(774) تشرّفات، امکان تشرّف در زمان غیبت (word)

 

تشرّفات
تشرّف در زمان غیبت
___________________
روایاتی پیرامون امکان تشرّف در زمان غیبت
___________________

   

 

تألیف
سید مرتضی مجتهدی سیستانی

‏سرشناسه        
‏عنوان و نام پدیدآور        
‏مشخصات نشر        
‏مشخصات ظاهری        
‏شابک        
‏وضعیت فهرست نویسی        
‏یادداشت        
‏یادداشت        
‏موضوع        
‏موضوع        
‏موضوع        
‏موضوع        
‏شناسه افزوده        
‏رده بندی کنگره        
‏رده بندی دیویی        
‏شماره کتابشناسی ملی        

عنوان کتاب     تشرّف در زمان غیبت
مؤلف     سید مرتضی مجتهدی سیستانی
ناشر     نشر الماس
قطع وصفحه    (رقعی) 90 صفحه
نوبت چاپ     اصیل / اول-  پایز 1404  
شمارگان    000 نسخه
قیمت     0000 تومان
شابک: 00-00-999-964
تلفن مرکز پخش: 09386542459-02532613823

 

 

 

فهرست موضوعی تشرّفات ، امکان تشرّف در زمان غیبت (word) (774)

فهرست موضوعی تشرّفات ، امکان تشرّف در زمان غیبت (word) (774)

 

تشرّف در زمان غیبت    9   (774)
چرا حضرت، خائفاً یترقب هستند    31   (774)
مقصود عموم مسلمانان می‏باشند    33   (774)
در کتاب «عیون اخبار الرضا علیه السلام «روایت شده    35   (774)
مغز فرمانده قلب    36   (774)
یرث الأخ أخاه فی الأظلّة    37   (774)
معنای ذنب    38   (774)
بحثی دربارهء تشرّفات    41   (774)
مرحوم حاج محمّد یزدی    46   (774)
پرسش و پاسخ پیرامون امکان تشرّف به محضر امام عصر ارواحنا فداه    48   (774)
تشرّفات    50   (774)
تشرّف زنان    52   (774)
تشرّف و توصیه حضرت به زن و فرزند    54   (774)
راجع به تشرّفات    59   (774)
توقیع ، مشاهده حضرت    88   (774)
رؤیا مثلها ممن شاهد    88   (774)
نواب    89   (774)

 

 

 

 

فهرست الفبایی تشرّفات ، امکان تشرّف در زمان غیبت (word) (774)

فهرست الفبایی تشرّفات ، امکان تشرّف در زمان غیبت (word) (774)

 

بحثی دربارهء تشرّفات    41   (774)

پرسش و پاسخ پیرامون امکان تشرّف به محضر امام عصر ارواحنا فداه    48   (774)

تشرّفات    50   (774)

تشرّف در زمان غیبت    9   (774)
تشرّف زنان    52   (774)
تشرّف و توصیه حضرت به زن و فرزند    54   (774)
توقیع ، مشاهده حضرت    88   (774)
چرا حضرت، خائفاً یترقب هستند    31   (774)

در کتاب «عیون اخبار الرضا علیه السلام «روایت شده    35   (774)

راجع به تشرّفات    59   (774)

رؤیا مثلها ممن شاهد    88   (774)

مقصود عموم مسلمانان می‏باشند    33   (774)
مغز فرمانده قلب    36   (774)

معنای ذنب    38   (774)
مرحوم حاج محمّد یزدی    46   (774)

نواب    89   (774)
یرث الأخ أخاه فی الأظلّة    37   (774)
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

الحمد لله ربّ العالمین، وصلّی الله علی سیدنا محمّد وآله

الطاهرین، سیما إمام زماننا، مولانا بقیة الله فی الأرضین،

ولعنة الله علی أعدائهم أجمعین.

 

   مقدّمه/ص 7/(774)

کتابی که پیش‏رو دارید، پیرامون روایاتی است که امکان تشرّف درزمان غیبت کبری امام عصر علیه السلام را اثبات می‏کند.

 

 

   سید مرتضی مجتهدی سیستانی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تشرّف در زمان غیبت/ص 9/(774)

 

(1)

عن عبید بن زرارة، عن ابی عبدالله‏ علیه السلام قال:

للقائم غیبتان، یشهد فی إحداهما المواسم، یری الناس ‏ولایرونه.[1]

 

(2)

عن عبید بن زرارة قال: سمعت اباعبدالله‏ علیه السلام یقول:

یفقد الناس إمامهم، فیشهدهم الموسم فیراهم ولایرونه.[2]

ک، ک، غط، نی، نی، نی.

(3)

3 - عن زرارة قال: سمعت اباعبدالله‏ علیه السلام یقول:

إنّ للقائم غیبتین یرجع فی احداهما والاُخری لایدری أین هو؟یشهد المواسم، یری الناس ولایرونه.

بیان: لعلّ المراد برجوعه، رجوعه إلی خواصّ موالیه وسفرائه أووصول خبره إلی الخلق.[3].

لعلّه یظهر منه أنّ فی الغیبة الکبری أنّه یری الناس ولایرونه.[4]

 

 (4)

عن سدیر الصیرفی قال: سمعت اباعبدالله‏ علیه السلام یقول:

إنّ فی صاحب هذا الأمر شبهاً من یوسف‏علیه السلام.

قال: قلت له: کأنّک تذکره حیاته أو غیبته؟

قال: فقال لی: وما ینکر من ذلک، هذه الاُمّة اشباه‏الخنازیر، إنّ إخوة یوسف‏ علیه السلام کانوا اسباطاً أولاد الأنبیاء تاجروا یوسف، وبایعوه وخاطبوه، وهم اخوته وهو اخوهم‏فلم یعرفوه حتّی قال: أنا یوسف وهذا أخی، فما تنکر هذه‏الاُمّة الملعونة أن یفعل الله عزّ وجلّ بحجّته فی وقت من‏ الأوقات کما فعل بیوسف.

إنّ یوسف‏ علیه السلام کان إلیه ملک مصر وکان بینه وبین واده ‏مسیرة ثمانیة عشر یوماً، فلو أراد أن یعلمه یقدر علی ذلک، لقد سار یعقوب‏ علیه السلام وولده عند البشارة تسعة أیام من بدوهم ‏إلی مصر، فما تنکر هذه الاُمّة أن یفعل الله جلّ وعزّ بحجّته، کما فعل بیوسف، أن یمشی فی أسواقهم ویطأ بسطهم حتّی ‏یأذن الله فی ذلک له کما اذن لیوسف، قالوا: «أءنّک لأنت ‏یوسف؟ قال: أنا یوسف».[5] 

نی: کلینی مثله.

دلائل الإمامة للطبری مثله.[6]

ورواه الصدوق فی کتاب «اکمال الدین» عن أبیه ومحمّد بن الحسن، عن عبدالله بن جعفر الحمیری، عن أحمد بن هلال، عن ابن ابی نجران‏ مثله.[7]

اثبات الهداة: 408/6 بعض الحدیث مذکور فیها، ورواه فی کتاب ‏العلل بهذا السند مثله.

(5)

 عن ابی بصیر، عن أبی عبدالله‏ علیه السلام قال:

لابدّ لصاحب هذا الأمر من غیبة، ولابدّ له فی غیبته من عزلة،ونعم المنزل طیبة، وما بثلاثین من وحشة.[8]

 

(6)

6 - عن ابی بصیر، عن أبی جعفرعلیه السلام قال:

لابدّ لصاحب هذا الأمر من عزلة، ولابدّ فی عزلته من قوّة، وما بثلاثین من وحشة، ونعم المنزل طیبة.[9]

 

(7)

 7- عن ابن ابی حمزة، عن أبی عبدالله ‏علیه السلام أنّه قال:

لابدّ لصاحب هذا الأمر من غیبة، ولابدّ له فی غیبته من عزلة، ونعم المنزل طیبة، وما بثلاثین من وحشة.[10]

عن محمّد بن مسلم مثله.[11]

 

(8)

8 - عن محمّد بن عثمان العمری قال: سمعته یقول:

واللَّه؛ أنّ صاحب هذا الأمر یحضر الموسم کلّ سنة، فیری ‏الناس ویعرفهم ویرونه ولایعرفونه.[12]

 

(9)

 

9 - قال ابوعبدالله ‏علیه السلام:

للقائم غیبتان: احداهما قصیرة والاُخری طویلة، الغیبة الأولی‏لایعلم بمکانه فیها إلاّ خاصّة شیعته، والاُخری لایعلم بمکانه ‏فیها إلاّ خاصّة موالیه.××× 4 الکافی: 340/1، موالیه فی دینه: بحار الأنوار: 155/52، إثبات الهداة: 361/6 ح 29. ×××

 

(10)

 

 10- عن مفضّل بن عمر قال: سمعت ابا عبدالله‏ علیه السلام یقول:

إنّ لصاحب هذا الأمر غیبتین؛ إحداهما تطول حتّی یقول‏ بعضهم: مات، ویقول بعضهم: قتل، ویقول بعضهم: ذهب‏حتّی لایبقی علی أمره من اصحابه إلاّ نفر یسیر لایطّلع علی‏موضعه أحد من ولده ولا غیره إلاّ المولی الّذی یلی أمره.××× 5 بحار الأنوار: 153/52. ×××

نی مثله.

 

(11)

 11 - عن مفضّل بن عمر قال: سمعت اباعبدالله ‏علیه السلام یقول:

لصاحب هذا الأمر غیبتان؛ إحدیهما یرجع منها إلی أهله‏ والاُخری یقال هلک فی أی واد سلک.

قلت: کیف یصنع إذا کان کذلک؟

قال‏علیه السلام: إذا ادّعاها مدّع فاسئلوه عن أشیاء یجیب فیها مثله.××× 1 إثباة الهداة: 361/6 ح 30. ×××

 

(12)

12 - خرج التوقیع إلی أبی الحسن السمری:

یا علی بن محمّد السمری؛ اسمع؛ أعظم الله أجر إخوانک فیک، فإنّک میت ما بینک وبین ستّة أیام، فاجمع أمرک، ولاتوص ‏إلی أحد یقوم مقامک بعد وفاتک، فقد وقعت الغیبة التامّة، فلاظهور إلاّ بعد إذن الله تعالی ذکره، وذلک بعد طول الأمدوقسوة القلوب وامتلاء الأرض جوراً، وسیأتی من شیعتی من ‏یدّعی المشاهدة؛ ألا فمن ادّعی المشاهدة قبل خروج ‏السفیانی والصیحة فهو کذّاب مفتر، ولا حول ولا قوّة إلاّ بالله ‏العلی العظیم.××× 2 بحار الأنوار: 151/52. ×××

 

(13)

 

13 - عن الرضا علیه السلام قال:

إنّ الخضر شرب من ماء الحیاة فهو حی لایموت حتّی ینفخ ‏فی الصور، وأنّه لیأتینا فیسلّم علینا فنسمع صوته ولانری ‏شخصه وأنّه لیحضر حیث ذکر؛ فمن ذکره منکم فلیسلّم علیه، وأنّه لیحضر المواسم فیقضی جمیع المناسک ویقف بعرفة فیؤمنّ علی دعاء المؤمنین وسیؤنس الله به وحشة قائمنا علیه السلام‏ فی غیبته، ویصل به وحدته.××× 3 بحار الأنوار: 152/52. بعضه فی إثبات الهداة: 424/6 ح 181. ×××

 

 

 

(14)

14 - فقلت: یا سیدی؛ أما یمکن النظر إلی جماله وبهائه ‏علیه السلام؟ قال:

لا؛ ولکن إعلم یا أخی؛ إنّ کلّ مؤمن مخلص یمکن أن یری ‏الإمام ولایعرفه.

فقلت: یا سیدی؛ أنا من جملة عبیدة المخلصین ولارأیته.××× 1 بحار الأنوار: 172/52. ×××

 

(15)

15 - جماعة عن أبی محمّد هارون بن موسی التلعکبری، عن أحمد بن علی الرازی قال: حدّثنی شیخ ورد الری علی أبی الحسین محمّد بن ‏جعفر الأسدی فروی له حدیثین فی صاحب الزمان‏ علیه السلام وسمعتهما منه ‏کما سمع وأظنّ ذلک قبل سنة ثلاث مائة أو قریباً منها قال:

حدّثنی علی بن ابراهیم الفدکی قال: قال الأودی: بینا أنا فی الطواف ‏قد طفت ستّة وارید أن اطوف السابعة فإذا أنا بحلقة عن یمین الکعبة وشابّ حسن الوجه، طیب الرائحة، هیوب ومع هیبته متقرّب إلی الناس‏ فتکلّم فلم أر أحسن من کلامه ولا أعذب من منطقه فی حسن جلوسه، فذهبت اکلّمه فزبرنی الناس فسألت بعضهم من هذا؟

فقال: ابن رسول اللَّه‏ صلی الله علیه وآله وسلم یظهر للناس فی کلّ سنة یوماً لخواصه‏فیحدّثهم )ویحدّثونه( فقلت: یا سیدی؛ مسترشد أتاک فأرشدنی هداک ‏الله، قال: فناونی حصاة فحوّلت وجهی فقال لی بعض جلسائه: ما الّذی‏دفع إلیک ابن رسول الله؟ فقلت: حصاة فکشفت عن یدی؛ فإذا أنابسبیکة من ذهب.

فذهبت فإذا أنا به قد لحقنی فقال: ثبتت علیک الحجة وظهر لک الحقّ‏وذهب عنک العمی أتعرفنی؟

فقلت: أللّهمّ لا. قال:

أنا المهدی؛ أنا قائم الزمان؛ أنا الّذی أملأها عدلاً کما ملئت)ظلماً و( جوراً، إنّ الأرض لاتخلو من حجّة ولایبقی الناس‏فی فترة أکثر من تیه بنی اسرائیل وقد ظهر أیام خروجی فهذه‏أمانته فی رقبتک فحدّث بها إخوانک من أهل الحقّ.

یج: عن الفدکی مثله.

ک: الطالقانی عن علی بن احمد الخدیجی الکوفی، عن الأزدی قال:بینا أنا فی الطواف إلی قوله ولایبقی الناس فی فترة وهذه أمانة تحدّث‏بها إخوانک من أهل الحقّ.

بیان: لعلّ هذا ممّا فیه البداء، وأخبرعلیه السلام بأمر غیر حتمی معلّق بشرط أوالمراد بالخروج ظهور أمره لأکثر الشیعة بالسفراء، وإلاّ ظهر ما فی روایةالصدوق.××× 1 بحار الأنوار: 1/52. ×××

 

(16)

16 - عن عبداللَّه بن جعفر الحمیری، عن الشیخ ابن عمرورحمه الله فی‏حدیث أنّه قال: أنت رأیت الخلف؟ فقال: أی واللَّه.

وعن شیخ من أصحابنا عن أبی عمرو مثله. ××× 2 إثباة الهداة: 354/6. ×××

أقول: وقد روی الکلینی وغیره بأسانیدهم أنّ جماعة کثیرین رأوه‏علیه السلام‏بعد ولادته. منهم: محمّد بن اسماعیل بن موسی بن جعفرعلیهما السلام وحکیمةبنت محمّد بن علی وهمه؟؟؟ عمّة أبیه وأبوعلی بن مطهّر وخادم‏ لإبراهیم بن عبده وأبوعبدالله بن صالح وابراهیم بن ادریس، وجعفر بن‏علی عمّه وعمرو الأهوازی وظریف الخادم والفارسی والمداینی‏وغیرهم.

وروی الطبرسی فی أعلام الوری جملة من تلک الروایات.××× 1 إثباة الهداة: 354/6. ×××

فی الغیبة الصغری إثباة الهداة: 366/6 ح 2 ***.46 إثباة الهداة: 354/6 ح 12. ×××

 

(17)

17 - عن عبداللَّه بن جعفر الحمیری أنّه قال: سألت محمّد بن عثمان‏العمری رضی الله عنه فقلت له: رأیت صاحب هذا الأمر؟ فقال: نعم؛ وآخر عهدی‏به عند بیت اللَّه الحرام وهو یقول:

أللّهمّ انجز لی ما وعدتنی.××× 3 إثباة الهداة: 375/6 ح 69. ×××

 

(18)

18 - قال: وقال محمة بن عثمان‏علیها السلام: ورأیته صلوات اللَّه علیه متعلّقاً بأستارالکعبة فی المستجار وهو یقول:

أللّهمّ انتقم لی من أعدائک.

ورواه فی کتاب »کمال الدین« عن ابن المتوکل، عن الحمیری، وکذاالّذی قبله والّذی قبلهما عنه عن الحمیری وعن العمری.

ورواه الشیخ فی کتاب الغیبة عن جماعة، عن محمّد بن علی بن‏الحسین مثله وکذا الّذی قبله. ××× 4 إثباة الهداة: 375/6 ح 70. ×××

 

(19)

19 - عن الصادق جعفر بن محمّدعلیهما السلام أنّه قال:

فی القائم سنّة من موسی، وسنّة من یوسف، وسنّة من‏عیسی، وسنّة من محمّدصلی الله علیه وآله وسلم، فأمّا سنّة من موسی فخائف‏یترقّب. وأمّا سنّة من یوسف فإنّ إخوته کانوا یبایعونه‏ویخاطبونه ولایعرفونه، وأمّا سنّة عیسی فالسیاحة، وأمّا سنّةمحمّدصلی الله علیه وآله وسلم فالسیف.××× 1 إثباة الهداة: 385/6 ح 95. ×××

 

(20)

20 - عن محمّد بن مسلم الثقفی الطحّان قال: دخلت علی ابی‏جعفرعلیه السلام وأنا اُرید أن أسأله عن القائم من آل محمّدصلی الله علیه وآله وسلم فقال لی مبتدئاً:

یا محمّد بن مسلم؛ إنّ فی القائم من آل محمّدصلی الله علیه وآله وسلم شبهاً من‏خمسة من الرسل یونس بن متی ویوسف بن یعقوب وموسی‏وعیسی ومحمّدصلی الله علیه وآله وسلم.

فأمّا شبهه بیونس فرجوعه من غیبته وهو شابّ بعد کبر السنّ،وأمّا شبهه من یوسف بن یعقوب، فالغیبته من خاصّته وعامّته‏واختفاؤه من اخوته واشکال أمره علی أبیه یعقوب‏علیه السلام مع‏قرب المسافة بینه وبین أهله وشیعته.

وأمّا سنة من موسی‏علیه السلام فدوام خوفه وطول غیبته وخفاءولادته وتعب شیعته من بعده وما لقوا من الأذی والهوان. إلی‏أن یأذن اللَّه تعالی فی ظهوره ونصره وأیده علی عدوّه.

وأمّا شبهه من عیسی فاختلاف من اختلف فیه حتّی قالت ‏طائفة منهم: ما ولد وقالت طائفة: مات، وقالت طائفة: قتل ‏وصلب.

وأمّا شبهه من جدّه المصطفی فخروجه بالسیف وقتله اعداء الله وأعداء رسول الله‏ صلی الله علیه وآله وسلم والجبّارین والطواغیت وأنّه ینصربالسیف والرعب، وأنّه لاترد له رایة، وأنّ من علامات‏خروجه خروج السفیانی من الشام، وخروج الیمانی وصیحةمن السماء فی شهر رمضان ومناد ینادی باسمه واسم أبیه.××× 1 إثباة الهداة: 402/6 ح 132. ×××

 

(21)

21 - عن ابی بصیر قال قال ابوعبداللَّه‏ علیه السلام:

إنّ فی صاحب هذا الأمر سنناً من الأنبیاء سنّة من موسی بن‏عمران وسنّة من عیسی وسنّة من یوسف وسنّة من‏محمّدصلی الله علیه وآله وسلم.

فأمّا سنّة من موسی فخائف یترقّب، وأمّا سنّة من عیسی‏فیقال فیه ما یقال فی عیسی، وأمّا سنّة من یوسف فالستر،جعل اللَّه بینه وبین الخلق حجاباً یرونه ولایعرفونه، وأمّا من‏نبینا محمّدصلی الله علیه وآله وسلم فیهتدی بهداه ویسیر بسیرته.××× 2 إثباة الهداة: 413/6 ح 159. ×××

 

(22)

 22- عن ابی غانم الخادم قال: ولد لأبی محمّدعلیه السلام ولد فسمّاه محمّداً،فعرضه علی أصحابه یوم الثالث وقال:

هذا صاحبکم من بعدی وخلیفتی علیکم وهو القائم الّذی تمتدّإلیه الأعناق بالإنتظار وأنا امتلأت الأرض جوراً وظلماً خرج‏فملأها قسطاً وعدلاً.××× 3 إثباة الهداة: 431/6 ح 196. ×××

 

 

 

(23)

23 - عن رجل من أصحابنا قال: رأیت صاحب الزمان‏علیه السلام وکان مولده‏یوم الجمعة سنة 4 ***.256 إثباة الهداة: 431/6 ح 197. ×××

قال الشیخ الحر العاملی: قد روی الصدوق فی الکتاب المذکور)اکمال الدین( احادیث کثیرة جدّاً فی أنّ القائم‏علیه السلام ولد ورأه جماعةکثیرون فی حیاة أبیه وبعده، ورأوا منه براهین ومعجزات کثیرة لم أنقل‏کلّها )فینبغی حمل نفی الرؤیة علی الأغلبیة(.××× 1 إثباة الهداة: 434/6. ×××

 

(24)

24 - عن محمّد بن معاویة بن حکیم ومحمّد بن ایوب بن نوح‏ومحمّد بن عثمان العمری قالوا: عرض علینا أبومحمّدعلیه السلام ابنه ونحن‏فی منزله وکنّا اربعین رجلاً فقال:

هذا إمامکم من بعدی وخلیفتی علیکم اطیعوه ولاتتفرّقوا من‏بعدی فتهلکوا فی أدیانکم، أما إنّکم لاترونه بعد یومکم هذا،فما مضت الأیام قلائل حتّی مضی ابومحمّدعلیه السلام.××× 2 إثباة الهداة: 433/6 ح 204. ×××

أقول: قوله‏علیه السلام: أنّکم لاترونه بعد یومکم هذا للتغلیب××× 3 تغلیب نسبت به همان چند نفر و گرنه دیگران که عدّه زیادی آن حضرت را پس از آن زمان مشاهده نمودند. ×××؛ لأنّ محمّدبن عثمان رضوان اللَّه علیه مثلاً رأه‏علیه السلام بعد الیوم مراراً.

 

(25)

 25- أبوالأدیان قال: کنت أخدم الحسن بن علی‏علیهما السلام فدخلت إلیه فی‏علّته الّتی توفّی فیها، فکتب معی کتباً وقال: تمضی بهما إلی المدائن‏فإنّک ستغیب خمسة عشر یوماً فتدخل إلی سرّ من رأی یوم الخامس‏عشر، وتسع الواعیة فی داری وتجدنی علی المغتسل، قال أبوالأدیان:فقلت: یا سیدی؛ فإذا کان کذلک فمن؟ قال:

من طالبک بجوابات کتبی فهو القائم من بعدی.

فقلت: زدنی.

فقال: من صلّی علی فهو القائم بعدی.

فقلت: زدنی.

فقال: من أخبر بما فی الهمیان فهو القائم من بعدی وخرجت‏بالکتب إلی المدائن وأخذت جواباتها ودخلت سرّ من رأی‏یوم الخامس عشر کما ذکر لی‏علیه السلام، فإذا أنا بالواعیة علی داره،وإذا به علی المغتسل إلی أن قال: فلمّا صرنا بالدار إذا نحن‏بالحسن بن علی‏علیهما السلام علی نعشه مکفّناً، فتقدّم جعفر بن علی‏لیصلّی علی أخیه، فلمّا همّ بالتکبیر خرج صبی بوجهه‏سمرة؟؟، وبشعره قطط بأسنانه تفلج فجذب رداء جعفر بن‏علی وقال: یا عمّ؛ تأخرّ فأنا أحقّ بالصلاة علی أبی، فتأخّرجعفر وقد أربدّ وجهه، فتقدّم الصبی فصلّی علیه وذفن إلی‏جنب قبر أبیه ثمّ قال: یا بصری؛ هات جواب الکتابات الّتی‏معک، فدفعتها إلیه.

فقلت فی نفسی: هذه سنّتان بقی ما فی الهمیان )الحدیث(وفیه أنّه أخبر بما فی الهمیان.××× 1 إثباة الهداة: 434/6 ح 206. ×××

 

(26)

26 - عن أحمد بن اسحاق بن سعد الأشعری، عن أبی محمّد الحسن‏ بن علی‏ علیهما السلام فی حدیث قال: قلت:

یابن رسول اللَّه؛ فمن الإمام والخلیفة بعدک؟

فنهض‏ علیه السلام مسرعاً ودخل البیت ثمّ خرج وعلی عاتقه غلام کأنّ‏ وجهه القمر لیلة البدر، من أبناء ثلاث سنین، فقال:

یا احمد بن اسحاق؛ لولا کرامتک علی اللَّه وعلی حججه ماعرضت علیک ابنی هذا، إنّه سمی رسول اللَّه‏صلی الله علیه وآله وسلم وکنیه الّذی ‏یملأ الأرض قسطاً وعدلاً کما ملئت جوراً وظلماً.

یا احمد بن اسحاق؛ مثله فی هذه الاُمّة مثل الخضرعلیه السلام ومثله‏مثل ذی القرنین، واللَّه لیغیبنّ غیبة لاینجو فیها من الهلکة إلاّمن ثبّته اللَّه علی القول بإمامته ووفّقه للدعاء بتعجیل فرجه.

قال احمد بن اسحاق: فقلت له: فهل من علامة یطمئنّ إلیهاقلبی؟

فنطق الغلام‏علیه السلام بلسان عربی فصیح فقال: أنا بقیة اللَّه فی‏أرضه والمنتقم من أعدائه، فلاتطلب أثراً بعد عین یا احمدبن اسحاق.

قال احمد بن اسحاق: فخرجت مسروراً فرحاً، فلمّا کان من‏الغد عدت إلیه فقلت له: یابن رسول الله؛ لقد عظم سروری‏بما مننت به علی، فما السنة الجاریة فیه من الخضرعلیه السلام وذی‏ القرنین؟

فقال‏ علیه السلام: الغیبة یا احمد.

فقلت له: یابن رسول اللَّه؛ فإنّ غیبته لتطول؟

قال: أی والله؛ حتّی یرجع عن هذا الأمر أکثر القائلین به‏ فلایبقی إلاّ من أخذ الله عهده بولایتنا وکتب فی قلبه الإیمان ‏وأیده بروح منه.

یا أحمد بن اسحاق؛ هذا أمر من أمر اللَّه، وسرّ من سرّ الله، وغیب من غیب اللَّه، فخذ ما أتیتک، واکتمه وکن من الشاکرین‏تکن معنا غداً فی علیین.××× 1 إثباة الهداة: 423/6 ح 180. ×××

 

 

(27)

27 - لمّا ولد الخلف الصالح‏علیه السلام ورد من مولانا ابی محمّد الحسن بن‏علی‏علیهما السلام علی یدی أحمد بن اسحاق کتاب وإذا فیه مکتوب بخطّ یده‏علیه السلام- الّذی کالعاترد؟؟ به التوقیعات - :

ولد المولود فلیکن عندک مستوراً، وعن جمیع الناس مکتوماً،فأنا لم نظهره إلاّ للأقرب لقرابته والمولی لولایته أحییناإعلامک لیسرّک اللَّه کما سرّنا والسلام.××× 1 إثباة الهداة: 432/6 ح 202. ×××

أقول: هذا التوقیع یدلّ علی کمال قرابة احمد بن اسحاق رضوان الله علیه‏وکمال ولایته للأئمّة علیهم السلام.

 

(28)

28 - عن یعقوب بن منقوش قال: دخلت علی ابی محمّد الحسن بن‏ علی‏ علیه السلام وهو جالس علی دکان فی الدار وعن یمینه بیت علیه سترمسبّل. فقلت له: یا سیدی؛ من صاحب هذا الأمر؟ قال:

ارفع هذا الستر. فرفعته فخرج إلینا غلام خماسی له عشر أوثمان أو نحو ذلک، واضح الجبینین، أبیض الوجه، دری‏المقلتین، ششن؟؟؟ الکفّین، معطوف الرکبتین، فی خدّه الأیمن‏خال وفی رأسه ذوابة، فجلس علی فخذ أبی محمّد الحسن‏فقال: هذا صاحبکم ثمّ وثب فقال له: یا بنی؛ ادخل إلی الوقت‏المعلوم، فدخل البیت وأنا أنظر إلیه.

فقال: یا یعقوب؛ انظر من فی البیت، فدخلت فما رأیت‏أحداً.

ورواه الطبرسی فی أعلام الوری عن العیاشی.××× 2 إثباة الهداة: 425/6 ح 183. ×××

 

(29)

 29- قال المحدّث النوری فی »جنّة المأوی«: لایخفی أنّ مؤلّف تاریخ‏قم هو الشیخ الفاضل حسن بن محمّد القمّی وهو من معاصری‏الصدوق رضوان اللَّه علیه وروی فی ذلک الکتاب عن أخیه حسین بن علی بن‏بابویه رضوان اللَّه علیهم وأصل الکتاب علی اللغة العربیة ولکن فی السنةالخامسة والستّین بعد ثمان مائة نقله إلی الفارسیة حسن بن علی بن‏حسن بن عبدالملک بأمر الخاجا فخر الدین ابراهیم بن الوزیر الکبیر الخاجا عماد الدین محمود بن الصاحب الخاجا شمس الدین محمّد بن‏علی الصفی.

قال العلاّمة المجلسی فی أوّل البحار: أنّه کتاب معتبر ولکن لم یتیسّرلنا أصله وما بأیدینا إنّما هو ترجمته وهذا کلام عجیب؛ لأنّ الفاضل‏الألمعی الآمیرزا محمّد اشرف صاحب کتاب فضائل السادات کان‏معاصراً له ومقیماً بإصفهان وهو ینقل من النسخة العربیة بل ونقل عنه‏الفاضل المحقّق الآغا محمدعلی الکرمانشاهی فی حواشیه علی نقدالرجال فی باب الحاء فی إسم الحسن حیث ذکر الحسن بن مثلة ونقل‏ملخّص الخبر المذکور من السنخة العربیة.××× 1 بحار الأنوار: 233/52. ×××

 

(30)

برخی از آثار مؤلّف:

1 - تقریرات خمس

2 - تقریرات صلاة مسافر

3 - تقریرات اصول

4 - تلخیص کفایة الأصول ج 1

5 - تقریرات کفایة الأصول

6 - کارنامه مسیحیت

7 - منتخب اشعار حافظ

8 - علوم غریبه

9 - النور والظلمة فی سیرة السیدالحسنی والسفیانی

10 - معرفت اولیاء الله

11 - دیوان هجران

12 - چگونه از امام زمان‏علیه السلام تبلیغ کنیم؟

13 - شرح حاشیه

14 - حاشیه بر مکاسب

15 - شرح تجرید المراد

16 - مقالات

17 - چند گفتار

18 - رسالة الرجحان فی أفضلیة العترة من القرآن

19 - شعر اشک

20 - شناخت کمونیستها

21 - شرح حدیث الاجفال

22 - الشمسیة فی علم الأکسیر

23 - تقریرات خیارات ناتمام

24 - جزیرة الخضراء

25 - مردان سیاست در جستجوی عالم غیب!

26 - آیات المطاعن

27 - تشرّف در زمان غیبت

28 - لبس ثیاب السود

29 - رسالة الشمسیة

30 - الردّ علی التحقیق اللطیف

31 - نوادر الأخبار والآثار

32 - نبذة من حیاة السیدة السکینة بنت أمیرالمؤمنین ‏علیهما السلام

 

(31)

مطالب متفرقّه

چرا حضرت، خائفاً یترقب هستند/ص 31/(774)

سئوال: چرا حضرت، خائفاً یترقب هستند با آن‏همه قدرتی که آن‏حضرت در عصر ظهور دارند، چگونه با خائفاً یترقّب بودن آن‏حضرت سازگار است؟

جواب: آن حضرت الان نیز دارای ولایت مطلقه کلیه هستند ولی‏چون استفاده از آن با اذن خداوند است و ائمّه اطهار قبل از ظهورقدرت ولیت کلیه خود را برای همگان آشکار نکرده‏اند؛ لذا آن‏حضرت تا زمانی که از خداوند اذن ظهور صادر نشود از آن استفاده‏نمی‏کنند.

بنابراین خائفاً یترقّب بودن حضرت نه به خاطر نداشتن قدرت وولایت است بلکه به خاطر استفاده نکردن از آن قدرت است.

برای بیشتر روشن شدن مطلب می‏گوییم: تسخیر و اصلاح جهان ‏توسّط آن بزرگوار انجام می‏گیرد در حالی‏که این کار را نه هیچ یک ازائمّه‏ علیهم السلام و نه رسول خداصلی الله علیه وآله وسلم انجام ندادند. آیا اصلاح جهان توسط آن‏بزرگوار دلیل بر آنست که قدرت و ولایت آن حضرت از رسول‏خداصلی الله علیه وآله وسلم بیشتر است؟!

بدیهی است که این‏گونه نیست چون این برنامه را خداوند بر عهده‏امام عصر ارواحنا فداه گذارده، آن حضرت آن را اجرا می‏نمایند، با این‏که‏ رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم نیز دارای این قدرت بوده‏اند و اگر خداوند دستور می‏داد این برنامه را حضرت رسول اکرم‏ صلی الله علیه وآله وسلم در همان زمان انجام‏می‏دادند.

   آیه شریفه «ولو تقوّل علینا...»

دلیل بر این است که قرآن وحی الهی است و آیه قبل را که تنزیل من‏ ربّ العالمین است اثبات و تأکید می‏کند. قرآن از طرف خداوند نازل‏ شده و اگر سخن دروغی بر ما می ‏بست لأخذناه بالیمین؛ ما با قدرت اورا می‏گرفتیم و...

بنابراین «لو» در کلام خداوند »ولو تقولّل علینا« به این معنی است که‏چون پیامبر کلام خدا را به مردم رسانده است و به خداوند دروغ نبسته، «لأخنا منه بالیمین ثمّ لقطعنا منه الوتین» محقّق نشده است.

پس چون خداوند پیامبر گرامی خود را مؤاخذه نکرده است دلیل بر این است که قرآن کلام خداوند است نه دروغی که نعوذ بالله پیامبر آن رابه خداوند نسبت داده باشد.

بنابراین آیه شریفه »ولو تقوّل علینا« نه‏تنها منافات با وحی بودن قرآن‏ندارد بلکه دلیل بر این است که قرآن وحی الهی است.

 

(32)

مقصود عموم مسلمانان می‏باشند/ص 33/(774)

بسیاری از خطاباتی که به پیامبر اکرم‏ صلی الله علیه وآله وسلم در قرآن وارد شده مقصود شخص آن حضرت نیست بلکه مقصود عموم مسلمانان می‏باشند. مثلاًدر قرآن به آن حضرت خطاب شده «لاتدع مع الله إلهاً آخر فتلقّی فی‏جهنّم ملوماً مدحوراً»××× 1 سوره أسراء، آیه 39. ××× که بدیهی است که با علم و عصمت آن حضرت ‏و با آیه تطهیر و آیاتی دیگر تناسب ندارد.

بنابراین به هیچ‏وجه ممکن نیست که مقصود از آیه مذکور شخص‏ حضرت باشد و در روایتی از امام صادق ‏علیه السلام وارد شده است که‏فرمودند: إنّ الله تعالی بعث نبیه بإیاک أعنی واسمعی یا جارة، فالمخاطبة للنبی ‏صلی الله علیه وآله وسلم والمعنی للناس. پس هر چند خطاب به حضرت شده ولی ‏مخاطب واقعی مردم هستند نه آن حضرت.

همان‏گونه که در آیه شریفه «وما ینطق عن الهوی × إن هو إلاّ وحی ‏یوحی» تصریح شده به هر چیزی پیامبر اکرم‏ صلی الله علیه وآله وسلم تکلّم نموده و سخن ‏بفرمایند وحی الهی است و غیر آن نیست.

آنچه که بعضی از افراد را به شک یا تشکیک وادار ساخته، این است‏که گمان کرده‏اند مقصود از وحی فقط نازل شدن جبرئیل بر آن حضرت‏و دست دادن حالت خاصّ وحی به آن بزرگوار می‏باشد.

به این جهت دچار شک شده‏اند که گفتارهای عادی آن حضرت درخانه و غیر آن چگونه با وحی سازگار است.

در صورتی که اگر به معنای وحی و اقسام آن توجّه می‏نمودند ومی‏دانستند که نازل شدن جبرئیل و دست دادن حالت خاصّ وحی به آن‏حضرت یکی از موارد وحی است دچار این شبهه نمی‏شدند ومی‏دانستند که یکی از اقسام وحی، القاء از طرف خداوند بدون ایجاد شدن حالت خاصّ وحی.

برای آشنایی با اقسام وحی می‏توانید به کتب مربوطه مراجعه کنید.

 

 

(33)

در کتاب «عیون اخبار الرضا علیه السلام «روایت شده/ص 35/(774)

در کتاب «عیون اخبار الرضا علیه السلام «روایت شده که علی بن محمّد بن ‏جهم نقل کرده است که او گفته است:

وارد مجلس مأمون شدم و حضرت امام رضا علیه السلام در آنجا حضور داشتند. مأمون به آن حضرت گفت: یابن رسول الله؛ آیا عقیده شما این ‏نیست که انبیاء معصومند؟

حضرت رضا علیه السلام فرمودند: چرا.

مأمون در ضمن سئوال‏های خود پرسید: یا اباالحسن؛ پس آیه «عفا الله عنک لم أذنت لهم» چه معنی دارد؟

امام رضا علیه السلام فرمودند:

این از قبیل مثل معروف »به تو می‏گویم دیوار تو بشنو« است. دراین آیه خداوند به پیامبرش خطاب کرده ولی مقصود خداوندامّت او بوده است و همچنین آیه «لئن اشرکت لیحبطنّ عملک‏ ولتکوننّ من الخاسرین» و نیز آیه شریفه «ولولا أن ثبّتناک لقد کدت ترکن إلیهم شیئاً قلیلاً» اگر نبود که ما تو را ثابت قدم کرده‏بودیم چیزی نمی‏ماند که تو هم مقداری کمی متمایل به ایشان‏ می‏شدی».

مأمون گفت: درست فرمودی یابن رسول الله.

 

(34)

مغز فرمانده قلب/ص 36/(774)

مغز فرمانده قلب است و بضعة فرمانده مغز. بنابراین فرمانده کلّ ‏بدن بضعة است که به وسیله مغز، فرمان خدا را به سراسر جسم انسان‏می‏ رساند.

بضعة پاره‏ای کوچک از قلب است که در قلب قرار دارد و از نظرعلمی ثابت شده است بضعة که در قلب قرار دارد مغز را فرماندهی‏می‏کند و به همین جهت است که در روایات قلب از مغز مهمّتر شمرده‏شده است و به این نکته که بسیار مهم است متأسّفانه تاکنون اهمیت داده ‏نشده است.

 

(35)

 

   یرث الأخ أخاه فی الأظلّة/ص 37/(774)

   یرث الأخ أخاه فی الأظلّة

1 - دلیل بر نظم زمانی است بین عالم اظلّه و عالم ما.

2 - دلیل بر عدم نظم مکانی است بین دو عالم

3 - وقتی که اخوّت در آن عالم ثابت شد ازدواج و.. ثابت می‏شود.

4 - وجود واقعی انسان همان وجود اظلّه‏ای اوست.

5 - در زمان ظهور وجود اظلّه‏ای افراد شناخته می‏شود.

6 - کسانی که در زمان غیبت به ظهور شخصی رسیده‏اند از وجود اظلّه‏ای خود استفاده می‏کنند.

7 - ارث یکی از احکامی است که در زمان ظهور بر طبق عالم اظلّه‏ جاری می‏شود والاّ جریاناتی؟؟؟ دیگر نیز واقع می‏شود که تصریح به ‏همه آن‏ها حرام است.

 

 

 

(36)

معنای ذنب/ص 38/(774)

1 - ذنب به معنای گناه است نه ترک اولی

2 - مقصود از ذنب، ذنب شیعیان است نه ذنب پیامبر اکرم‏ صلی الله علیه وآله وسلم.

3 - طبق روایتی که نور الثقلین از امام صادق‏علیه السلام نقل کرده است از آن‏حضرت نه‏تنها ذنب صادر نشده است بلکه هیچگاه اراده و تصمیم به‏انجام گناه هم نداشته‏اند.

4 - اگر بگوییم از آن حضرت ترک اولی صادر شده است هیچگونه ‏مدرک صحیح از احادیث بر این مطلب نداریم

5 - نه تنها مدرکی بر صحّت آن نداریم بلکه روایات زیادی برخلاف‏آن داریم.

6 - اگر قائل شویم از آن حضرت ترک اولی صادر شده مقام آن‏ حضرت را تا سطح انبیاء عظام دیگر - ولو از جهت ترک اولی – تنزّل ‏داده ‏ایم.

7 - حضرت امام صادق‏ علیه السلام برای اینکه مطلب تأکید فرموده باشند – تا دشمن ‏پرستان و وهابی ‏منشان نیز باور کنند - قسم یاد فرموده‏اند که‏ پیامبر اکرم‏ صلی الله علیه وآله وسلم گناهی انجام نداده‏اند بلکه مقصود از مغفرت ذنب، گناه‏ شیعیان امیرالمؤمنین‏ علیه السلام است.

(37)

ذنب به سکون نون به معنای دنباله/ص 39/(774)

1 - ذنب به سکون نون به معنای دنباله در لغت اصلاً وجود ندارد بلکه‏آنچه که به معنای دنباله است ذَنَب است که جمع آن اذناب می‏باشد نه‏ ذنْب که جمع آن ذنوب است.

2 - لیغفر خود دلیل و قرینه بر آنست که مقصود از ذنب گناه است نه‏دنباله.

3 - لیهدیک نیز دلیل و قرینه واضح بر آنستکه مقصود از ذنب چست.

4 - اگر ذنب را به معنای گناه نگیریم باید در لیغفر نیز تصرّف کنیم وآن را به معنای لیقطع و امثال آن بگیریم یعنی آنچه را که به دنبال تو می‏گویند قطع می‏شود یا تمام می‏شود.

5 - در روایات تصریح شده است که ذنب به معنای گناه است ای ذنب ‏امّتک وچنانچه در تفسیر آیات به دنبال روایات متواتره بگردیم اکثر آیات بی ‏تفسیر خواهد ماند و لذا باید به تفسیر آیات به آیات دست ‏بزنیم تا در نتیجه بین ذنْب و ذنَب فرق نگذاریم.

6 - انّا فتحنا چون متحقّق الوقوع بوده است به صورت ماضی می‏باشد و خود وعده فتح مکه در آینده است. اگر این وعده باعث حرف و دنباله ‏شده است پس ما تقدّم یعنی چه؟ زیرا اگر مقصود از حرف مردم نسبت‏ سحر و جنون و امثال آن باشد که مسلّم نیست زیرا حرفها همچنان ادامه ‏داشت و قطع نشد و اگر همان تأخیر در فتح مکه مقصود بوده که قبل از نزول انّا فتحنا و وعده فتح این حرفها نبوده پس ماتقدّم معنی ندارد.

7 - لیغفر ذنْبک ای ذنب امّتک در آیات دیگر نمونه دارد مانند استغفرلذنبک آیا این جا هم ذنبک و آیه معنای دنباله می‏گوید.

8 - ذنَب در لغت به معنای دُم است و دم با آنچه که به دنبال دیگران ‏می‏گویند فرق دراد به ستاره دنباله‏دار هم که ذوذنب گفته می‏شود چون‏ مثل دم است دنباله ‏دار یا دم دار گفته می‏شود این چه ربطی دارد به‏حرفی که به دنبال کسی گفته می‏شود آیا در لسان عرب نمونه‏ای وجود دارد که به حرفی که پشت سر کسی نمی‏زنند ذنب به معنای دنباله اطلاق ‏می‏شود آیا این تفسیر به رأی نیست؟!

 

(38)

بحثی دربارهء تشرّفات/ص 41/(774)

بسم الله الرحمن الرحیم

تشرفات و ملاقاتهایی را که در عصر غیبت به محضر مبارک حضرت امام عصر عجّل الله تعالی له الفرج واقع می شود، می توانیم به عنوانهای مختلف به چند دسته تقسیم کنیم:

1- تشرفّاتی که بر اثر اضطرار و ایجاد حالت انقطاع برای بعضی از افراد در بیابانها یا مبتلا گردیدن به گرفتاری ها و مرضهای هلاک کننده، واقع شده است.

2- تشرفّاتی که بر اثر تلاوت بعضی از ختوم قرآنی و یا خواندن بعضی از ادعیه شریفه، نورانیتی هرچند موقت در خواننده آن آیات یا ختومات ایجاد گردیده و سبب تشرف شده است.

3- تشرفّاتی که نه در اثر اضطرار و نه با خواندن بعضی از ختومات ؛ بلکه بر اثر عمل نمودن به وظائف شرعی و دقت در تحصیل و به دست آوردن رضایت آن بزرگوار که سبب شده است بعضی از افراد به حضور آن بزرگوار راه یابند و بلکه در برخی از موارد حضرت به نزد آنان تشریف ببرند. مانند جریان شخص قفل ساز که در کتاب نجم الثاقب و کتابهای دیگر نقل شده است.

4- تشرفّات اصحاب و یاران خاص آن بزرگوار که محضر آن بزرگوار را درک می کنند. مانند حضرت خضر و الیاس، و  از سایر مردم مانند جریان هالو – که در کتابها نقل شده است – بر اثر تشرف و حضور یافتن آنان به خدمت آن بزرگوار احساس وحشت و تنهایی از آن حضرت دور می شود.

با توجه به اینگونه تشرفات، بدیهی است در میان سه دسته از تشرفات که برای عموم افراد ممکن است واقع شود، بهتر است که انسان بهترین و مهمترین وسیله تشرف را فراهم آورد و آن، کسب رضایت کامل آن حضرت می باشد.

جالب توجّه است که حضرت ولی عصر عجل الله تعالی له الفرج دربعضی از تشرفات ، ما را به آنچه گفتیم راهنمایی فرموده اند.

در تشرفی که برای جد اینجانب ، روحانی متقی مرحوم حاج سید محمدباقر مجتهد سیستانی واقع شده، حضرت به ایشان فرمودند:

چرا خودتان را برای دیدار ما اینگونه به زحمت می اندازید ، مانند این باشید تا ما به دیدار شما بیاییم.

و اشاره می فرمایند به جنازه بانویی که در زمان کشف حجاب ، هفت سال از خانه خارج نشده بود.

جریان تشرف ایشان ـ که بر اثر قرائت زیارت عاشورا در چهل روز جمعه و هر جمعه در یک مسجد واقع شده ـ در کتابهای متعدد نقل شده که به این جهت از نقل کامل آن خودداری می کنیم.

بنابر این هر چند ممکن است اضطرار و حالت انقطاع یا انجام بعضی از ختومات سبب ایجاد نورانیت موقت و وسیله تشرف به محضر مبارک حضرت بقیة الله الاعظم ارواحنا فداه را فراهم آورد، ولی آنچه بهتر است این است که انسان درصدد کسب رضایت کامل آن بزرگوار باشد تا به وسیله کسب نورانیت و صفای بیشتر ، آن امام رئوف و مهربانتر از پدر نیز طالب دیدار فرزند مهجور و هجران دیده خود را داشته باشند.

توفیق کسب رضایت حضرت امام زمان عجّل الله تعالی فرجه الشریف را برای شما و همه دوستداران آن بزرگوار آرزومندیم.

(39)

تشرّفات/ص 42/(774)

س: اگر خداوند در عصر غیبت، راضی به غایب بودن امام زمان ارواحنا فداه هست، چرا ما برای ظهور آن حضرت دعا کنیم؟

ج: هیچگاه خداوند راضی به غیبت امام عصر ارواحنا فداه نبوده و نیست. و غایب بودن آن حضرت به خاطر مشیت خداوند است ،‌نه رضایت او.

ما باید میان مشیت الهی و رضایت الهی فرق بگذاریم . اگر توجه داشته باشیم که ملاک مشیت خداوند با ملاک رضایت خداوند فرق می کند،‌ بسیاری از سئوالات اعتقادی حل شده و پاسخ آنها روشن می شود.

همانگونه که می دانیم ، غیبت امام عصر عجل الله تعالی فرجه همراه با ادامهٔ ظلم و ستم جهانی و سیطرهٔ کفر بر جهان می باشد و خداوند هیچگاه راضی به ظلم و ستم در سراسر گیتی و تسلط کفار بر جهان نیست؛ زیرا  آگاه از همهٔ ستمهایی است که بر مردم مظلوم جهان وارد می شود.

اینها بر اساس رضایت و خشنودی خداوند نیست، بلکه بر اساس مشیت الهی است و  مشیت خداوند بستگی به اعمال مردم دارد، و اگر مردم رفتار خود را عوض کنند خداوند هم مشیت خود را تغییر خواهد داد :

«إنّ الله لایغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بأنفسهم».

خداوند آنچه بر قومی وارد می شود تغییر نخواهد داد تا آنها آنچه در نفس هایشان هست تغییر دهند.

برای روشن شدن فرق میان مشیت و رضایت،‌مثالی را بیان می کنیم :

اگر پدر و مادری فرزند خود را به بیمارستان برده و او را زیر تیغ جرّاحی قرار دهند هرچند این کار را با اراده و مشیت خود انجام می دهند ولی هیچگاه از آن راضی و خرسند نیستند. یقیناً آنها دوست دارند که فرزندشان سالم بود و نیازی به بیمارستان و جراحی پیدا نمی کرد.

رضایت خداوند هم در این بوده که همهٔ مردم راه هدایت را می پیمودند و به ظلم و ستم نمودن به یکدیگر نمی پرداختند، ولی متأسفانه بر اثر رفتار شرار ناس و عموم مردم، دوران غیبت رقم خورده و ادامه یافته است . در حالی که خداوند مردم را برای زمان غیبت نیافریده بلکه فرموده است :

إنّا ارسلنا رسلنا بالبینات لیقوم الناس بالقسط.

ما رسولان خود را با نشانه های آشکار فرستادیم تا مردم خود به عدالت رفتار نمایند.

متأسفانه مردم برخلاف اراده و رضایت الهی به ظلم و ستم پرداختند و خشنودی خداوند را در نظر نگرفتند و جهان و جهانیان را بر خلاف رضایت الهی به ظلم و ستم گرفتار ساختند.

 

(40)

مرحوم حاج محمّد یزدی/ص 46/(774)

مرحوم حاج محمّد محمّدی یزدی از جمله کسانی بود که به صورت مکاشفه ومشاهده محضر مبارک حضرت بقیة الله الأعظم ارواحنا فداه را درک کرده بود وگاهی به نحو هدایت خاصّه راجع به بعضی از امور راهنمایی شده بود. آن‏ مرحوم برای این جانب نقل کردند که در یکی از سفرهایشان به بارگاه حضرت‏ ثامن الحجج حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام پس از بیتوته در یکی

 از شبهای ‏جمعه در آن حرم مطهّر آن حضرت و از آن بزرگوار خواستم مرا راهنمایی نموده‏و به سوی مجلس دعای ندبه‏ای که مورد توجّه و عنایت هدایت شوم. پس ازادای نماز صبح از حرم مطهر خارج شدم و از طرف مسجد گوهرشاد وارد بازاربزرگ شده و قصد داشتم از طرف منزل آیة الله قمی بروم به راه ادامه دهم تا ببینم‏چه پیش می‏آید.

قبل از آنکه به منزل معظّم له برسم، اوّل کوچه میرعلم خان صدایی شنیدم که به‏ من فرمودند: از این طرف. من مسیر خود را تغییر داده و وارد کوچه میرعلم خان‏شدم تا به منزل آقای حاج سید محمّد جواد مجتهدی‏ رحمه الله که قبلاً هیچگونه‏آشنایی با ایشان نداشتم، رسیدم از رفت و آمد افراد متوجّه شدم در آنجا مجلس ‏منعقد است وارد منزل شده و در مجلس دعای ندبه آنجا شرکت کردم و درک ‏کردم آنچه را که از حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام خواسته بودم به این‏ صورت بدست آوردم.

و همین جریان باعث رفاقت و آشنایی صمیمانه با ایشان شد که همیشه در سفرهایی که به مشهد مقدّس مشرّف می‏شدم نزد ایشان  می‏ رفتم.

در یکی از روزهای جمعه، مرحوم حاج محمّد یزدی در همان مجلس دعای ‏ندبه، محضر مبارک حضرت بقیة الله الأعظم ارواحنا فداه مشرّف می‏شوند.

 

 

 

 

(41)

پرسش و پاسخ پیرامون امکان تشرّف به محضر امام عصر ارواحنا فداه/ص 48/(774)

 س: در زمان غیبت صغری که یقیناً تشرّف خدمت امام عصر ارواحنا فداه آسانتر از زمان غیبت بوده، افراد بزرگی مانند شیخ صدوق ـ که به دعای آن حضرت به دنیا آمده ـ خدمت آن بزرگوار تشرف نداشته است، چگونه ممکن است در زمان غیبت، افرادی که با مرحوم صدوق قابل مقایسه نبوده و نیستند، خدمت امام زمان ارواحنا فداه تشرف داشته باشند؟

ج: با اندکی دقت پاسخ این سئوال روشن است.

زیرا اولاً از کجا می دانید که مرحوم شیخ صدوق ، خدمت آن حضرت شرفیاب نشده است . اگر آن بزرگوار خواب خود را در ارتباط با نوشتن کتاب «اکمال الدین» نقل نمی کرد، ما نمی دانستیم که آن بزرگوار در عالم رؤیا خدمت آن حضرت مشرف شده است.

شاید مرحوم شیخ صدوق کراراً خدمت امام زمان عجّل الله تعالی فرجه شرفیاب شده ولی برای هیچکس نقل نکرده است .

ثانیاً : بسیاری از افرادی که در عصر غیبت کبری خدمت آن حضرت تشرف حاصل نموده اند،‌ بر اثر «اضطرار» بوده است که در مشکلات شدید مانند گم شدن در بیابان و نزدیک شدن هلاکت آنان و یا وقوع موارد دیگر ، ‌به امام زمان ارواحنا فداه متوسل شده و نجات یافته اند.

بدیهی است کسی که بر اثر اضطرار و ایجاد «حالت انقطاع» خدمت حضرت مشرف شود، لازم نیست در ردیف مرحوم شیخ صدوق و یا قابل مقایسه با آن بزرگوار باشد.

 

 26/03/99پرینت شد

 

 

تا آخر ص 48 در تاریخ 21 / 1 / 1404 در برنامه جستجوی 2 المنجی بارگزاری شد.

 

اتمام

 

جدید

تشرّفات/ص 50/(774)

اقسام تشرّفات:

1- تشرّف در خواب

2- تشرّف بین الیقظة والمنام

3- تشرّف در مکاشفه

4- تشرّف در بیداری

5- تشرّف روحی.

 

علل تشرّفات:

1- درماندگی و ماندن در بیابانها اعمّ از اینکه متوسل به آن حضرت شده باشند مانند  و یا نشده باشند مانند جریان تشرف جوان ناصبی در بیابان .

2- مرضهای سخت و شفاگرفن از آن حضرت مانند جوان کاشانی در وادی السلام .

3- اذکار و اورادی که مخصوص این موشوع مانند آیه نور.

4- متوجه شدن آمدن حضرت در امکنه خاصه و بقاع متبرکه بوسیله جفر و امثال آن مانند تشرّف مرحوم مشیر در حرم حضرت امام رضاعلیه السلام.

5- تشرّف خدمت آن حضرت بواسطه داشتن زهد و تقوی و سنخیت مانند تشرف مرد قفل فروش.

6- تشرّف خدمت آن حضرت بخاطر مداومت به رفتن مسجد سهله و جمکران

7- ائمّه‏ علیهم السلام دارای مقامات ظاهریه و واقعیه هستند ظهور اهلبیت‏ علیهم السلام به صور بشری از مقامات ظاهریه آنان است مسئله خلافت، حجّیت، معصومیت وامثال آن همه از مقامات ظاهریه است حضرت امیرالمؤمنین‏علیه السلام می‏فرمایند: ظاهری امامة وباطنی غیب لایدرک

همانطور که در مقام مادّی و جسمانی به صور بشری البته در سطح اعلای آن ظاهر شده‏اند، در مرتبه معنوی نیز.

22/08/1404

 

 

 

تشرّف زنان/ص 52/(774)

در این باب است که والده مرحوم حاج سید علی اصغر شهرستانی آن حضرت را در راه سامرّا می‏بیند ولی‏نمی‏شناسد.

سید ثقه جلیل، متعبّد فاضل، سید علی اصغر شهرستانی معاصر رحمه اللَّه نجل العالم الربّانی السید محمّدتقی الشهرستانی نزیل کربلا ما را خبر داد که والد مرحوم با علویه والده طاب ثراهما به زیارت عسکریین‏علیهما السلام‏مشرّف شدند.

در یک شقّ کجاوه، والده با طفل رضیعی که داشت و در شقّ دیگر مرحوم آقا علی اخوی و دو طفل دیگر ازاخوه بودند و والد مرحوم با بقیه زوّار و در راه متفرّق بودند تا به سه فرسخی سامره رسیدند. مالی که کجاوه برآن بود، از رفتن واماند و اندک اندک از قافله عقب افتاد تا آن که ایستاد و مکاری عقب آن حیوان راه می‏رفت،مکاری چون دید آن حیوان ایستاد، به نهایت اضطراب، مضطرب شد، زیرا؛ در آن زمانها راه مخوف بود. نزدعلویه والده آمد و گفت: علویه! حیوان وامانده و راه مخوف است. به اجداد طاهرینت متوسّل شو که غیر از ائمّه‏طاهرین‏علیهم السلام از دزدها خلاص و مناص و ملجایی نیست.

والده با شنیدن این مطلب جزع و فزع نمود و به اجداد طاهرینش صلوات اللَّه علیهم اجمعین استغاثه کرد. درآن بین که او به این حال بود، ناگاه سیدی نورانی که آثار ابّهت و جلال از او ظاهر بود، از بین آن تلال و وهال بالباس‏های سفید فاخری که در بر داشت، ظاهر شد و نظر حادّی به آن حیوان که کجاوه بر آن بود، نمود، تبسّمی‏فرمود و غایب شد.

ناگاه آن حیوان که عاجز و از رفتن بازمانده بود، کأنّه دو بال درآورد و به احسن وجه و اسرع وقت می‏رفت. تااین که مدّتی قبل از زوّار وارد سامرّه شدند، به قافله مرور ننمودند، به احدی از زوّار عبور نکردند و بر خانه‏ای‏وارد شدند که پسر عمّ ما حجّت الاسلام حاج میرزا محمّد حسین شهرستانی منزل نموده بود و قبل از ورود زوّاربه زیارت مشرّف شده بودند. چون دیدند والده قبل از زوّار وارد شده، تعجّب نموده، گفتند: چگونه قبل از زوّارقبل از قافله و تنها وارد شدید؟

مدّتی بعد از آنها والد مرحوم با زوّار وارد شدند و به جهت عدم اطّلاعاشان به حال کجاوه در نهایت‏تشویش بودند، همه از این معجزه باهره تعجّب نمودند و مسرور شدند. والحمد للَّه.(814)

(814)العبقری الحسان : 2 / 553.

22/8/1404

تشرّف و توصیه حضرت به زن و فرزند/ص 54/(774)

مشهدی علی اکبر طهرانی در مسجد جمکران قم به آن بزرگوار غایب از انظار متوسّل می‏شود و اثر می‏بیند.

در انوار المشعشعین(862) که در تاریخ قم و از تألیفات جناب آقا شیخ محمد علی، یکی از علمای معاصرین، ازآقا سید عبدالرحیم که خادم آن مسجد است، حکایت نموده، گفت: در سال وبایی، سنه هزار و سی صد و بیست‏و دو، بعد از گذشتن وبا، روزی به مسجد جمکران رفتم، دیدم مرد غریبی آنجا نشسته، احوال او را پرسیدم.

گفت: ساکن دارالخلافه طهرانم و اسمم، مشهدی علی اکبر می‏باشد، من در طهران از قبیل دخانیات کاسبی‏می‏کردم و خرید و فروش داشتم. آخر الامر به جهت آن که به مردم نسیه داده بودم مایه من تمام گشت؛ وبا که‏آمد، آنها مردند و لذا دستم تهی گشت. به قم آمدم و اوصاف این مسجد را شنیدم، بنابراین آمدم این جا بمانم تاشاید حضرت حجّت‏علیه السلام نظری بفرماید و حاجاتم را برآورد.

سید عبدالرحیم نقل کرد: سه ماه این جا ماند و مشغول عبادت بود، ریاضت‏های بسیار از گرسنگی، عبادت‏نمودن و گریه کردن کشید، روزی به من گفت: قدری کارم اصلاح شده، لکن هنوز به انجام نرسیده، به کربلامی‏روم.

روزی از شهر طرف مسجد جمکران می‏رفتم، در بین راه دیدم پیاده‏ای به کربلا می‏رود، شش ماه سفر اوطول کشید، لکن بعد از شش ماه یک روزی از مسجد جمکران طرف شهر می‏رفتم؛ دیدم همان شخص از کربلاآمده؛ در همان موضعی که وقت رفتنش او را دیده بودم. وقت آمدنش هم، در همان موضع، او را دیدم، با هم‏تعارف نمودیم، گفت: در کربلا معلومم شد که انجام مطلبم در مسجد جمکران داده می‏شود، لذا به مسجدمی‏روم. به مسجد آمد.

ایضاً در این دفعه دوّم هم، دو سه ماه ماند و مشغول ریاضت کشیدن و عبادت بود، تا آن که ششم یا پنجم‏ماه مبارک رمضان بود که از مسجد، طرف شهر آمد که به طهران برود، او را به خانه آوردم، شب را در منزل من‏ماند و گفت: حاجتم برآورده شد.

گفتم: به چه طریق برآورده شد؟

گفت: چون تو خادم مسجدی برایت نقل می‏کنم، حال آن که برای احدی نقل نکردم.

چنین نقل کرد:

با کسی از ده جمکران قرار کرده بودم، روزی یک گرده نان جو به من بدهد، پولش که جمع شود به او بدهم‏روزی رفتم، گفت: دیگر نمی‏دهم، من به کسی ابراز نکردم، چهار روز چیزی نداشتم بخورم، مگر آن که از علف‏کنار جوی می‏خوردم، تا آن که اسهال گرفتم، بی حال شدم و دیگر قوّت برخاستن نداشتم، مگر برای عبادت که‏قدری به حال می‏آمدم. نصف شب دیدم طرف کوه دوبرادران روشن و نوری ساطع شد، به حدّی که تمام بیابان‏روشن گشت.

یک مرتبه کسی را پشت درب حجره دیدم؛ مثل این که در را حرکت بدهد و منزلم هم در یکی از حجرات‏بیرون مسجد بود، در حال ضعف برخاستم و در را باز کردم، سیدی با جلالت قدر دیدم، سلام کردم، هیبت او مراگرفت و نتوانستم سخنی بگویم؛ آمد، نزد من نشست و بنا به صحبت کردن نمود.

بعد از آن به من فرمود: جدّه‏ام، فاطمه‏علیها السلام نزد پیغمبر شفیع شد که پیغمبر حاجت تو را برآورد، جدّم به من‏حواله نمودند؛ حضرت فرمودند: به وطنت برو که کارت خوب می‏شود و پیغمبرصلی الله علیه وآله وسلم فرموده: برخیز برو! اهل‏و عیال تو منتظراند و بر آنها سخت می‏گذرد.

پیش خود خیال کردم باید این بزرگوار، حضرت حجّت‏علیه السلام باشد، عرض کردم: سید عبدالرحیم خادم این‏مسجد چشمش نابینا شده، شفایی به او بدهید.

فرمود: صلاح او همان است که به این طریق باشد و به من فرمودند: بیا برویم در مسجد نماز کنیم.

با حضرت برخاستم از حجره بیرون آمدیم و نزدیک چاهی رسیدم که نزدیک درب مسجد و پای آن عمارت‏است. دیدم شخصی از چاه بیرون آمد، حضرت با او تکلّماتی نمود که نفهمیدم.

بعد به صحن مسجد رفتیم. دیدم کسی از میان مسجد بیرون آمد و ظرف آبی در دستش بود. به آن حضرت‏داد، وضو گرفتند، به من هم فرمودند: از این آب وضو بگیر! و من هم از آن ظرف وضو گرفتم، داخل مسجدشدیم، به او عرض کردم: یابن رسول اللَّه! چه وقت ظهور می‏کنید؟

حضرت از روی تشدّد فرمودند: تو را به این سؤال‏ها نمی‏رسد.

عرض کردم: می‏خواهم از یاوران شما باشم.

فرمودند: هستی، لکن تو را نمی‏رسد که از این گونه مطالب سؤال کنی، به یک مرتبه از نظرم غایب شدند وصدای آن حضرت را از میان چاهی که پای قدمگاه می‏باشد، در صفّه‏ای میان مسجد شنیدم که فرمودند: به وطن‏برو که اهل و عیالت منتظرت می‏باشند و اظهار داشت عیالم هم، علویه می‏باشد، انتهی.(863)

 

862) المشعشعین فی ذکر شرافة قم والقمیین: 1 / 473 - 475.

863) العبقری الحسان: 6 / 797.

 

22/8/1404

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

راجع به تشرّفات/ص 59/(774)

 

   در ص 4 انتقاد نموده از بعض علماء که تشرّفات افراد را به محضر مبارک امام زمان‏علیه السلام نقل کرده و ادّعا کرده‏اند که تعداد تشرّفات به قدری‏زیاد است که موجب علم و یقین به وقوع تشرّف به خدمت آن بزرگوار می‏شود.

   ایشان این‏همه تشرّفات را قبول نداشته و نوعاً خدشه در آن‏ها می‏کند و می‏گوید: کثرت این‏ها را موجب علم به صحّت آن‏ها بدانیم صرف‏ادّعاست. در عین حال خودش تشرّفی را نقل می‏کند از شخصی به نام عموحسین چون به ایشان اطمینان دارد و تشرّف عموحسین را می‏پذیرد.

   در ص 7 تصریح کرده است که توقیع شریف صریح در عدم امکان مشاهده است و استدلال نموده به فرمایش حضرت »فقد وقعت‏الغیبة التامّة« و گفته است: »فلایمکن الرؤیة فیها لأحد«.

   اوّلاً استدلال به جمله »فقد وقعت الغیبة التامّة« ناتمام است؛ زیرا عبارت نسخه‏بدل دارد در بعضی از نسخ فقد وقعت الغیبة الثانیة ذکرشده،(384) از این‏رو در تمام مواردی که در جزوه استدلال شده است به کلمه غیبت تامّه خالی از نقص نیست.

   و ثانیاً بر فرض که عبارت توقیع شریف »فقد وقعت الغیبة التامّة« باشد باز استدلال او صحیح نیست؛ زیرا گفته است معنی توقیع می‏شود: أنّه‏وقعت الغیبة التامّة فلایراه أحد إلی یوم ظهوره علیه السلام بعد طول الأمد وقسوة القلوب و امتلاء الأرض جوراً وحین ذاک یراه کلّ أحد من حضره‏حوله بلامانع.

   این استنتاج نیز صحیح نیست؛ زیرا لازم می‏آید از آن که صدر و ذیل توقیع شریف باهم منافات داشته باشند.

   زیرا بنابر این استنتاج صدر توقیع می‏فرماید تا وقتی‏که ظهور عمومی نشده است کسی خدمت آن حضرت شرفیاب نمی‏شود حتّی وقتی‏که‏صیحه و خروج سفیانی واقع شده باشد.

   و ذیل توقیع می‏فرماید: مدّعی مشاهده را قبل از خروج سفیانی و صیحه کذّاب مفتر است یعنی پس از خروج سفیانی و صیحه تا قبل از ظهورعمومی مدّعی مشاهده کذّاب و مفتر نیست در صورتی که فاصله زمانی که بعد از خروج سفیانی و ظهور هست جزو زمان غیبت تامّه است. اگرغیبت تامّه است چطور می‏شود در این برهه از زمان بعضی از افراد خدمت آن حضرت شرفیاب شوند و حال آن‏که شما گفتید فلایراه احد إلی یوم‏ظهوره.

   پس اگر توقیع شریف را آن‏طور که وی فهمیده است معنی کنیم صدر و ذیل روایت نسبت به زمانی‏که سفیانی خروج کرده باشد و هنوزحضرت ظهور نفرموده باشند تعارض پیدا می‏کند.

   ص 10: قال ص 10: فنقول: أنّه یقع التعارض بین التوقیع و بین الحکایات الکثیرة الّتی ادّعی تواترها وجه التعارض أنّ الحکایات تحکی عن‏تحقّق الرؤیة والمشاهدة فی الغیبة الکبری والتوقیع الشریف ینفیها، فالتوفیق بینهما مشکل جدّاً یصعب حلّها، ومن هنا تعرّض بعض العلماء لرفع‏التعارض والإشکال بأجوبة واحتمالات لایخلو کلّها عن ضعف واختلال وها أنا اتعرّض أوّلاً بما أفاده الفاضل النوری‏رحمه الله فی رفع التعارض فی آخرجنّة المأوی ثمّ نردفه ما کتبه بعض المعاصرین فی المقام وأذکر ما خطر ببالی من النقد والإیراد...

   أقول: لا معارضة بین التوقیع الشریف وبین الحکایات الکثیرة حدّ التواتر ولانحتاج إلی رفع التعارض بینهما؛ لأنّا إذا فهمنا المراد من التوقیع‏الشریف وأدرکنا ما هو المقصود من کلمات الإمام علیه الصلاة والسلام وعجّل اللَّه تعالی له الفرج نری أنّه لایکون بینهما تعارض بل کلّ واحد منهمایویدان الاُخری.

   قال فی ص 7:

   الغیبة الی موت السمری کانت ناقصة ونقصان الغیبة لایتصوّر إلاّ بأن یکون الرؤیة فیها )الغیبة الصغری( مقصوراً وممکناً، وأمّا بعد هذا فإنّماوقعت الغیبة التامّة فلایمکن الرؤیة فیها لأحد.

   أقول: ما الدلیل علی هذا التصوّر ولمَ انحصرت الفرق بین الغیبة الصغری والکبری بأن یکون الرؤیة فی الغیبة الصغری ممکناً وفی الغیبةالکبری لایمکن ممکناً، مع أنّ الفرق بینهما من جهات عدیدة من أهمّها وجود السفراء العظام فی الغیبة الصغری والعجب من هذا المحقّق النحریرحیث قال فی ص 7: أنّ الفرق بین الغیبتین هو إمکان الرؤیة فی الغیبة الصغری وعدم إمکانها فی الغیبة الکبری ولایتصوّر فی الفرق بین الغیبة الناقصةوالتامّة إلاّ ما ذکر من الفرق الواحد بینهما.

   وقال فی ص 8 فی الفرق بین الغیبتین: الفرق الجوهری علی ما یظهر من التوقیع الشریف أمران:

   الأمر الأوّل: الوصایة وعدمها فقبل موته کان له‏علیه السلام نوّاب و سفراء، فالمشهور بینهم إلاّ أنّهم الأربعة الّذین کانوا مرجعاً للشیعة حین ذاک، وأمّابعد موت السمری فأعلن الإمام‏علیه السلام بتمام الوصیة بقوله: فلاتوص إلی أحد، ففی هذا الیوم سدّ باب الوصایة وإلی یومنا هذا ما اختلف فیه أحد منّا.

   والأمر الثانی: هو تمام الغیبة وعدم ظهوره‏علیه السلام، فتمام الغیبة؟؟؟

   ص 56 در فرق میان مکاشفه و مشاهده گفته است: اگر جریانی واقع شد و بعضی آن را دیدند و بعض دیگر ندیدند، این دلیل بر اینست که‏جریان در مکاشفه واقع شده است نه مشاهده.

   ص 90 ذکر کرده است که شیخ طوسی قائل به عدم جواز مشاهده است و خودش در ص 58 ذکر کرده که شیخ طوسی باب مستقلّی درباره‏کسانی‏که آن حضرت را دیده و نشناخته و یا بعد از تشرّف شناخته‏اند ذکر کرده است.

   در ص 60 گفته است: القسم العاشر من أقسام القصص والحکایات هو مشاهدته‏علیه السلام بالعیان حقیقة لا مکاشفة مع حصول المعرفة حین‏الرؤیة بلاوجود خدشة فی السند وهذا القسم مع کونه قلیل الوجود لعلّه لیس بعادم المثال؟؟؟... إلی أن قال: والنتیجة أنّ ما جاء به الفاضل النوری من‏أنّ التوقیع خبر واحد فلایعارض تلک الوقایع والقصص الّتی یحصل القطع عن مجموعها لیس بصحیح لأنّ المعارض مع التوقیع الشریف هو القسم‏العاشر من القصص ولیس هو بحدّ من الکثرة حتّی یوجب القطع بالمشاهدة ویکون سبباً لرفع الید عن التوقیع الشریف علی ما ذکره.

   این جمله صریح در امکان تشرّف با معرفت که زمان غیبت بلکه تصریح بر وقوع آنست. البتّه می‏گوید: این جریانات به حدّی از کثرت نیست‏که سبب رفع از توقیع شریف شود ولی در ص 82 أمّا التوقیع الشریف... ص 82 أن العرف یحکم أن... عمو حسین حضرت را مشاهده نموده چون‏مورد اعتماد نویسنده است در حالی‏که مکرّر نقل کرده است که توقیع صریح است در عدم امکان تشرّف در زمان غیبت مثل ص 82 و ص 84 .

      قال فی ص 8 :

   أنّ التوقیع ظاهر بل صریح فی عدم إمکان الرؤیة فی الغیبة الکبری، ومن البعید أن ینکره أحد ومن ینکر فإنّه ینکر فی الظاهر وقلبه مطمئنّ بماذکرنا من المعنی.

   أقول: والعجب بحیث أخبر عن قلب الأفراد؛ لأنّه قال بأنّ قلبهم مطمئن بما ذکره وان أظهروا وصرّحوا خلاف ذلک.

   فمن أین علمت أیها الشیخ أنّ علاّمة المجلسی‏رحمه الله مثلاً تظاهر فیما قال وفی قلبه خلاف ما جری بقلمه ومن الّذی أوحی إلیک ذلک...

   وأعجب منه حیث أعرض عمّا ذکر هیهنا بعد أسطر فی ص 9 وأنکر ما هو قلبه مطمئن به ما فی قلب الأفراد من الإطمینان بما ذکره.

   لأنّه ادّعی أنّ التوقیع ظاهر بل صریح فی عدم امکان الرؤیة فی الغیبة الکبری. فعلی ما ادّعاه أنّ الرؤیة لاتتحقّق فی الغیبة الکبری والرؤیة أعمّ‏من أن یعرف الرائی من رأه أم لم یعرفه.

   وأعرض عن هذا الکلام وقال بعد اسطر بما حاصله: من المحتمل قویاً انصراف المشاهدة بالرؤیة مع المعرفة فلایظهر الإمام‏علیه السلام لأحد مع‏کون الرائی عارفه له‏علیه السلام حین الرؤیة، وأمّا إذا لم یکن الرائی عارفاً له‏علیه السلام حین الرؤیة فالتوقیع الشریف لایشمله.

   فقد تری أنّه قال فی ص 9 من المحتمل قویاً انصراف المشاهدة بالرؤیة مع المعرفة. فعلی هذا القول من ادّعی المشاهدة أی الرؤیة مع معرفةالإمام‏علیه السلام حین الرؤیة فیلزم أن یکذّب!

   وقال قبل أسطر فی آخر ص 8: أنّ التوقیع ظاهر بل صریح فی عدم امکان الرؤیة فی الغیبة الکبری والرؤیة أعمّ من أن یعرف الرائی‏الإمام‏علیه السلام حین الرؤیة أم لم یعرفه. فأنکر نفسه ما استبعد انکاره عن کلّ أحد وتزلزل فیما أخبر عن اطمینان القلبی لکلّ الأفراد فیه.

   هذا هو معنی قوله: تحقیق لطیف حول التوقیع الشریف

   - ولاندری ما معنی قوله فی آخر ص 8 أنّ التوقیع ظاهر بل صریح فی عدم إمکان الرؤیة فی الغیبة الکبری.

   وما قاله فی ص 9 أنّ التوقیع الشریف صریح فی عدم إمکان المشاهدة فی الغیبة الکبری مطلقاً، مع أنّه قد فرّق بین المشاهدة والرؤیة فنسئل عنه‏هل التوقیع صریح فی نفی المشاهدة أم فی نفی الرؤیة وقل لنا أیها الخبیر عن قلب الأفراد أنّ قلبهم مطمئنّ بصراحة التوقیع بنفی الرؤیة أم بنفی‏المشاهدة.

   قال فی ص 87: أنّ المشاهدة بمعنی المعاینة وهما عرفا إنّما یطلقان فیما یکون المشاهدة حین رؤیته عارفاً بشخص الآخر وأنّه من هو وعلیه‏الرؤیة الّتی لم یکن الرائی عارفا حین الرؤیة أنّه الإمام‏علیه السلام وإن حصل العرفان بعد المفارقة یکون خارجاً عن التوقیع الشریف فلایکون هذا القسم‏مورد التصادم.

   قال فی ص 9:

   الثانی: أنّ الإمام‏علیه السلام فی التوقیع الشریف أمر بتکذیب من یدّعی المشاهدة ؟؟؟ لک أن تقول: أنّ المشاهدة المأمورة بتکذیبها إنّما هو فیما إذاکان المشاهد مدّعیاً للمشاهدة، فلولم یدعیها بنفسه، بل نقلها بعض تلامیذه لعلمهم بها بوجه آخر کما فی بعض القصص والحکایات، فلایدلّ التوقیع‏بتکذیبها.

   قلت: جوابه یظهر من التأمّل فی نفس التوقیع الشریف، فإنّ قوله »فقد وقعت الغیبة التامّة فلا ظهور إلاّ بعد إذن اللَّه« صریح فی عدم امکان‏المشاهدة فی الغیبة الکبری مطلقاً، فنفی الظهور »لاء النافیة للجنس« معلّقاً علی قوله: »إلاّ بعد إذن اللَّه تعالی« یرشد بذلک، فتقیید هذا »بالإدّعاء« لامعنی له بل یفسد المعنی کما لایخفی علی الخبیر بالأسالیب.

   أقول: أمّا قوله أنّ الإمام‏علیه السلام فی التوقیع الشریف أمر بتکذیب من یدّعی المشاهدة، فهذا کذب محض وافتراء واضح؛ لأنّ الإمام‏علیه السلام لم‏یقل فمن ادّعی المشاهدة قبل الصیحة وخروج السفیانی فکذّبوه أی یأمر بالتکذیب، وإنّما قال‏علیه السلام: فمن ادّعی المشاهدة قبل الصیحة وخروج‏السفیانی فهو کاذب مفتر والفرق بینهما واضح بین.

   إن لم یکن لک غرض لکتابة هذه الرسالة فلماذا غیرت وحرّفت کلام الإمام‏علیه السلام أیها الکاذب المفتری؛ هل هذا معنی قولک فی مقدّمةرسالتک: وجاء بحمد اللَّه وافیاً للغرض مع کونه عاریاً عن الغرض انشاء اللَّه.

   وثانیاً إن لم یکن فرق بین أن ینسب الرجل ادّعاء المشاهدة بنفسه أو بمصاحبه کما قلت فی ص 10.

   وقد صدر من هذا الشیخ التحریف فی التوقیع الشریف حیث أنّه قال فی ص 37: قال فی التوقیع الشریف: ومن ادّعی المشاهدة فکذّبوه مع أنّ‏لم ینقل هذا الکلام فی التوقیع الشریف بأیة نسخة فی أی کتاب ذکر فیه هذا التوقیع الشریف: ومن ادّعی المشاهدة فکذّبوه، مع أنّه لم ینقل هذاالکلام فی التوقیع الشریف بأیة نسخة فی أی کتاب ذکر فیه هذا التوقیع الشریف.

      أنّه اختلط بین الظهور وبین التشرّف

   ومن جملة اشتباهاته عدم فرقه بین التشرّف بخدمته‏علیه السلام وبین ظهوره علیه الصلاة والسلام، وقال: لمّا کان ظهوره علیه الصلاة والسلام‏لایکون إلاّ بعد إذن اللَّه تعالی فهو ینافی التشرّف وقال: إنّ »لاء النافیة للجنس« فمعنی قوله‏علیه السلام لا ظهور إلاّ بعد إذن اللَّه تعالی عزّوجلّ ذلک بعد طول‏الأمد.

   نقول له: لا منافاة بین عدم ظهوره للعموم علیه الصلاة والسلام وبین تشرّف بعض الناس من الأوحدی إلی خدمته‏علیه السلام فی زمن الغیبة.

   وإن کان مراد الإمام علیه الصلاة والسلام من التوقیع نفی جنس التشرّف فی الغیبة الکبری بنحو العموم أی سواء کان التشرّف ادّعی المشاهدةأم کتمها لا وسواء ادّعی المعرفة حین الرؤیة أم لم یدّعها. کما تقول هیهنا؛ فهذا معارض لما قلت قبل اسطر من أنّ المحتمل قویاً أنّ المراد به نفی‏المشاهدة هو إذا کان المشاهد یدّعی المعرفة حین الرؤیة فإن کان »لاء النافیة للجنس« فمعنی هذا الإحتمال القوی؟

   وثانیاً إن کان »لاء النافیة للجنس« فلم صدّقت تشرّف صدیقک عموحسین مع قولک بعد أسطر الناظر فی التوقیع الشریف یعلم أنّه حسماً لمادّةبروز ادّعاء المشاهدة وإنّ فلاناً رأه وفلاناً تشرّف، بنفی الظهور مطلقاً فلا فرق حینئذ أن ینسب الإدّعاء بنفسه أو بمصاحبه!!

   فلابدّ من أن نقول! أنّه‏علیه السلام فی توقیعه الشریف قد نفی جنس التشرّفات عموماً إلاّ تشرّف عموحسین لأنّک تعرقه! وتعلم بصدقه وصداقته.هذا هو تحقیق لطیف حول توقیع الشریف.

   وثالثاً: إن کان‏علیه السلام قد نفی جنس التشرّف بخدمته فی الغیبة فإنّه یعارض مع روایات عدیدة صریحة فی الإمکان بل فی وقوع التشرّف بخدمته‏فی زمن الغیبة وقد رأیت ونقلت بعضها ونحن نذکر بضها:

   1 - عن ابی بصیر قال: قال ابوعبداللَّه‏علیه السلام: إنّ فی صاحب هذا الأمر سنناً من الأنبیاء إلی أن قال: وأمّا سننه من یوسف فالستر، جعل اللَّه بینه‏وبین الخلق حجاباً یرونه ولایعرفونه.

   2 - قال الصادق‏علیه السلام فی حدیث طویل: وما تنکر هذه الاُمّة أن یکون اللَّه یفعل بحجّته مایفعل بیوسف‏علیه السلام أن یسیر فی أسواقهم ویطأبساطهم وهم لایعرفونه حتّی یأذن اللَّه عزّوجلّ أن یعرفهم نفسه کما أذن لیوسف‏علیه السلام. )ص 104)

   3 - عن أبی عبداللَّه‏علیه السلام فی حدیث أنّ أمیرالمؤمنین‏علیه السلام قال: إعلموا أنّ الأرض لاتخلوا من حجّة اللَّه عزّوجلّ ولکنّ اللَّه سیعمی خلقه عنهابظلمهم وجهلهم ولو خلت الأرض ساعة واحدة عن حجّة اللَّه لساخت بأهلها ولکن الحجّة یعرف الناس ولایعرفونه کما کان یوسف‏علیه السلام یعرف‏الناس وهم له منکرون. )ص98)

   والعجب من هذا الشیخ المحقّق! حیث قال بعد ذکر هذه الروایة: الخبر ظاهر فی عدم معرفة الشیعة الحجّة فی الغیبة وإن کانوا یرونه لمکان‏قوله‏علیه السلام: ولکنّ الحجّة یعرف الناس ولایعرفونه وقوله: »وهم له منکرون«. ص 99

   أقول: إن کان هذا الخبر وأمثاله ظاهر فی أنّ الشیعة یرونه ولکن لایعرفونه )والحقّ کذلک( فکیف نقول أنّ التوقیع ینفی جنس التشرّفات ومع‏ذلک کلّه تؤیده بتلک الروایات! ألم تقل أنّ التوقیع الشریف حسماً لمادّة بروز ادّعاء المشاهدة ینفی الظهور مطلقاً. ص 10

   فإن کان المراد من التوقیع الشریف کما تفهم فهل هذه الروایات وأمثالها لاتعارض مع ما تفهم من التوقیع.

   إنّه اختلط فی کلماته بین الظهور والتشرّف فنقول له: إن کان التشرّف بمعنی الظهور فقل لنا: هل یکون زمن الغیبة الصغری یصحّ له أن یقال أنّه‏زمان الظهور؟ فمن الواضح أنّه لایصحّ ذلک وإلی هذا الزمان لم یقل أحد لهذه المدّة من الزمان أنّها زمان الظهور وأنت قد اعترفت فی ص 8 : أنّ‏الغیبة إنّما شرعت من یوم تولّده‏علیه السلام علی ما یظهر من الأخبار إلی یوم قیامه وظهوره.

   فإن کان التشرّف بمعنی الظهور فکیف یمکن التشرّف فی زمن الغیبة الصغری وهو زمان الغیبة فمن ذلک یظهر أنّ التشرّف لیس بمعنی الظهوروإلاّ یلزم أن نقول: إنّ الزمان فی الغیبة الصغری زمان الغیبة وزمان الظهور ولم یقل به أحد.

   ومن جملة افترائاته ما قال فی ص 90:

   هذا کلّه علی جواز المشاهدة(385) أمّا بناء علی عدم جوازها کما علیه عدّة من العلماء المتقدّمین والمتأخّرین کشیخنا الطوسی والشیخ الأنصاری‏وسیدنا الاُستاد ابوالقاسم الخوئی رضوان اللَّه علیهم، فلایحتاج إلی هذا التجسّم والتمحّل.

   أقول: کماتری نسب عدم جواز المشاهدة إلی علماءنا الأعلام وهذا افتراء محض لایخلو عن الغرض لأنّ....

 

   قال فی ص 65: یعلم من صدر التوقیع أنّ المراد من قوله‏علیه السلام »ألا فمن ادّعی المشاهدة« هو أصل المشاهدة دون ادّعاء النیابة... .

   نقول: إن کان الأمر عکس ذلک أی صدر عن رجل ادّعاء النیابة دون المشاهدة فما حکمه؟

   توضیحه: إن ادّعی رجل أنّه نایب للإمام‏علیه السلام ویراه ویسمع منه امور واوامر ولکنّه لم یعرفه حین الرؤیة لغفلة یعرضه حین الملاقاة ثمّ بعدالإفتراق عنه علیه الصلاة والسلام یوضح له أنّه الإمام‏علیه السلام لتصریحه به حین الملاقاة وغفلته عن هذا التصریح مثلاً أو لاُمور آخر یدلّ أنّه صاحب‏العصر والزمان صلوات اللَّه علیه، فهل هذا الرجل المدّعی للنیابة یجب أن یکذّب أو یصدّق؟!

   فعلی ما استظهر من التوقیع لم یکن تکذیب أمثال هذا الرجل؛ لأنّه وان ادّعی النیابة ولکنّه لم یدّعی المشاهدة! لأنّه قال: إنّی لم أعرفه حین‏الملاقاة )والمشاهدة کما قالهو الرؤیة مع المعرفة( وهو ادّعی الرؤیة بلا معرفة حینها وهو أمر ممکن وقد اعترف الشیخ المحقّق! بها.

   وهذا القول )أی عدم إمکان تکذیب هذا الرجل( قول لم یقل به أحد من العلماء ومن الواضح من ادّعی النیابة الخاصّة )ولو قال إنّی لم أعرفه‏حین الرؤیة( فهو رجل کاذب مفتر.

   قال فی ص 8: تمام الغیبة ونقصانها لا معنی له إلاّ بظهوره لبعض الأفراد وعدمه وأنّه کان الظهور فی الغیبة الصغری لبعض الأفراد ممکناً وأمّا فی‏الغیبة الکبری فلا ظهور لأحد.

   أقول: إن کان‏علیه السلام لایظهر لأحد فی الغیبة الکبری فهذا القول معارض لأخبار متعدّدة تدلّ رؤیته‏علیه السلام ومعرفته حین الرؤیة لبعض الأوحدی‏من أولیاء اللَّه نذکر هیهنا بعضها:

   2 - عن ابی بصیر، عن ابی عبداللَّه‏علیه السلام قال: لابدّ لصاحب هذا الأمر من غیبة ولابدّ له فی غیبته من عزله، ونعم المنزل طیبة وما بثلاثین من‏وحشة. (386)

   3 - عن ابی حمزة، عن أبی عبداللَّه‏علیه السلام أنّه قال: لابدّ لصاحب هذا الأمر من غیبة ولابدّ له فی غیبته من عزلة ونعم المنزل طیبة وما بثلاثین من‏وحشة.(387)

   1 - عن الإمام الرضاعلیه السلام قال: إنّ الخضر شرب من ماء الحیاة فهو حی لایموت حتّی ینفخ فی الصور وأنّه لیأتینا فیسلّم علینا فنسمع صوته‏ولانری شخصه وأنّه لیحضر حیث ذکر فمن ذکره منکم فلیسلّم علیه، وإنّه لیحضر الموسم فیقضی جمیع المناسک، ویقف بعرفة فیؤمّن علی دعاءالمؤمنین وسیؤنس اللَّه به وحشة قائمناعلیه السلام فی غیبته ویصل به وحدته.(388)

   قال فی ص 10: فنقول: أنّه یقع التعارض بین التوقیع وبین الحکایات الکثیرة الّتی ادّعی تواترها.

   أقول: أوّلاً لایقع التعارض بین التوقیع وبین الحکایات وتوهّم التعارض قد نشأ من عدم فهم المعنی الحقیقی عن توقیع الشریف وعلی ما بینا فی‏المراد من التوقیع یظهر أنّه لا منافاة بینهما فلا یتعارضان.

   وثانیاً علی فرض التعارض بین التوقیع والتشرّفات الکثیرة الّتی ضبطوها علمائنا الأعلام فی کتبهم ونشروها فی البلاد، فالاولی أخذ الحکایات‏والتشرّفات. لأنّها قد بلغت حدّ التواتر بل جاوز حدّ التواتر.

   وصرّح بذلک بعض العلماء الأعلام نذکر لک عین کلامه للتشبّه. )کلام شیخ عبدالنبی اراکی(

    وثالثاً أنت تقول )ادّعی تواترها( کنایة عن عدم التواتر وأنّ التواتر صرف الإدّعاء ولا حقیقة له مع أنّک أیضاً اعترفت بتواتر الحکایات‏والتشرّفات.

   قال فی ص 12:... إنّ حسبان الحکایات بأنّها موجبة للقطع مورد نظر بل هو أوّل الکلام، لأنّها علی أقسام عدیدة فالمتعارض منها قسم واحدوادّعاء کونه واصلاً بحدّ التواتر موجباً للقطع یحتاج إلی التحقیق لیتّضح الحال، فلنا الإشارة اجمالاً إلی بیان أقسامها وهی عشرة:

   القسم الأوّل: ما وقع فی الغیبة الصغری، القسم الثانی ما لیس له سند صحیح القسم الثالث ما یکون فی المنامات، القسم الرابع ما فیه سماع‏صوت الإمام‏علیه السلام القسم الخامس، یکون تشرّفاً حدسیاً، القسم السادس یکون معجزة وکرامة، القسم السابع: ما یکون مورد کلام بلحاظ المتن،القسم الثامن: یکون من قبیل المکاشفة، القسم التاسع: ما لم یتحصّل فیها المعرفة حین المشاهدة، القسم العاشر: ما یکون من المشاهدة حقیقة.

   أقول: هذا التقسیم تطویل بلا طائل لأنّه لا بحث فی القسم الأولی ممّا ذکره وهو ما وقع فی الغیبة الصغری لأنّ علماءنا الأعلام قد ذکروه فی‏کتبهم ولم ینکره هذا الخصم فلا بحث فیه.

   وأمّا الأقسام الاُخری - القسم العاشر منها - فإنّها لا تعارض مع التوقیع الشریف - کما أنّ القسم الأوّل أیضاً لایعارض مع التوقیع - وقد صرّح فی‏کلامه من أنّ المتعارض منها قسم واحد ص 12 فالتوقیع لاینافی سایر الأقسام من التشرّفات!

   وأمّا القسم العاشر منها أی ما کان التشرّف مشاهدة حقیقة ورؤیة مع المعرفة.

   فقال فی هذا القسم فالمتعارض منها قسم واحد وادّعاء کونه واصلاً بحدّ التواتر موجباً للقطع یحتاج إلی التحقیق لیضحّ الحال ص 12

   وقال فی ص....

   فانظر أیها القارئ الکریم المنصف ماذا یقول هذا الرجل الکسلان وهل لمن له هذا الکسالة حقّ أن یقول بدون التحقیق؟ وهل هذا تحریف فی‏التوقیع الشریف أم تحقیق حوله؟!

   ص 12 قال: إنّ التوقیع الشریف وإن کان بنفسه خبراً واحداً إلاّ أنّه باعتبار المضمون متواتر کما لایخفی علی المتتبّع لأنّه ورد عنهم‏علیهم السلام‏اخبار کثیرة تدلّ علی عدم امکان وجدانه ومشاهدته ورؤیته‏علیه السلام عارفاً بأنّه الإمام المهدی‏علیه السلام.

   ص 15 قال: القسم الثانی ما لیس لها سند معتبر ونقل بعضها من کتب مجهولة أو من أشخاص مجهولة الحال وعدّ بعضها من المجعولات کماتأتی الإشارة إلیه وهذا القسم کثیر جدّاً!

   أقول: إذا ثبت تمام الأقسام من التشرّفات من المتواترات لایبقی مجال للبحث عن سند بعضها. والبحث من حیث السند فی‏ما بین العلماء هویقع حیث لایکون الخبر متواتراً وأمّا إذا کان الروایة متواترة فلامجال للبحث عن سنده وهذا واضح لایحتاج إلی برهان لمن له أدنی علم فی علم‏والدرایة والروایة.

   وأمّا اثبات أنّ لهذه الحکایات من المتواترات وإن کان لایحتاج إلی بیان ولکن تفهیماً للبعض نقول:

   أوّلاً صرّح هذا الشیخ فی ص 23: تراکم القصص فی کتاب »عبقری الحسان« و»نجم الثاقب« و»جنّة المأوی« بحدّ یعجز الإنسان عن التحقیق‏فی کلّها.

   وثانیاً قال فی القسم الثانی منها: وهذا القسم کثیر جدّاً.

   وقال فی القسم الرابع:... وهی أیضاً کثیرة. ص 78

   وقال فی القسم الخامس من الحکایات وهی أیضاً کثیرة ص 31

   وقال فی القسم السادس: ما یکون معجزة وکرامة وهذا القسم أیضاً فی الحکایات کثیر. ص 39

   وقال فی القسم السابع:... و هی أیضاً کثیرة بین القصص والحکایات.

   وقال فی الثامن من أقسام التشرّفات:... وهی أیضاً کثیرة ص 56

   وقال فی القسم التاسع ص 58: القسم التاسع ما لایحصل المعرفة حین الرؤیة وهذا القسم أیضاً کثیر.

   أنت رأیت تصریحه بالکثرة فی أنواع التشرّفات مع أنّه لم یطالع کتب المؤلّفة فی هذا الموضوع کعبقری الحسان ونجم الثاقب وبغیة الطالب‏وأمثالها. حتّی أنّه صرّح بکثرة القسم العاشر وهو الرؤیة مع المعرفة فی بعض کلماته وإن قال فی بعض الآخر أنّه قلیل الوجود!

   سنذکر کلاهما انشاء اللَّه حتّی یتبین أنّ هذا الشیخ لیس بمغرض فی ما کتبه!

   قال فی ص 10: یقع التعارض بین التوقیع وبین الحکایات الکثیرة الّتی ادّعی تواترها.

   نقول: إن کان المقصود من الحکایات کلّ التشرّفات بأقسامها العشرة الّتی ذکر، فلاتعارض بین التوقیع وبینها کما قد صرّح فی ص 12 من‏المتعارض منها قسم واحد.

   وإن کان المقصود من الحکایات الکثیرة القسم العاشر منها فلم قال فی ص 60 وهذا القسم مع کونه قلیل الوجود لعلّه لیس بعادم المثال، إن کان‏هذا القسم قلیل الوجود فلماذا قال بکثرتها فی المورد المذکور.

   )إنّ هذا البحث والإیراد إن ورد فیما قاله فی ص 60 لکان أحسن وأجدر(.

     ص 13: قال: القسم الأوّل: ما وقع فی الغیبة الصغری وهی کثیرة وأکثر ما نقله الشیخ‏رحمه الله والصدوق‏رحمه الله والمجلسی‏رحمه الله فی البحار من‏التشرّفات من هذا القسم وأنت إذا لاحظتها تجد أکثرها من التشرّفات قبل الغیبة الکبری.

   أقول: إذا کان أکثر ما نقل عن المذکورین من التشرّفات ممّا وقع قبل الغیبة الکبری فهذا لایدلّ علی أنّ أکثر کلّ التشرّفات ممّا وقع قبلها.

   وما وقع من التشرّفات فی الغیبة الکبری أکثر ممّا وقع فی الغیبة الصغری وهذا واضح لایحتاج إلی برهان لمن رأی الکتب المؤلّفة فی هذاالموضوع.

   وبهذا قد اعترف هذا الشیخ فی ص 10 حیث صرّح بکثرة الحکایات المعارضة مع التوقیع! مع تصریحه فی مورد آخر بأنّ ما یعارض التوقیع من‏الحکایات القسم العاشر منها.

   قال بعد نقل قضیة الأنباری فی ص 21:

   لیس فی القصّة ما یدلّ علی تشرّف الرجل لمحضر الإمام‏علیه السلام بل صرّح فی آخرها بعدم التشرّفق، حیث قال: فلم یوفّقنا اللَّه تعالی للنظر إلیه.

قال فی ص 15: القسم الثانی ما لیس لها سند معتبر ونقل بعضها من کتب مجهولة أو من أشخاص مجهولة الحال وعدّ بعضها من المجعولات کما تأتی‏الإشارة إلیه وهذا القسم کثیر جدّاً اُشیر إلی بعضها إجمالاً ولیس فی هذا المختصر سعة إلی سردهاوسبرها؟؟؟ بتمامها.

   وقال فی ص 22: واعلم أنّه کثرة فی کتب القوم نقل القصص والحکایات بلا توجّه إلی سندها ومتنها مع أنّ فیها ما هو مقطوع الکذب متناً أوسنداً ومع ذلک لم یشیروا إلی ضعفها إلاّ قلیلاً.

   ... وبالاخرة تراکم القصص فی کتاب عبقری الحسان ونجم الثاقب وجنّة المأوی بحدّ یعجز الإنسان عن التحقیق فی کلّها، إلاّ أنّ التوجّه والتأمّل‏فی بعضها یوجب عدم الإعتماد إلیها. )!( ص 23

   قال فی ص 24: هل الحسّ یمکن لهم أن یسلّط علی الإنسان علی وجه ذکر فی القصّة فی کلّ أن بحیث یوجب ضعف المرأة وصارت‏کالخلال، ونحن لانحتمل اصل إمکانه ولیس فی الروایات ما یؤیده بهذه الکیفیة. بل إمکان تحقّقه یخالف حکمته تعالی.

   أنت قد رأیت تصریحه فی کلامه من عجزه عن تحقیق کلّ ما ورد فی »عبقری الحسان« و»نجم الثاقب« و»جنّة المأوی« إن قلت وإن لم یکن فی‏کتابه کلمته حقّ غیر هذا فهذا الکلام کلام حقّ صدر عنه!

   قلت: وإنّ هذا الکلام ایضاً غیر حقّ؛ لأنّه صرّح بعجزه عن التحقیق فی الکتب المذکورة مع أنّه عاجز عن تحیقیق واحد من الکتب المذکورةوهو جنّة المأوی الّذی طالعه وحقّقه بخیاله وکتب الردّ علیه:

   ویثبت لک ما قلنا إن طالعت کتاب »جنّة المأوی« وما کتبه هذا الشیخ؛ لأّن المحدّث الخبیر النوری وإن قال فی مقدّمة کتابه فسمّیته بجنّة المأوی‏فیمن فاز ولکنّه قال فی قبله فی بیان موضوع الکتاب.

   فعلی تصریح المحدّث النوری فی مقدّمة کتابه لایختصّ کتابه بذکر من شاهده علیه الصلاة والسلام بل أعمّ منها ومن غیرها وهذا صریح بأنّ فی‏الکتاب ذکر من ادّعی المشاهدة أو غیرها ولکن هذا الشیخ المحقّق قال بعد ما ذکر النوری من مناجاة السید مهدی بحر العلوم رضوان اللَّه علیه:المناجاة ظاهرة فی عدم المشاهدة بل قوله المغیب عن أبصار البشر تصریح باعتفاده من عدم امکان المشاهدة فعلیه عدّة القصّة فیما فازوا بلقائه‏علیه السلام‏غیر صحیح. انظر إلی کلام المحدّث النوری فی بیان موضوع کتابه، ثمّ انظر إلی قاله هذا الشیخ.

   ومن ههنا نفهم أنّ الشیخ لم یفهم موضوع کتاب المحدّث النوری ولذا قد قسّم أنواع الحکایات المذکورة فی هذا الکتاب وغیرها وذکر بعضها امّاللإزدیاد فی حجم ما کتبه وامّا لبیان أنّ هذه الحکایات لیس من ما هو مورد البحث أی لم تکن بعض هذه الحکایات من التشرّفات. وهذا الإیراد غیرواحد لأنّ المحدّث النوری قد صرّح بذلک واعترف بأنّ الکتاب لایختصّ بذکر المشاهدات.

   فما قال الشیخ بعد ذکر الحکایات بأنّ هذا المورد من المنامات ص 25 ولیس من التشرّفات أو هذا من باب سماع صوته‏علیه السلام دون تشرّفه‏ولقائه فی ص 29 وما یکون التشرّف حدسیاً ص 31 وقال فی ص 42 تطویل بلاطائل وایراد بلامورد.

   بعد نقل الحکایة المتضمّنة للمعجزة عن الإمام‏علیه السلام: وأنت تری الحکایة ظاهرة فی الإعجاز والشفاء بلا ارتباط لها للمشاهدة واللقاء.

     قال فی ص 39: والشیعة یعتقد ظهور الأعجاز والکرامة من الأئمّة المعصومین‏علیهم السلام فی حیاتهم ومماتهم وکثیراً ما نالوا مقاصدهم وأخذواحاجاتهم من الأئمّةعلیهم السلام فی مشاهدهم المشرّفة، وقد شاهدنا بل لامنا؟؟؟ منها فی مشاهدهم سیما من مشهد مولانا علی بن موسی الرضا صلوات‏اللَّه وسلامه علیه عند الإلتجاء والدّعاء تحت القبّة الرفیعة.

   قال فی ص 42: القسم السابع: ما یکون مورد کلام ونقد من جهة المتن وهی أیضاً کثیرة بین القصص والحکایات اشیر إلی جملة منها:

   الاولی: ما حدثه مولی السلماسی‏رحمه الله قال: کنت حاضراً فی محفل إفاداته )العلامة الطباطبایی المعروف ببحرالعلوم( فسأله رجل من امکان‏رؤیة طلعة الغرّاء فی الغیبة الکبری وکان بیده الآلة المعروفة بشرب الدخان المسمّی عند العجم بغلیان، فسکت عن جوابه وطأطأ رأسه وخاطب‏نفسه بکلام خفی فقال ما معناه: ما أقول فی جوابه؟ وقد ضمّنی صلوات اللَّه علیه إلی صدره، وردّ أیضاً فی الخبر تکذیب مدّعی الرؤیة فی أیام الغیبةفکرّر هذا الکلام(389) ثمّ قال فی جواب السائل: أنّه قد ورد فی أخبار اهل العصمة تکذیب من یدّعی رؤیة الحجّة عجّل اللَّه تعالی فرجه واقتصر فی‏جوابه علیه من غیر إشارة إلی ما أشار إلیه.

   ثمّ قال بعد نقل الحکایة: لعّل السند! لا إشکال فیه... ثمّ قال: وأمّا المتن فیردّ علیه أوّلاً: إنّ السید کیف تکلّم وتلفّظ بمضمون الخبر الدّالّ‏بتکذیب مدّعی الرؤیة متکرّراً ولم یسمع السائل الجالس قدّامه وسمع السلماسی کلام الطباطبائی مع کونه جالساً جنبه. )!(

   ثمّ قال: وثانیاً إنّ مشاهدة الإمام‏علیه السلام مع فرض امکانه بعید فی حال شرب التت؛ لأنّ المسلم ان شرب التتن فی حال المشاهدة خلاف الأدب‏وترک لإحترامه الواجب، کما أنّ المرسوم عند ابناء الزمان هو ترکه عند من یجب احترامه کما أشار إلیه فی حکایة الثانیة عشرة... وقال لی: خذ الغلیان‏وأخرجه من هذا المکان إلی أن قال: وقعد السید عند بابها فی نهایة الذلّ والمسکنة فجدیر علی من یشاهده أن یترک التذاذ الدنیوی سیما شرب التتن‏لأنّه ینافی الخضوع والمسکنة وهذا واضح وانکاره مکابرة ص 43.

   ثمّ قال: وثالثاً إن ضمّ الإمام‏علیه السلام انساناً إلی صدره سیما فی حال شرب التتن الّذی یعدّ من الفضولات واشتغال الفرد بامور الدنیوی بلاتوجّه‏وتعظیم إلی المهدی‏علیه السلام بعید جدّاً وما رأیت مثله فی قصّة وحمل الجملة علی غیر ظاهرها لا وجه له لمن تأمّل فی القصّة ص 44.

   ومن الحکایات الّتی أورد علیها الإشکال علی زعمه هو الّذی نقله السلماسی عن استاذه السید مهدی بحرالعلوم رضوان اللَّه تعالی علیهما الّذی‏ذکر المحدّث النوری فی جنّة المأوی:

   ثمّ استشکل علی الحکایة وقال: وهو مشکل من جهات:

   الاُولی: إنّ هذا التعریف والنسبة تنقیص للسید؛ لأنّه یبعد من مثله أن یترک صلاته الواجب واشتغل بالنظر إلی جماله‏علیه السلام وهل یرضی العاقل‏أن ینسب للسید ترک المعراج والإشتال بالنظر إلی جمال عبد من عباد اللَّه إلی حدّ علمه الحاضرون. )!( ص 44.

   الثانیة: ان توقّفه عن النهوض لایناسب الحکایة السابقة لأنّ من شأنه أنّ الإمام‏علیه السلام ضمّه إلی صدره وکیف یشتغل بالنظر إلی جماله ویتوقّف‏عن صلاته وهذا متصوّر فی حقّ من لم یوفق لزیارته‏علیه السلام أصلاً أو یوفّق نادراً وهذا واضح لمن سبر؟؟؟ نفسه. ص 45

   الثالثة: أن وقوفه هنیئة ظاهر فی کونه نوعاً من المکاشفة لا المشاهدة وإلاّ لو کان توقّفه فی النهوض من أوّل دخوله إلی خروجه‏علیه السلام من الحرم‏حال العادّی لکان تبطل صلاته وهذا خلاف الفرض بل لایحتمل فی شأنه ثمّ أنّه نقل التنکابنی أن صاحب القوانین نزل علی بحر العلوم واستدعی أن‏یبین له سرّاً من أسراره، وقال لیس لی شرّ وبعد اصراره نقل لمیرزا رؤیا مفصّلة... ولم یشعر فیه إلی شی‏ء من ملاقاته الإمام‏علیه السلام نعم بعد صفحةقال: کنت لیلة فی مسجد السهلة مشتغلاً بالعبادة سمعت مناجاتاً بنحو قطع قلبی عن محلّه فذهبت إلی جانب الصوت فرأیت أنّه یرفع من هذا المقام‏نور وجلس هناک رجل وسلّمت علیه وأجاب وقال لی: إجلس )یا سید مهدی( فجلست ثمّ جعل یدیه علی عنق المیرزا وقال: لو قلت أنّ زرت‏القائم‏ علیه السلام فکذّبنی، لأنّه تکلیف ثمّ سکت.

   ولایخفی أنّه لم یظهر من السید أنّه إدّعی المشاهدة وإنّما أظهر المشاهدة معلّقاً له لو قلت... فکذّبنی. ص 45

   قد صرّح فی ص 39 أنّ الأئمّةعلیهم السلام علیهم السلام لایعلمون وقت الظهور قال: أنّه جاء فیها )الأخبار( ما یدّل علی عدم وجود علم لهم بزمان‏ظهوره‏علیه السلام بعد ذلک، لمکان قوله فی الحدیث: ولم یجعل له بعد ذلک عندنا وقتاً.

   قال فی ص 56: القسم الثامن من أقسام التشرّفات المکاشفة: وهی علی ما اصطلحوا علیه انکشاف الواقع لشخص بنوع من التصویر یقضة بسبب‏عروض حالة له بالریاضة والإیقان فیری یقضة مثل ما یری فی المنام ومن هنا عبّروا عنه: رأیت کذا وکذا بین النوم والیقضة فعلیه کلّما عبّر به یکون قرینةعلی المکاشفة کما أنّه لو رأی الرائی فی جمع من دون أن یری الحاضرون یکون دلیلاً علی المکاشفة.

   قال فی ص 58: وعندی أکثر ما ادّعی فیه المشاهدة والتشرّف فهو من المکاشفة ولعلّ بعض من ادّعی الرؤیة لم یتوجّه إلی أنّه مکاشفة بل لم‏یعلموا أنّ المکاشفة ماذا ویشهد بذلک مراجعة آراء العوام وسیرهم فی هذا المقال.

   قال فی ص 60: القسم العاشر من أقسام القصص والحکایات هو مشاهدته‏علیه السلام بالعیان حقیقة لا مکاشفة مع حصول المعرفة حین الرؤیة بلاوجود خدشة فی السند وهذا القسم مع کونه قلیل الوجود لعلّه لیس بعادم المثال ویمکن أن یعدّ من هذا القسم قصة اسماعیل بن الحسن الهرقلی ثمّ‏بعد نقل الحکایة قال: والحاصل مع صحّة السند تکون القصّة ونظائرها معارضاً مع التوقیع الشریف فعلی مثل فاضل النوری‏رحمه الله اثبات کثرة أمثال هذه‏القصّة )الّتی تکون رؤیته فیها مشاهدة حقیقة مع عدم احتمال المکاشفة وصحّة السند( بحدّ یحصل القطع فیها وأنّی له باثباته، فإذن یکون معارضاًومعادلاً للتوقیع الشریف.

   والنتیجة: أنّ ما جاء به الفاضل النوری من أنّ التوقیع خبر واحد... فلایعارض تلک الوقایع والقصص الّتی یحصل القطع عن مجموعها لیس‏بصحیح لأنّ المعارض مع التوقیع الشریف هو القسم العاشر من القصص ولیس هو بحدّ من الکثرة حتّی یوجب القطع بالمشاهدة ویکون سبباً لرفع ‏الید عن التوقیع الشریف علی ما ذکره.

 

الحمد لله رب العالمین. پایان تایپ 19 جمادی الاولی - 91/1/23

22 / 8 / 1404

 

 

 

توقیع ، مشاهده حضرت/ص 88/(774)

رؤیا مثلها ممن شاهد  /ص 88/(774)

صاحب العصر و الزمان علیه آلاف التحیة و السلام‏

قال السید الأجل رضی الدین بن طاوس فی آخر فرج المهموم: قد أدرکت فی وقتی جماعة یذکرون انهم شاهدوا المهدی (ع)، و فیهم من حملوا عنه (ع) رقاعا و رسائل عرضت علیه (ع)، فمن ذلک ما عرفت صدق ما حدثنی به و لم یأذن فی تسمیته فذکر انه کان قد سأل اللّه تعالی ان یتفضل علیه بمشاهدة المهدی سلام اللّه علیه، فرأی فی منامه انه شاهده فی وقت أشار إلیه، قال:

فلما جاء الوقت کان بمشهد مولانا موسی بن جعفر (ع)، فسمع صوتا قد عرفه‏ قبل ذلک الوقت و هو یزور مولانا الجواد (ع)، فامتنع هذا السائل من التهجم علیه و دخل، فوقف عند رجلی ضریح مولانا الکاظم (ع)، فخرج من اعتقد انه هو المهدی (ع) و معه رفیق له، و شاهده و لم یخاطبه فی شی‏ء لوجوب التأدب بین یدیه.

منبع: دار السلام فی ما یتعلق بالرؤیا و المنام، ج‏2، ص: 18

22 / 8 / 1404

نواب/ص 89/(774)

1- نشانه دادن نواب امام زمان ‏علیه السلام را به یکی از دوستان و شیعیان آنها احتیاجی ندارند که ذکر و ورد به کسی تعلیم کنند؟ تا بتوانند به کسی حضرت را نشان‏دهند!

2- روجوع به احتجاج ج 2 راجع به اینکه اصل نشان دادن توقیع توسط جناب سمری به مردم در ارتبط با سئوال مردم از ایشان درباره نیابت خاصه و نایب‏خاص بوده است پس معنای فمن ادعی المشاهده معلوم می‏شود.

 

24 / 8 / 1404پرینت شد

 

 

 

 

د رتاریخ 24 / 8 / 1404 تا آخر ص 88 پرینت شد اما در برنامه جستجوی 2 گذاشته نشده فقط قسمت اول آن تا ص 48 گذاشته شده.

دقت شود

 

 

تبدیل ی= ی

ک = ک

 

 

 

 

در تاریخ 7 / 6 / 1405 شماره گذاری فهرست سمت راست انجام شد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
د رتاریخ 24 / 8 / 1404 تا آخر ص 88 پرینت شد اما در برنامه جستجوی 2 گذاشته نشده فقط قسمت اول آن تا ص 48 گذاشته شده.
دقت شود

 

 

تبدیل ی= ی
ک = ک
انجام شد

تا آخر ص 90 پرینت شدد رتاریخ 24 / 8 / 1404

و در برنامه جستجوی 2 بارگزاری شد.

 

 

22-10-1404 فهرستنگاری انجام شد

 

 

 

در تاریخ 7 / 6 / 1405 شماره گذاری فهرست سمت راست انجام شد