی کربلا است.

 2ـ کربلا قلب زمین است کما اینکه مکه بمنزله وجه زمین است و در زمان ظهور ولایت الهیه قلب زمین و حقیقت آن آشکار شده و قبله مردم قرار خواهد گرفت و همانطور که حقیقت هر صاحب قلبی به قلب آن است و اگر مرض و ناراحتی در قلب ایجاد شود در سراسر بدن مؤثّر است همینگونه جریانات کربلا چون در قلب زمین واضع شده است در تمامی زمین اثر گذارده است و لذا تمامی زمینها برای امام حسین 7 گریه کردند مگر سرزمین بصره که بمنزله عضوی از بدن که روح از او خارج شده و به صورت میته درآمده است می‌باشد.

 

3ـ روایاتی که وارد شده بر 2 قسم است: 1ـ روایاتی که مستضمن مطالبی است برای مردم و از حالات مردم در آنان سخن رفته است مانند: قبل السفیانی مصری و یمانی. 2ـ روایاتی که در صفات و خصوصیات خداوند است مثل فالقی فی هویتها مثاله :

وهمچنین این جمله کلّ یوم عاشورا و کلّ ارض کربلا برای خداوند خصوصیتی وجود دارد؟؟؟ همانطور که گذشته و حال و آینده برای او معنی ندارد هر روزی برای او عاشورا و هر عاشورائی برای او غیر عاشورا است و همینطور هر سرزمینی کربلا است برا خداوند

متعال .

 

 

 

عزاداری در ایران2/ص 134/(787)

 

محرم ماه نخست سال اسلامی است. در روز دهم این ماه سالگرد شهادت حسین 7 (1) پسر خلیفه ی مسلمانان علی 7 را که

 1)- حسین 7 که از شناسایی خلافت یزید ابن معاویه خلیفه‌ی دوم بنی امیه سر باز زد مجبور به ترک مدینه گردید و به مکه ) رفت. مردم کوفه وی را دعوت کردند که به شهرشان که مطمئنتر است برود.

 حسین 7 به اتفاق فرزندان و اقوامش که جمعا 72 سوار بودند

   پیرو او هستند با مراسم خاصی برگزار می‌کنند. فاجعه‌ی قتل امام حسین علیه السلام انگیزهی عزاداری و برگزاری مراسمی توام با

 صحنه سازی است. این مراسم اشکهایی را که از اندوه واقعی سرچشمه میگیرد سرازیر می‌کند و پیروان غیور علی 7 را که بر آن ناظر هستند شدیدا به هیجان می‌آورد.

 پیش از ظهر نه روز اول صحنه های مختلفی از وقایعی که قبل از پایان غم انگیز حسین 7 اتفاق افتاده است نمایش داده میشود.

 چون جزییات این مراسم برای خارجیها چندان جالب نیست و ممکن است موجب شود که از موضوع خارج شوم از اینرو فقط به ذکر این نکته اکتفا می‌کنم که در تمام این مدت نه روز جز صدای شیون و فریاد که با اسم حسین علیه السلام درهم است چیز دیگری به گوش نمی‌رسد. بعضیها که بیش از دیگران از خود بیخود هستند در حالی که لباسهای پاره پاره بر تن دارند در دسته های چهل پنجاه نفری از کوچه ها عبور می‌کنند و فریاد یا حسین می‌کشند. صورت آنها پوشیده از خون است. آنها با قمه به بازو و سینه ی خود ضربه هایی وارد می‌کنند و زخمهای عمیقی به وجود می‌آورند که غالبا خطرناکند.

 این صحنه های مهیج در کوچه ها، میادین عمومی و در منازل دولتمندان نمایش داده

می‌شود. نمایشها در حضور شاه ابهت بیشتری دارد اما مهمترین مرحله‌ی نمایش که در روز دهم یعنی روز فاجعه به روی صحنه می‌آید از همه شگفت انگیزتر و جالبتر است.

 یکی از درباریان ایفای نقش حسین 7 را بر عهده میگیرد و در دنبال او سوارانی به تعداد آنهایی که حسین را به هنگام عزیمت به کوفه همراهی کرده بودند به میدان می‌آیند. ناگهان به وسیله‌ی عبید، که چند هزار سپاهی زیر فرمان دارد غافلگیر میشوند، اما حسین 7 که حاضر به تسلیم نیست با همراهان ناچیز خود دلاورانه می‌جنگد ولی

   به طور کاملا پنهانی روانهی کوفه گردید ولی در راه به عبید سردار یزید برخورد کرد. عبید با ده هزار سوار حسین 7 و همراهان را محاصره کرد. در این نبرد پس از آنکه همگی دلاورانه جنگیدند بالاخره در برابر خیل دشمنان تا نفر آخر به قتل رسیدند.

 

سرانجام در برابر انبوه دشمنان همگی از پا درمی‌آیند. من از دیدن این صحنه که با دقت هرچه تمامتر اجرا گردید غرق در تعجب شدم. در این صحنه که به طور بی نظیری به واقعیت نزدیک بود با اینکه بیش از چهار هزار سوار در آن شرکت داشتند و همگی بدون نظم و احتیاط و به ظاهر با بغض و عناد به جان هم افتاده بودند هیچگونه تصادفی رخ نداد.

 نظیر این مراسم در میان قبایل و طوایف مختلف با تغییراتی اجرا میشود ولی اساس آن همیشه یکی است.

   

منبع: سفر در ایران، ص:  139

 

 

 

 

 

1387

سیمای كربلا در آینه آمار/ص 137/(787)

نقش آمار در ارایه سیمای روشن تر از هر موضوع و حادثه، غیرقابل انكار است؛ لیكن در حادثه كربلا و مسایل قبل و بعد از آن، با توجه به اختلاف نقلها و منابع،

نمی توان در بسیاری از جهات، آمار دقیق و مورد اتفاق ذكر كرد و آن چه نقل شده، گاهی تفاوتهای بسیاری با هم دارد. در عین حال بعضی از مطالب آماری، حادثه

كربلا را گویاتر می سازد. به همین دلیل به ذكر نمونه هایی از ارقام و آمار این واقعه جاویدان می پردازیم:

- مدت قیام امام حسین(ع) از روز امتناع از بیعت با یزید تا روز عاشورا 175 روز طول كشید: 12 روز در مدینه، 4 ماه و 10 روز در مكه، 23 روز بین راه مكه تا كربلا

و 8 روز در كربلا (2 تا 10 محرم).

- منزلهایی كه بین مكه تا كوفه بود و امام حسین(ع) آنها را پیمود تا به كربلا رسید 18 منزل بود (معجم البلدان).

- فاصله منزلها با هم سه فرسخ و گاهی پنج فرسخ بود.

- منزلهای میان كوفه تا شام 14 منزل بود كه اهل بیت را در حال اسارت از آنها عبور دادند.

- نامه هایی كه از كوفه به امام حسین(ع) در مكه رسیده و او را دعوت به آمدن كرده بودند 12000 نامه بود (طبق نقل شیخ مفید).

- بیعت كنندگان با مسلم بن عقیل در كوفه 18000 نفر یا 25000 نفر و یا 40000 نفر گفته شده است.

- شهدای كربلا از اولاد ابی طالب كه نامشان در زیارت «ناحیه مقدسه» آمده است 17 نفر، شهدای كربلا از اولاد ابی طالب كه نامشان در زیارت ناحیه نیامده

است 13 نفر، سه نفر هم كودك از بنی هاشم شهید شدند، جمعاً 33 نفر. این افراد به شرح ذیل اند: امام حسین(ع)، اولاد امام حسین(ع) 3 نفر، اولاد علی(ع)

9 نفر، اولاد امام حسن(ع) 4 نفر، اولاد عقیل 12 نفر، اولاد جعفر 4 نفر.

- غیر از امام حسین(ع) و بنی هاشم، شهدایی كه نامشان در زیارت ناحیه مقدسه و برخی منابع دیگر آمده 82 نفرند. غیر از آنان، نام 29 نفر دیگر در منابع

متأخر آمده است.

- جمع شهدای كوفه از یاران امام 138 نفر هستند. تعداد 14 نفر از جمع این جناح حسینی، غلام بوده اند.

- شهدایی كه سرهایشان بین قبایل تقسیم شده و از كربلا به كوفه برده شدند 78 نفر بودند. تقسیم سرها به این صورت بود: قیس بن اشعث، رئیس بنی 

كنده 13 سر، شمر رئیس هوازن 12 سر، قبیله بنی تمیم 17 سر، قبیله بنی اسد 16سر، قبیله مذحج 6 سر، افراد متفرقه از قبایل دیگر 13 سر.

- پس از شهادت حسین(ع) 33 زخم نیزه و 34 ضربه شمشیر، غیر از زخمهای تیر بر بدن آن حضرت بود.

- شركت كنندگان در اسب تاختن بر بدن امام حسین 10 نفر بودند.

- سپاهیان كوفه 33 هزار نفر بودند كه به جنگ امام حسین(ع) آمدند. تعداد آن سپاهیان در ابتدا 22 هزار بودند كه به این صورت آمدند: عمرسعد با 6000 نفر،

سنان با 4000 نفر، عروه بن قیس با 4000 نفر، شمر با 4000 نفر، شیث بن ربعی با 4000 نفر، آن چه بعداً اضافه شدند: یزید بن ركاب كلبی با 2000 نفر، حصین

بن نمیر با 4000 نفر، مازنی با 3000 و نصر مازنی با 2000 نفر.

- سیدالشهداء روز عاشورا برای 10 نفر مرثیه خواند و در شهادتشان سخنانی فرمود و آنان را دعا، یا دشمنان آنان را نفرین كرد. اینان عبارتند از: علی اكبر،

عباس، قاسم، عبدالله بن حسن، عبدالله طفل شیرخوار، مسلم بن عوسجه، حبیب بن مظاهر، حربن یزید ریاحی، زهیر بن قین و جون. و در شهادت دو نفر بر آنان

درود و رحمت فرستاد: مسلم و هانی.

- امام حسین(ع) بر بالین 7 نفر از شهدا پیاده رفت: مسلم بن عوسجه، حر، واضح رومی، جون، عباس، علی اكبر، قاسم.

- سر سه شهید را روز عاشورا به جانب امام حسین(ع) انداختند: عبدالله بن عمیر كلبی، عمرو بن جناده، ابن ابی شبیب شاكری.

- سه نفر را روز عاشورا قطعه قطعه كردند: علی اكبر، عباس، عبدالرحمن بن عمیر.

- مادر 9 نفر از شهدای كربلا در روز عاشورا حضور داشتند و شاهد شهادت پسرشان بودند: رباب مادر عبدالله بن حسین، زینب مادر عون بن عبدالله جعفر،

رمله مادر قاسم بن حسن، بنت شلیل جبلیه مادر عبدالله بن حسن، رقیه مادر عبدالله بن مسلم، مادر محمد بن ابی سعید بن عقیل، مادر عمرو بن جناده، ام

وهب مادر عبدالله بن وهب كلبی، شهید مطهری(ره) این مطلب را جز تحریفات عاشورا می دانند.

- 5 كودك نابالغ در كربلا شهید شدند: عبدالله طفل شیرخوار امام حسین، عبدالله بن حسن، محمد بن ابی سعید بن عقیل، قاسم بن حسن، عمرو بن جناده

انصاری.

- 5 نفر از شهدای كربلا از اصحاب رسول خدا(ص) بودند: انس بن حرث كاهلی، مسلم بن عوسجه، هانی بن عروه، حبیب بن مظاهر، عبدالله بن بقطر عمیری.

- در ركاب سیدالشهداء تعداد 15 غلام شهید شدند: نصر و سعد (از غلامان علی(ع))، منحج (غلام امام مجتبی(ع))، اسلم و قارب (غلامان امام حسین(ع))

حرث غلام حمزه، جون غلام ابوذر، رافع غلام مسلم ازدی، سعد غلام عمر صیداوی، سالم غلام بنی المدینه، سالم غلام عبدی، شوذب غلام شاكر، شیب غلام

حرث جابری، واضح غلام حرث سلمانی. این 14 نفر در كربلا شهید شدند. سلمان غلام امام حسین(ع) را نیز آن حضرت به بصره فرستاد و آنجا شهید شد.

- 2 نفر از یاران امام حسین(ع) روز عاشورا اسیر و شهید شدند: سوار بن منعم و موقع بن ثمامه صیداوی.

- 4 نفر از یاران امام در كربلا پس از شهادت آن حضرت به شهادت رسیدند: سعد بن حرث و برادرش ابوالحتوف، سوید بن ابی مطاع كه مجروح بوده و محمد بن

ابی سعید بن عقیل.

- 7 نفر در حضور پدرشان شهید شدند: علی اكبر، عبدالله بن حسین، عمرو بن جناده، عبدالله بن یزید، مجمع بن عائذ، عبدالرحمن بن مسعود.

- 5 نفر زن از خیام حسینی به طرف دشمن بیرون آمده و حمله یا اعتراض كردند: كنیز مسلم بن عوسجه، ام وهب زن عبدالله كلبی، مادر عبدالله كلبی، زینب

كبری، مادر عمرو بن جناده.

زنی كه در كربلا شهید شد مادر وهب (همسر عبدالله بن عمیر كلبی) بود.

زنانی كه در كربلا بودند: زینب، ام كلثوم، فاطمه، صفیه، رقیه، ام هانی.

ماهنامه موعود شماره 51

محمدرضا هادی زاده

موعود در دین مسیحیت/ص 143/(787)

عنایت حسین بن علی (ع) به جوان مسیحی/ص 143/(787)

روزبک کاوسیان می گوید: 25سال دارم و مسیحی از شاخه ارتدکس هستم. در سنین جوانی یک روز همسایه مان مادرم را برای مراسم عزاداری امام حسین(ع) دعوت کرد، آنوقت من 9،8ساله بودم، با ماردم به این مراسم رفتیم، خانومی که غذا آورد گفت اول نیت کن بعد غذا را بخور، من حاجتی را که در نظر داشتم نیت کردم. ظهر وقتی به خانه آمدم دیدم آن حاجتم بر آورده شده. از آن موقع دیگر من اعتقاد پیدا کردم، همیشه ماه محرم تا جایی که بتوانم، عزاداری می روم و اگر وسعم برسد نذری می دهم.

راهی از تاریکی به نور

خواب ایشان را زیاد می بینم، همین پنج ماه پیش همسرم خواب دیده بود که در جای تاریکی است، بعد یک نفر دستش را می گیرد و با خودش به روشنایی می برد، بعد امام حسین(ع) می آیند و به او می گویند: « اگر میخواهی حاجتت داده شود، باید روز عاشورا نذری بدهید». و الآن در تدارکش هستیم که این نذر را ادا کنیم.

حضور امام حسین (ع) را حس می کنم

من همیشه تمام خواسته هایم را از امام حسین (ع) گرفته ام، مشکلی برایم پیش آمده بود ریه ام عفونت کرده بود امام حسین(ع) درخواب مرا شفا داد بعد که دکترم مرا دید خیلی تعجب کرد.

روزبک ادامه میدهد که: از اول ارتباطم تا این حد نبود، کم کم کشیده شدم و فکر می کنم نظر خود امام حسین(ع) بود. شبها وقتی می خوابیدم، مثل اینکه غیر ارادی بود، به فکر می رفتم و با امام حسین(ع) صحبت می کردم، آرامش عجیبی پیدا می کردم و بعد انگار کسی با من حرف بزند حضور او را احساس می کردم و حرف هایش را می شنیدم.

هر وقت مشکلی پیش می آمد احساس می کردم یک نفر پشتم ایستاده و مرا حمایت می کند، و این یک ارتباط همیشگی با امام حسین(ع) است. اگر با او باشیم و نیتمان پاک باشد تمام حوائجمان را می دهد. حتی پدر و برادر کوچکترم اعتقاد خاصی به حضرت اباالفضل(ع) دارند من از وقتی که یادم می آید پدرم روز عاشورا به نیت حضرت اباالفضل نذری می داد، الآن 22سال است این کار را می کند. پدرم می گوید: ای کاش همه مردم دنیا مثل حضرت ابالفضل باشند.

اعجاز عشق به حسین بن علی (ع) شگفتی ها می آفریند و ناگفتنی ها خلق می کند.

مجذوب شدگان جمال دلربای قمر بنی هاشم هرچند مسیحی هستند اما جاذبه این ماه چنان است که آنان را از خود بی اختیار کرده و اظهار می دارند: ما غذایی که از این مجالس می گیریم، یکجا مصرف نمی کنیم، بلکه آنها را داخل فریزر گذاشته در طی سال به نیت شفای مریض مان یا برای تندرستی خانواده کمی از آن را به عنوان تبرک در غذایمان می ریزیم.

 منتظرم شب برسد با امام حسین(ع) حرف بزنم

او در ادامه می گوید هروقت مشکلی دارم به حسینیه قمربنی هاشم می روم، آنجا دعا می کنم و کینه ها را از خود دور می کنم، هیچ وقت دروغ نمی گویم. یکبار یک هزار تومانی داشتم، مستهقی را دیدم این پول را به او دادم و از میدان آزادی تا خانه پیاده آمدم، بعد از آن امام حسین(ع) راه درست را نشانم داد، ایمانم را قوی تر کرد و فکرم را بازتر، هر وقت می خواهم کاری بکنم شبها فکر می کنم و با امام حسین درد دل می کنم و آن حضرت به من کمک می کند و خوب و بد را به من می فهماند.

باور کنید تمام روز منتظرم که شب برسد و من با او صحبت کنم و آرامش بگیرم.

حضرت عیسی و حضرت مهدی می آیند و دنیا را نجات می دهند

من معتقدم که حضرت مهدی(عج) می آید و حضرت عیسی هم در کنارشان است، به نظر من امام حسین(ع) هم می ایند، بعضی از دوستانم می گویند: حضرت عیسی اول می آید، اما من گفتم نه، اول حضرت مهدی(ع) می آیند وهردو با هم ریشه ظلم را می خوشکانند. من هروقت فلسطین، اتیوپی و کشورهای مصیبت زده دیگر را می بینم می گویم: کی بشود امام زمان(ع) بیاید و همه اینها را نجات بدهد.

پیام های دیگران (28)        link        دوشنبه ۸ بهمن ،۱۳۸٦ - حسین افشار

 

13 / 11 / 1404

 

 

 

آخر کتاب 146

آماده سازی برای فهارس و تبدیل ی=ی    ک = ک برای برنامه جستجو در فایل جدید دیگر

13 / 11 / 1404

 

 

 

 

 

 

این فایل اصلی می باشد