(712) متفرقات زرنگار (3)

 (712) متفرقات زرنگار (3)

 

 

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

 

متفرقات از سال 1392

 

 متفرقات (3)

 

زرنگار

 

 

 

تالیف  :

 

سید مرتضی مجتهدی سیستانی

 

 

 

تعداد صفحات:  580  صفحه وزیری

 

 

 

 

 

 

 

    شروع تایپ  12 / 12 / 92 اول جمادی الاولی  1435

 

   شروع تایپ جدید  26 / 12 / 92 15 جمادی الاولی 1435

 

 

 

 

 

 

 

 

 

فهرست مطالب کتاب متفرقات (3) زرنگار

 

------------    فهرست   -----------------

 

 

عزاداری            9

 

(فلسفه)   10

 

(مسائل غیبی)     11

 

(فلسفه)   12

 

(فلسفه)   13

 

حضرت ابوالفضل  7       14

 

سیر روح           14

 

مکاشفه   16

 

***       17

 

بسمه تعالی        18

 

تفکر راهی برای مکاشفه و خروج قالب مثالی       21

 

ترسیمی از تحول خود به خود      22

 

***       24

 

***       26

 

***       28

 

طول عمر           29

 

****     30

 

«عصر بازگشت به معنویت شرق»   31

 

**        32

 

***       33

 

خارج شدن یا رها شدن از جسم   34

 

بسمه تعالی        35

 

بسم الله الرحمن الرحیم    36

 

 

 

***       38

 

اشیاء نامرئی       39

 

یک نکته قابل توجّه درباره معجزات معصومین :     40

 

***       42

 

***       43

 

***       44

 

بسمه تعالی        45

 

بسم الله الرحمن الرحیم    46

 

فهرست مطالب تا ص  77          46

 

سفیانی    49

 

توصیف اصحاب حضرت           50

 

آیا اثرات همنشینی در تمام افراد آشکار می‌شود؟    51

 

مؤمن محدَّث      52

 

چرا به جبرئیل روح القدس می‌گویند؟       53

 

چگونه می‌توان به مقامات عالیه معنوی رسید؟        54

 

منتظران ظهور      55

 

معاویه    56

 

جناب سید حسنی          57

 

مقام محبّین        58

 

ولو حبواً علی الثلج         60

 

فوائد الطوسیه      61

 

***       62

 

اوتاد و سایر اولیاء الله درجات عالیه         63

 

خود را یکدفعه بدست نمی‌آورند   63

 

امکان استبدال      64

 

آیا شهرت به این مقامات            65

 

عالیه پسندیده است؟       65

 

چه کسی از اولیاء الله است؟        68

 

اوتاد یا صاحبان مجتمع    69

 

اولیاء مخفی هستند :       70

 

اوتاد از 4 نفر کمتر نیستند           71

 

تشرّفات            73

 

النهی عن التسمیة           74

 

یختص بالغیبة الصغری     74

 

نواب      76

 

تشرّفات            77

 

اقسام تشرّفات :   77

 

شجره‌نامه           78

 

تجرّد اوتاد         78

 

معرفت اولیاء الله            80

 

چرا اولیاء الله با مردم تماس نمی‌گیرند      85

 

«اوتاد به ظهور شخصی رسیده‌اند»            88

 

«غیبت به خاطر گناهان همه مردم نیست»    89

 

«بلکه به خاطر افراد شریر جامعه است»      89

 

شخصیت حذیفة وارتداد حذیفة    91

 

آیا استبدال ممکن است    92

 

درک عوالم نامرئی و دیدن آن عوالم         93

 

همه کس این قوه را دارند یا نه؟    94

 

بصائر الدرجات   95

 

دلیل مطلب        96

 

400 مرتبه برای حاجت بسیار مشکل        97

 

سیصد و سیزده نفر اصحاب خاص          98

 

شوق و نشاط      99

 

«احساس مسئولیت»        100

 

ظهور و کیفیت آن          102

 

حفظ اسرار        103

 

والله لادعونّ        104

 

آنچه در سقیفه به آن استدلال شد   104

 

قرآن نشان دهنده عظمت و جلال            106

 

«اعجاز عددی قرآن»        110

 

«اعجاز عددی قرآن»        111

 

کلمه قل که شامل گفتارهای خداوندی است.         113

 

بسمه تعالی        114

 

«اعجاز عددی قرآن»        116

 

دعای امام صادق7 در روز جمعه   117

 

بحر در سبو        118

 

ارزش فکر یا محبّت        119

 

فرماندهان نوشته باب وودوارد      120

 

مرتاض هندی     122

 

منظور از نقباء      123

 

سلمان محمّدی    124

 

ولایت اهل بیت : در قرآن          125

 

عمروعاص         126

 

1ـ عمروعاص از نظر حسّانِ شاعر           126

 

1ـ فضیلت بنی‌هاشم بر بنی‌امیه قبل از اسلام        127

 

2ـ عمر بن عبدالعزیز طرفدار اهل بیت: نبود          129

 

آیا پر شدن عالم از ظلم و جور     130

 

آزمایش ده عدد سکه       131

 

درباره سند ازدواج حضرت ام کلثوم         132

 

(رحمت)           133

 

مبانی اعتقادی      134

 

«امویان»   135

 

بروشور آشنایی با صحیفه مهدیه    136

 

عمر بن عبدالعزیز           141

 

گریه مردم برای خراب کردن خانه‌های همسران رسول خدا 6         141

 

تألیف کتاب‌های دیگر در صدر اسلام       143

 

اولیاء الله           145

 

سنی‌ها می‌گویند!!!!         147

 

حق عظیم بر خلائق        148

 

جواب نامه (بحرین)        149

 

صفات اوتاد       150

 

در معالجات روحی        151

 

11 روز روزی 41 مرتبه :            152

 

چرا حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف از روی کراهت با      153

 

اصحاب خود بیعت می‌کنند؟        153

 

***       155

 

غفلت از امام زمان ارواحنا فداه     157

 

تقوی وسیله شناخت افکار رحمانی و شیطانی       159

 

من ادّعی المشاهدة         160

 

مسئله بداء         163

 

بداء       164

 

تصورات ذهنی    165

 

جاذبه مجالست همچون جاذبه آهن ربا است؟       166

 

آیا احضار ارواح صحیح است؟     167

 

(فکر)     168

 

نقش زن در کمک به نیروهای اسلام         170

 

آیا می‌توان فقط به ذکر گفتن اکتفا کرد؟     174

 

ردّ تناسخ           175

 

ریاضت مرتاضان           177

 

آیا همه اولیاء الله پس از آنکه       178

 

از دنیا رفتند ابدانشان سالم می‌ماند؟          178

 

بعضی از افراد می‌توانند ایجاد بعد           180

 

چرا عدّه‌ای از مردم در راه معنویت           182

 

«آیا از زنانی که از دنیا رفته‌اند       184

 

«آیا در میان 313 نفر افراد معروف           185

 

«مقصود از لشکر عضب چه کسانی هستند؟»         186

 

آیا 313 نفر می‌دانند که از 313 نفر هستند یا نمی‌دانند        187

 

آیا ممکن است معارین در ایمان ثابت قدم           188

 

شده و از اولیاء باشند؟     188

 

مدرک کسانیکه می‌گویند تعداد اوتاد         190

 

یا نقباء 30 نفر است کدام روایت است :    190

 

علی صراطه مُسکن حقٍّ    191

 

فهرست مطالب    194

 

منع ازدواج         201

 

فهرست اشعار اسرار موفقیت       203

 

فهرست آیات قرآنی اسرار موفقیت          209

 

تحول و تکامل همه جانبه           211

 

راه یافتن به سوی آسمان   212

 

از نظر قرآن        212

 

سفرهای فضایی اهل بیت  :         212

 

عصر ظهور، زمان ظاهرشدن امور غیبی      213

 

بیگانگان فضایی منطقه‌ای در وایومینگ      214

 

را در برابر آب معامله کرده اند      214

 

چرا ابدال را ابدال می‌گویند؟        215

 

راه معنویت        216

 

آیا همه می‌توانند به مقامات عالیه نایل شوند؟         218

 

جهالت در عقاید            220

 

عن سهل ، عن ابن محبوب         222

 

اصل روایت از نظر صدور و امکان عقلی آن         223

 

معنای لغوی نقباء و معنای اصطلاحی آن    225

 

معنای اصطلاحی نقابت از زمان بنی العبّاس به بعد            226

 

معنای نقابت به اصطلاح روائی     227

 

آیا اهل بیت حضرت و امام‌زادگان معظّم : جزو نقباء هستند یا نه ؟ و آیا سایر         227

 

معرفت اولیاء الله واجب است      229

 

شناخت اوتاد از نظر اوصاف        230

 

دلیل اوّل برای اثبات مقام عصمت برای نقباء یا اوتاد         234

 

بسم الله الرحمن الرحیم    239

 

سیر معنوی مردم از ابتداء خلقت   242

 

در پیروی از نبوّت ، امامت و ولایت        242

 

صحبت درباره اوتاد        245

 

 

 

عالم ملکوت       246

 

معانی ملکوت     246

 

معنای دوّم ملکوت  :       247

 

دلیل بر غیبت اوتاد         249

 

اوتاد از مردم جزیره خضراء افضل هستند   251

 

دامنه غیبت حضرت حجّت  7      252

 

مردم جزیره خضراء را هم فراگرفته است ؟          252

 

مسأله غیبت دارای مراتب است     253

 

آیا نقباء از ابتداء دارای مقام عصمت بوده‌اند؟        254

 

اثر تکرار           256

 

کناره‌گیری از قیام آسمانی           257

 

آیا وقوع جنگ جهانی از علائم ظهور است؟         259

 

آیا وقوع جنگ جهانی در روایات وارد شده است   261

 

آیا یاوران امام عصر ارواحنا فداه (313 نفر)          263

 

همه در یک رتبه و مقام قرار دارند؟         263

 

ابرهای اسرار آمیز نوری، چگونه ابرهایی هستند؟     265

 

به فرض که اجماع خیالی را بپذیریم         271

 

خواب‌ها و مکاشفات       273

 

تعدادی از انصار   274

 

ابی بصیر گوید :   278

 

مردمی که خود را از ستارگان دیگر می‌دانند          279

 

در حالی که باورهای فرهنگ مذهبی         280

 

برد حساسیت انسان وسیع است ؛            281

 

چشمه آب حیات           282

 

فاضل نراقی در خزائن نقل          284

 

علامه مجلسی در جلد اوّل          285

 

مردی نزد ابن سیرین آمده گفت  :           287

 

در روضات الجنّات در ترجمه مرحوم       288

 

در قصص العلماء از مقابیس        290

 

فی الکتب المعتبرة          291

 

فی کنزالفوائد للعلّامة       292

 

در مجالس المؤمنین است که        293

 

در مجالس قاضی نوّر الله مرقده    294

 

در جلد دویم از کتاب سابق الذکر           295

 

مردی را نزد معاویه حدثی صادر   296

 

در تاریخ ابن اعشم مسطور است   297

 

در کتاب عدّة الداعی مذکور است   298

 

در تاریخ مجدی است که مؤلّف جامع الحکایات    299

 

در کتب معتبره مثل مقامع الفضل   300

 

از اسرار زمین آگاه نیستند           302

 

ص :86 چراغ برق در دوران سلطنت سن لوئی      304

 

مافوق طبیعت      306

 

نکات مهمّ درباره امدادهای غیبی   307

 

امام عصر عجّل الله تعالی فرجه الشریف    307

 

1 ـ بزرگ‌اندیشی از خصلت‌های بزرگ عصر ظهور است .            308

 

برای انس گرفتن با امام زمان       309

 

کلنل لورنس جاسوس زبردست انگلیسی    310

 

اثر خواب در کشف و اختراعات که در آن واقع شده است   311

 

یکی از شاگردان شیخ بهایی از      312

 

از مناظرات مرحوم شیخ مفید       313

 

فکر       314

 

اگر بخواهیم وضعیت دین را        315

 

معنی غیب : مرحوم علّامه مجلسی           316

 

پدیده خودکامگان           318

 

فلسفه شرق        319

 

بشر امروزی در آستانه دنیای        320

 

مادّه ، حرکتِ زمان را کند می‌کند   321

 

بُعد چهارم         322

 

یک موجود چهار بُعدی    323

 

در سال 1973 لئونید برژنف         324

 

و در تاریخ ظفرنامه آمده   325

 

ول وکس که نامش از واژه‌ای لاتینی         326

 

ابی بصیر گوید :   328

 

همان طور که می‌دانید بشر          329

 

زمان      330

 

عصر قبل از ظهور، عصر ظهور     331

 

حالت حضور      332

 

لازمه ولایت تکوینیه        333

 

مناظره‌ای میان شیخ بهایی            334

 

از مناظرات مرحوم شیخ مفید       335

 

در روایات متعدّد در یک تشبیه     336

 

علّامه بزرگ سید محمّد طباطبایی   337

 

معنای ظهور        339

 

نظر انیشتین این است      340

 

انتظار     341

 

درسی از دعای ندبه        342

 

مناظره‌ای میان شیخ بهایی و         343

 

ملک عظیم         344

 

حراست از نظام آفرینش   346

 

داستانی از مسافر زمان کسی که زمان را طی کرده   347

 

و در زمان ظهور به سیاحت پرداخته است   347

 

دیداری از جزیره خضراء            349

 

مسافر زمان یا سیر معنوی در زمان ظهور    351

 

سیر در زمان ظهور 2       352

 

داستان مسافر زمان         354

 

اسرار بزرگ فاش می‌شود           355

 

دستگیر شدگان عبارت بودند        358

 

از فقر، ناداری و قرض چگونه نجات پیدا کنم؟      359

 

مسجد شریف جمکران     362

 

فرمان حضرت بقیة الله الأعظم ارواحنا فداه           362

 

به امامزاده بزرگوار جناب سید ابوالحسن الرضا       362

 

نسبت به بناء مسجد شریف جمکران        362

 

تأخیر پرواز هواپیما         366

 

شرکت در یک مجلس سرّی و گوش فرادادن        367

 

به فرامین یکی از امامزادگان به نقباء         367

 

عروج به عالم علیین        370

 

سفری به زمان ظهور        373

 

مسافر زمان        373

 

دیداری از جزیره خضراء            374

 

آیا حضرت عیسی علی نبینا وآله وعلیه السلام       375

 

 

 

از زمره سیصد و سیزده نفرند؟      375

 

فوقع فی نفس     376

 

ما عبدالله بشیء مثل ما عبد بالبداء            378

 

(ایمان پیامبر به هدف)     379

 

سعید شجاعِ شیعه           382

 

اختلاف و اثرات آن از دیدگاه دین و استعمار        385

 

امتیاز اندیشه       387

 

بر نیروی خیال    387

 

ارزش اندیشه و امتیاز آن از خیال؟!          388

 

اندیشه چه کرده؟           388

 

اهمیت اندیشه     389

 

چگونه باید تبلیغ کرد؟!    390

 

ارامنه و یعقوبیه از نظر کاتولیکها    391

 

نسطوریها از نظر کاتولیکها          391

 

خورومنائیها از کاتولیکها   391

 

مسیحیت آئین استعمارپسند         393

 

اختلاف در میان مسیحیان           393

 

ترویج آئین کلیسا           394

 

مسیحیت آئین استعمارپسند         396

 

(استعمار چیست؟!)        396

 

1ـ یکی از فضائل ائمّه اطهار ::      398

 

از حدیثی که راجع به تفرق  313   399

 

اوتاد     400

 

چه کسی مقدّس است؟    401

 

ولایت کلّیه مطلقه           402

 

 

 

کلّ یوم عاشورا و کلّ ارض کربلا   403

 

چرا حضرت امیر مؤمنان 7 در دوران حکومت خویش حکومت جهانی را     405

 

برپا نساخت؟      405

 

درباره اسماء الله الحسنی   406

 

مهربان‌تر از همه   408

 

بعضی معتقدند که باید دنیا قابلیت ظهور را پیدا کرده و همه           412

 

مردم جهان به رشد و تکامل فکری برسند تا ظهور آن حضرت        412

 

واقع شود و چنانچه چنین تکاملی پیدا نشود ظهور همچنان به         412

 

تأخیر خواهد افتاد.          412

 

از آنجا که مجالس سوگواری        414

 

عوامل پیشرفت سید حسنی         415

 

پاسخِ ایراد به جزیره خضراء        416

 

چگونه محبّت اکسیر است؟         422

 

(یک راه کلیدی)   423

 

(از بلوغ جنسی تا بلوغ روحی)    424

 

تشابه دیگر         426

 

«تحقیقی درباره نقش ابوبکر علیه اهل بیت :»         427

 

بسم الله الرحمن الرحیم    429

 

آینده جهان و حضرت امیرالمؤمنین  7       431

 

در آن زمان جامعه بشریت خواهند دید انتظاری را که قبلاً از دین داشتند جامه         432

 

فرق ابرهای نوری و ابرهای بخاری          433

 

اولیاء خدا بر اثر احساس گناه شرطی شده و نه تنها در برابر مناظر گناه احساس لذّت           434

 

بعضی از کشورهای بزرگ برای راه یافتن به عالم غیب! و درک اسرار ناشناخته        435

 

یکی از وظیفه‌های مهم در عصر غیبت       436

 

یکی از وظائف بسیار مهمّ در عصر غیبت   438

 

محاصره عثمان و یهودی زادگان    440

 

آیا امیرالمؤمنین 7؟          441

 

ترور شخص، ترور شخصیت       442

 

نقش معاویه در کشته شدن عثمان   443

 

آیا حضرت امیرالمؤمنین  7         445

 

با ابوبکر و عمر همکاری می‌نمودند؟        445

 

یکی از مطالبی که سنّی‌ها به گمان            446

 

نکته‌های مهم یا بررسی و تحلیل پیشنهاد معاویه به عثمان    448

 

(آیا اوّل کسی که غیر مسلمانان را بر آنان   449

 

برتری داد معاویه بود؟)    449

 

(چرا مسلمانان عثمان را در قبرستان یهودیان دفن کردند؟)   450

 

ابوحنیفه   451

 

مسح بر سر از نظر شافعی           452

 

عمر بن عبدالعزیز           453

 

چند سئوال بسیار حیاتی    457

 

آیا عمر ایران را فتح کرد!           458

 

توسعه کشاورزی            459

 

م فاطمی: سئوال از پایگاه المنجی   461

 

(امام حسین 7)    465

 

استفاده از بمب‌های هیدروژنی      466

 

آیا دلیل در روایات وجود دارد که توسط بمب‌های اخلاقی!           467

 

بیشتر مردم جهان از بین خواهند رفت.      467

 

نقباء چه کسانی هستند آیا در روایات اهل بیت  :   468

 

از آنان سخنی فرموده‌اند!   468

 

نقباء چند نفر می‌باشند آیا اهل بیت  :       469

 

درباره تعداد آنها در روایات بیانی فرموده‌اند یا نه؟   469

 

ابرها چگونه می توانند اصحاب     470

 

امام زمان عجل الله تعالی فرجه را به مکه برسانند؟   470

 

در انتظار او        472

 

ترکیب بند         498

 

رباعیات منسوب به حافظ           509

 

مخمّس   513

 

مشکوک            515

 

خواص گیاهان     519

 

اشعار و رباعیات            521

 

«روح من»          525

 

انشاء الله           526

 

«نوکر»     540

 

حجاب در ایران   548

 

حجاب در ایران قدیم      550

 

حجاب در ایران قدیم 2   552

 

تشییع در ایران    553

 

نوروز در ایران    554

 

عزاداری در ایران           555

 

آیت الله اصفهانی و سفیر انگلستان           559

 

عنایت حضرت ابوالفضل علیه السلام به یکی از بندگان خدا           561

 

آیت الله اصفهانی و افسر بلشویکی          563

 

کرامتی از حضرت ابالفضل علیه السلام      565

 

گویند که محقّق در مدّت بیست سال        566

و آن بزرگوار با ابن الجماعة  که    568

وقتی شیخ شنید که حلیم پزی است         569

و در روضات است که در سنه      570

مأموریت مرحوم شیخ انصاریاز حضرت اباالفضل العباس علیه السلام          571

 

 

 

 

 

 

فهرست الفبایی کتاب متفرقات (3) زرنگار

 

 

فهرست الفبایی متفرقات زرنگار (3)   (712)

 

آزمایش ده عدد سکه    140       (712)

آنچه در سقیفه به آن استدلال شد          114     (712)

آیا اثرات همنشینی در تمام افراد آشکار می‌شود؟         60     (712)

آیا احضار ارواح صحیح است؟          176     (712)

آیا از زنانی که از دنیا رفته‌اند   191     (712)

آیا استبدال ممکن است  101     (712)

آیا امیرالمؤمنین 7؟    443     (712)

آیا اوّل کسی که غیر مسلمانان را بر آنان برتری داد معاویه بود؟          450     (712)

آیا اهل بیت حضرت و امام‌زادگان معظّم : جزو نقباء هستند یا نه ؟       235     (712)

آیا پر شدن عالم از ظلم و جور  139     (712)

آیا حضرت امیرالمؤمنین 7 با ابوبکر و عمر همکاری می‌نمودند؟          447     (712)

آیا حضرت عیسی علی نبینا وآله وعلیه السلام از زمره سیصد و سیزده نفرند؟         376     (712)

آیا در عصر غیبت که تیرگی و تاریکی سراسر گیتی را فرا گرفته      54     (712)

آیا در میان 313 نفر افراد معروف        192     (712)

آیا دلیل در روایات وجود دارد که توسط بمب‌های اخلاقی! بیشترمردم‌جهان‌از بین     467     (712)

آیا شهرت به این مقامات عالیه پسندیده است؟         75     (712)

آیا عمر ایران را فتح کرد!       459     (712)

آیا ممکن است معارین در ایمان ثابت قدم شده و از اولیاء باشند؟      195     (712)

آیا می‌توان فقط به ذکر گفتن اکتفا کرد؟  182     (712)

آیا 313 نفر می‌دانند که از 313 نفر هستند یا نمی‌دانند    194     (712)

آیا نقباء از ابتداء دارای مقام عصمت بوده‌اند؟      263     (712) 

آیا وقوع جنگ جهانی از علائم ظهور است؟      268     (712)

آیا وقوع جنگ جهانی در روایات وارد شده است        269     (712)

آیا همه می‌توانند به مقامات عالیه نایل شوند؟   224     (712)

آیا همه اولیاء الله پس از آنکه از دنیا رفتند ابدانشان سالم می‌ماند؟        186     (712)

آیا یاوران امام عصر ارواحنا فداه (313 نفر) همه در یک رتبه و مقام قرار دارند؟          270     (712)

آیت الله اصفهانی و افسر بلشویکی      559     (712)

آیت الله اصفهانی و سفیر انگلستان      555     (712)

آینده جهان و حضرت امیرالمؤمنین  7          434     (712)

ابرها چگونه می توانند اصحاب    470     (712)

ابرهای اسرار آمیز نوری، چگونه ابرهایی هستند؟          271     (712)

ابن الجماعة  که از مشاهیر علمای عامّه   565     (712)

ابن حاجب / شط بغداد / کتاب تصنیف  563     (712)

ابوحنیفه          452     (712)

ابی بصیر گوید :        284     (712)

ابی بصیر گوید :        333     (712)

اثر تکرار          265     (712)

اثر خواب در کشف و اختراعات که در آن واقع شده است  316     (712)

«احساس مسئولیت»      109     (712)

اختلاف و اثرات آن از دیدگاه دین و استعمار    386     (712)

ارامنه و یعقوبیه از نظر کاتولیکها        394     (712)

ارتباط بسم الله الرحمن الرحیم با چهارده معصوم  :        411     (712)

ارزش اندیشه و امتیاز آن از خیال؟!    389     (712)

ارزش زمان ظهور          42     (712)

ارزش فکر یا محبّت     128     (712)

از آنان سخنی فرموده‌اند!  468     (712)

از آنجا که مجالس سوگواری       418     (712)

از اسرار زمین آگاه نیستند       308     (712)

از بلوغ جنسی تا بلوغ روحی)     427     (712)

از حدیثی که راجع به تفرق  313         403     (712)

از فقر، ناداری و قرض چگونه نجات پیدا کنم؟   362     (712)

از مناظرات مرحوم شیخ مفید   318     (712)

از مناظرات مرحوم شیخ مفید   340     (712)

استفاده از بمب‌های هیدروژنی   466     (712)

اسرار بزرگ فاش می‌شود          359     (712)

اسرار و غوامضی در کار خلقت هست     41     (712)

اسلام برای این جهات آمده است         383     (712)

اشعار و رباعیات         520     (712)

اشیاء نامرئی     48     (712)

اصل روایت از نظر صدور و امکان عقلی آن      230     (712)

اعتقاد به عالم غیب       39     (712)

اعجاز عددی قرآن 1      119     (712)

اعجاز عددی قرآن 2      120     (712)

اعجاز عددی قرآن»        125     (712)

افکار، اندیشه ها          27     (712)

اگر بخواهیم وضعیت دین را  320     (712)

النهی عن التسمیة یختص بالغیبة الصغری       83     (712)

امام حسین  7   465     (712)

امام زمان عجل الله تعالی فرجه را به مکه برسانند؟  470     (712)

امتیاز اندیشه بر نیروی خیال           388     (712)

امکان استبدال     74     (712)

«امویان»          144     (712)

انتظار    346     (712)

اندیشه چه کرده؟         390     (712)

انشاء الله          525     (712)

اوتاد     404     (712)

اوتاد از مردم جزیره خضراء افضل هستند          260     (712)

اوتاد از 4 نفر کمتر نیستند        81     (712)

«اوتاد به ظهور شخصی رسیده‌اند»         97     (712)

اوتاد و سایر اولیاء الله درجات عالیه خود را یکدفعه بدست نمی‌آورند           73     (712)

اوتاد یا صاحبان مجتمع  79     (712)

اولیاء الله         154     (712)

اولیاء خدا بر اثر احساس گناه    437     (712)

اولیاء مخفی هستند :     80     (712)

اهمیت اندیشه           391     (712)

ایمان پیامبر به هدف    380     (712)

این بود جملاتی نمایانگر اختلاف در میان ملت مسیحی        393     (712)

بحر در سبو       127     (712)

بداء      173     (712)

برای انس گرفتن با امام زمان      314     (712)

برد حساسیت انسان وسیع است ؛       287     (712)

بروشور آشنایی با صحیفه مهدیه        145     (712)

1 ـ بزرگ‌اندیشی از خصلت‌های بزرگ عصر ظهور است .         313     (712)

بشر امروزی در آستانه دنیای     325     (712)

بصائر الدرجات  104     (712)

بُعد چهارم        327     (712)

بعضی از افراد می‌توانند ایجاد بعد         188     (712)

بعضی از کشورهای بزرگ برای راه یافتن به عالم غیب!  438     (712)

بعضی معتقدند که باید دنیا قابلیت ظهور را پیدا کرده وهمه‌مردم‌جهان‌به‌رشد و تکا       416     (712)

به فرض که اجماع خیالی را بپذیریم   277     (712)

بیگانگان فضایی منطقه‌ای در وایومینگ        221     (712)

پاسخِ ایراد به جزیره خضراء    420     (712)

پدیده خودکامگان        323     (712)

تأخیر پرواز هواپیما     368     (712)

تألیف کتاب‌های دیگر در صدر اسلام   152     (712)

تجرّد اوتاد        87     (712)

تحقیقی درباره نقش ابوبکر علیه اهل بیت :»    430     (712)

تحول و تکامل همه جانبه          218     (712)

ترسیمی از تحول خود به خود   31     (712)

ترکیب بند       498     (712)

ترور شخص، ترور شخصیت    444     (712)

ترویج آئین کلیسا     399     (712)

تشابه دیگر      429     (712)

تشرّفات           82     (712)

تشرّفات اقسام تشرّفات :          86     (712)

تشییع در ایران        551     (712)

تصورات ذهنی   174     (712)

تعدادی از انصار  280     (712)

تفکر راهی برای مکاشفه و خروج قالب مثالی      30     (712)

تقوی وسیله شناخت افکار رحمانی و شیطانی   168     (712)

توسعه کشاورزی           460     (712)

توصیف اصحاب حضرت        59     (712)

جادبه مجالست همچون جاذبه آهن‌ربا است.        61     (712)

جاذبه مجالست همچون جاذبه آهن ربا است؟      175     (712)

جناب سید حسنی        67     (712)

جواب نامه (بحرین)     158     (712)

جهالت در عقاید         226     (712)

چرا ابدال را ابدال می‌گویند؟      222     (712)

چرا اولیاء الله با مردم تماس نمی‌گیرند  94     (712)

چرا به جبرئیل روح القدس می‌گویند؟   63     (712)

چرا حضرت امیر مؤمنان در دوران حکومت‌خویش‌حکومت جهانی‌رابرپانساخت   409     (712)

چرا حضرت ولی عصر عجل الله فرجه از روی کراهت با اصحاب خود بیعت مکند          162     (712)

چرا عدّه‌ای از مردم در راه معنویت        190     (712)

چراغ برق در دوران سلطنت سن لوئی ص  :86    309     (712)

چرا مسلمانان عثمان را در قبرستان یهودیان دفن کردند؟          451     (712)

چشمه آب حیات        288     (712)

چگونه باید تبلیغ کرد؟!          392     (712)

چگونه محبّت اکسیر است؟       425     (712)

چگونه می‌توان به مقامات عالیه معنوی رسید؟    64     (712)

چند سئوال بسیار حیاتی         458     (712)

چه باید کرد؟؟!           401     (712)

چه کسی از اولیاء الله است؟      78     (712)

چه کسی مقدّس است؟   405     (712)

حالت حضور     337     (712)

حجاب در ایران          547     (712)

حجاب در ایران قدیم  549     (712)

حجاب در ایران قدیم 2         550     (712)

حراست از نظام آفرینش          351     (712)

حضرت ابوالفضل  7      24     (712)

حفظ اسرار       112     (712)

حقّانیت تشیع  118     (712)

حق عظیم بر خلائق      157     (712)

خارج شدن یا رها شدن از جسم          43     (712)

خواب‌ها و مکاشفات      279     (712)

خواص گیاهان  518     (712)

خورومنائیها از کاتولیکها         396     (712)

داستان مسافر زمان        358     (712)

داستانی از مسافر زمان کسی که‌زمان‌راطی‌کرده ودر زمان ظهور به سیاحت پرداخته  352     (712)

دامنه غیبت حضرت حجّت 7 مردم جزیره خضراء را هم فراگرفته است ؟          261     (712)

در آن زمان جامعه بشریت خواهند دید  435     (712)

در انتظار او       472     (712)

درباره اسماء الله الحسنی  410     (712)

درباره تعداد آنها در روایات بیانی فرموده‌اند یا نه؟      469     (712)

درباره سند ازدواج حضرت ام کلثوم        141     (712)

درباره فهم روایات و درک مطالب عالی  51     (712)

درباره کتابی که حضرت قرائت می‌کنند    247     (712)

در پناه مقام عظیم ولایت        53     (712)

در تاریخ ابن اعشم مسطور است          303     (712)

در تاریخ مجدی است که مؤلّف جامع الحکایات          305     (712)

در جلد دویم از کتاب سابق الذکر         301     (712)

در حالی که باورهای فرهنگ مذهبی        286     (712)

در روایات متعدّد در یک تشبیه         341     (712)

در روضات الجنّات در ترجمه مرحوم      294     (712)

در سال 1973 لئونید برژنف      329     (712)

درسی از دعای ندبه       347     (712)

در قصص العلماء از مقابیس     296     (712)

در کتاب عدّة الداعی مذکور است  304     (712)

در کتب معتبره مثل مقامع الفضل  306     (712)

درک عوالم نامرئی و دیدن آن عوالم      102     (712)

در مجالس المؤمنین است که     299     (712)

در مجالس قاضی نوّر الله مرقده   300     (712)

در معالجات روحی       160     (712)

دستگیر شدگان عبارت بودند     361     (712) 

دعای امام صادق7 در روز جمعه  126     (712)

دلیل اوّل برای اثبات مقام عصمت برای نقباء یا اوتاد     242     (712)

دلیل بر غیبت اوتاد     258     (712)

دلیل مطلب      105     (712)

دیداری از جزیره خضراء        354     (712)

دیداری از جزیره خضراء        375     (712)

را در برابر آب معامله کرده اند     221     (712)

راه معنویت      223     (712)

راهنمایان الهی از آنان دستگیری می‌کنند          52     (712)

راه یافتن به سوی آسمان از نظر قرآن     219     (712)

رباعیات منسوب به حافظ        509     (712)

رحمت)           142     (712)

ردّ تناسخ          183     (712)

رفتن به بارگاه جانشینان خدا     47     (712)

روح من»          524     (712)

11 روز روزی 41 مرتبه :           161     (712)

روز غدیر طایفه وهابیه در کربلا ریختند       567     (712)

ریاضت مرتاضان         185     (712)

زمان     335     (712)

ستاره شناسان معتقدند     35     (712)

سعید شجاعِ شیعه       384     (712)

سفارشات خاندان وحی در پیرامون مسئله انتظار  33     (712)

سفرهای فضایی اهل بیت  :     219     (712)

سفری به زمان ظهور مسافر زمان  374     (712)

سفیانی           58     (712)

سلمان محمّدی   133     (712)

سنی‌ها می‌گویند!!!!       156     (712)

سیر در زمان ظهور 2    356     (712)

سیر روح        25     (712)

سیر معنوی مردم از ابتداء خلقت در پیروی از نبوّت ، امامت و ولایت   250     (712)

سیصد و سیزده نفر اصحاب خاص      107     (712)

شجره‌نامه          87     (712)

شخصیت حذیفة وارتداد حذیفة        100     (712)

شرکت در یک مجلس سرّی و گوش فرادادن‌به فرامین یکی از امامزادگان به نقباء         369     (712)

شعر، ملازمان سلطان      473     (712)

شناخت اوتاد از نظر اوصاف       238     (712)

شوق و نشاط     108     (712)

صحبت درباره اوتاد       253     (712)

صفات اوتاد      159     (712)

صفت خالقیت بر او صادق است          378     (712)

طول عمر          38     (712)

ظهور قبل از ظهور         164     (712)

ظهور و کیفیت آن      111     (712)

عالم ملکوت      254     (712)

عروج به عالم علیین    372     (712)

عزاداری           19     (712)

عزاداری در ایران         553     (712)

عصر بازگشت به معنویت شرق»           40     (712)

عصر ظهور، زمان ظاهرشدن امور غیبی    220     (712)

عصر قبل از ظهور، عصر ظهور    336     (712)

علّامه بزرگ سید محمّد طباطبایی        342     (712)

علامه مجلسی در جلد اوّل         291     (712)

علی صراطه مُسکن حقٍّ   199     (712)     (712)

عمر بن عبدالعزیز        454     (712)

2ـ عمر بن عبدالعزیز طرفدار اهل بیت: نبود      138     (712)

عمر بن عبدالعزیز گریه مردم برای خراب کردن خانه‌های همسران رسول خدا 6   150     (712)

عمروعاص 1ـ عمروعاص از نظر حسّانِ شاعر      135     (712)

عن اسحاق بن عمّار       229     (712)

عنایت حضرت ابوالفضل علیه السلام به یکی از بندگان خدا     557     (712)

عن سهل ، عن ابن محبوب        228     (712)

عوامل پیشرفت سید حسنی     419     (712)

غفلت از امام زمان ارواحنا فداه    166     (712)

«غیبت به خاطر گناهان همه مردم نیست» «بلکه به خاطر افراد شریر جامعه است»          98     (712)

غیر قانونی بودن خلافت و حکومت معاویه      462     (712)

غیر قانونی بودن خلافت و حکومت معاویه 2   464     (712)

فاضل نراقی در خزائن نقل         290     (712)

فرق ابرهای نوری و ابرهای بخاری         436     (712)

فرمان حضرت بقیة الله الأعظم به امامزاده سید ابوالحسن الرضا به بناء مسجد جم  364     (712)

فرماندهان نوشته باب وودوارد     129     (712)

1ـ فضیلت بنی‌هاشم بر بنی‌امیه قبل از اسلام     136     (712)

فکر)     177     (712)

فکر      319     (712)

(فلسفه)  20     (712)

(فلسفه)  22     (712)

(فلسفه)  23     (712)

فلسفه شرق       324     (712)

فوائد الطوسیه   71     (712)

فوقع فی نفس    377     (712)

فهرست آیات قرآنی اسرار موفقیت      217     (712)

فهرست اشعار اسرار موفقیت     211     (712)

فی الکتب المعتبرة         297     (712)

فی کنزالفوائد للعلّامة      298     (712)

قاعده در طریقه مستحصله        28     (712)

قرآن نشان دهنده عظمت و جلال           116     (712)

کار و کسب برای کار راه اندازی  413     (712)

کرامتی از حضرت ابالفضل علیه السلام   561     (712)

کلمه قل که شامل گفتارهای خداوندی است.        122     (712)

کلنل لورنس جاسوس زبردست انگلیسی           315     (712)

کلّ یوم عاشورا و کلّ ارض کربلا          407     (712)

کناره‌گیری از قیام آسمانی       266

لازمه ولایت تکوینیه  338     (712)

لفظ کلمه دنیا و آخرت در قرآن           123     (712)

مادّه ، حرکتِ زمان را کند می‌کند  326     (712)

ما عبدالله بشیء مثل ما عبد بالبداء           379     (712)

مافوق طبیعت   311     (712)

مالتوس» مدتها قبل پیش بینی کرده      37     (712)

مأموریت مرحوم شیخ انصاری از حضرت اباالفضل العباس علیه السلام  568     (712)

مبانی اعتقادی     143     (712)

محاصره عثمان و یهودی زادگان           442     (712)

مخمّس  512     (712)

مدرک کسانیکه می‌گویند تعداد اوتاد یا نقباء 30 نفر است کدام روایت است :   197     (712)

مرتاض هندی    131     (712)

400 مرتبه برای حاجت بسیار مشکل     106     (712)

مردمی که خود را از ستارگان دیگر می‌دانند        285     (712)

مردی را نزد معاویه حدثی صادر          302     (712)

مردی نزد ابن سیرین آمده گفت  :       293     (712)

مسئله بداء        432     (712)

مسئله بداء        172     (712)

مسائل غیبی)    21     (712)

مسافر زمان یا سیر معنوی در زمان ظهور         355     (712)

مسأله غیبت دارای مراتب است  262     (712)

مسجد شریف جمکران  364     (712)

مسح بر سر از نظر شافعی          453     (712)

مسیحیت آئین استعمارپسند// اختلاف در میان مسیحیان     397     (712)

مسیحیت آئین استعمارپسند (استعمار چیست؟!)       400     (712)

مشکوک           514     (712)

معانی ملکوت    255     (712)

معاویه  66     (712)

معرفت اولیاء الله         89     (712)

معرفت اولیاء الله واجب است    236     (712)

معنای اصطلاحی نقابت از زمان بنی العبّاس به بعد           232     (712)

معنای دوّم ملکوت  :      256     (712)

معنای ظهور       344     (712)

معنای لغوی نقباء و معنای اصطلاحی آن   231     (712)

معنای نقابت به اصطلاح روائی    234     (712)

معنی غیب : مرحوم علّامه مجلسی         321     (712)

مقام محبّین      68     (712)

مقصود از لشکر عضب چه کسانی هستند؟»         193     (712)

مکاشفه  26     (712)

ملک عظیم      349     (712)

من ادّعی المشاهدة        169     (712)

مناظره‌ای میان شیخ بهایی      339     (712)

مناظره‌ای میان شیخ بهایی و   348     (712)

من بکی أو أبکی أو تباکی وجبت له الجنة :         44     (712)

منتظران ظهور     65     (712)

منظور از نقباء     132     (712)

منع ازدواج        209     (712)

مهربان‌تر از همه  412     (712)

مؤمن محدَّث     62     (712)

نسطوریها از نظر کاتولیکها      395     (712)

نظر انیشتین این است          345     (712)

نقباء چند نفر می‌باشند آیا اهل بیت  :   469     (712)

نقباء چه کسانی هستند آیا در روایات اهل بیت  :       468     (712)

نقش زن در کمک به نیروهای اسلام      178     (712)

نقش معاویه در کشته شدن عثمان         445     (712)

نقل مترادف       381     (712)

نکات مهمّ درباره امدادهای غیبی امام عصر عجّل الله تعالی فرجه الشریف          312     (712)

نکته‌های مهم یا بررسی و تحلیل پیشنهاد معاویه به عثمان      449     (712)

نواب     85     (712)

نوروز در ایران  552     (712)

نوکر» شعر        539     (712)

والله لادعونّ       113     (712)

وجود دولت عادل از واجبات است.        45     (712)

و در تاریخ ظفرنامه آمده          330     (712)

وقتی شیخ شنید که حلیم پزی است    566     (712)

ولایت اهل بیت : در قرآن      134     (712)

ولایت کلّیه مطلقه      406     (712)

ولو حبواً علی الثلج        70     (712)

ول وکس که نامش از واژه‌ای لاتینی       331     (712)

ولی شدتی که غیبت برای ما دارد         96     (712)

همان طور که می‌دانید بشر        334     (712)

همه کس این قوه را دارند یا نه؟         103     (712)

یخرج رجلٌ به قیام سال 42 خروج گفته نمی‌شود         414     (712)

یک راه کلیدی)         426     (712)

یک موجود چهار بُعدی  328     (712)

یک نکته قابل توجّه درباره معجزات معصومین :           49     (712)

یکی از شاگردان شیخ بهایی از         317     (712)

یکی از شگفتیهای مهم در زمان ظهور   55     (712)

1ـ یکی از فضائل ائمّه اطهار ::   402     (712)

یکی از مطالبی که سنّی‌ها به گمان         448     (712)

یکی از وظائف بسیار مهمّ در عصر غیبت       441     (712)

یکی از وظیفه‌های مهم در عصر غیبت           439     (712)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

عزاداری/ص 9/(712)

 

اجر و ثواب الهی بر دو قسم است/ص 9/(712) :

 

1ـ اجر و ثواب بر اساس حساب و کتاب

 

2ـ اجر و ثواب بدون حساب و بر اساس تفضّل به وجود هر دو قسم خداوند کریم در قرآن مجید تصریح فرموده است.

 

یکی از مواردی که خداوند اجر و پاداش آن را بدون حساب عنایت می کند «صبر» است در صورتی که انسان در گرفتاریها، شدائد و ناراحتی هایی که به او روی می‌آورد صبر را پیشه سازد و رفتاری را که منافات با آن دارد انجام ندهد خداوند بدون حساب بهاو اجر و مزد عنایت می‌کند.

 

در قرآن کریم می‌خوانیم :

 

 

 

 

 

(فلسفه//ص 10/(712))

 

فلسفه یعنی اندیشیدن درباره حقیقت اشیاء

 

بنابراین فلسفه می‌خواهد از دیدگاه حقیقت همه اشیاء را حتی خداوند را درک کند. واین مسئله‌ای است که شرع بطلان آن را ثابت کرده است زیرا حقیقت زات خداوند درک نشدنی است.

 

بنابراین اگر فلاسفه موضوع بحث خود را محدود می‌کردند بر آنچه که عقل توان فهم ودرک آن را دارد به اینگونه اشکالات مهم برخورد نمی‌کردند ولی چون موضوع آن را توسعه داده و همه مسائل را می‌خواهند با عقل ناچیز و ضعیف درک کنند به جای خداشناسی دچار تردید و انکار می‌شوند.

 

افرادی که فلسفه را مورد انتقاد قرار می‌دهند به خاطر وجود همین اشکالات اساسی است وگرنه مقصود آنان این نیست که همه مسائل فلسفی مورد تردید و انکار شرع است.

 

اگر در عالم اسرار و در جهان پهناور عالم نامرئی چیزی برتر از عقل وجود دارد یا نه؟ اگر می‌گوئید نه به چه دلیل؟

 

و اگر وجود دارد عقل چگونه می‌تواند حقیقت چیزی را کهبرتر از خود اوست درک کند.

 

بنابراین به قضاوت عقل سلیم باید به اطلاعات اجمالی که دین در اختیار ما قرار می‌دهد روی آورده و بسنده کنیم؟

 

و به جای شناخت و درک که خداوند به معرفت و شناخت مخلوقات خداوند و عظمت آنان روی می‌آوریم.

 

بر فرض عقل توانایی درک حقیقت همه اشیاء را داشته باشد آیا بر فرض وجود این اقتضاء مشهودات و نفس مانع درک آن نیستند. یا در صورتی که موانع بالکل؟؟ برطرف شده باشد عقل قدرت بر درک حقائق جهان هستی را دارد.

 

یقیناً باید موانع از سر راه عقل برداشته شده باشد آیا دفع موانع بدون توجه به همه عقاید شرع ممکن است؟

 

 

 

(مسائل غیبی/ص 11/(712))

 

بحث درباره مسائل متافیزیک، از مسائلی است که اکنون ذهن بسیاری از دانشجویان و دانشمندان جهان را به خود مشغول ساخته است آنان مایلند بدانند در ماورای عالم ظاهر در پس پرده غیبت چه اسراری وجود دارد؟

 

آنان از بحث درباره فیزیک و عالم ماده خسته شده‌اند و حقیقت جهان را در پس اسرار جهان ناشناخته می‌دانند از این به مسائل متافیزیک روی آورده‌اند تا شاید از رازهای عالم غیب و جهان نامرئی آگاهی یابند.

 

 

 

 

 

(فلسفه/ص 12/(712))

رک حکایت ایمان/ص 12/(712)

 

بعضی از فلاسفه آب و برخی دیگر عناصر اربعه و برخی دیگر هوا و برخی دیگر وجود را علت اصلی خلقت اشیاء می‌دانند زیرا به قول آنها عدد یا وجود در همه اشیاء سرایت؟؟ دارد منتهی خدا موجودی است واجب الوجود آیا این اسم در روایات ما وجود دارد؟

 

 

 

 

 

(فلسفه/ص 13/(712)

 

(*) عقل چگونه می‌تواند زمانی را تصور کند که قبل از آن زمان زمان دیگری نباشد یا عقل چگونه می‌تواند مکانی را تصور کند که بعد از آن مکان، مکان دیگری وجود نداشته باشد؟

 

اصل تصور زمانی که قبل از آن زمانی نباشد یا مکانی که قبل از آن یا بعد از آن مکانی نباشد برای عقل امکان ندارد و حال آنکه زمان و مکان از مخلوقات خداوند است پس چگونه عقل می‌تواند حقیقت و کنه ذات خداوند را دریابد؟

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

حضرت ابوالفضل  /ص 14/(712)

 

در تمام جهان هستی، حضرت ابوالفضل العباس 7 حقی وافر؟؟؟؟؟ دارند یعنی می‌توانند با درخواست از خداوند متعال قضا و قدر را تغییر دهند و در لوح و قلم تصرف فرمایند.

 

شاید به این حقیقت اشاره داشته باشد آنچه درباره آن بزرگوار وارد شده است که دارای دو بال هستند و در بهشت به هر جا که بخواند پرواز می‌کنند.

 

خداوند به خاطر صبر و استقامت، شهامتها، فداکاریها از خودگذشتگی های حضرت عبّاس7 این مقام را در آن بزرگوار ظاهر ساخته است.

 

به این جهت شیعیان دوستان و حتی سایر ارادتمندان به آن حضرت از ملّت‌های دیگر آن گاه که کارشان به بن بست و کاردشان به استخوان می‌رسد و چاره‌ای جز توسّل به اهل بیت و درخواست از خداوند متعال نمی‌بینند به آن حضرت متوسل می‌شوند. زیرا آن بزرگوار بیش از سایر اهل بیت از حق شفاعت و؟؟؟؟؟ استفاده می‌کنند.

 

از این رو در گرفتاریها و شدائد و بالاخص گرفتاری های ناگهانی که فرصت را از دست ربوده با دلی آکنده از یقین و امید به حضرت ابوالفضل العباس7 متوسل می‌شدند و آن حضرت را شفیع درگاه خداوند قرار می‌دهند.

 

حضرت عباس 7 از این قدرت ولایی خود نسبت به دوستان سریعاً دستگیری و شفاعت می‌کنند و نسبت به دشمنانی که جسارت ورزیده‌اند به صورت قهر و غضب ظاهر می‌شود.

 

 

 

سیر روح/ص 14/(712)

 

برای دست یافتن به برخی از حالات روحی با چند روز سعی و کوشش و تمرین می‌توانید جریانات بسیار جالب و پرارزشی را تجربه کنید و شاهد وقوع آنها باشید.

 

برای این کار عکس جالبی از ضریح مطهّر حضرت امام رضا7 تهیه کنید و هر روز در ساعت معین روزی نیم ساعت به آن خیره شده و توجّه کنید. هفته دوّم پس از چند لحظه نگاه به عکس ضریح چشمان خود را ببندید وسعی کنید رد عالم فکر، به تماشای ضریح مطهّر امام رضا 7 نگاه کنید. تصوّر ضریح و نگاه به آن در عالم فکر باعث بیدار ساختن نیروها و

قدرتهای روحی شما می‌شود از این جهت سعی کنید هر چه بهتر به عکس ضریح را؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

 

 

 

 

 

 

مکاشفه/ص 16/(712)

 

در صورتی که مکاشفه اختیاری در مکان، تکرار شود و انسان دارای تجربه و آگاهی کامل شود، کم کم می‌تواند به مکاشفه زمانی نیز بپردازد و گذشته‌ها را به چشم باطنی خود ببیند. همانگونه این حقیقت گاهی در خواب اتّفاق می‌افتد و بعضی از افراد صحنه‌هایی از زمان گذشته را در عالم رؤیا دیده و به عنوان مثال خود را در زمان پیغمبر اکرم  6 مشاهده نموده و آن بزرگوار را در عالم خواب دیده‌اند یا کسانی که بر اثر محبّت زیاد به امام حسین 7 بعضی جریانات روز عاشورا در کربلا را در عالم رؤیا دیده‌اند.

 

همینگونه برای کسانی که در مکاشفه تبحّر یافته باشند می‌توانند در عالم کشف بعضی از حقایق و واقعیات گذشته را ببینند.

 

گرچه اینان در جامعه ما تعدادشان بسیار اندک و وجودشان همچون کبریت احمر است و ما آنچه را که آوردیم برای این بود که بیان کنیم اصل این مسئله حقیقت دارد نه آنکه هر کس مدّعی آنستکه می‌گوید :

 

جمال یار ندارد نقاب و پرده ولی

 

تو گرد ره بنشان تا نظر توانی کرد

 

 

 

 

 

***

 

افکار، اندیشه‌ها و تصورات ذهنی انسان همانند سیلی است که با شتاب و قدرت روان شده و هر چیزی را که در آن افتاده با خود می‌برد/ص 17/(712) .

 

تصورات ذهنی نیز به همین صورت است. آنچه در ذهن شما در طول زندگی نقش بسته است آینده شما را به وجود می‌آورد. با تغییر و تحول در فکر و اندیشه و عقاید خود آینده خود را تغییر دهید و با تصوّرات ذهنی مثبت و صحیح آینده خود را درخشان سازید.

 

عقاید و تصویرات گذشته ذهنی در رفتار و اعمال انسان دارای نقش عمده است اینگونه تصورات شعور ناخودآگاه انسان را تشکیل می‌دهد.

 

شعور ناخودآگاه همچون آبی که روان انسان را احاطه کرده و آینده او را ترسیم می‌کند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بسمه تعالی

قاعدة در طریقه مستحصله که میرزا اسداللهی فرموده‌اند/ص 18/(712)

قاعدة در طریقه مستحصله که میرزا اسداللهی فرموده‌اند حرف حاصل استوجه؟؟؟ بشود که مطلوبش با مطلوب مطلوبش با مطلوب مطلوب مطلبوش با قرینش با قرین مطلوبش با خود حرف یا نظیره مطلوب درسطر اساس کجا واقع شده بشرط آنکه خود حرف از یمین و یسار با هم طبعش با هم طبع مطلوبش در صفحه یافت شود بعد جدول حاصل را تا حرف منصوب متوجه شود تا آنکه نسبت در دایره اهطم یا انسخ بکار برند.

 

نوع دیگر: حرف اساس با حرف حاصل ملاحظه نمایند در دایره ابجد که بعد شان چقدر است آن بعد را گرفته از بعدی که از نحو سابق حاصل کرده باشد قسمت نماید یا تضعیف در دایره اهطم بکار برند.

 

نوع دیگر: بعد نوع اول را ملاحظه نماید و بعد نوع دوم را مشاهده کند و بعدین را جمع کرده در دایره انسخ به کار برند.

 

طریقه دیگر حرف اساس را با مطلوب با مطلوب مطلوبش باقرین مطلوبش با خود حرف که دم طبع آن در صفحه باقیست نشود آن بعد و نسبت در دایره انسخ یا اهطم بکار برند و هر گاه حرف صفحه بر فوق واقع است رو بفوق شماره نماید وهر گاه در تحت واقع است رو بنحت رود.

 

مثال حرف َ  در سطر متوجه شدیم نظر مطلوبش در هفتم بود از حرف؟؟؟؟ که حرف حاصل بود شماره نمودیم به غ رسید و نظر مطلوب غ بعد در تحت حرفحاصل نوشتم باز از حرف حاصل که ت؟؟ َ ؟؟ بود تا حرف ی که نظر  ه مطلوب بود  ء  حرف حاصل ه  بود از   ت   در دایره اهطم شماره نمودیم ///؟؟؟ ء حرف گذاشتیم باز بحرف   خ   رسیریم نوشتیم و نحو دیگر :

 

نسبت حرف حاصل را با اساس متوجه گشتیم؟؟ بعد  ش  بود بر 7 قسمت نمی‌توانست نمود مضاعف کردیم 22 شد از حرف ت شماره نمودیم 22   4 بود بعد ت  در دایره ابجد با لام نسبت که حرف اساس است و محاذی؟؟   ت می‌باشد 18 بود از  ت  شماره نمودیم به حرف دال رسید نظیر  ه  مطلوبش را گرفتیم ع شد والله اعلم.

 

 

 

طریقه مستحصله بقاعده جدولی که حرف از حروف حاصل که در سطر 12 نوشته شده است نسبت دهند اولا بحرف ؟؟؟؟ محاذیخودش که در سط اساس می‌باشد اگر همطبع حرف صفحه می‌باشد و اگر همطبع حرف صحفه می‌باشد نسبت دهند بحرف نظیره اساس که در محاذی حرف منسوب؟؟؟ ب یعنی؟؟؟؟ یعنی نظیر ه منسوب الیه اگر آنهم طبع یکی از حروف چهارگانه صفحه بود، باشد و اگر   ف فطیه هم طبع حروف صفحه نباشد نسبت به حرف بعد از حرف محاذی او دهند اولا ازاساس اگر نشد از نظیره‌اش که حرف اولا در حرف اساس با نظیره پیدا شود که هم طبع یکی از حروف صفحه بوده با سه بعد که؟؟؟؟؟ حرف پیدا شد که هم طبع یکی از حروف صفحه بوده باشد نسبت دهند حرف حاصلکرد آن حرف وملاحظه نمایند که حرف منسوب الیه بعد دارد از حرف منسوب در جدول محاذی یا بعد ندارد اگر بعد ندارد و؟؟؟ جدول ملاحظه کند که در  ابجد ما بین حرف منسوب و منسوب الیه فاصله و بعد می‌باشد یا بعد نسبت اگر بعد جدولی و به بعد ابجدی هیچیک ندارد در دایره اهطمی یا انسخ ملاحظه کند همان حرف متصلبه منسوب را بگیرد در نوالی و اگر بعد دارد یا این است که بعد جدولی دارد و بعد ابجدی هر دو با بعد جدولی ندارد و بعد ابجدی دارد یا بعد جدولی دارد و بعد ابجدی ندارد الحاصل ان بعد را بگیرد چه یک بعد داشته باشد و چه دو بعد داشته باشد و از حرف منسوب گرفته، حرف منسوب دارد حساب نیاورده و بعد متوالی بشمارد بعدد یک بعد یا دو بعد حرف که رسید آن حرف را بگیرد و نشان کند و بعد حرف همطبع منسوب الیه را ملاحظه کند که در ابجدی چند بعد دارد بهمان عدد در دایره اهطم یا انسخ بشمارد اگر همان حرف اول منتهی شد یا ء؟؟؟ حرف دیگر که همطبع حرف منسوب الیه می‌باشد اگر هم همان حرف منتهی شد به آن حرف مستحصله می‌باشد بلاشک اگر در دو حرف یا سه حرف بعد ابجدی را که ملاحظه کرد به حرف اول رسید و در باقی؟؟؟ آن حرف مستحصله نیست نسبت را تغییر دهند تا به حرفی رسد که 4 یا 5 امتحان جاری شود و به طریق مذکور لا سماله؟؟؟؟باید چهار پنج امتحان جاری شود بیشتر شد جاری نشد و اگر کمتر از 4 شد آن حرف مستحصله نیست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟کل حرف این فرق عمل کند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تفکر راهی برای مکاشفه و خروج قالب مثالی/ص 21/(712)

 

فکر و اندیشه راه بسیار مؤثری برای وقوع مکاشفه و خروج قالب مثالث است.

 

برای آنکه بدانید فکر و اندیشه چگونه می‌تواند قالب مثالی را از بدن جدا کند باید به کیفیت این گونه فکر و اندیشه آگاهی داشته باشید زیرا هر گونه فکر و اندیشه‌ای راهگشای انسان به این گونه مسائل نیست بلکه فکر در صورتی می‌تواند آدمی را به سوی مسائل باطنی و کشف حالات روحی بکشاند که در شرایط صحیح و حساب شده انجام شود.

 

برای اطلاع و آگاهی شما به طریقه این گونه فکر و اندیشه یکی از طرق مؤثّر را که می‌تواند حالات روحی شما را تقویت کند ذکر می‌کنیم .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ترسیمی از تحول خود به خود/ص 22/(712)

 

جنگهای خانمانسوز جهان را فرا می‌گیرد

 

موشکهای قاره‌پیما میلیونها نفر را به خاک هلاکت می‌کشاند

 

بمب‌های اتمی، توده‌های انبوه را در کام مرگ فرو می‌برد.

 

صحنه‌های نبرد آرامگاه نسل جوان خواهد شد

 

کودکان بی‌گناه در زاغه‌های بی‌پناه مرگ را در آغوش می‌گیرند

 

پدران و مادران داغدار در دریای غم و اندوه غوطه ور می‌شوند.

 

پنجه خون آلود جنایتکاران حلقوم مجروح ستمدیدگان را سخت می‌فشارد

 

کمبود مواد غذائی و انسانها را از پای در می‌آورد و ناله‌های جانسوز مردم گرسنه دل سنگ را آب می‌کند.

 

سیه‌روزی و تباهی همه افراد جامعه را فرا گرفته و مصیبتهای جانگاه انسانها را به ستوه می‌آورد.

 

همه آرامش خاطر را از دست داده و کابوس وحشتناک مرگ را در برابر خود جلوه‌گر می‌بینند!

 

بلاهای آسمانی قلب خون شده داغداران را می‌فشارد!

 

 

 

گرفتاریها و تباهیهای یادشده زمینه تحوّلی عظیم و ناخودآگاه و مسئله امداد غیبی و ظهور مصلح جهان بشریت را در اندیشه انسانها می‌پروراند زیرا انسانها بر اساس فطرت خویش در هنگام نابسامانیهای شدید و هلاک کننده به سوی خدا روی می‌آورند و از قدرت بی‌پایان او خواهان نجات و رهایی می‌شوند.

 

خداوند در قرآن می‌فرماید: (واذا مسَّ الإنْسانَ الضرُّ دَعانا لِجَنْبِهِ أَوْقاعِداً أَوْ قائِماً...)[1]

 

هرگاه انسان را بلائی فرا رسد ما را می‌خواند در حالیکه به پهلویش خوابیده یا نشسته یا ایستاده باشد.

 

 

 

یعنی انسان در هنگام گرفتاریهای خانمانسوز برای رهایی یافتن از آنها در هر حالتی که هست از خداوند راه نجات را می‌طلبد.

 

بنابراین، آن گاه که سیه روزی جامعه بشریت را فرا گیرد و ظلم و ستم همه انسانهارا از پای درآورد، آمادگی و انتظار ظهور موعود ملل در همه ملّتها راه می‌یابد و برای رسیدن امداد غیبی روزشماری می‌کنند.

 

در آن روز توده‌هایی انبوه از مردم جهان در آرزو و انتظار قیام شخصتی آسمانی ظلم و ستم را از صحنه گیتی براندازد و نابسامانیها را سامان بخشد به سر می‌برند.

 

در این صورت حالت انتظار در آنان برخواسته از عقده‌ها و ناراحتیهای شدیدی است که گریبانگیر آنها شده و در واقع اضطرار، در آنان حالت انتظار و گرایش به سوی قیام آسمانی را فراهم می‌کند.

 

از این رو آنگاه که از کنار کهنترین معبد تاریخ ندای حیاتبخش منجی انسانها حضرت مهدی ارواحنا فداه به گوش جهانیان رسد، همه پاک طینتان ملت‌های دیگر نیز پذیرای استقرار حکومت عادلانه آن بزرگوار در سراسر جهان می‌شوند.

 

پس انتظار زمینه‌ای مهم برای پابرجائی و تسلّط حکومت جهانی امام عصر 7 است.

 

 

 

 

 

 

 

***

 

نکته‌ای که آوردیم می‌تواند یکی از علل آنهمه سفارشات خاندان وحی در پیرامون مسئله انتظار باشد زیرا: انتظار فکر می‌دهد، نیرو می‌بخشد، عمل می‌آفریند.

 

بر همین اساس پیغمبر اکرم 6 می‌فرمایند:

 

أَفضل جهاد أمّتی إِتْتظار الفَرَجِ.[2]

 

 

 

بافضیلت‌ترین جهاد و کوشش امّت من انتظار فرج است.

 

و حضرت امام صادق 7 یکی از شرایط پذیرفته شدن عبادت بندگان را انتظار حکومت حضرت قائم ارواحنا فداه می‌دانند!

 

وپس از بیان این نکته می‌فرمایند:

 

إِنَّ لَنا دَوْلَةً یجیءُ اللهُ بِها إذا شاءَ ثُمَّ قالَ: مَنْ سَرَّ أَنْ یکونَ مِنْ أَصْحاب الْقائِمِ فَلینتظر وَلْیعْمَلَ بَالُوَرَعِ وَمَحاسِنِ الاخْلاقِ وَهُوَ مُنْتَظِرٌ، فَإِنْ ماتَ وَقامَ الْقائَمُ بَعْدَهُ کانَ لَهُ مِنَ الاجْرِ مُثل اجر مَنْ أَدرکهُ، فَجدّوا وَانْتَظِروا هَنیئاً لّکمْ أیها الْعِصابَةُ الْمَرْحُومَة.[3]

 

 

 

یعنی برای ما دولتی است که هر گاه خداوند بخواهد آن را می‌آورد. سپس فرمودند: کسیکه خوشنود می‌کند او را که از اصحاب حضرت مهدی (ارواحنا فداه) باشد باید منتظرِ ظهور باشد و باید به ورع و اخلاق نیکو رفتار کند در حالیکه در صراط انتظار گام بر می‌دارد. پس اگر مرگ او فرا رسد و حضرت قائم بعد از او قیام کنند اجر او همانند کسی است که آن بزرگوار را درک می‌نماید پس کوشش کنید و منتظر باشید گوارا باد شما ای گروهی که مورد رحمت خداوند هستید.

 

همان بزرگوار در پیرامون وظیفه مردم در زمان غیبت امام عصر7 می‌فرمایند :

 

000 وَانْتَظِرِ الْفَرَجَ صَباحاً وَمَساءاً.[4]

 

 

 

صبح و شام در انتظار فرجه و ظهور باش/ص 28/(712).

 

حضرت امیرالمؤمنین 7 انتظار را از حالات دوستداران و شیفتگان اهل بیت  : می‌دانند و محبّین خاندان وحی را به دارا بودن صفت انتظار در هر صبح و شام توصیف می‌نمایند. آن حضرت می‌فرمایند: ... إِنَّ مُحبَّنا ینْتَظِرُ الْرَوْحَ وَالفَرَجَ کلَ یوْمٍ وَلَیلَةٍ...[5]

 

 

 

 

 

براستی که دوستان ما در هر روز و شب در انتظار فرا رسیدن روز آسایش (از ستم ستمگران) و فرج می‌باشند.

 

یکی از صحابه حضرت امام هادی 7 از آن بزرگوار درباره برنامه عملی و وظیفه عموم شیعیان در زمان غیبت امام عصر7 سئوال کرد :

 

کیفَ تَصْنَعُ شیعَتُک؟ قالَ: عَلَیکمْ بِالدُّعاءِ وَانْتَظارِ الْفَرَجِ.[6]

 

 

 

در زمان غیبت شیعیان شما چه کاری انجام دهند؟/ص 30/(712)

 

امام هادی 7 فرمودند: بر شما باد که به دعا و نیایش و دارا بودن حالت انتظار.

 

بنابراین همانگونه که گفتیم انتظار ظهور مصلح جهان از شرایط پذیرفته شدن اعمال مردم و از وظائف پیروان و شیفتگان خاندان رسالت است.

 

پس فردی که خود را صالح می‌داند باید منتظر ظهور مصلح باشد همانگونه که «خلقی که در انتظار ظهور مصلح به سر می‌برد باید خود صالح باشد».

 

 

 

اینک با نقل کلامی گهربار از حضرت جوادالائمّه  : در پیرامون وجوب انتظار حکومت جهانی امام عصر 7 بر ارزش گفتار خود می‌افزائیم :

 

حضرت عبدالعظیم حسنی 7 می‌گوید :

 

دخلت علی سیدی محمد بن علی  8 وانا ارید ان أسأله عن القائم اهو المهدی أو غیره؟ فابتدأنی فقال: یا أباالقاسم انّ القائم منّا هو المهدی الّذی یجب ان ینتظر فی غیبته ویطاع فی ظهوره وهو الثالث من ولدی والّذی بعث محمّداً بالنّبوة وخصّنا بالامامة انّه لولم یبق من الدنیا الّا یوم واحد لطوّل الله ذلک الیوم حتّی یخرج فیملأ الأرض قسطاً وعدلاً کما ملئت جوراً وظلماً وانّالله تبارک وتعالی یصلح أمره فی لیلة کما أصلح أم کلیمه موسی 7 لیقتبس لاهله ناراً فرجع وهو رسول بنی ثمة قال 7: أفضل أعمال شیعتنا انتظار الفرج.[7]

 

 

 

                در صحیفه مهدیه ص 87 موجوداست

 

 

 

 

 

***

برخی ستاره شناسان معتقدند که احتمال نزدیکی/ص 27/(712)

برخی ستاره شناسان معتقدند که احتمال نزدیکی دو ستاره بهم، تا حدودی که قوه جاذبه آنها درهم فعل و انفعال کند و آنها را به سوی یکدیگر بکشاند، به نسبت یک به چند میلیون می‌باشد و احتمال آن که دو ستاره به همدیگر تصادم نمایند و باعث تجزیه و تلاشی یکدیگر شوند بقدری نادر است که از حوصله و قدرت محاسبه خارج می‌باشد.[8]

 

 

 

اگر وزن زمین اندکی از آنچه هست بیشتر یا کمتر بود یا اگر سرعت آن با آنچه فعلا هست اختلاف داشت دوری و نزدیکی آنبا خورشید طبعاً فرق می‌کرد و همین تغییر وضع تأثیرات شگرفی در کلیه موجودات زنده روی زمین مخصوصاً انسان می‌کرد. تأثیر این تغییر وضع بدرجه‌ای زیاد است که اگر زمین ما دچار هر یک از آن تغییرات می‌شد زندگانی بصورتی که ما می‌بینیم در روی آن غیر ممکن می‌شد.[9]

 

 

 

زمین در هر 24 ساعت یکبار بر دور محور خود می‌گردد و از این قرار سرعت حرکت آن ساعتی هزار میل است. حال فرض کنید در عوض این مقدار سرعت هر ساعتی صر میل می‌چرخید و در آن صورت شبها و روزهای ماده برابر مدت فعلی بود. آفتار سوزان تابستان کلیه نباتات و رستنی‌ها را در آن روزهای بلند می‌سوزانید و معدوم می‌ساخت و سرمای شبهای دراز جوانه‌ها را منجمد می‌کرد و از بین می‌برد. سطح خورشید که منبع حیات در روی کره ارض است دارای دوازده هزار درجه بار؟؟ نهایت حرارت است و دوری زمین ما از آن بهمان اندازه ایست که بتواند از این منبع فیض و حرارت بقدر کافی گرمی برای ادامه حیات ما اقتباس نماید. مقدار حرارتی که بما می‌رسد پیوسته ثابت و غیر متغیر است و در طول میلیونها سال به همین وضع باقی بوده و در نتیجه ادامه حیات در زمین میسر شده است.[10]

 

 

 

اگر حرارت زمین تغییر می‌کرد ومثلاث در عرض یکسال فقط در حدود پنجاه درجه کم و زیاد شده بود همه نباتات معدوم می‌شدند و بشر ه یا از فرط گرما کباب شده بود و یا از شدّت سرما منجمد می‌گردید و از میان می‌رفت زمین سرعت 18 میل در هر ثانیه بدور آفتاب

می‌چرخد و هرگاه سرعت سیر آن در عوض این مقداد 6 میل یا چهل میل در هر ثانیه می‌شد آنوقت دوری و نزدیکی ما به آفتاب به درجه‌ای می‌شد کهزندگانی کنونی ما غیر مقدور می‌گردید.[11] 

 

 

 

هرگاه تشعشع خورشید ما به نصف مقدار فعلی تقلیل می‌یافت، همه جانداران زمین از فرط سرما هلاک می‌شدند واگر مقدار این تشعشع دو برابر بیشتر می‌شد آن وقت نطفه حیاتی تا در همان مرحله اولای تکوین معدوم می‌گردید، بنابراین در میان میلیونها ستاره که در فضای نامحدود پراکنده‌اند تنها خورشید ما است که برای بوجود آوردن حیات مناسب می‌باشد. [12]

 

 

 

زمین در زاویه 23 درجه قرار گرفته وهمین تمایل محور زمین ایجاد فصول چهارگانه را می‌نماید. اگر محور زمین متمایل نبود قطب شمال و جنوب الی الابد در روشنائی نیمرنگ شفق باقی می‌ماند. بخار آب اقیانوسها دائم از شمال به جنوب در حرکت می‌بود وقاره هائی از یخ ایجاد می‌کدر و چه بسا که مسافات بین خط استوا و نواحی قطبی را تبدیل به بیابانها و صحاری نامسکون می‌کرد.

 

با تبخیر آب اقیانوسها بستر شوره زار آنها نمودار می‌شد و رودخانه‌های قطبی همه جا اراضی را شسته و از میان دره‌های عمیق می‌گذشت و مردابهای موقتی از نمک مذاب در این بسترها بوجود در می‌آورد.

 

فشار کوههای عظیم و سنگین یخ بقدری زیاد می‌شد که بر سطح هر دو قطب سنگینی کرده و آنها را فرو می‌برد و آنوقت خط استوا بر اثر همین فشار ترکیده و منطقه.............................

 

 

 

****

 

 

 

 

 

 

 

***

 

«مالتوس» مدتها قبل پیش بینی کرده بود که با ازدیاد جمعیت بشری و کشت و کار دائمی زمین بالاخره روزی خواهد رسید که قوت زمین یکباره از بین برود و اراضی ما بی حاصل شود/ص 28/(712).

 

اگر پیش‌بینی‌های او راجع به ازدیاد جمعیت کره ارض صحیح درآمده بود در اوایل همین قرن نقصان آذوقه بر اثر بی‌قوتی زمین صورت تحقق می‌یافت. با همین مثال کوچک می‌توان پی برد که نیتروژن موجود هوای محیط زمین با همه کمی آن به نسبت حجم کلزمین چه تأثیرات عمیقیدر زندگانی موجودات کرده ارض دارد که بدون آن انسان و غالب حیوانات تلف می‌شدند و از بین می‌رفتند.

 

در عرض چهل سال گذشته همینکه استنباط شد که در آتیه نزدیکی قحط و غلا بشر را تهدید می‌کند علما شروع به تحصیل نیتروژن مخطوط از هوا کردند و در هیمن دوره اخیر معلوم شد که این کود مصنوعی عالی را به مقادیر هنگفت می‌توان از هوا بدست آورد و در نتیجه ترس نابودی بشر از قحطی و نقصان آذوقه تقریباً از بین رفت.

 

... این خود از تصادفات عجیب است که درست در آن لحظه از تاریخ پیدایش کره ارض انسان موفق به این اکتشاف مهم شده است که نزدیک بود کمیابی غذا او را به فنا تهدید نماید. در غیر این صورت انسان مجبور بود دست به شنیع‌ترین فجایع اخلاقی بزند یعنی عده‌ای را تعمداً نابود سازد تا عده‌ای دیگر بتوانند به جای آنها ارتزاق کنند اما خوشبختانه از حدوث این فاجعه درست در موقعی که بیم وقوع آن می‌رفت جلوگیری شد.[13]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

طول عمر/ص 29/(712)

 

 

 

یکی از شهروندان شوروی که «پدربزرگ کره زمین» نامیده می‌شد، شیر علی مسلم اف  167 ساله؟؟؟ بود که در آن سن و سال، تا حدودی چست و چالاک به نظر می‌رسید؛ باغبانی می‌کرد و با شکیبایی رشک‌آوری؟؟ به هرس کردن و زدن شاخ و برگ درختان و حمل شاخه‌های قطع شده می‌پرداخت. «سالخورده سالخوردگان» به راحتی با دیگران وارد صحبت می‌شد. براستی راز عمر طولانی او چیست؟ به نظر خود او، این راز مثل روز روشن است: کار سخت![14]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

****

 

در دنیای مادّی ما که سیاستمداران و بسیاری از مردم جهان در مادّیگری غوطه ورند و تمام هستی وجود آنان را مادّیت فراگرفته چگونه می‌توانند به جهان نامرئی و عالم غیب ایمان آورند؟/ص 30/(712)

 

آیا اعتقاد به عالم غیب نسبت به آنان، وظیفه‌ای بالاتر و بشتر از ظرفیت و توان فکر آنان نیست؟ آیا خداوند، برای ایمان و اعتقاد آنان به عالم غیب برهان و حجّت خود را چگونه تمام می‌کند؟

 

خلاصه آیا امکان اعتقاد به جهان نامرئی و عالم غیب برای افرادی که در مادیگری غوطه ورند وجود دارد یا نه؟

 

این سئوالی است که ممکن است در فکر و اندیشه بعضی از افراد وجود داشته باشد و جوابی که مشکل آنان را حل کند، نداشته باشند مخصوصاً برای افرادی که به کشورهای خارج مسافرت کرده و احساس نموده‌اند که مادّیگری بر افکار بسیاری از مردم حاکم است.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

«عصر بازگشت به معنویت شرق/ص 31/(712)»

 

اکنون این مطلب کم و بیش در مطبوعات مغرب زمین منعکس است که راه و چاره منحصر برای جلوگیری از اعمال عجیبو خلاف عقل، جز توسل به معنویت شرقی چیزی نیست.[15]

 

و باید هشتمین دهه قرن بیستم را آغاز بازگشت انسان به مذهب و خدا دانست.[16]

 

 

 

در میان دانشمندان شرقی فرید وجدی مصری از افرادی است که عصر کنونی را دوران رجوع و بازگشت انسان به فطرت نامیده می‌گوید: عقاید و آراء بشر در اعصار گذشته روی یکی از سه اصل استوار بود، روزگاری موهومات و افسانه‌ها بر افکار بشرحکومت می‌کرد و با پدیدآمدن مکاتب فلسفی در ایران و یونان و هند و عصر اوها سپری گردید.

 

و فلسفه جایگزین خرافات شد، تا روزی که مغرب زمین تکانی به خود داد و با کشف آلات و ادوات علمی، نوسازی عقائد بر اساس علوم و دانش تبدیل یافت، و پس از قصور و عجز و کوتاهی دانشهای مادی از گشودن بسیاری از گره‌ها هنگام آن رسیده است که بشر تمام آراء و عقائد و قوانین و سنن خود را براساس مقتضیات فطرت بنا کند و گام از آن فراتر ننهاد.

 

(دائرة المعارف فرید وجدی ماده «فطر/ص 32/(712)».

 

این نوع اعترافات حاکی است که جهان غرب، از زندگی ماشینی به شدت سرخورده است، بار دیگر به فکر تجدید سازمان زندگی معنوی افتاده است، و در این قسمت ناچار است دست گدایی به معنویت شرق دراز کند زیرا در محیط خود جز دود و گاز، و لوله‌های سر به فلک کشیده کارخانه‌ها، و غوغای زندگی سینمائی و کاباره‌ای چیز دیگری نمی‌بیند و لذا ناچار می‌شود که بگوید :

 

«غرب باید از معنویت شرق استفاده کند و شرق تا آنجا که می‌تواند از صنایع غرب» (این جمله را یکی از دانشمندان خارجی هنگام سخنرانی پیرامون روابط فرهنگی شرق و غرب گفت، و جرائد نیز نوشتند).

 

 

 

 

 

 

 

**

 

هنوز اسرار و غوامضی در کار خلقت هست که تاقوای فکری و عقلانی ما ترقیات فوق العاده نکرده است نمی‌توانیم امیدوار بدرک و فهم آن باشیم.[17/ص 33/(712)]

 

 

 

 

 

انسان هنوز در عالم خلقت دوره صباوت را طی می‌کند و تازه شروع کرده است که بوجود روح پی ببرد و به تدریج از این مزیت آسمانی مستحضر گردد و به جنبه خلود و ابدیت آن پی ببرد.[18]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

***

 

ما وقتی ارزش زمان ظهور را (تا حدّی) درک می‌کنیم که به مطالعه و جستجو در صفحات تاریخ بپردازیم/ص 33/(712).

 

مدعیان علم و تمدّن در زمان ما پنج هزار سال تاریخ تمدن را بررسی نموده‌اند گفته‌اند فقط 400 نفر آنها به نظرخواهی پرداختند تا نتایج آن را در این زمینه به طریق آمار گزارش کنند. این نظر در اوایل سده بیستم انجام شد و نتایج زیر از آن به دست آمد: تعداد انسانهائی که حقیقتاً شایسته عنوان «نابغه» انداز 400 نفر فراتر نمی‌رود، که این در حکم قطره‌ای است که در طی پنج هزار سال تاریخ تمدن بشر در سطلی انداخته شود، یعنی اندکی بیش از یک نابغه؟؟؟ در هر ده سال برای کل بشر، بله، ما شاهدیم که نابغه‌ها متأسفانه چقدر کم در میان ما چشم بن جهان می‌گشایند.

 

نابغه‌ها، سازندگان شخصیتهای گوناگون در پیشرفت تمدن ـ در هر زمانها ـ شخصیتهایی گیرد، هراس آور و حتید خوفناک در نظر عامه مردم جلوه کرده‌اند.[19]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

خارج شدن یا رها شدن از جسم/ص 34/(712)

 

رها شدن از جسم را نمی‌توان به حالتهای ویژه‌ای اختصاص داد بلکه خروج روح از بدن در حالات گوناگون اعمّ از هشیاری کامل یا نیمه هوشیاری، در موقع کار و فعالیت و یا در هنگام بی‌کاری و... واقع می‌شود.

 

تاکنون نمونه‌های زیادی از رهائی قالب مثالی از جسم دیده شده است که در حال راه رفتن در خیابان اتفاق افتاده است. در این گونه مواقع جسم در مکانی بوده است که روح که وی ویا جسم دوّم او در فاصله مکانی زیادی از او،به سر می‌برده است. افرادی که اینگونه حالات را تجربه کرده‌اند از نظر کیفیت آن متفاوت هستند. گاهی این گونه افراد در موقعی که حالات این گونه حالات به آنان دست می‌دهد، هوشیاری خود را به هر دو وجود خود حفظ می‌کنند. یعنی هم از شرایط خارجی موجود جسمانی و حالات آن با خبر هستند و هم از وجود مثالی خود و شرایطی را که دارا است اطلاع و آگاهی دارند و به این معنی که کاملاً خود را دو وجود می‌بینند و در دو مکان متفاوت.

 

 

 

 

 

 

 

بسمه تعالی

 

من بکی أو أبکی أو تباکی وجبت له الجنة/ص 35/(712) :

 

معروف در معنای این است که هر کس برای امام حسین 7 گریه کند یا دیگری را بگریاند یا حالت گریه را در خود ظاهر سازد اگر چه در واقع گریه نکند، بهشت بر او واجب می‌شود. که مراد از «تباکی» تشبه به بکاء و خود را به صورت گریه در آورده است.

 

در این حدیث معنای لطیف به خاطر رسید که مراد از تباکی همان مشارکت بین الاثنین باشد. بنابراین معنای حدیث چنین می‌شود: یکی اینکه شخص خودش گریه کند وکلی اینکه دیگری را بگریاند، و یکی هم این است که شخص به مشارکت دیگری گریه کند. که این، دیگری را بگریاند و آن دیگری، این شخص را چناچه در عزاداری و سوگواری شخص عزیز محترم بستگان و نزدیکان او متفقاً؟؟؟؟ وبه مشارکت یکدیگر رسم است صدا به صدا داده و می‌گریند و نوحه می‌کنند.[20]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

از نظر حضرت امیرالمؤمنین علی 7 هر ملّتی ناگزیر از داشتن ولتی است که اجتماع را از امنیت و آرامش نسبی و برخوردار سازد، گرچه این دولت از اجراء عدالت و گسترش آن ناتوان باشد/ص 37/(712).

 

پسوجود دولت و حکومت در میان برای برطرف شدن هرج و مرج اگر چه عادلانه نباشد لازم است.

 

امّا آنچه از نظر حضرت امیرالمؤمنین علی 7 نه تنها لازم بلکه واجب است، وجود دولت عدالت گستر می‌باشد کهبتواند عدل و داد را در میان مردم اجرا نماید و سیطره عدالت را در میان مردم بگستراند به جها حضرت امیرالمؤمنین 7 فرمودند :

 

دولة العادل من الواجبات (5110)

 

وجود دولت عادل از واجبات است.

 

 

 

جنگ و ستیز و پیکار در صورتی پسندیده است کهبرای اصلاح جامعه جز آنراه دیگری وجود نداشته باشد، مانند جهاد با ناپاکانی که به هیچ روی نمی‌خواهند حق و حقیقت بر جهان حکومت کرده و بساط ظلم و جنایت از پهنه گیتی ریشه کن شود.

 

بدیهی است اینگونه کافران که به مقابله وجنگ بر می‌خیزند، با تیغ آبدار و شمشیر خونبار نابود شده وبه سزای اعمال ننگین خود می‌رسند؛ ولی افرادی که تا آغاز ظهور حق و حقیقت را نپذیرفته‌اند البته بهخاطر عداوت با آن، بلکه چونحقیقت برای آنان واضح و روشن نگشته از پذیرش آن خودداری کرده‌اند، اولاً چه نیازی به جنگیدن با آنان وجود دارد، ثانیاً چه نتیجه‌ای از کشته شدن آنان به دست می‌آید. در صورتی که می‌توان آنها را بدون جنگ و خونریزی و با نشان دادن نور حق و حقیقت، به راه راست هدایت نمود.

 

حکومت جهانی حق خاندان وحی  : است. آنان باید بر جهان حکمرانی و فرمانروایی نمایند و غاصبان حکومت باید دست از مقامی که شایسته آن نیستند، بردارند. و حقّ را به اهل حقّ بسپارند.

 

 

 

حضرت امیرالمؤمنین 7 می‌فرمایند :

 

لنا حقٌّ ان أُعطیناه والّا رکبنا أعجاز الابل وان طال السری. 7627

 

برای ما حقّی است اگر آن به ما داده شود (آنرا می‌گیریم) وگرنه بر شتر سوار شده و هر چند به طول انجامد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

***

همانگونه که رسیدن به حضور پادشاهان مجازی با لباس‌های آلوده/ص 38/(712)

همانگونه که رسیدن به حضور پادشاهان مجازی با لباس‌های آلوده و کثیف، سبب روی درهم کشیدن آنان می‌شود؛ رفتن به بارگاه جانشینان خدا و صاحبان ولایت در عالم هستی، بار گناه و پستی ممکن است سبب رنجش آن بزرگواران گردد؛ ولی همانگونه که در این داستان خواندید، آلودگی انسان نه تنها نباید سبب یأس، ناامیدی و روی برگرداندان انسان گردد، بلکه ممکن است گاهی غوطه ور بودن در گناه، بیچارگی و اسیر بودن انسان، سبب شود اهل بیت : مظهر رحمت الهی و نجات دهنده انسان‌ها هستند، از او دستگیری کنند و با نگاه محبّت‌آمیز خود وی را از گرداب گمراهی و بیچارگی نجات دهند، به گونه

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

اشیاء نامرئی/ص 39/(712)

 

اشیاء نامرئی را می‌توان به دو دسته تقسیم نمود :

 

1ـ اشیایی که نامرئی بودن آنها به خاطراین است که دارای مادّه نیستند و تجسّم ندارند مانند ملائکه، اجنّه که دارای جسم لطیفِ غیر محسوس می‌باشند.

 

2ـ اشیایی که مادّی هستند ولی آن قدر کوچک می‌باشند که دیدگان ما را از دیدن آنها ناتوانند پس عدم رؤیت و دیده نشدن آنها به خاطر این نیست که این گونه اشیاء دارای مادّه نیستند، بلکه دارای آن هستند ولی آن قدر ریز و کوچگ می‌باشند که دیدگان ما قدرت دیدن آنها را ندارند یعنی تقصیر و کمبود از لحاظ دیدِ دیدگان ما می‌باشد نه به جهت اینکه آنها دارای مادّه نیستند. حضرت أمیرالمؤمنین 7 در این باره می‌فرمایند :

 

قصرت ابصارنا عنه[21]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

یک نکته قابل توجّه درباره معجزات معصومین/ص 40/(712) :

 

نکته‌ای که در باب معجزات معصومین  : حتماً باید به آن توجه داشته باشیم این است که دیدن معجزه امام 7 یا شنیدن آن، سبب افزایش محبّت ما به اهل بیت  : می‌شود و توجه ما به ساحت مقدّس این بزرگواران بیشتر می‌شود پس هزاران معجزه‌ای که از اهل بیت  : تاکنون واقع شده و در کتابها نوشته شده ویا گاهی آنها را به چشم خود دیده‌ایم محبّت و علاقه ما را به این خاندان بیشتر می‌کند. پس دیدن معجزه یا شنیدن راهی برای افزایش محبّت ما به این بزرگواران است، ولی نباید ما دیدن یا شنیدن یا شفاگرفتن کور و کر و یا امثال این موارد را، راهی برای معرفت به مقام خاندان وحی: قرار دهیم، زیرا اگر بخواهیم از راه شفا گرفتن و یا حتی زنده شدن مرده و امثال اینها به مقام آنان معرفت پیدا کنیم، آنها در ردیف شیعیان کامل معصومین هم نشناخته‌ایم! زیرا حضرت ابراهیم و حضرت عیسی و بسیاری از انبیاء و اولیاء الهی که از شیعیان اهل بیت  : هستند اینگونه کارها را انجام می‌دادند و ما آنها را هم درست نشناخته‌ایم، و بر فرض که به مقام آنان معرفتِ کامل داشته باشیم، اگر بخواهیم ائمّه اطهار  : را نیز با کارهایی که از دیگران نیز صادر می‌شود بشناسیم، مقام اهل بیت  : را تا حدّ آنان پایین آورده‌ایم.

 

متأسفانه جامعه ما بر اثر آشنا نبودن با مقام ولایت اهل بیت: اینگونه معجزات را بهترین دلیل بر مقام عظیم ولایت آنان می‌داند. و این دلالت می‌کند که جامعه ما هنوز در ابتداء راه است.

 

جامعه ما باید بداند که معجزه سبب افزایش علاقه و محبّت ما به سروران مان می‌باشد و باید انگیزه‌ای شود که در راه معرفت به مقام عظیم ولایت خاندان وحی : گام برداریم.

 

به امید آن روز که عَلم اهریمنان سرنگون شود و دستانِ دوستان قلم به دست آنان خشک گردد و سردمدارانِ زور و ستم به خاک می‌افتند.

 

در آن روز سراسر جهان هستی از آبشخور وحی سیراب گردد. در آن روز گل‌های داغدیده و پژمرده ولایت شاداب گردند و در هر کوی و برزن و هر دشت و دمن و بلکه از خاک تا افلاک به بیان معارفخاندان وحی: پردازند و هر نشان از هر گونه ظلم و طغیان را در سراسر

جهان از میان براندازند و زرمندانِ زورگو، دیگر زر و زیور نیندوزند و کیمیای هستی همه جا را فرا گرفته و نیازمندی نماند که دست نیاز به سوی کسی دراز کند.

 

در آن روزگاه، روز زورگویان شام گردد و زورگویی باقی نخواهد ماند که تا چون هر زمان، زیردستی در برابر او زانو زده و با آزرم از او نیازی خواهد.

 

 

 

در آن روزگار پرچم قدرت وتواناییدر سراسرهستی به اهتزاز درآید و هر بازویی که با زور و تزویر، از کار افتاده، زورمند شده، و توان و قدرت بیابد و به کار و تلاش پردازد.

 

در آن روزگار از بیماری خبری نیست، از سرطان‌های فکری و جسمی نشانی نیست و از دردهای ناشناخته اثری نخواهد ماند.

 

در آن روزگار همه می‌دانند اگر امام که صلوات و درود خدا بر او باد ـ بخواهد، معجزه‌ای انجام دهد، سراسر هستی را حیات بخشد و در همگان روح تازه دمیده و جهان و جهانیان را نجات بخشد.

 

در آن روزگار همه می‌دانند که شفا دادن کور مادرزاده یا لال زبان بسته، برای امام معجزه نیست. مگر نه این است که این گونه کارها را بسیاری از پیامبران و اولیاء خدا انجام داده‌اند و مگر نه این است که معجزه به معنای کاری است که دیگران از انجام آن عاجز باشند؟

 

آیا بازهم باید معجزه امام را به شفاگرفتن بیماری محدود کنیم؟

 

آری در آن روزگارانکه عقل‌ها شکوفا شده و خردها توان و قدرت یافته، و معارف خاندان وحی : دل‌های تیره همگان را روشن سازد، همه می‌دانند که در عصر غیبت الفبایی از معارف الهی نیاموخته بودند.

 

 

 

 

 

 

 

***

 

درباره فهم روایات و درک مطالب عالی و عمده از فرموده‌های خاندان وحی :، همیشه باید به این نکته را در نظرداشته باشیم/ص 44/(712) :!

 

1ـ دقت در الفاظی که در دوایت بهکار برده شده و علّت انتخاب آن در میان الفاظ مشابه آن لفظ.

 

2ـ طرز جمله‌بندی روایت از نظر مشروع آن با جمله اسمیه یا فعلیه به کار بردن لفظ جلاله در آن و یا تأکید مطلب به گونه‌های دیگر مانند تکرار، استفاده از روّات؟؟؟ تأکید مانند به کار بردن اِنّ و اَنّ و نون تأکید و امثال اینها.

 

نکته بسیار مهم دیگر در فهم روایت شناخت راوی روایت است آیا راوی یک فرد موافق بوده است یا مخالف! اگر موافق بوده، یک شخص عادی بوده یا عالم. آیا او از اصحاب اسرار اهل بیت : بوده است یا نه. اگر از اصحاب اسرار اهل بیت : بوده است در هنگام شنیدن روایت غیر او نیزدر نزد امام7 وجود داشته است یا نه؟

 

عقیده داشتن به این نکته که یک خبر صحیح واحد که فردی از اصحاب اسرار اهل بیت : ناقل آنست بر حدیث متواتر که افراد عادی از ائمّه: آن را نقل کرده باشند.

 

توجّه این نکته که محانگر؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟که وجود مخالف در مجلس ممکن است مانع گفتن حقایق باشد وجود شخصی از افراد عادی نیز مانع شنیدن حقایق مهم از ائمّه : خواهد بود.

 

 

 

 

 

***

 

از این جریان چنین نتیجه می‌گیریم که همه افراد هر چند در دنیا و مادّیات غرقشده باشند، اگر دل از آن ببرند وجویای راه و هدایت شوند، راهنمایان الهی از آنان دستگیری می‌کنند/ص 45/(712) :.

 

انسان اگر برای پیدا کردن راه صداقت داشته باشند راه دگر چه مدّتی به بیراهه رود، سرانجام راهنمایی شده وراه اصلی را پیدا می‌کنند.

 

کشتن جنایتکاران بزرگ که مانع بزرگی برای توسعه و گسترش رحمت الهی می‌باشند کشته می‌شوند تا رحمت الهی بر همه مردم گسترده شود وهمه سراسر جهان را فرا گیرد .

 

بنابراین اصل قتل وکشتارهای دشمنان نیز برای گسترش رحمت الهی و دفع موانع راه توسعه بخشیدن به رحمت خداوند در میان جامعه است.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

***

 

از جریان‌هایی که نقل کردیم چنین نتیجه می‌گیریم که انسان در زمان کودکی، جوانی، پس از تشکیل خانواده، و پس از مرگ و جدایی، می‌تواند در پناه مقام عظیم ولایت باشد. همانگونه که در عالم ذر با آنان بوده است/ص 46/(712) :.

 

 

 

 

 

 

 

بسمه تعالی

س: آیا در عصر غیبت که تیرگی و تاریکی سراسر گیتی را فرا/ص 47/(712) :

س: آیا در عصر غیبت که تیرگی و تاریکی سراسر گیتی را فرا گرفته است، افرادی وجود دارند که پرده‌های ظلمت را شکافته و از تاریکی و تیرگی رهایی یافته و به سرچشمه روشنایی وارد شده و از اسارت غیبت رها شده باشند؟

 

آیا در عصری که دورویی و نفاق مکر و نیرنگ بر بسیاری از مردم مسلّط شده بازهم مردان پاک و بلند مرتبه‌ای که از مرز غیبت گذشته باشند وجود دارند؟!

 

 

 

ج: گرچه دورانی که ما در آن زندگی می‌کنیم، عصر ظلمت و غیبت است و تاریکی و تیرگی بر جهان حکومت می‌کند؛......

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

یکی از شگفتیهای مهم در زمان ظهور تغییر زمان و تحوّل/ص 40/(712) :

یکی از شگفتیهای مهم در زمان ظهور تغییر زمان و تحوّل بزرگی است که در آن پیش می‌آید به طوری که زمان بسیار طولانی می‌شود. این از ویژگیهای عصر ظهور است که تا عصر ظهور فرا نرسد زمان آن گونه طولانی نخواهد بود مگر طبقبرخی از روایات در مدّت معینی مانند روز عاشورا که فرموده‌اند هفتاد ساعت طول کشیده است.

 

چون تحوّل در زمان و طولانی شدن در عصر ظهور واقع می‌شود و بر اثر ظهور و حکومت الهی حضرت ولی الله الاعظم عجّل الله تعالی فرجه می‌باشد، ممکناست بر همین جهت یکی از القاب آنحضرت صاحب الزمان است و اینکه برخی گفته‌اند چون زمان در آن حضرت تصرف نمی‌کند صاحب الزمان بر آن حضرت اطلاق می‌شود صحیح نیست، اینگونه افراد استدلال کرده‌اند که آن حضرت همیشه به صورت چهل سالگی خواهند بود و هر چه قد عمر آن حضرت طولانی شود زمان در ایشان اثر نمی‌گذارد در جواب آنها می‌گوییم لقب صاحب الزمان از قبل از تولّد آن حضرت بر ایشان اطلاق می‌شده وهمانطور که می‌دانیم تحوّلات جسمی در آن حضرت از تولّد تا زمان چهل سالگی واقع شده پس اینطرنبوده کهزمان در تحوّل وجود تزلیه؟؟؟؟ ایشان اثری نداشته باشد، همانگونه اعمال آن حضرت از نماز و روزه و هر چه زمان در آن دخالت دارد مختلف است یعنی هر یک از اعمالرا در شرایط زمانی خود آن عمل انجام می‌دهند، نه اینکه زمان هیچ اثری در اعمال و رفتار آن بزرگوار نداشته باشد.

 

 

 

فهرست مطالب/ص 46/(712)

 

فهرست مطالب تا ص  77

 

عزاداری             1

 

(فلسفه)             2

 

(مسائل غیبی)      4

 

(فلسفه)             5

 

 

 

(فلسفه)             6

 

حضرت ابوالفضل  7        7

 

سیر روح            8

 

مکاشفه    9

 

***        10

 

بسمه تعالی         11

 

تفکر راهی برای مکاشفه و خروج قالب مثالی        14

 

ترسیمی از تحول خود به خود       15

 

***        18

 

***        21

 

***        24

 

طول عمر            26

 

****      27

 

«عصر بازگشت به معنویت شرق»             28

 

**         30

 

***        31

 

خارج شدن یا رها شدن از جسم    32

 

بسمه تعالی         33

 

بسم الله الرحمن الرحیم    34

 

***        36

 

اشیاء نامرئی        37

 

یک نکته قابل توجّه درباره معجزات معصومین :      38

 

***        41

 

***        42

 

***        43

 

 

 

بسمه تعالی         44

 

بسم الله الرحمن الرحیم    45

 

 

 

 

 

تا ص 47 در تاریخ 15 / 12 / 92 پرینت شد

 

 

 

 

 

***********تایپ جدید 26/12/92

 

 

 

سفیانی/ص 49/(712) :

 

کمک خواستن وی از کشورهای بزرگ جهان برای مقابله و جنگ با لشکر قدرتمند جناب سید حسنی و پذیرفتن آئین پوشالی مسیحیت، مسئله‌ای است که بیش از هزار سال پیش از این ششمین پیشوای شیعیان جهان حضرت امام صادق 7 آن را بیان فرموده‌اند. اینک به گفتار آن حضرت توجّه کنید :

 

امام صادق 7 می‌فرمایند :

 

... ثمّ یبعث السفیانی جیوشاً الی الاطراف ویسخر کثیراً من البلاد ویبالغ فی القتل والفساد ویذهب الی الروم لدفع الملک الخراسانی، ویرجع منها منتصراً فی عنقه صلیب.....[22]

 

 

 

... سپس سفیانی لشکرهائی را به سوی اطراف گسیل می‌نماید و شهرهای زیادی را تسخیر می‌نماید و در کشتار و فساد زیاده روی می‌کند و به روم می‌رود تا (با کمک آنها) خراسانی را از میان بردارد، و از آنجا بر می‌گردد در حالیکه خود را مسیحی نشان می‌دهد و در گردن خود صلیب آویخته است.

 

این قسمتی از کلام امام صادق 7 در این باره است و با توجه و دقّت در آن مطالب فراوانی از آن به دستمی آید که ما چند نمونه از آن را بیان می‌کنیم.

 

 

 

 

 

 

 

توصیف اصحاب حضرت/ص 50/(712)

 

بسمه تعالی

 

مردان بزرگواری که در سایه الطاف خاصه حضرت ولی عصر ارواحنا وارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء داخل در حصن ولایت شده‌اند؛ به مکه معظّمه وارد می‌شوند. ستمگران و گمراهان مکه هر چند آنها را ناچیز می‌شمارند؛ ولی موقعی که آنان آغاز به جنگ می‌کنند و بی باکانه قدرتمندترین افراد مخالف را از پای در می‌آورند، متوجه خواهند شد که در قضاوت خود اشتباه کرده‌اند.

 

مردان بزرگواری که شبها را به عبادت می‌گذدانند و روزها را همچون شیر بسوی دشمنان حمله می‌کنند و قدرتمندانه؟؟؟ با دست، شمشیرها را برفرق دشمنان می‌کوبند و با آنان به اطراف پرتاب می‌کنند.

 

چقدر روحبش و جانپرور است نگاه کردن به رخساره‌های نورانی آن بزرگان. چقدر شادی بخش و دلنواز است چشم دوختن به سیمای درخشنده آن بزرگواران. چقدر حیاتبخش و روح پرور است نظاره کردن به قامت‌های استوار و پیکرهای مبارک آن بزرگ مردان.

 

 

 

تحقیق درباره آنچه که/ص 51/(712) :

 

1 ـ درباره آن بداء می‌شود.

 

2 ـ خداوند به آن وعده داده و تخلّف‌ناپذیر شده است.

 

 

 

آیا اثرات همنشینی در تمام افراد آشکار می‌شود؟/ص 51/(712)

 

آیا اثرات همنشینی در تمام افراد آشکار می‌شود؟

 

در پاسخ به این سؤال باید بگوئیم از نظر روحی و روانی انسانها دارای جاذبه و دافعه هستند البته جاذبه و دافعه افراد متفاوت است.

 

عده‌ای از جاذبه قوی برخوردارند و دافعه آنها ضعیف است و عده دیگر برعکس اینها هستند.

 

وجود جاذبه و دافعه در انسانها مانند قطب مثبت و منفی آهن ربا است انسانهایی که جاذبه آنها همسو است؟؟؟ همانند دو قطب مثبت آهن ربا به شدت به سوی یکدیگر جذب می‌شوند و افرادی که از نظر و حیات وجودی کاملاً ضد یکدیگر هستند همانند دو قطب منفی آهن ربا هستند که هر چه آنها را به یکدیگر نزدیک‌تر کنید حالت گریز و فرار آنها بیشتر می‌شود.

 

 

 

جادبه مجالست همچون جاذبه آهن‌ربا است/ص 52/(712).

 

دشمنان اهل بیت : نسبت به این بزرگواران این گونه بودند همنشینی آنان حتی با شخص پیغمبر اکرم 6 دارای اثر مثبت در آنها شود بلکه باعث بُعد بیشتر و دوری آنان از خدا و پیغمبر و امیرالمؤمنین می‌شد کما اینکه قرآن در این باره می‌فرماید :

 

منافقین با دشمنی و کینه توزی عجیبی که نسبت به پیغمبر اکرم و اهل بیت بزرگوار آن حضرت داشتند تنها جذب مقام ولایت نمی‌شدند بلکه هر آن بر دوری و بُعد خود می‌افزودند.

 

ذکر این مقدمه روشن می‌شود که مصاحبت و همنشینی در صورتی موثر است که دو فردی که همنشین هم شده‌اند ذاتاً دارای قطب منفی نسبت به یکدیگر نباشند. اگر چنین باشد مجالست و همنشینی در آنان اثرات مثبتی در بر نخواهد داشت.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مؤمن محدَّث/ص 52/(712)

 

عنایات رحمانی قبل از مکاشفه ومشاهده به صورت فهم و درک باطنی ایجاد می‌شود به طوری که در ابتداء ممکن است انسان توجه به اصل القاء رحمانی پیدا نکند و گمان کند آنچه به ذهن او رسیده است نتیجه فکر خود است در حالی که آنها به وسیله ملائکه به او القاء شده است.

 

به هر حال، فهم و درک و القاء توسط ملائکه از شرایط عمده فقیه است .

 

امام صادق 7 می‌فرمایند :

 

انّا لا نعدّ الفقیه منهم فقیهاً حتّی یکن محدثاً، فقیل له: أو یکون المؤمن محدّثاً؟ قال: یکون مفهّماً، والمفهّم محدَّث.

 

ما فقیه آنان را فقیه نمی‌دانیم تا آنکه محدَّث باشد (مطالب به او گفته شود) به آن حضرت گفته شد: آیا مؤمن هم محدّث می‌شود؟ حضرت فرمودند: مؤمن فهمانده می‌شود و کسیکه فهمانده شود، محدَّث است.

 

پس حدّ ادنای ورود در امتیازات معنوی این استکه حقایق به انسان به وسیله سخن و گفتار ملائکه به او الهام و القاء شود گرچه او توجه به حرف زدن آنان نشود و تنها اصل مطلب را به وسیله درک و فهم باطنی متوجه شود. اگر قدری بیشتر در این جریانات پیشرفت کند نه تنها قابلیت درک و فهم آن را دارد بلکه سخن ملائکه را می‌شنود.

 

 

 

 

 

 

 

بسمه تعالی

 

چرا به جبرئیل روح القدس می‌گویند؟/ص 53/(712)

 

جبرائیل از بزرگترین ملائکه خود و مظهر قردت آفریگار متعال است و مطیع فرمان اهل بیت: است. او آنجا که اصل خلقت او از طبیعت و مادیات مبرّی است و به تقیدات آن آلوده و گرفتار نیست او را روح القدس می‌گویند قدس یعنی مطهّر او از رجس و زشتیهای مادّه پاک است و از روحانیت محض برخوردار است.

 

 

 

 

 

چگونه می‌توان به مقامات عالیه معنوی رسید؟/ص 54/(712)

 

بسیاری از افراد خواهان رسیدن به مقامات بزرگ معنوی هستند و به خاطر رسیدن به این منظور سعی و کوشش فراوانی می‌کنند و ای چه بسا که از این رنجها و زحمتها نه تنها نتیجه‌ای نمی‌گیرند بلکه در دامهای شیطان واقع شده و از راه مستقیم منحرف می‌شوند.

 

علت اصلی این انحراف موضوع خاصی نیست بلکه یکی را از راهی و دیگری را از راه دیگر گمراه کرده و می‌رباید .

 

بنابراین برای رسیدن به مقامات عالیه راه را از چاه شناخت. عوامل پیشرفت را تشخیص داده و وجهات گمراه کننده را بشناسد

 

«صداقت»

 

 

 

 

 

منتظران ظهور/ص 55/(712)

 

انتظار از ویژگی‌های بسیار عالی مردانی است که در راه موفّقیت گام بر می‌دارند. بر اساس برخی از روایاتی که در پیرامون بیان شخصیت افراد، در گفتار گهربار اهل بیت : وارد شده است، اشخاصی که در زمان غیبت امام عصر ارواحنا فداه در انتظار فرا رسیدن حکومت الهی آن حضرت روزشماری می‌کنند بهترین افراد معرفی شده‌اند. به این جهت عدّه‌ای انتظار را عامل مهمّ موفقیت در این زمان می‌دانند. ما قبل از آنکه به بیان معنای «انتظار» بپردازیم روایتی را از حضرت زین العابدین7 می‌آوریم تا روشن شود این عقیده، دور از حقیقت نیست. حضرت امام سجّاد 7 می‌فرمایند :

 

اَلْمُنْتَظِرُونَ لِظُهُورهِ اَفْضَلُ کلِّ زَمانٍ...[23]

 

 

 

منتظران ظهور آن حضرت بافضیلت‌ترین افراد هر زمان هستند/ص 55/(712).

 

 

 

اینک باید ببینیم مقصود از (منتظران که در روایات اهل بیت : ستایش فراوان از آنان شده چه کسانی هستند؟ و معنای انتظار چیست؟

 

چرا انسان به خاطر دارایی بودن انتظار به عالی‌ترین و با فضیلت‌ترین صفات ستوده می‌شود؟!

 

(روایت کامل رجوع شود)

 

 

 

 

 

معاویه/ص 56/(712)

 

 

 

1ـ معاویه پس از اظهار اسلام خال المؤمنین شد یا پس از ازدواج امّ حبیبه؟

 

 

 

2ـ امّ حبیبه دختر ابوفیان بود ولی معاویه منسوب به او.

 

3ـ بنابراین معاویه و امّ حبیبه از نظر پدر و همچنین جدا بودند پس چگونه معاویه خال المؤمنین شد؟

 

4ـ اگر معاویه خال المؤمنین است پس یزید هم پسر دایی مؤمنین است!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

جناب سید حسنی/ص 57/(712)

 

پیغمبر اکرم 6 به مقداد فرمودند :

 

انّ للحسین فی بواطن المؤمنین معرفة مکتومة (بحار 43 / 272)

 

27 / 300 /  11

 

عظمت هر کسی را می‌توان از شخصیت اطرافیان او تشخیص داد، و جناب سید حسنی شخصیتی است که جناب شعیب بن صالح که در روایات متعدد از وی نام برده شده از یاران اوست و همچنین گنجهای طالقان و... اینها دلیل بر عظمتِ شخصیتِ فوق العاده جناب سید حسنی است.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مقام محبّین/ص 58/(712)

 

بسمه تعالی

 

گفتیم کسی که دارای شوق و محبت شدید باشد برای او کشف غطاء شده و می‌تواند با امام زمان عجل الله تعالی له الفرج ملاقات و ارتباط داشته باشد. اکنون می‌گوئیم محبت نه تنها باعث تشرّف می‌شود بلکه اثرات و نتایج آنرا نمی‌توان احصاء کرد. زیرا محبّت همچون مغناطیس است و آثار محبوب را بسوی محب جلب می‌کند، همانطور که در حات جذبه مجذوب به سوی محبوبش جذب می‌شود در اثر این جذبه آثار و صفات محبوب در مجذوب ریشه میدواند و در او قرار می‌گیرد. و کسیکه مجذوب امام زمان خودش شود و محبوبش فقط چهارده معصوم و اهل بیت عصمت: باشند، بر اثر این جذبه و محبّت صفات آن بزرگواران در او جلوه‌گر می‌شود و به خاطر همین جهت در روایاتی که از ائمّه اطهار: به ما رسیده است درجه و مقام محبّین مهم‌ترین مقام شمرده شده و مقام صدّیقین و حکماء الهی تحت الشعاع مقام عالی محبّین قرار دارد. در روایتی که ذکر می‌کنیم نه تنها مقام محبّین برتر از مقام حکماء و صدیقین ذکر شده بلکه راه بدست آوردن آن نیز ذکر شده است :

 

قال الصادق  7: إنّ اُولی الألباب ، الّذین عملوا بالفکرة حتّی ورثوا منه حبّ الله فإنّ حبّ الله، إذا ورثه القلب واستضاء به أسرع إلیه اللُّطف .

 

فإذا نزل منزلة اللُّطف ؛ صار من أهل الفوائد.

 

فإذا صار من أهل الفوائد؛ تکلّم بالحکمة .

 

(وإذا تکلّم بالحکمة ؛ صار صاحب فطنة .

 

فإذا نزل منزلة الفطنة ؛ عمل فی القدرة .

 

فإذا عمل فی القدرة ؛ عرف الأطباق السّبعة .

 

فإذا بلغ هذه المنزلة ؛ صار یتقلّب فی فکره بلطف وحکمة وبیان .

 

فإذا بلغ هذه المنزلة ؛ جعل شهوته ومحبّته فی خالقه .

 

فإذا فعل ذلک ؛ نزل المنزلة الکبری فعاین ربّه فی قلبه ، وورث الحکمة بغیر ما ورثه الحکماء، وورث العلم بغیر ما ورثه العلماء، وورث الصّدق بغیر ما ورثه الصّدّیقون .

 

 

 

إنّ الحکماء ورثوا الحکمة بالصّمت ، وإنّ العلماء ورثوا العلم بالطّلب ، وإنّ الصّدیقین ورثوا الصّدق بالخشوع وطول العبادة . فمن أخذه بهذه السّیرة ، إمّا أن یسفل وإمّا أن یرفع . وأکثرهم الّذی یسفل ولایرفع : إذ لم یرع حقّ الله، ولم یعمل بما اُمر به ، فهذه صفة من لم یعرف الله حقّ معرفته ، ولم یحبّه حقّ محبّته . فلایغرّنّک صلوتهم وصیامهم وروایاتهم وعلومهم ، فإنّهم حمر مستنفرة .

 

ج70 ص 25.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ولو حبواً علی الثلج/ص 60/(712)

 

کنوز طالقان سید حسنی را پاسخ می‌دهند و به کمک او می‌شتابند :

 

بشارة الاسلام 143.

 

 

 

در بعضی از روایات از پرچم‌های سیاه خراسان به کنایه نام برده شده است مانند ویأتی هلاک ملکهم من حیث بداء. بشارة الاسلام ص 177

 

که ملک بنی العباس از خراسان شروع شده و نابودی آن نیز از خراسان آغاز می‌شود و باعث خوشنودی اهل بیت: می‌شود.

 

فلیأتهم فلیبایعهم ولو حبواً علی الثلج :

 

بشارة الاسلام 287.

 

 

 

 

 

 

 

فوائد الطوسیه/ص 61/(712)

 

السادس: انّ من المعلوم ان السماع والرؤیة وأمثالهما لایکون بالسمع والبصر ونحوها بل آنهاوامثالهما آلة للرؤیة والسماع وغیرهما وعلة الرؤیة والسماع هی الروح ای انّ الروح یسمع وینظر ویبطش ونحو ذلک ولمّا کان روح الانسانی لیس بقویاً فعند الاستفادة عن السمع والبصر ونحوهما یقید ویجدّد بالمادیات وبما یقدر الانسان سماعه وبصره وأمثالهما. فلا یری الّا الطبیعیات فیحرم عن درک الروحیات وما لیس له جسم ولا ماده ولکنّه اذا ارتقی الروح الانسانی وتقرب الی الله تعالی بالعبادات وبالعمل بما وجب علیه وترک ما حرم علیه، فیتقرب روحه الی الله تعالی فیقوّی روحه فیغلب علی المادّیات والطبیعیات فیری ببصره ما لا یری غیره ببصره ویسمع بسمعه ما لا یسمع غیره بسمعه وأمثال ذلک.

 

ویختلف هذه الغلبة والقدرة باختلاف تقرّب الافراد الی الله تعالی فمن صار أقرب الی الله تعالی بالعبادات والمجاهدات یصیر اقوی واقدر فی درک ما لا یدرکه الاغیار وبالسمع والبصر وأمثالهما.

 

 

 

 

 

 

 

***

 

22×38 / 1ـ خودشناسی / میرزای قمی وکیسه پول

 

18× 362ـ عبادت و بندگیکرباسی

 

20× 383ـ آشنایی با معارفجریان ابنهارون وابوبصیر در خدمت امام باقر 7

 

18× 364ـ کتمان ورازداریکرامت از شیخانصاری

 

18× 365ـ تقوی وپرهیزکاریشریکقاضی، محمد علی جولاره

 

23× 476ـ محبت اکسیر شفابخشمردکوفی

 

24× 587ـ توسل یا استمداد از قدرت‌هایبزرگ خداحضرت ابوالفضل علیه السلامونوزاد مشکوک، سید جزائری، سید عبدالله شبر،محدث قمی

 

20× 398ـ کار و کوششکرباسی، عبادت وبندگی، نراقی، جوانان خیبری

 

24× 229ـ انتظار1ـ شیخ انصاری در منزلامام زمان ارواحنا فداه، 2ـ ابر در خدمت سیدبحرالعلوم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

اوتاد و سایر اولیاء الله درجات عالیه/ص 63/(712)

 

خود را یکدفعه بدست نمی‌آورند/ص 63/(712)

خود را یکدفعه بدست نمی‌آورند

 

افراد و شخصیتهای بزرگواری که به مقام نقابت و اوتادی نائل شده‌اند و همچنین افراد دیگری از اولیاء الله که به مراتب بلند دیگر ای درجات ایمان و کمال راه یافته‌اند مقامات خود را کم کم یک دفعه بدست نیاوره‌اند، بلکه آنها درجه به درجه و رتبه به رتبه رسیده‌اند.

 

همانطور که امام صادق 7 می‌فرمایند: یا عبدالعزیز انّ الایمان عشر درجات بمنزلة السلّم یصعد منه مرقاه بعد مرقاة فلا یقولنّ صاحب الاثنین لصاحب الواحد لست علی شتی حتّی ینتهی الی العاشر، فلا تسقط من هو دونک فیسقطک من هو فوقک، واذا رأیت من هو اسفل منک بدرجة فارفعه الیک برفق ولاتحملن علیه مد ما لا یطیق فتکسره، فانّ من کسر مؤمناً فعلیه جبره.

 

 

 

          مرآة العقول: ج 7 ص 280.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

امکان استبدال/ص 64/(712)

 

افرادی که قلبشان روشن شده و صاحب بصیرت شده و دید باطنی پیدا کرده‌اند و با قوای قلبی و باطنی اشیاء را می‌نگرند ممکن است حیات قلبی خود را از دست بدهند. در اینکه اصل استبدال موضوعی است صحیح و امکان دارد عده‌ای از افرادی که درجاتی از معنویت را بدست آورده‌اند آنرا دوباره از دست بدهند شکی نیست در ضمن روایت مفصّلی حضرت موسی بن جعفر 8 به هشام بن حکم می‌فرمایند :

 

یا هشام انّ الله حکی عن قوم صالحین: انّهم قالوا: (ربّنا لاتزغ قلوبنا بعد إذ هدیتنا وهب لنا من لدنک رحمة انّک أن الوهّاب)[24]  حین علموا انّ القلوب تزیغ وتعود الی عماها ورداها.

 

 

 

چون آنان می‌دانستند که شرح صوری که بتوفیق خداوند پیدا کرده و حیات قلبی آنها ممکن است نابود شود و دو مرتبه قلبشان به کوری و پستی برسد لذا از خداوند تقاضا می‌کنند که پس از هدایت قلوبشان گرفتار زیغ نشده و خداوند رحمتش را بر آنان هبه کند؟؟؟.

 

 

 

 

 

 

 

آیا شهرت به این مقامات عالیه پسندیده است؟/ص 65/(712)

 

همانطور که می‌دانیم عده‌ای خود را به این اوصاف مشهور ساخته و شهرت داده‌اند که دارای ارتباط بوده و از عنایات خاصه اهل البیت: برخوردار هستند ما به این که چه کسانی در این رابطه راست می‌گویند و چه کسانی از این موضوع قصد استفاده غیر مشروع دارند کاری نداریم و هیچگاه همه کسانی را که به این عناوین شهرت یافته‌اند تکذیب نمی‌کنیم. ای چه بسا که افرادی در عین حالی که هیچ قصد شهرت و معروفیت نداشته‌اند بتوسط دیگران نه با مقدمه چینی خود در بین افرادی شهرت یافته‌اند یا خداوند می‌خواسته است که عده‌ای توسط این افراد هدایت شوند. ولی آنچه که مسلّم است این است نباید کسی خود را به عنوان این که از اولیاء خدا است مشهور سازد همانطور که حضرت امیرالمؤمنین7 به مردی از اشراف عرب فرمودند:

 

هل فی بلادک قوم قد شهروا أنفسهم بالخیر لایعرفون الّا به؟ قال: نعم قال: هل فی بلادک قوم قد شهروا أنفسهم بالشرّ لایعرفون الّا به؟ قال: نعم قال: فهل فی بلادک قوم یجترحون السیئات ویکتسبون الحسنات؟ قال: نعم قال: تلک خیار امّة محمّد6 النمرقة؟؟؟؟ الوسطی یرجع الیهم الغالی وینتهی الیهم المقصّر.[25]

 

 

 

موضوع دیگر ان است که شهرت یافتن به این عناوین با اصل این موضوع که اولیاء خداوند در میان مردم مخفی و پنهان هستند سازگار نیست. البتّه به این مسئله باید توجّه داشت که انسان اگر به خودش بپردازد بهتر است از اینکه نسبت به دیگران بدگوئی و ناسزا بگوید، ای چه بسا آنانکه مورد فحش و بدگوئی او قرار گرفته‌اند از خود او بهتر باشند. آن کسیکه به جایی رسیده باشد بدگویی از دیگران را وسیله تزکیه نفس خود قرار نمی‌دهد.

 

پیغمبر اکرم  6 در ضمن روایتی به معاذ فرمودند :

 

اقتد بنبیک یا معاذ فی الیقین قال: قلت: انّک أنت رسول الله وأنا معاذ بن جبل قال: وان کان فی عملک تقصیر یا معاذ فاقطع لسانک عن اخوانک وعن حملة القرآن، ولتکن ذنوبک علیک

لاتحملها علی اخوانک، ولا تزک نفسک بتذمیم اخوانک ولاترفع نفسک بوضع اخوانک....[26]

 

 

 

بنابراین انسان نباید بدگویی از دیگران را وسیله پاک نشان دادن خود قرار داده و کوبیدن دیگران را وسیله ارتقاع مقام خودش گیرد.

 

کسیکه در پی بدست آوردن مقامات عالیه است و دارای این گونه مقامات است از این صفات پرهیز می‌کند.

 

من استهان بمؤمن فقد استقبلنی بالمحاربة[27]

 

 

 

البته بدگویی به اولیاء خدا تنها به خاطر تزکیه نفس و ارتقاع مقام خودش نیست. بلکه ممکن است کسی در فکر تزکیه نفس نباشد یا خواهان شهرت و معروفیت و مقام برای خودش نباشد در عین حال از بدگویی به بزرگان و مقربین اهل البیت: دست بر نمی‌دارد. و این موضوعی است که علل مختلفی دارد یعنی آنچه باعث بدگویی افراد به خوبان می‌شود موضوع خاصی نیست. بلکه جهات مختلفی در آن جمع می‌شود. یکی از جهات مهم آن که حضرت امیرالمؤمنین علیه الصلوة والسلام به آن اشاره فرموده‌اند همنشینی با اشرار است.

 

قال مولانا أمیرالمؤمنین 7: صحبة الاشرار تورث سوء الظن بالاخیار.[28]

 

 

 

همنشینی با بدکاران چنین اقتضا می‌کند که انسان به اخیار سوء ظن داشته باشد. ایجاد چنین سوء ظنی در انسان به خاطر سنخیتی است که انسان با اشرار پیدا می‌کند و باطن او در باطن و قلب انسان اثر می‌گذارد. پس بهتر است ما به جای اینکه به بدگویی بزرگان و اخیار و اصحاب اهل البیت: بپردازیم از اشرار و ناپاکان کناره بگیریم و دل خود را با همنشینی با آنان تیره و تار نسازیم.

 

 

 

حضرت أمیرالمؤمنین 7 فرمودند:

 

من وقع فی السنة الناس هلک[29]

 

 

 

کسی که زبانزد مردم شد هلاک می‌شود بنابراین معروفیت و شهرت به هر عنوانی بالاخص اگر به عنوان مرد خدا بودن باعث هلاکت شده و سرانجام آن بدبختی است مگر آنکه کسی را

خدا حفظ کند.

 

 

 

این روایت معانی جالب‌تر دیگری دارد که ظهورش در آنها بیشتر بوده و متضمن اسرار بزرگی از عالم خلقت است.

 

 

 

قال موسی بن جعفر  8 عن آبائه  : قال: قال رسول الله 6: من قال انّی خیر الناس فهو من شرّ الناس، ومن قال انّی فی الجنّة فهو فی النّار.[30]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

چه کسی از اولیاء الله است؟/ص 68/(712)

 

ج: کسی از اولیاء الله است که دارای ولایت رحمانی باشد زیرا لفظ اولیاء الله که جمع ولی است در اینجا به معنی دوست و محبّ نیست والّا بسیاری از مردم از اولیاء الله هستند بلکه ولی بمعنی دارا و صاحب ولایت است.

 

هر کسی دارای ولایت بود یعنی قدرت داشت بر تصرف در اموری از تکوینیات و بلبیعیات؟؟؟ که افراد معمولی تا در بر آن نبودند و این قدرت را از راه امور معنوی بدست آورده بودند از طریق شیطانی و ریاضتهای باطله اینچنین کسی از اولیاء الله است. و چنانچه این قدرت را از راههای شیطانی بدست آورده باشد از اولیاء شیطان است.

 

از این مطلب متضمن چند موضوع است :

 

1ـ اصلی دارا بودن شیعیان ولایت و قدرت رحمانی را ممکن است.

 

2ـ نه تنها ممکن بلکه واقع است مانند سلمان و ابوذر که دارای ولایت بودند و در روایات هست لکل عصر سلمان و ابوذر، گرچه در انظار مردم ناشناخته است.

 

3ـ کسانیکه دارای ولایت رحمانی هستند آنرا استقلالا بدست نیاورده‌اند بلکه بوسیله اهل البیت  : به آنان نائل شده‌اند.

 

 

 

مظهریت ولایت اهل البیت/ص 68/(712) :

 

بنابراین آنان مظهر ولایت اهل البیت : هستند افرادی مانند جناب سلمان مظهر ولایت اهل البیت  : بوده‌اند.

 

 

 

 

 

 

 

اوتاد یا صاحبان مجتمع/ص 69/(712)

 

بسمه تعالی

 

عن شعیب الحداد قال سمعت الصادق جعفر بن محمّد 7 یقول ان حدیثنا صعب مستصعب لایحتمله الّا ملک مقرّب أو نبی مرسل أو عبد امتحن الله قلبه للایمان أو مدینة حصنیة قال عمرو: فقلت لشعیب یا أباالحسن وأی شیء المدینة الحصنیة قال: فقال سألت الصادق عنها فقال 7 لی: القلب المجتمع....[31]

 

 

 

کسانی که به مقام تجرّد رسیده‌اند و اغیار را از دل و قلب خود رانده‌اند یعنی حضرات اوتاد که از غفلت و عدم توجّه بدورند می‌توانند گفتار اهل البیت: را درک کنند. اینانند که مقامشان از انبیاء گذشته و در ردیف مرسلین قرار گرفته‌اند.

 

1ـ اوتاد صاحبان قلب مجتمع هستند.

 

2ـ آنان می‌توانند احادث صعب و مستصعب را تحمّل کنند .

 

3ـ آنان از (ابدال صلحاء و 313 نفر پیامبران و اوصیاء مقامشان برتر و در این جهت در ردیف انبیاء مرسل هستند.

 

4ـ غیر اوتاد نمی‌توانند احادیث صعب و مستعصب را تحمّل کنند. پس آنان صاحب قلب مجتمع نیستند (یعنی از آنان غفلت سر می‌زند همانطور که مرحوم کفعمی فرموده است) ولذا در ابتداء ظهور طاقت نیاورده و جمیع اصحاب بجز 11 نفر و وزیر همه فرار می‌کنند؟ و این خود مشعر به این مطلب است که اوتاد از زمره سیصد و سیزده  و در رأس آنانند.

 

تبصرة: استدلال به این روایت در صورتی صحیح است که جمله او عبدا امتحن الله قلبه للایمان نباشد.

 

5ـ جمله ان حدیثنا صعب مستصعب ظهور در استبدال دارد به خاطر لفظ مستصعب .

 

 

 

 

 

 

 

اولیاء مخفی هستند/ص 70/(712) :

 

ابدال، صلحاء، نجباء

 

عن امیرالمؤمنین 7 قال انّ الله تبارک وتعالی اخفی اربعة فی أربعة اخفی رضاه فی طاعته فلا تستصفرن شیئاً من طاعته فربما وافق رضاه وأنت لاتعلم واخفی سخطه فی معصیته فلاتستصغرن شیئاً من معصیته فربما وافق سخطه معصیته وأنت لاتعلم وأخفی اجابته فی دعوته فلاتستصغرن شیئاً من دعاه فربّما وافق اجابته وأنت لاتعلم وأخقی ولیه فی عباده فلا تستصغرن عبداً من عبیدالله فربّما یکون ولیه وأنت لا تعلم.[32]

 

 

 

 

 

1ـ اولیاء خدا در میان مردم هستند.

 

2ـ اولیاء در میان مردم ناشناسند.

 

3ـ آنان دارای عظمت وبزرگواری هستند.

 

4ـ کوچک شمردن آنان مورد نهی بر غضب است.

 

 

 

راجع به حدیث صفحه قبل می‌توان گفت غیر از انبیاء و ملائکه یعنی از مردم کسی می‌تواند متحمل احادیث صعب و مستصعب شود که یا صاحب قلب مجتمع بوده و فکرش متمرکز در اهل البیت: باشد و اگر چنانچه به این مقام نرسیده است باید در امتحاناتی که برایش پیش می‌آید قبول شده باشد تا بتواند آنرا تحمّل کند. و این‌ها از صفات کمّلین از اولیاء الله است.

 

 

 

 

 

 

 

اوتاد از 4 نفر کمتر نیستند/ص 71/(712)

 

عن احدهما  8 قال: لیس تخلوا الارض من أربعة من المؤمنین وقد یکونون أکثر ولا یکونون اقل من أربعة وذلک انّ الفسطاط لایقوم الّا باربعة اطناب والعمود فی وسطه.[33]

 

 

 

 

 

1ـ اوتاد از چهار نفر کمتر نیستند.

 

2ـ آنان با امام ملاصق ومتّصلند.

 

3ـ آنان ممکن است از 4 نفر بیشتر شوند؟

 

4ـ تخلوا که مضارع است اشاره دارد به آنکه در زمانها گذشته اوتاد نبوده‌اند .

 

5ـ همانطور که خیمه وجودش بستگی به عمود و چهار طناب دارد ظهور خیمه ولایت در ارض بستگی به وجود امام و 4 وَتَد دارد و از همین جهت به آنان اوتاد اطلاق شده است.

 

6ـ ظهور ولایت به یمن وجود اوتاد است و اگر آنان نباشند بشر قابلیت ظهور اهلبیت را ندارد و لذا در ازمنه‌ای که اوتادی نبوده‌اند، ولایت به ظهور نرسیده است. پس آنان حق بزرگی بر جمیع بندگان دارند.

 

7ـ روایت خیر الصحابة أربع وخیر السرایا أربع مأة وخیر الجیوش أربعة آلاف....[34]

 

 

 

مشعر است به آن که خصوصیتی در عدد چهار هست /روایت 62 ص 216 ج 2 خصال.

 

دعائم ایمان 4 تا است دعائم کفر 4 تا است صبرداری 4 شعبه یقین دارای 4 شعبه عدل دارای 4 شعبه جهاد دارای 4 شعبه است.

 

کفرداری چهار دعائم است: فسق 4 شعبه دارد عتوّ چهار شعبه دارد شک داری 4 شعبه است شبهه دارای 4 شعبه است.

 

دعائم نفاق 4 تا است هوی 4 شعبه دارد شعب هوینا 4 تا است شعب حفیظه 4 تا است شعب طمع 4 تاست.

 

روایت 74 ص 221 احب الصحابة الی الله عزوجل أربعة ومازاد قوم علی سبعة الازاد لعظمهم.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تشرّفات/ص 73/(712)

 

خطر مرگ

 

1ـ در حالت قرض   /  1ـ در حالت غرق

 

2ـ مریض داری     /  2ـ در حالت مرض

 

3ـ گرفتاریهای مختلف  /  3ـ گرفتاری بدست حیوانات

 

4ـ بواسطه اذکار   /  4ـ تشنگی

 

5ـ تقوی و خودسازی  / 5ـ گرسنگی

 

در نوع تشرفات خصوصتی وجود دارد که آن باعث رسیدن به این نعمت بزرگ می‌شود و آن عبارت از این استکه انسان با تمام وجود و قطع ارتباط و علاقه و توجه از غیر متوجه به آن حضرت می‌شود و در نوع توسلات و توجهاتی که اثر ظاهری در آن دیده نمی‌شود این حالت وجود ندارد. یعنی فقط بزبان انسان متوجه به حضرت است و ی هم از این گذشته و فکر انسان متوجه آن حضرت است ولی چون متفکره انسان کاملاً پاک نبوده و در غیر حالت توسل متوجه و مرتبط و علاقه‌مند به غیار است نمی‌تواند به خوبی به حبل الله المتین و عروة الوثقی دین متمسک شود. بابراین باید قوه متفکره انسان که مقصود همان (دل و قلب) است متوجه به حضرت باشد (مقصود از قوه متفکره همان چیزی است که به انسان فکر می‌دهد و باعث جوشش فکر در ذهن انسان می‌شود و این همان دل و قلب است.

 

گاهی انسان بوسیله فکر می‌خواهد دل را متوجه به امام زمان 7 سازد و گاهی دل فکر انسان را به سوی آن حضرت می‌کشاند و آنچه که از اهمیت زیادی برخوردار است همین روحی است.

 

 

 

 

 

 

 

النهی عن التسمیة/ص 74/(712)

یختص بالغیبة الصغری/ص 74/(712)

یختص بالغیبة الصغری

 

قال العمری رضوان الله علیه وعلیه السلام لمّا سئل عن اسم الإمام 7: محرّم علیکم ان تسألوا عن ذلک ولا أقول هذا من عندی ولیس لی انّ احلّل واحرّم ولکن عنه 7 فانّ الامر عند استطان انّ ابا محمّد علیه اللام مضی ولم یخلّف ولداً وقسّم میراثه وأخذه من لا حقّ له وصبر علی ذلک وهو ذاعیا له یجولون ولیس احد یجر ان یتعرّف الیهم او ینیلهم شیئاً واذا وقع الاسم وقع الطلب فاتقو الله وامسکوا عن ذلک.[35]

 

 

 

 

 

2ـ خرج الی محمّد بن عثمان العمری رضی الله عنه ابتداء من غیر مسألة لیخبر الّذین یسألون عن الاسم: امّا السکوت والجنّة وأمّا الکلام؟؟؟ والنار فانّهم ان وقفوا علی الاسم اذا عوه وان وقفوا علی المکان دلّوا علیه.[36]

 

 

 

این جمله دلیل است که آن حضرت در غیبت صغری مخفی بودند از مردم نه آنکه غیب و غائب باشد فقط خود را از دید مردم مخفی می‌کردند که آن حضرت را نشناسند نه آنکه اصلاً نبینند.

 

بنابراین علّت نهی تسمیه همین جهت است.

 

تمام کسانی که در غیبت صغری حضرت را مشاهده کرده‌اند به قیاف واقعی خود آن حضرت را مشاهده کرده‌اند .

 

 

 

اشهد علی رجل عن ولد الحسین لایسمّی ولایکنّی حتّی یظهر الله أمره

 

عدم ذکر به اسم و کنیه دلیل بر آنستکه نهی از جهت خوف است .[37]  و این خوف دلیل بر

 

غیبت از نوع اوّل است.

 

دلیل دیگر برای نوع غیبت همه روایاتی است که دلالت دارد بر اینکه برای آن حضرت غیبت

است مثل غیبت یوسف و مثل غیبت پیغمبر 6.[38]

 

 

 

چون غیبت پیغمبر اکرم  6 ویا غیبت حضرت یوسف غیبت به معنای غایب شدن و نامرئی شدن آن حضرت نیت بلکه به معنای مخفی شدن است.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نواب/ص 76/(712)

 

1ـ نشانه دادن نواب امام زمان 7 را به یکی از دوستان و شیعیان آنها احتیاجی ندارند که ذکر و ورد به کسی تعلیم کنند؟ تا بتوانند به کسی حضرت را نشان دهند!

 

2ـ روجوع به احتجاج ج 2 راجع به اینکه اصل نشان دادن توقیع توسط جناب سمری به مردم در ارتبط با سئوال مردم از ایشان درباره نیابت خاصه و نایب خاص بوده است پس معنای فمن ادعی المشاهده معلوم می‌شود.

 

 

 

 

 

 

 

تشرّفات/ص 77/(712)

اقسام تشرّفات/ص 77/(712) :

 

1ـ تشرّف در خواب

 

2ـ تشرّف بین الیقظة والمنام

 

3ـ تشرّف در مکاشفه

 

4ـ تشرّف در بیداری

 

5ـ تشرّف روحی.

 

 

 

علل تشرّفات/ص 76/(712) :

 

1ـ درماندگی و ماندن در بیابانها اعمّ از اینکه متوسل به آن حضرت شده باشند مانند  و یا نشده باشند مانند جریان تشرف جوان ناصبی در بیابان .

 

2ـ مرضهای سخت و شفاگرفن از آن حضرت مانند جوان کاشانی در وادی السلام .

 

3ـ اذکار و اورادی که مخصوص این موشوع مانند آیه نور.

 

4ـ متوجه شدن آمدن حضرت در امکنه خاصه و بقاع متبرکه بوسیله جفر و امثال آن مانند تشرّف مرحوم مشیر در حرم حضرت امام رضا 7.

 

5ـ تشرّف خدمت آن حضرت بواسطه داشتن زهد و تقوی و سنخیت مانند تشرف مرد قفل فروش.

 

6ـ تشرّف خدمت آن حضرت بخاطر مداومت به رفتن مسجد سهله و جمکران

 

7ـ ائمّه : دارای مقامات ظاهریه و واقعیه هستند ظهور اهلبیت : به صور بشری از مقامات ظاهریه آنان است مسئله خلافت، حجّیت، معصومیت و امثال آن همه از مقامات ظاهریه است حضرت امیرالمؤمنین 7 می‌فرمایند: ظاهری امامة وباطنی غیب لایدرک

 

همانطور که در مقام مادّی و جسمانی به صور بشری البته در سطح اعلای آن ظاهر شده‌اند، در مرتبه معنوی نیز.

 

 

 

 

 

 

 

شجره‌نامه/ص 78/(712)

 

پس از ابلاغ سلام: معروض می‌دارد: جد اعلای این جانب مرحوم آیة الله حاج سید علی سیستانی فرزند سید رضا ابن سید ابراهیم ابن سید عبدالله ابن سید محمّد شیخ الاسلام بوده‌اند .

 

ومطابق به آنچه که مشهور است و نیز نوشته (شجره نامه سادات سیستان) مرحوم سید محمّد از نواده‌های مرحوم میرداماد بوده و از طرف شاه سلطان به عنوان شیخ الاسلام سیستان منصوب شده‌اند .

 

متمنی است بفرمائید آیا مقصود از (میر محمّد علی) که در شجره‌نامه مرحوم میرداماد ذکر شده ایشانند یا خیر؟ و همچنین در رابطه با شناسایی بیشتر ایشان کتبی که ممکن است در آنها در رابطه با شناسایی مطالبی مذکور باشد راهنمایی بفرمائید.

 

زیاده مصدّع نمی‌شوم.

 

 

 

تجرّد اوتاد/ص 78/(712)

 

کسیکه به مقام تجرّد دست یافته باشد و قلب خود را از همه چیز پاک کرده باشد به بزرگترین نعمتهای خداوند دست یافته است.

 

نعمتی از نعمت تجرّد بالاتر نیست کسیکه دل خود را یکی کرده باشد و تنها هدف خود را خدای خود قرار داده باش به بهترین مقامات عالیه دست یافته است.

 

قال الصادق 7: ما أنعم الله عزّوجلّ علی عبد اجلّ من ان لا یکون فی قلبه مع الله عزّوجلّ غیره.[39]

 

 

 

این روایت نه تنها اثبات می‌کند که ممکن است کسی تنها چیزی که در قلبش وجود دارد خدا باشد بلکه علاوه بر اثبات امکان آن، آن را از بزرگترین نعمتهای خداوند شمرده است.

 

اوتاد در این جهت از هر کس سبقت گرفته و هیچگاه از خداوند غفلت نمی‌ورزند و سایر اولیاء الله به حسب درجه خود از این نعمت بزرگ برخوردار هستند.

 

همچنین درباره آیه شریفه (الّا من اتی الله بقلب سلیم) قال: القلب السلیم الّذی یلقی الله

ولیس فیه أحد سواه.[40]

 

 

 

این روایت نیز امکان و وقوع تجرّد قلبی را اثبات می‌کند. و این موضوع یعنی غیر خدا را از دل خارج کردن و قلب را از آن رها کردن وظیفه هر انسانی است لذا در کلمات درباره اهل بیت عصمت و طهارت : که راهنمای مخلوقات به سوی معنویات می‌باشند وارد شده است.

 

القلب حرم الله فلا تسکن حرم الله غیر الله.[41]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

معرفت اولیاء الله/ص 80/(712)

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

همانطور که در بعضی از موارد به این نکته تصریح کرده‌ایم شناخت و معرفت اولیاء الله لازم و واجب است.

 

1ـ مقصود از معرفت اولیاء الله، معرفت وصفی اولیاء الله است نه معرفت شخصی آنان؛ معرفت شخصی در صورتی لازم است که انسان به معرفت وصفی رسیده باشد.

 

2ـ کسانیکه دارای معرفتِ وصفی اولیاء الله نیستند اگر ابتداءً بدنبال افراد رفته و در پی معرفت شخصی برآید نوعاٌ نه تنها به مقصود نرسیده و به آنان دسترسی پیدا نمی‌کنند بلکه ممکن است در دام افراد شیطانی اسیر و گرفتار شوند.

 

3ـ افرادی که به معرفت وصفی نائل نشده‌اند ممکن است با شخص اولیاء الله به خاطر خویشاوندی یا در رابطه با شغل و حرفه ارتباط داشته باشد ولی چون معرفت وصفی ندارد از شخصیت آنان بی اطلاع بوده و نداند که دارای چه مقامی هستند.

 

4ـ در بسیاری از موارد معرفت وصفی اولیاء الله نیز کافی نیست و آن در صورتی است که معرفت وصفی، اجمالی باشد نه تفصیلی. به عنوان مثال کسیکه اجمالا می‌داند که ارتباط با حضرت ولی عصر عجل الله تعالی له الفرج دلیل بر آنست که این چنین شخصی از اولیاء خدا است، ولی نمی‌داند که چگونه کسی دارای ارتباط است و علامات و اوصاف این گونه افراد چیست؟ چه کسی می‌تواند دارای ارتباط باشد و چه کسی نمی‌تواند در این صورت چون معرفت وصفی اجمالی است نه تفصیلی یعنی فقط می‌داند که ارتباط با امام زمان دلیل بر ولی بودن فرد است ولی نمی‌داند چگونه افرادی دارای چنین وصفی هستند، باز ممکن است گرفتار افرادی که بهره‌ای از معنویت ندارند بشود. بنابراین باید معرفت وصفی توسع داشته باشد از جهات مختلف انسان دارای معرفت و شناخت باشد از این جهت باید معرفت وصفی اجمالی درا تبدیل به معرفت وصفی تفصیلی و همه جانبه نمود.

 

5ـ همانطور که می‌دانیم اولیاء دارای مراتب مختلف و درجات گوناگون هستند و روایتی که درباره وجوب معرفتِ وصفی ذکر کردیم تصریح به مراتب و درجات آنان دارد، بنابراین

کسیکه در مقام معرفتِ اولیاء الله برآمده است باید بداند که چون درجات و مراتب اولیاء الله مختلف است، اوصاف، اوصاف آنان نیز درجات مختلفی را دارد و به تعبیر دیگر، اولیاء الله هر چه رتبه آنان بالاتر باشد دارای اوصاف مختصه‌ای هستند که در ما دون آنان و کسانیکه به درجه آنان نرسیده‌اند وجود ندارد. از این جهت باید اوصاف مختصه و اوصاف مشترکه اولیاء الله را شناخت.

 

6ـ معرفت وصفی که وجوب و لزوم آن از روایت مذکور استفاده می‌شود شامل معرفتِ نقباء ومافوق آنان که ارکان و اهل البیت : و چهارده معصوم : هستند می‌شود. بنابراین معرفت وصفی اگر چه تفصیلی باشد چنانچه مربوط به دسته خاصی از اولیاء الله باشد کافی نیس و باید اوصاف مختصه و مشترکه هر دسته از اولیاء حتی مافوق به اوتاد که مقصود ما از آن در اینجا ارکان و اهل البیت و چهارده معصوم: هستند ـ شناخت پس معرفت اوصاف مختصه و مشترکه اولیاء الله محدود به رتبه و مقام خاصی نیست و شامل همه اصناف اولیاء الله می‌شود.

 

7ـ در معرفت شخصی اولیاء الله نیز این مسئله وجود دارد که شناخت آنان اختصاص به افرادی که دارای مراتب مافوق نیستند ندارد بلکه معرفت شخصی شمل کمّلین از اولیاء الله نیز می‌شود لذا امام صادق 7 درباره این گونه از اولیاء الله می‌فرمایند :

 

اطلبوهم فان وجدتموهم واقتبستم من نورهم اهتدیتم وفزتم بهم فی الدنیا والاخرة هم اعزّ فی النّاس من الکبریت الاحمر حلیتهم طول السکوت بکتمان السر والصلوة والزکوة والحج والصوم والمواساة للاخوان فی حال الیسر والعسر فذلک حلیتهم ومحبتهم یا طوبی لهم وحسن مآب...

 

 

 

گرچه اصل روایت طولانی است لذا همه آنرا نقل نکردیم و به همین مقدار اکتفا می‌کنیم و نکاتی را که در این چند جمله حضرت امام صادق7 تصریحاً یا اشارة ما را متوجه ساخته‌اند متذکر می‌شویم :

 

1ـ طلب کردن کمّلین از اولیاء را به عنوان یک وظیفه امام صادق 7 ذکر کرده‌اند زیرا به آن امر فرموده‌اند.

 

 

 

2ـ مقصود از طلب کردن آنان تظاهر به طلب نیست بلکه مقصود طلب واقعی است و آن در صورتی مصداق پیدا می‌کند که سنختیت قلبی و روحی با آنان داشته باشیم و اگر سنخیت نداشته باشیم بر فرض که آنان را پیدا کنیم مقصود از طلب که نجات به وسیله آنان باشد حاصل نمی‌شد و در این صورت نتیجه‌ای از طلب کردن یا پیدا کردن آنان به دست نخواهیم آورد.

 

جمله شرطیه فان وجدتموهم دلیل بر آنستکه در صورت طلب ممکن است آنانرا پیدا کرد و امکان دارد که به آنان دسترسی پیدا نشود.

 

3ـ امام صادق 7، وجدان و یافتن کمّلینِ از اولیاء الله را متفرّع بر طلب کردن و جستجو نمودن آنان ساخته‌اند.

 

4ـ در صورتی که انسان آنانرا یافت و معرفت شخصی به کمّلین از اولیاء الله پیدا کرد باید از نورانیت و معنویت آنان اقتباس کند جمله شرطیه اقتبستم من نورهم اشاره به این استکه ممکن است انسان آنرا بیابد ولی از نورانیت آنان استفاده نکند.

 

5ـ طلب کردن آنان در صورتی که همراه با یافتن و اقتباس از نور و معنویت آنان شود باعث هدایت و نجات می‌شود.

 

6ـ گر چه طبق صریح آیات قرآن مجید هدایت مخصوص خداوند کریم است و خداوند می‌فرماید: انّک لاتهدی من احببت ولکنّ الله یهدی من یشاء

 

ولی در صورت استفاده معنوی بردن از اولیاء الله، آنان را خداوند وسیله هدایت و نجات قرار می‌دهد.

 

جمله اهتدیتم وفزتم بهم فی الدنیا والآخرة صراحت در این موضوع دارد زیرا مقید به کلمه بهم شده است.

 

7ـ در صورت اقتباس ا زنورانیت و معنویت اولیاء الله نه تنها باعث هدایت و نجات اخروی می‌شود بلکه امور دنیوی انسان حل شده و در مشکلات مادی نیز انان با راهنمایی آنان از گرفتاری نجات یافته و یا مانع از اتفاق آن می‌شود .

 

8ـ موضوع دیگری که از کلام امام صادق7 استفاده می‌کنیم اینستکه نجات و هدایت یافتن به وسیله کمّلین از اولیاء الله فقط در دنیا نیست بلکه در آخرت نیز آنان باعث هدایت و نجات

می‌شوند.

 

9ـ آنان از کبریت احمر که بسیار نایاب است کمترند بنابراین پیدا کردن آنان بسیار سخت است. این جمله اشاره به این است که انسان به مجرّد برخورد با اولیاء الله و دیدن کشف و کرامات از آنان نباید او را از کمّلین اولیاء الله بداند. وجمیع افعال آنانرا توجیه کرده و هر چه را که آنان گفتند تصدیق کند کشف و کرامت اولیاء الله دلیل بر عصمت آنان نیست ایاک ان تنصب رجلاٌ نصب عینیک فتصدّقه فی جمیع ما یقول.

 

البته باید توجّه داشت که هیچگاه تعداد آنان از چهار نفر کمتر نمی‌شود.

 

زیرا مرحوم صدوق در خصال ج 2 ص 215 نقل می‌کند: عن احدهما 8 : لیس تخلوا الارض من أربعة من المؤمنین وقد یکونون اکثر ولایکونون اقل من أربعة وذلک انّ الفسطاط لا یقوم الّا بأربعة اطناب والعمود فی وسطه.

 

10ـ آنها اسرا را به دیگران نمی‌آموزند حلیتهم طول السکوت بکتمان السرّ؛ اسراری را که آنان بین کمّلین از اولیاء الله حفظ می‌کنند به دو دسته تقسیم می‌شود: 1ـ اسراری که اگر اهل آنرا پیدا کنند اسرار را در اختیار آنان می‌گذارند لذا در همین روایت امام صادق 7 می‌فرمایند:

 

صدورهم وعاء لسرالله ان وجدوا له أهلاً نبذوه الیه نبذا وان لم یجدوا له اهلاً القوا علی السنتهم اقفالا غیبوا مفاتیحها وجعلوا علی افواههم اوکیة صلب صلاب اصلب من الجبال لایبخت منهم شیء.

 

2ـ اسراری که مخصوص خود آنان است و اهل البیت : آن اسرار را به آنان رسانده و آنها آن اسرار را حفظ کرده و حق گفتن به دیگران را ندارند. دلیل بر آن روایتی است که ابوبصیر از امام صادق 7 نقل کرده است :

 

قال ابوعبدالله 7: یا ابا محمد ان عندنا والله سرّاً من سرّ الله، وعلماً من علم الله والله ما یحتمله ملک مقرب ولا نبی مرسل ولا مؤمن امتحن الله قلبه للایمان والله ما کلّف الله ذلک احداً غیرنا ولا استبعد بذلک أحداً غیرنا وانّ عندنا سرّاً من سرّالله وعلماً من علم الله أمرنا بتبلیغه، فبلّغنا عن الله عزّوجلّ ما أمرنا بتبلیغه فلم نجد له موضعاٌ ولا أهلاً ولا حمّالة یحتملونه حتّی خلق الله لذلک اقواماً خلقوا من طینة خلق منها محمد وآله وذریته : ومن نور خلق الله منه محمّداً

وذریته وصنعهم بفضل صنع رحمة الله صنع منها محمّداً وذرّیته فبلّغنا عن الله ما أمرنا بتبلیغه فقبلوه واحتملوا ذلک وبلغهم ذکرنا فمالت قلوبهم الی معرفتنا وحدیثنا فلولا انّهم خلقوا من هذا لما کانوا کذلک لا والله مااحتملوه...[42]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

چرا اولیاء الله با مردم تماس نمی‌گیرند/ص 85/(712)

 

و حقایق را با آنان در میان نمی‌گذارند تا سایر مردم هم با حقایق آشنا شوند؟

 

چرا آنان را از گرفتاریها نجات نمی‌دهند؟/ص 85/(712)

 

در پاسخ این سئوال باید گفت که اولیاء الله حقائق را با اهلش در میان می‌گذارند و چنین نیست که آنان از گفتن حقیقت و شناسایی آن به افراد بخل ورزند، بلکه در صورتی که مانعی وجود نداشته باشد با مردمی که سنخیت داشته باشند تماس می‌گیرند و آنان را با حقائق آشنا می‌سازند. جریانات و اتّفاقات بزرگی که دلالت بر این موضوع دارد به حدّ کافی در کتابها نوشته شده که اولیاء الله وأصحاب و یاران خاص حضرت بقیة الله الاعظم با مردم تماس گرفته‌اند و آنان را به حقیقت آشنا کرده و هدایت نموده‌اند.

 

در عین حال هیچوقت آن بزرگواران حاضر نیستند با همه کس تماس بگیرند و حقایق را به آنان بازگو کنند. و جهت آن همان موانعی است که در این موضوع وجود دارد. مهمترین مسئله‌ای که در اینجا هست و مانع ارتباط اولیاء الله با مردم است ـ گذشته از عدم سنخیت نوع مردم با اولیاء الله ویا نپذیرفتن آنان حقایقی را که از اولیاء الله می‌شوند ـ شناخته شدن اولیاء الله است.

 

زیرا چون اکنون زمان غیبت حضرت ولی عصر عجل الله تعالی له الفرج است اصحاب خاص آن بزرگوار هم مظهر صفات آن حضرتند به صفات آن جناب متصف می‌باشند. یعنی هنوز صلاح نیست که خود را برای مردم آشکار کنند و حتی بدون معرّفی خود نیز حقائق را نمی‌توان با نوع مردم در میان گذاشت چون اگر این کار را انجام دهند خواهی نخواهی شناخته می‌شوند همانطور که حضرت امیرالمؤمنین علی 7 فرمودند: قولوا الحقّ تعرفوا به (ج 78 ص 9) حق را بگوئید تا به آن شناخته شوید یعنی مردم شما را از اهل حق می‌شناسند. همچنین آن حضرت فرمودند من أکثر من شیء عرف به (بحارالانوار ج 78 ص 12).

 

و این همان چیزی است که اولیاء الله با آن مخالف هستند به خاطر مفاسدی که در این موضوع وجود دارد آنانکه اهل حقیقت هستند حاضر نیستند برای نوع مردم شناخته شوند و به همینکه از اهل حق باشند کفایت می‌کنند یعنی به «حق» عمل می‌کنند و لذا از اهل آن هستند

همانطور که حضرت امیرالمؤمنین علی 7 فرمودند: قولوا الحقّ تعرفوا به واعملوا الحقّ تکونوا من أهله حق را عمل کنید تا از اهل آن باشید.

 

بنابراین اگر شما می‌خواهید از اهل حق و حقیقت باشید به آن عمل کنید.

 

تنها صحبت کردن از آن و معروفیت به آن فایده‌ایبرای شما ندارد.

 

در روایت دیگری امام صادق7 می‌فرمایند: انّ قدرتم ان لا تعرفوا فافعلوا ج 70 ص 109.

 

در روایت دیگر امام عسکری7 می‌فرمایند: الوحشة من الناس علی قدر الفطمنة بهم ج  70 ص 111.

 

 

 

 

 

 

 

ولی شدتی که غیبت برای ما دارد برای آنها ندارد بلکه شدت درجه غیبت برای آنها از غیبت صغری ما هم کمتر است. ولذا عدّه فراوانی از مردم جزیره خضرا به شرف لقاء آن بزرگوار نائل شده‌اند. لذا وقتی جناب علی بن فاضل با جمعی از مردم جزیره خضرا برخورد و ملاقات می‌کند، یک یک آنها مدعی تشرّف خدمت حضرت ولی عصر عجل الله تعالی له الفرج می‌شوند. آن عالم ربّانی تعجّب می‌کند که در زمان غیبت چگونه می‌شود که اینهمه افراد به خدمت حضرت ولی عصر عجّل الله تعالی له الفرج برسند؟

 

از این جهت از جناب سید شمس الدین سئوال می‌کند که چگونه با وجود روایتی که درباره دعای رؤیت هست افرادی در اینجا مدّعی تشرّف هستند. حضرت در جواب می‌فرمایند که اینجا از دشمنان ما بدور است و آنها به ما دست رسی ندارند و امثال این کلمات که به ما می‌فهماند که غیبت به شدتی که برای ما وجود دارد برای آنها وجود ندارد.

 

با دقت در جریان جزیره خضراء مطالبی روشن می‌شود:

 

1ـ همه افرادی که در جزیره خضراء ساکن هستند به جز عده‌ای خواص حق ندارند به مقام مخصوص حضرت که در بالای کوه قرار دارد بروند.

 

2ـ نماز جمعه بوسیله جناب سید شمس الدین اداء می‌شده نه خود حضرت.

 

3ـ بعضی از افراد مدّعی تشرّف بودند نه همه آنان.

 

4ـ ظاهر نبودن حضرت در میان آنان .

 

5ـ فرا گرفتن تاریکی، جزیره خضرا را ـ اداء نشدن نمازهای یومیه به جماعت توسط حضرت بقیة الله الاعظم ارواحنا فداه و امثال این نکات دلیل بر آن است که پس مردم جزیره خضراء هم از نعمت حضور و ظهور بی بهره هستند وقتی که آنها از نعمت ظهور بی بهره بودند این دلیل بر آن است که اوتاد و خواصی که همیشه در رکاب آن حضرت هستند و ملازم آن بزرگوار به جزء اهل البیت و امامزادگان عظیم الشأن از همه مردم دنیا حتی ساکنین جزیره خضراء افضل هستند.

 

 

 

 

 

 

 

«اوتاد به ظهور شخصی رسیده‌اند/ص 88/(712)

 

تا اینجا ثابت شد که مردم جزیره خضراء هم از نعمت ظهور بهره‌مند نشده‌اند حال باید اثبات کنیم که اوتاد به ظهور شخصی رسیده‌اند تا ثابت شود که اوتاد از افضل همه مردم هستند، حتّی از مردم جزیره خضراء. برای اثبات اینکه اوتاد به ظهور شخصی رسیده‌اند مقدمه‌ای را ذکر می‌کنیم و آن عبارت از این است که ظهور در برابر غیبت قرار دارد از باب تعرف الاشیاء باضدادها اگر قدری نسبت به غیبت شناسایی داشته باشیم در نتیجه نسبت به ظهور هم اطلاعاتی خواهیم داشت پس مقداری درباره اصل غیبت صحبت می‌کنیم.

 

 

 

 

 

«غیبت به خاطر گناهان همه مردم نیست/ص 89/(712)

 

«بلکه به خاطر افراد شریر جامعه است/ص 89/(712)

 

درباره اصل غیبت این سئوال پیش می‌آید که آیا غیبت حضرت بقیة الله عجل الله تعالی له الفرج به خاطر گناهان همه مردم است یا بعضی از مردم. اگر غیبت حضرت به سبب همه مردم باشد معنی ندارد که در غیبت کسی به ظهور رسیده باشد چون نمی‌شود کسی هم سبب غیبت آن حضرت باشد و هم خودش به ظهور رسیده باشد پس اگر غیبت حضرت به سبب همه مردم باشد اصل ظهور شخصی برای اوتاد یا غیر اوتاد منتفی می‌شود. ولی آنچه که مسلم است این است که غیبت حضرت به خاطر همه مردم نیست بلکه به سبب بعضی از مردم است و ما گذشه از آنکه دلیلی نداریم بر اینکه غیبت بوسیله همه مردم باشد دلیل بر عکس آن داری که اصل غیبت حضرت به خاطر عده‌ای خاص از مردم است.

 

از روایاتی که درباره اصل مسئله غیبت است مثل روایتی که دارد یخاف القتل وأمثال آن استفاده می‌شود که غیبت به خاطر همه نیست چون همه مردم که در صدد شهید ساختن آن بزرگوار نبوده‌اند. پس طبق روایت علّت غیبت حضرت، تصمیم آنهایی بوده است که قصد شهادت آن حضرت را داشته‌اند. گذشته از این روایات نص خاص در این باره وجود دارد که اصل مسئله غیبت به خاطر عدّه‌ای از افراد شریر جامعه است و آن روایتی است که مفضل آنرا از امام صادق 7 نقل کرده است :

 

عن المفضّل، عن أبی عبدالله 7 قال: أقرب ما یکون العباد من الله عزوجلّ ذکره وارض ما یکون عنهم إذا افتقدوا حجّة الله جلّ و عزّ ولم یظهر لهم ولم یعلموا مکانه وهم فی ذلک یعلمون انّه لم تبطل حجّة الله جلّ ذکره ولا میثاقها فعندها فتوقّعوا الفرج صباحاً ومساءاً، فانّ اشدّ ما یکون غضب الله علی أعدائه إذا افتقدوا حجّته ولم یظهر لهم، وقد علم انّ أولیاءه لایرتابون، ولو علم انّهم یرتابون ما غیب حجّة عنهم طرفة عین، ولا یکون ذلک الّا علی رأس شرار الناس.[43]

 

 

 

این روایت صریح است در اینکه فقدان آن حضرت و غیبت آن بزرگوار زیر سر افراد شریر جامعه است نه همه مردم. پس اگر چه غیبت عمومی است و همه را فرا گرفته ولی علت آن

عمومی نیست و به خاطر عدّه‌ای خاص که عبارت از افراد شریر جامعه‌اند می‌باشد.

 

 

 

شخصیت حذیفة وارتداد حذیفة/ص 91/(712)

 

حذیفه یکی از نزدیکترین افراد به حضرت رسول اکرم و حضرت امیرالمؤمنین 7 است که طبق روایتی؟؟ ایشان یکی از 7 نفری است که کره زمین بخاطر آنان خلق شده است.

 

در لیله عقبه حذیفه و عمار سائق و قائد ناقه پیغمبر اکرم بودند و وقتی که 12 نفر نقباء شیطانی یعنی عمر، ابابکر و عثمان، معاویه، عمروعاص، ابوعبیده جرّاح، ابوموسی اشعری و ابوهریره حمله کردند حذیفه و عمار با شمشیر به آنها حمله کرده و آنها را متواری ساختند. [44]

 

 

 

 

 

ایشان پس از آنکه از طرف حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام والی مداین شد به منبر رفته و جریان غصب خلافت و جنایات ابوبکر و عمر را صریحاً در منبر برای مردم تصریح کرد پس از آنکه از منبر پائین آمد جوانی به نام مسلم[45]  به او گفت اگر چنین بود فهلّا انتضیتم      

 

اسیافکم، ووضعتموها علی رقابکم وضربتم بها الزائلین عن الحق قدماً قدماً حتّی تمونوا او تدرکوا الأمر الّذی تحبّونه من طاعة الله عزّوجلّ وطاعة رسوله فقال له أیها الفتی انّه اخذ والله باسماعنا وأبصارنا وکرهنا الموت وزینت عندنا الدنیا، وسبق علم الله بامرة الظالمین ونحن نسأل الله التغمد لذنوبنا.[46]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آیا استبدال ممکن است/ص 92/(712)

 

اصل مسئله استبدال موضوع مسلّمی است حتّی نسبت به کسانی که به مقام اخلاص راه یافته‌اند یعنی حتی آنها هم ممکن است مقام خود را از دست داده و از خاسرین شود تا چه برسد به دیگران حضرت امیرالمؤمنین7 می‌فرمایند:

 

الدنیا کلّها جهل الّا مواضع العلم والعلم کلّه حجّة الّا ما عمل به والعمل کلّه ریاء الّا ما کان مخلصاً، والاخلاص علی فطر حتّی ینظر العبد بما یختم له.[47]

 

 

 

 

 

بنابراین تا انسان کارش پایان نپذیرفته باشد احتمال لغزش و استبدال در او هست. پیغمبر اکرم  6 خبر دادند از جبرئیل عن الله عزوجلّ انّه قال: الاخلاص سرّ من اسراری استودعته قلب من احببت من عبادی (بحار ج 70 ص 249 )

 

جبرئیل از خداوند متعال نقل کرده است که اخلاص سرّی از اسرار من است او را در قلب هر کس از بندگانم که دوست داشته باشم به ودیعه گزارده‌ام.

 

چنانچه خدای نکرده انسان کاری انجام دهد که خداوند محبّتش را از او بگیرد اخلاص را از دست خواهد داد و کسیکه اخلاص را از دست بدهد کارش تباه است.

 

 

 

 

 

درک عوالم نامرئی و دیدن آن عوالم/ص 93/(712)

 

دارای 2 شرط اساسی است :

 

1ـ کامل بودن نیروهای فکری و دماغی

 

2ـ قوی بودن از لحاظ جنبه‌های معنوی و روانی

 

دلیل بر آنکه بواسطه کامل بودن نیروهای فکری و دماغی آدمی می‌تواند به عالم نامرئی داه یابد و موجودات آن عوالم را ببیند جریان سامری است که با آنکه شرط دوّم را دارا نبود بلکه بر عکس آن در جنبه‌های شیطانی و گمراهی خلق قوی بود، توانست جبرائیل را ببیند در حالیکه سایر بنی اسرائیل آنرا ندیدند .

 

قرآن می‌فرماید: (قال بصرت بمالم یبصروا به فقبضت قبضه من أثر الرسول) جریان مکاشفاتی را که برای کفّار اتّفاق می‌افتد و دانشمندان خارجی آنها را در کتب خود نقل کرده‌اند گواه بر این استکه آنان افرادی هستند که از نظر قوای فکری و دماغی سالم بوده‌اند ولذا همانطور که سامری توانست به عالم نامرئی راه یابد و لحظه‌ای جبرئیل را ببیند آنها نیر به خاطر آمادگی بتوانند اشیاء نامرئی را دیده و بوسیله جلاء بصری اشیائی را ببینند یا با داشتن نیروی جلا سمعی اصوات را از عوالم نامرئی بشنوند.

 

 

 

 

 

 

 

بسمه تعالی

 

همه کس این قوه را دارند یا نه؟/ص 94/(712)

 

همانگونه که انسان در ادراک و فهمیدن محسوسات مدرِکات مختلفی دارد و انواع اشیاء را به اقسام مدرِکات درک می‌کند؛ شنیدنیها را با قوه سامعه و دیدنیها را با قوه دید و لمس کردنیها را با قوه لامسه درک می‌کند امور معنوی را نیز با قوه خاصی می‌تواند درک کند. اگر دارای آن باشد می‌تواند آنرا درک کند و الّا از فهمیدن و بهره بردن از امور معنوی محروم خواهد بود.

 

همانطور که اگر کسی چشم نداشته باشد از دیدن دیدنیها محروم است و اگر گوش نداشته باشد از شنیدن شنیدنیها بی‌بهره است همانگونه اگر قوه مدرِکه معنویات را دارا نباشد از پی بردن به امور معنوی و مخطوط شد از خطائط آن بی‌بهره است. اکنون باید دید آن قوه‌ای که با آن معنویات را انسان می‌تواند درک کند چیست؟

 

ج: از قوه مدرکه علما تعبیرات مختلفی می‌کنند گاهی آنرا قلب و گاهی فؤاد و گاهی تعبیر به قلب سلیم می‌کنند. اگر کسی دارای قلب سلیم باشد قلبی که مجرّد شده باشد و هواهای نفسانی در او نابود شده باشند قلبی که صاحبش از مخلَصین باشد نه مخلِصین می‌تواند حقائق معنویه را درک کند و الّا نخواهد توانست از آنها چیزی را بفهمد.

 

ما برای اینکه بگوئیم امور معنویه را با قوه خاص باید درک کرد گفتیم که همانطور که افرادی که بینائی ندارند از درک دیدنیها محرومند همینطور افرادی که دارای فؤاد و یا قلب سلیم نباشند از درک امور الهیه محرومند. از این گفتار سئوال پیش می‌آید و آن اینکه اگر کسی بینائی خود را از دست داده باشد نمی‌تواند افراد را ببیند نمی‌تواند مثلا بفهمد که برادرش به اطاق وارد شده ولی بر فرض؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

 

 

 

 

 

بصائر الدرجات/ص 95/(712)

بصائر الدرجات

 

قرآن جمیع ما یحتاج مردم را در بردارد.2 روایت ص  6

 

فضیلت رواة احادیث ص 7 و 8

 

علم فقط در خانه اهلبیت : است ص 9 و 10 و  12

 

علم مخفی بوده و تاکنون نیز مخفی است ص 9 و  10

 

حدیث 7 ظهور دارد بر افضلیت انبیاء بر کمّلین ص 16 و حدیث 16 ص 18 و 1 ص 19.

 

سلمان خیر من لقمان ص  18

 

ارواح شیعیان از ابدان اهلبیت : خلق شده است ص 20 حدیث  3

 

احادیث مرویه هیچگاه نباید رد کرد ص 21 حدیث 1 و 4 و 9 و  16

 

لایحتمل حدیثنا حتّی الانبیاء والملائکة والمؤمنین ص 22 حدیث 10 و 11 و 15 و 16 و ص 28 حدیث  8

 

فتنه گمراه کننده آخرالزمان ص  23

 

لو علم اباذر ما فی قلب سلمان لقتله انّ علم العالم صعب مستصعب حدیث 21 ص 25.

 

احادیث را باید به قدر ظرفیت مردم برای آنان نقل کرد. ص  26

 

انّ امر آل محمّد امر جسیم مقنع لایستطاع ذکره ولو قد قام قائمنا لتکلّم به وصدّقه القرآن ص 28 از این روایت ممکن است استفاده شود که کلامی را که در ابتداء ظهور می‌فرمایند و اصحاب آن بزرگوار از آن حضرت فرار می‌کنند راجع به امر اهل بیت: باشد.

 

 

 

دلیل مطلب/ص 96/(712)

 

دلیل بر این مطلب که زمان در عصر آن بزرگوار طولانی می‌شود روایات متعددی است که دلالت بر تحول و دگرگونی در زمان و طولانی شدن آن در عصر ظهور دارد.

 

یکی از آن روایات روایتی است که از امام صادق علیه السلام نقل شده است:  .... و یمکث فی الارض أربعین سنة حتّی یسقط حاجباه لی یمینه. این روایت درباره حضرت امام حسین 7 وارد شده است. که دلالت بر این دارد چهل سال ماندن آن بزرگوار در زمین آن قدر طولانی است که باعث می‌شود ابروان آن حضرت بر روی دیدگانشان بیفتد. بدیهی گذشت چهل سال از سالهای عادی زمان چنین اثری را داراست.

 

 

 

 

 

 

 

400 مرتبه برای حاجت بسیار مشکل/ص 97/(712)

 

انّما الهکم اله واحد لا اله الّا هو الرحمن الرحیم[48]

 

 

 

نحن صنعناها فکیف لانقدر ان نصعد الی ما صنعناه نحن حملة العرش والکرسی.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بسمه تعالی

 

سیصد و سیزده نفر اصحاب خاص/ص 98/(712)

 

سیصد و سیزده نفر اصحاب خاص حضرت ولی عصر ارواحنا فداه آیا همه در یک رتبه هستند یا از شأن و مقام و تقرّبی که به آن بزرگوار دارند درجات گوناگونی دارند؟

 

ج: شکی نیست که آن بزرگواران دارای مراتب مختلفی هستند و برخی از آنان بر عده‌ای دیگر امتیاز دارند.

 

وزیر آن حضرت بر سایر آنان امتیاز دارد و 11 نفر دیگر از نقباء پس از وزیر، بر بقیه سیصد و سیزده تن امتیاز دارند.

 

پراکنده نشدنِ وزیر و یازده تن دیگر و عدم تفرّق آنان از محضر امام عصر ارواحنا فداه که شرح آن را در پیرامون (حدیث اجفال) ذکر کرده‌ایم دلیل بر امتیاز فوق العاده آنان بر سایر سیصد و سیزده نفر می‌باشد.

 

 

 

 

 

 

 

شوق و نشاط/ص 99/(712)

 

عاشق که شد یار به حالش نظر نکرد؟

 

ای خواجه درد نیست وگرنه طبیب هست

 

 

 

آگاهی و اطلاع از نتائج کار و فواید ارزنده‌ای که در بر دارد ایجاد شوق و شور و نشاط و دلبستگی به آن کار می‌نماید.

 

به عنوان مثال اگر می‌خواهید شور و شوقِ مسئله «انتطار» واهمیت آن را در دل دوستانتان ایجاد کنید، از فوائد عظیمی که در مسئله انتظار وجود دارد با آنان سخن بگوئید.

 

 

 

 

 

«احساس مسئولیت/ص 100/(712)

 

زیرا خودشناسی ایجاد «احساس مسئولیت» می‌نماید و احساس مسئولیت افرادی را که دارای صداقت هستند از خمودی و رکورد نجات می‌دهد، به آنان قدرت می‌دهد و آنان را به حرکت و تلاش وا می‌دارد.

 

کسی که احساس مسئولیت می‌کند با فردی که خود را مسئول نمی‌داند و وظیفه‌ای را بر دوش خود احساس نمی‌کند تفاوت فراوان دارد. زیرا وجود «احساس مسئولیت» اراده او را تقویت می‌کند و به قدرت او در تصمیم‌گیری می‌فزاید.

 

این حالت گاهی افراد از پای افتاده را که تسلیم مرگ شده‌اند، از هلاکت نجات بخشیده و زندگی دوباره‌ای برای آنان به ارمغان آورده است. جریانی که می‌آوریم نمونه جالبی از این موارد است :

 

 

 

1ـ حضرت عیسی علی نبینا وآله وعلیه السلام از نقباء نیستند بلکه دارای مقام بالاتر از مقام نقابت می‌باشند و ما این مسئله را در جای دیگر اثبات کرده‌ایم بنابراین جمله «الّا النقباء» که در روایت هست شامل آن حضرت نمی‌شود.

 

2ـ طبق صریح روایت که از مفضل نقل شده است. جمله‌ای را که حضرت می‌فرمایند و اصحاب متفرقه می‌شوند به جمیع یاران و اعوان خود آنرا نمی‌فرمایند و فقط به 313 نفر می‌فرمایند بنابراین دیگران در امتحان شرکت ندارند.

 

×××

 

همانطور که می‌دانیم حدیث اجفال به دو طریق نقل شده است یکی طریق مفضّل و آن این است که امام صادق 7 می‌فرمایند :

 

2ـ طریق دوم را حسن بن محبوب نقل کرده است مرسلاً از اما صادق علیه الصلاة والسلام که آن حضرت فرمودند :

 

کسانیکه حضرت عیسی را افرادی شمرده‌اند که از حضرت بقیة الله الاعظم ارواحنافداه متفرّق نمی‌شوند به روایت مفضل تمسّک جسته‌اند و این استدلال اشتباه است :

 

1ـ زیرا طبق تصریحی که در این روایت مفضل است امام زمان عجل الله تعالی له الفرج این جمله را فقط به 313 نفر می‌فرمایند و ما در مورد دیگری اثبات کرده‌ایم که حضرت عیسی 7 از 313 نفر نیستند رجوع کنید به؟؟؟؟؟؟

 

بنابراین، این استدلال طبق ادله‌ای که دلالت می‌کند که حضرت عیسی از 313 نفر نیستند اشتباه است.

 

2ـ اگر فرض کنیم کتابی را که حضرت بقیة الله الاعظم ارواحنا فداه قرائت می‌فرمایند اختصاص به 313 نفر ندارد و شامل سایر افراد می‌شود کما اینکه ظاهر روایت حسن بن محبوب این است. با این فرض هم نمی‌توان گفت که........؟؟؟؟؟

 

 

 

 

 

 

 

ظهور و کیفیت آن/ص 102/(712)

 

از مسائل بسیار مهم و ذی اثر کیفیت ظهور حضرت ولی عصر عجّل الله تعالی له الفرج می‌باشد به این عنوان آیا ظهور به معنای خروج از غیاب به سوی شهودات یا کشف استار از وجه مشهود است مثل طلوع طالع و ظهور شمس از وراء سحاب و ابرها بعد از غیاب،

 

خلاصه ظهور یعنی پدیدار شدن شیء در جایی که نبوده است بعد از فقدان آن و یا نبودن آن از اول و پدیدار شدن آن پس از نبود آن. یا به معنای پدیدار شدن شیء است پس از خفاء آن اینک باید تحقیق کرد تا حقیقت مسئله روشن شود که آیا مقصود از ظهور چیست؟ و کدام یک از این دو معنی صحیح است.

 

با مراجعه به روایات مسئله به خوبی واضح می‌شود به عنوان مثال می‌توان به فرمایشی که از پیغمبر اکرم و امام صادق  8 و حضرت ولی عصر عجل الله تعالی له الفرج روشن می‌شود در موردی که از این بزرگواران نقل شده است که وجه انتفاع از امام غائب علیه الصلوة والسلام را در زمان غیبت تشبیه به کیفیت انتفاع از خورشید نموده‌اند: إذا سترها السحاب وقتی که ابرها برطرف شد خورشید واضح و آشکار می‌شود و این ظهور، ظهور بعد از خفاء است نه ظهور به معنای ایجاد بعد العدم.

 

بنابراین سرّی از اسرار از این روایت و از وجه شبهی که در آن ذکر شده است برای اولی الالباب روشن می‌شود زیرا حقیقت فرق میان زمان غیبت و زمان ظهور از این تشبیه روشن می‌شود.

 

اندکی تأمل و دقت در فرمایشات اهل بیت عصمت : اسرار و نکاتی را برای آشنایان به کلمات درباریشان فاش می‌سازد.

 

 

 

حفظ اسرار/ص 103/(712)

 

با توسل به اهل بیت عصمت و طهارت: می‌توان در حدّ توان خویش به بعضی از اسرار الهی راه یافته و با کمک آن بزرگواران، قدرت و نیروی درک برخی از مسائل نهان را بدست آورد.

 

در زیارت جناب محمد بن عثمان می‌خوانیم :

 

السلام علی الوسیلة الی سرّ الله فی الخلائق.[49]

 

 

 

سلام بر کسی که وسیله به سوی سرّ خداوند است در میان مخلوقات.

 

زیرا جناب محمّد بن عثمان وکیل و سفیر امام زمان 7 و وسیله ارتباط میان مردم و امام عصر بودند در این زیارت از امام زمان ارواحنا فداه تعبیر به (سرّ الله فی الخلائق) شده است.

 

نکات مهم در توسّل/ص 103/(712)

 

1ـ توجّه

 

2ـ معرفت به مقام امام

 

3ـ اطمینان و یقین

 

4ـ تطهیر باطن

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

والله لادعونّ/ص 104/(712)

 

حضرت فاطمه زهرا 3 به ابوبکر فرمودند :

 

والله لادعونّ علیک فی کلّ صلاة اصلّیها

 

به خدا سوگند در هر نمازی که می‌خوانم تو را نفرین می‌کنم.

 

پس از آن ابوبکر به مردم گفت: هر کدام از شما شب همسر خود را در آغوش می‌گیرید و خوش هستید، و مرا به حال خود واگذارده‌اید، من احتیاجی به بیعت شما ندارم بیعت با مرا پس بگیرید.[50]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آنچه در سقیفه به آن استدلال شد/ص 104/(712)

 

1ـ خدمت به پیغمبر

 

2ـ سبقت در اسلام

 

3ـ از قریش بودن

 

4ـ از اقرباء پیامبر بودن

 

5ـ ....

 

 

 

آنچه به آن استدلال نشد؟/ص 105/(712)

 

1ـ علم و آگاهی

 

2ـ معنویت و ارتباط‌های الهی

 

3ـ .......

 

 

 

شرایط مجلس مشورت در سقیفه چگونه بود

 

 

 

1ـ تبادل نظر به صورت بحث‌های قانع کننده

 

2ـ آرامش و خویشتن داری از تندروی

 

3ـ شرکت همه مردمان و یا نمایندگان آن در مجلس

 

4ـ زمان مناسب برای شرکت در مجلس شوری به گونه‌ای از نظر وقت مانع برای شرکت افراد وجود نداشته باشد

 

5ـ مکان مناسب برای شرکت همگان که از نظر رفتن به آنجا آمادگی مکان برای تجمع افراد

 

6ـ تأخیر شوری اگر همه افراد یا نمایندگان آنان نتواستند در شوری شرکت کنند

 

7ـ شرکت افراد دانشمند و مطلع از دستورات دین

 

8ـ اعلان عمومی قبل از تشکیل مجلس برای شرکت افراد.

 

9ـ ....

 

***

 

1ـ اختلاف نظر همراه با کلمات توهین‌آمیز و تند

 

2ـ نزاع و حمله به یکدیگر و کتک کاری

 

3ـ مخفی بودت آن حتی از بعض از انصار که در لشکر اسامه بودند

 

4ـ در اوّلین ساعات فوت پیامبر اکرم  6 که شرکت در آن برای نزدیکان حضرت غیر مقدور بود.

 

5ـ انتخاب سقیفه بنی ساعده که سایبانی در خارج شهر و مکانی بسیار؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟بوده است.

 

6ـ سرعت در انتخابات تا مبادا بنی هاشم و بزرگان دیگر متوجه شده و به مخالفت بپردازند.

 

7ـ در سقیفه کسانی شرکت داشتند که مشهورترین آنان معترف به عدم آگاهی و جهل خود به آیات قرآن بود.

 

8ـ قبل از مجلس در سقیفه بنی ساعده، هیچ یک از افراد را در جریان تشکیل آن قرار نداده بودند.

 

 

 

قرآن نشان دهنده عظمت و جلال/ص 106/(712)

 

قرآن مجید نه تنها در ضمن معانی بلندش و باطن عمیقش، نشان دهنده عظمت و جلال خاندان وحی و اسرار و معارف آن بزرگواران است، بلکه در قالب الفاظ نیز بیان کننده حقّانیت و مقام آنان است .

 

توجّه، دقّت و تأمّل در باطن و معانی قرآن و تفکر در ظاهر و الفاظ آن نه تنها اهل معنی و باطن بلکه اهل ظاهر را نیز به اصالتِ اسلامِ راستین و مکتب حیاتبخش تشیع، راهنمایی و هدایت می‌کند.

 

بنابراین اسرار قرآن کریم نه تنها در اعماق معانی بلند و پرارجش قرار دارد بلکه ظاهر و الفاظ آن نیز معارف بسیار ارزنده‌ای را در بر دارد که باید با دقّت و تأمّل به آن‌ها دست یافت.

 

اگر فهم باطن قرآن و پی بردن به اسرار مخفی قرآن کریم مخصوص اولیاء خدا و کسانی است که باطن خود را تطهیر کرده‌اند زیرا که (لا یمسُّهُ إلّا المطهّرون)[51] ، زیرا اولیاء خدا و بزرگان

 

ما هر یک به اندازه‌ای که باطن خود را پاک نموده‌اند، توانایی درک معانی و اسرار قرآن مجید را دارند، ولی درک اسرار و حقایقی که در ظاهر و الفاظ قرآن کریم نهفته است به آن دشواری نیست، و پس از پی بردن آن را راحت‌تر می‌توان در دیگران قرار داد. زیرا آمادگی برای پذیرش اسرار حل شده ظاهری که قابل درک همگان است برای همه بیشتر می‌باشد.

 

بحث در پیرامون «اعجاز عددی قرآن» یکی از این گونه مباحث مهم و پرارزش قرآن است.

 

«اعجاز عددی قرآن» ثابت می‌کند قرآن کریم نه تنها از جهت باطن و علوم و معارف اسرارآمیز بلکه از جهت ظاهر و الفاظ نیز یک معجزه بسیار مهم و بی‌نظیر در طول تاریخ بشری است.

 

 

 

«اعجاز عددی قرآن» می‌تواند سرسخت‌ترین مخالفان دین را اگر دارای انصاف و وجدان باشند در عقاید انحرافی متزلزل نموده و آنان را به سوی راه راست هدایت نماید.

 

خداوند می‌فرماید:؟؟؟؟؟؟

 

 

 

 

 

1ـ کلمه سبع سموات با سموات السبع هفت بار در قرآن آمده است ص  74

 

2ـ مشتقات کلمه سجده 34 بار به تعداد سجده‌های نمازهای یومیه آمده است ص 74

 

از ذوی العقول

 

3ـ لفظ صلوات 5 بار آمده ص  78

 

4ـ لفظ صلوة مقرون به قیام 52 بار آمده ص  78

 

5ـ لفظ صلوة مقرون به اقم 17 بار آمده ص  81

 

6ـ لفظ قصر به معانی مختلف 11 بار آمده به تعداد رکعات نماز قصر ص  87

 

7ـ امسحوا 3 بار آمده ص  88

 

8ـ الغسل 3 بار آمده ص  88

 

9ـ لفظ امام و مشتقات آن 12 بار آمده ص  90

 

10ـ لفظ خلیفه و مشتقات آن 12 بار آمده ص  92

 

11ـ لفظ وصیت از خدا به خلق 12 بار آمده ص  92

 

12ـ لفظ الشهادة من غیر الانبیاء 12 بار آمده ص  93

 

13ـ هم المفلحون 12 بار آمده ص  95

 

15ـ اصحاب الجنّة 14 بار آمده  ص  96

 

16ـ لفظ اصطفی ومشتقاته 13 بار آمده ص  97

 

17ـ العصمة ومشتقاتها 13 بار آمده ص  99

 

18ـ لفظ آل مضاف به اسماء ممدوحة 12 بار آمده ص  103

 

19ـ لفظ اجتبی ومشتقاته 12 بار آمده  ص  107

 

20ـ لفظ نجم و نجوم 12 بار آمده ص  111

 

21ـ لفظ فرقة 72 بار آمده ص  114

 

22ـ لفظ سلطان 37 بار آمده به تعداد سلاطین عباسی ص  121

 

23ـ ماده طواف 7 بار آمده ص  128

 

24ـ لفظ رجل و مرأة مجرّدةً 24 بار آمده ص  131

 

25ـ لفظ برّ و بحر 12 و 40 آمده به نسبت خشکی و آبهای زمین ص  132

 

 

 

 

 

 

 

باور کنید! اگر تمامی دانشمندان شیعه با استمداد و کمک جوی از خاندان وحی به تفسیر و جستجو در قرآن مجید می‌پرداختند؛ نه تنها از نظر استدلال علمی، بلکه با وجود عینی می‌توانستند حقّانیت تشیع را با استدلال به قرآن کریم برای همه پاک طینتان و مردمان صاحب وجدان ثابت و روشن نمایند.

 

متأسّفانه ملّت مسلمان نه تنها در تمسّک به خاندان وحی و رسالت همّت نورزید بلکه در راه جویی از قرآن مجید نیز کوتاهی نمود با این که اهل بیت: و قرآن دو میراث مهمّ پیغمبر اکرم  6 در میان مردم و برای مردم بودند.

 

 

 

 

 

«اعجاز عددی قرآن/ص 110/(712)

 

«اعجاز عددی قرآن» نه از طریق کشف و شهود و مسائل اسرارآمیز باطنی بلکه از راه ظاهر که همه قدرت و توان درک و فهم آن را دارند ثابت می‌کند که قرآن وحی الهی است. و همانگونه که تاکنون انسانها قرد و منزلت اهل بیت : را ارج ننهادند، قرآن را نیز مهجور نمودند .

 

این حقیقت دردناکی است که پیغمبر اکرم 6 شکوه آن را به خداوند نموده است. خداوند می‌فرماید :

 

(وقال الرسول یا ربّ إنّ قومی اتّخذوا هذا القرآن مهجورا)[52]  می‌پردازد ولی از تلاش و

 

کوشش خود بهره‌ای نمی‌برند و بر علم و آگاهی آنان چیزی افزوده نمی‌شود! راز آن چیست؟

 

در پاسخ می‌گوئیم خود این مشکل را حلّ نموده و در جواب این سئوال چنین فرموده است :

 

؟؟؟؟؟؟

 

 

 

 

 

«اعجاز عددی قرآن/ص 111/(712)

 

«اعجاز عددی قرآن» همچون دیگر دلایل قرآن می‌تواند گمراهان را به سوی شاهراه هدای راهنمایی کند و آنان را از تحیر، سرگردانی و جهالت، نجات بخشد. پاک طینتان از این منبع نجات، آب حیات می‌نوشند و از این سرچشمه آب حیات می‌آشامند آنان قلب خود را در برابر دلیل‌های روشن قرآنی، تسلیم می‌کنند و با انوار معارف قرآن قلب خود را جلا می‌دهند.

 

ولی افرادی نیز هستند که چون جُعل به سرگین خو گرفته‌اند و از رائحه عطرآمیز بهاران بهره‌ای نمی‌برند. قرآن مجید می‌فرماید :

 

(ولقد صرّفنا فی هذا القرآن لیذّکروا وما یزیدهم الّا نفوراً)[53]

 

 

 

ما در قرآن (دلیل‌ها و عبرتها را) تکرار کردیم تا آنان عبرت بگیرند ولی افزایش نداد آنان را به جز نفرت.

 

آنان نه از «اعجاز عددی قرآن» بهره‌ای می‌گیرند و نه از معجزات قرآن سودی می‌برند.

 

آنانکه به تعبیر خود پیمان بسته‌اند در نامردی خود مرد باشند ولی دست شستن از اشتباهاتی که عمری از آن دم می‌زده‌اند مردانگی می‌خواهد و آنانکه در نامردی مردند و در مردی نامرد، چگونه می‌توانند در تمرّد نفس مردانگی از خود نشان دهند و دیو نفس را مغلوب نموده و وسوسه شیطان را مردود نمایند؟!

 

 

 

 

 

«اعجاز عددی قرآن» دلیل بسیار روشنی بر وحی بودن قرآن است و همه گونه تهمت‌های ناروایی را که دشمنان به پیغمبر اکرم  6 وارد نمودند ردّ می‌کند، زیرا اگر قرآن وحی نبود و از طرف خداوند بزرگ نازل نشده بود در آن اختلاف و اشتباه یافت می‌شد و حال آنکه «اعجاز عددی قرآن» ثابت می‌کند، نه تنها هیچگونه اختلافی در قرآن وجود ندارد بلکه از یک نوع هماهنگی و توازن برخوردار است به گونه‌ای که خود دلیل بر خارق العاده بودن و اعجاز قرآن است.

 

 

 

خداوند متعال می‌فرماید: (افلا یتدبّرون القرآن ولو کان من عند غیر الله لوجدوا فیه اختلافاً کثیراً).[54]

 

 

 

آیا قرآن را تدبّر نمی‌کنند؟! و چنانچه قرآن از نزد غیر خداوند بود در آن اختلاف فراوانی پیدا می‌نمودند.

 

تدبّر در قرآن اثبات می‌کند که قرآن از طرف خداوند بزرگ نازل شده است، از این رو نه تنها در آن اختلافی یاف نمی‌شود، بلکه انسان با تدبّر در قرآن به «اعجاز عددی قرآن» و یا اسرار نهان دیگر راه یافته و با نظم و ترتیب شگفت آوری که در قرآن مجید مشاهده می‌کند، ایمان و یقین او به قرآن مجید محکم‌تر و استوارتر می‌شود.

 

 

 

چرا گاهی تدبّر در قرآن سودمند نیست؟/ص 112/(712)!

 

گفتیم تدبّر در قرآن مجید، انسان را با حقائق نهان و اسرار پنهان آشنا می‌کند و انوار معارف را در قلب او جای می‌دهد اینک این سئوال پیش می‌آید که بسیاری از افرادی که اهل تحقیق و جستجو هستند به تدبّر و کنجکاوی در قرآن مجید   ؟؟؟   /؟؟؟؟؟؟؟؟/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

کلمه قل که شامل گفتارهای خداوندی است/ص 113/(712).

 

کلمه شهر به معنای ماه 12 مرتبه تکرار شده است یعنی به تعداد ماههای سال کلمه یوم  365 بار آمده است به تعداد روزهای سال از این قبیل تساوی و تناسب در قرآن زیاد است که کاوشگران در الفاظ و موضوعات حتّی حروف آن تساوی یا هماهنگی یا تناسب را می‌یابند و این یکی از دلائل خارق العاده بودن قرآن است و می‌رساند که فرستنده آن جز خدا که محیط به همه امور است و حتی زمانهای بعدی و دوران‌های آینده را نیز در نظر گرفته است کسی دریگری نمی‌تواند باشد و شاید آیه زیر اشاره به این جنبه اعجازی باشد که (الله الّذی أنزل الکتاب بالحق والمیزان)[55] ، خداست آن که قرآن را بر اساس حق و حساب فرستاد.

 

مسأله اعجاز عددی قرآن بسیار وسیع و دامنه دار است وسیعتر و بزرگتر از آن که در کتابی جمع شود.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بسمه تعالی

 

بیست سال پیش به این مطلب پی بردم که در قرآن کریم به همان اندازه که از «دنیا» سخن به میان آمده از «آخرت» یاد شده است زیرا هر یک از این دو کلمه 115 بار در قرآن آمده است/ص 114/(712).

 

من این حقیقت را هنگامی کشف کردم که اسلام را از نظر جهان مادی بررسی می‌کردم و این حقیقت را آن روز در کتاب «اسلام، دین و دنیا» منتشر ساختم. پس از هفت سال حقیقت دیگری کشف کردم زیرا دیدم به همان تعداد که از فرشتگان در قرآن یاد شده از شیاطین نیز به همان اندازه سخن به میان آمده است زیرا هر یک از این دو کلمه (ملائکه و شیاطین) 88 بار در قرآن تکرار شده است و این موضوع را در کتاب «جهان جن و فرشته» نوشتم این سرآغاز بررسی و تحقیق من در بررسی الفاظ قرآن بود، پس از آن دیدم که روی اعداد قرآن حتّی شماره کلمه‌ها عنایتی هست، و هر روز بر تعجّب و دهشت من می‌افزود زیرا این تساوی عدد و تناسب رقمی و اندازه‌گیری حسابی که در تمام موضوعات قرآن به دقت وجود دارد از توان بشری بیرون است و حتّی بیان آن از حدود قدرت ما بیرون است این کار بسیار عمیق و از وسع برآن بستری دامه دارتر است.

 

زیرا قرآن کتاب خدا است و چه کسی می‌تواند به کار خداوندی احاطه پیدا کند و از همه اسرار کلام او سر در بیاورد. نتیجه تحقیق و بررسی چند ساله من (با وجود آنهمه نقصی که دارد) در این زمینه کتاب «اعجاز عدد قرآن کریم» است که در سه جلد منتشر شده است. من ادعا نمی‌کنم که در این کتاب به تمام جوانب اعجاز عددی قرآن پی برده‌ام بلکه منظور از نوشتن این کتاب این بود که توجه دانشمندان جهان را به این حقیقت معطوف دارم و اندیشمندان و ژرف بینان را به این مطلب راهنمائی کنم تا آنها بیشتر در این زمینه بررسی نمایند به عنوان مثال به چند موضوع اشاره می‌کنم: کلمه حیات و موت هر کدام به اندازه یعنی 145 بار در قرآن تکرار شده است کلمه سیئات 180 بار آمده در حالیکه به همان اندازه کلمه صالحات ذکر شده است. کلمه نفع و فساد نیز بطور مساوی آمده‌اند زیرا هر کرام درست  50 بار ذکر شده‌اند. و نیز تعداد ذکر کلمه ناس با ذکر کلمه رسل مساوی است و هر کدام 368 بار آمده است کلمه صبر و شدّت هر کدام 102 بار بطور مساوی آمده‌اند و کلمه هدی و رحمت

هرکدام 79 بار و کلمه عقل و نور هر کدام 49 بار و کلمه بعثت و صراط هر کدام 45 بار و کلمه محبّت و طاعت هر کدام 83 بار آمده است.

 

نام محمّد 4 بار در قرآن تکرار شده است به همان اندازه کلمه ملکوت ذکر شده است همان گونه که لفظ روح القدس و لفظ سراج حتی لفظ شریعت نیز به همان تعداد آمده است. و این می‌رساند که بین اینها ارتباطی وجود دارد.

 

نام اسباط که اصحاب حضرت موسی هستند 5 بار در قرآن ذکر شده به همان تعداد که حواریون یعنی اصحاب حضرت عیسی ذکر شده است. یکی از چهره‌های تساوی و تناسب اعجازی قرآن در این است که کلمه الرحمن 57 بار در قرآن آمده در حالیکه کلمه الرحیم  114 بار یعنی درست دو برابر کلمه الرحمن و باید توجه داشت که 114 عدد سوره‌های قرآن است. کلمه جزاء 117 بار آمده است. در حالیکه کلمه مغفرت دو برابر آن آمده است یعنی 234 بار. کلمه عسر 12 مرتبه تکرار شده در حالیکه کلمه یسر 36 مرتبه یعنی درست سه برابر آن. کلمه قالوا که خداوند گفتار دیگران را اعم از بشر و فرشته و جن نقل می‌کند 332 بار تکرار شده است و این عدد مساوی است با تعداد ؟؟؟    ؟؟؟؟  ؟؟؟؟؟

 

 

 

 

 

 

 

 

 

«اعجاز عددی قرآن/ص 116/(712)»

 

«اعجاز عددی قرآن» گواه بر این حقیقت است که نه تنها تمامی انسانها بلکه جنّ و انس اگر به یاری یکدیگر برخیزند و به آوردن کتابی همچون قرآن همّت گمارند، هیچگاه نمی‌توانند چنین کاری را انجام دهند.

 

خداوند می‌فرماید :

 

(قل لان اجتمعت الجن والانس علی ان یأتوا بمثل هذا القرآن لایأتون بمثله ولو کان بعضهم لبعض ظهیراً)[56]

 

 

 

بگو اگر جن و انس اجتماع کنند بر اینکه مانند قرآن را بیاورند مثل آن را نمی‌آورند و اگر چه بعضی از آنان پشتیبان بعض دیگر باشند.

 

 

 

دعای امام صادق 7 در روز جمعه

 

در دعایی که خواندن آن در روز جمعه به تعبیر امام صادق 7 واجب است وارد شده  :

 

وإلی النقباء الکرام والنجباء الاغرّة بالذّلّ.[57]

 

 

 

خویشتن را به وسیله خود شکستگی در نزد نقباء گرامی و نجباء بزرگوار و مقرّب می‌نمایم.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بحر در سبو/ص 118/(712)

 

یا ولایت در نماز

 

بسیاری از شاعران شیرین سخن گفتار در میدان کلام زیبا سخن گفته‌اند امّا حکمت به قدر معرفت خویش به میدان آورده‌اند. به عنوان گنجایش بحر در سبو ممکن نیست.

 

خداوند کسی را که ولایت بر آبها و خشکی‌های هستی دارد در برکه‌ای که، به غدیر خم معروف است بر روی جهاز شتران قرار می‌دهد و ولایت او را با الفاظی کوتاه ولی؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

همانگونه که تخم مرغی را ظرف جهان قرار می‌دهد و دنیا را با همه عظمتش در آن قرار می‌گیرد؟؟؟؟؟؟؟

 

 

 

 

 

ارزش فکر یا محبّت/ص 119/(712)

 

(فکر) آن قدر اهمیت دارد که ما هنوز یک هزار از هزاران راز آن را بدست نیاورده‌ایم.

 

روشن است که اندیشه از روح انسان سرچشمه می‌گیرد زیرا انسانی که روح خود را از دست داده قادر به فکر و اندیشه نیست پس این روح است که فکر از او تراوش می‌کند. مغز انسان «وسیله‌ای است که روح فکر و اندیشه را ظاهر کند همانگونه که چشم وسیله‌ای است برای روح که انسان بوسیله تسلّط روح با چشم اشیاء را ببیند.

 

وقتی محبّت و علاقه شدید شود فکر و اندیشه درباره آن به تلاش و تکاپو می‌افتد و شدید می‌شود وقتیکه فکر به تلاش پرداخت مکاشفه محقق می‌شود. پس می‌توان گفت فکر و اندیشه تمرکز یافته یا تفکری که بر اثر تمرکز قدرت، یافته است مکاشفه را ایجاد می‌کند و نیز می‌توان گفت این محبّت است که فکر و اندیشه را متمرکز و پرقدرت و انرژی و نیرومند می‌سازد و در نتیجه این محبّت است و میل شدید است که زمینه مکاشفه را ایجاد می‌کند. و انسان را بسوی محبوب خود به پرواز در می‌آورد و راه وصال او را می‌گشاید.

 

 

 

 

 

 

 

فرماندهان نوشته باب وودوارد/ص 120/(712)

 

ترجمه فریدون دولتشاهی

 

بوش حاضر نبود علت نیروی تهاجمی در عربستان را فاش کند! ص  173

 

اگر صدام با آمریکا مخالف بود و حاضر بود به هر کاری دست بزند چرا از وجود گروگانهای آمریکایی در عراق و کویت استفاده نکرد و با اعدام آنها اختلاف بین مردم آمریکا و دولت آمریکا ایجاد ننمود بلکه هیچگونه سوء رفتاری جدیدی تا برادران آمریکایی نمی‌کرد.[58]

 

 

 

نقشه سازمان سیا چنین بوده که ارتش آمریکا را به هر حیله شده در خاک عربستان وارد کند به خاطر این جهت در جنگ ایران و عراق سازمان سیا گزارش داد که ایران از باریکه خلیج فارس می‌گذرد تا به عربستان حمله کند و سعودی‌ها را با این گزارش به وحشت انداخته بود دولت ریگان رسماً درخواست کرده بود به جنگنده‌های نیروی هوایی آمریکا اجازه داده شود برای متوقف کردن این حمله پیش بینی شده در خاک عربستان سعودی مستقر شوند! سعودی‌ها این تقاضا را در کرده بودند سعودی‌ها.....  رک ص 94 اگر آمریکا مایل تجاوز و کشورگشائی عراق نبود و خود عامل واقعی این جریان نبود چرا قبل از آنکه کویت توسط عراق تسخیر شود چاره‌ای نیندیشید و چرا هدف او ورود در خاک عربستان است آیا در آنجا جریانی بوقوع خواهد پیوست؟!

 

از صفحات 94 و معلوم می‌شود با لطائف الحیل آمریکا عربستان را حاضر به ورود نیروهای آمریکائی در عربستان نموده است.

 

مسئله دیگر این است که کویت از آمریکا تقضای کمک کرده بود و آمریکا کاری انجام نداد ص  98

 

مسئله دیگر اینکه بوش قول داده بود که ما تا زمانی اینجا خواهیم ماند که عربستان به آنها نیازی نداشته باشد نه یک دقیقه بیشتر ص 99 و حال آنکه خاک عربستان ترک نکرده و نخواهد کرد.

 

ص:100 پس از اینکه خطر برطرف شد نیروهای ما به کشورشان باز خواهند گشت

 

وزیر دفاع آمریکا ص  114

 

 

 

چنی معاون بوش که خود مدتی مدیریت سیا را به عهده داشته است ص  109

 

دلیل دیگر: بوش گفت مأموریت نیروهای آمریکایی در عربستان بیرون راندن عراق از کویت نیست ص 110!

 

در همان روز چنی نیز در یک کنفرانس مطبوعاتی صریحاً گفت این عملیات عملیاتی است مداوم ص 110.

 

موضوع دیگر: در واقع کویت فدای نقشه شوم آمریکا شد و شاید امیر کویت هم متوجه این حیله شده بود ولذا وقتی سیاستمداران بزرگ آمریکائی در عربستان خواستند با او ملاقات کنند حاضر نشدند با آن روبرو شود رک ص  123

 

بوش به چنی گفته بود: «عربستان را راضی کن که نیروهای آمریکایی را بپذیرد و... ص  85

 

گسترده بودن طرح بوش درباره آینده از کلمات دودر پاسخ به خبرنگاران که سئوال کرده بودند آیا قصد اقدام نظامی دارید؟ معلوم می‌شود زیرا او در جواب گفت: من به شما نخواهم گفت که شق هایی که در نظر دارم چیست یا چه خواهد بود، آنها بسیار گسترده‌اند. ص  86

 

 

 

بسمه تعالی

 

مرتاض هندی/ص 122/(712)

 

حقایقی که نه تنها در ظاهر بلکه واقعاً در خارج وجود حقیقی دارند نه همچون اعمال بسیاری از مرتاضان که جز حقه بازی و سرگرمی چیزی نیست از عملیات یکی از مرتاضان هندی فیلم برداری شده که بعد معلوم شد جز حقه بازی چیز دیگری نبوده است :

 

اکنون اصل جریان را نقل می‌کنم :

 

مرتاض هندی طنابی را روی زمین حلقه کرده یک سر آنرا بطرف بالا پرتاب می‌کند. پسر بچه‌ای از طناب بالا می‌رود و از نظر ؟؟؟؟ می‌شود. چند لحظه بعد قطعات بدن پسرک به پائین پرتاب می‌شود مرتاض آنها را جمع کرده و در سبدی می‌گذارد و خود از طناب بالا می‌رود قدری بعد با پسرک سالم و خندان از طناب پائین می‌آید.

 

صدها نفر در موقع انجام این نمایش حضور داشته و همه این پیش آمد عجیب را عیناً آنطور که شرح داده شد می‌بینند نکته مهم این قضیه این است که از تمام این عملیات مرتاض در همان موقع فیلم برداری شده ولی روی فیلم هیچیک از قضایای عجیب فوق دیده نمی‌شود. مرتاض و پسرک در تمام مدت پهلوی هم ایستاده‌اند و طناب هم روی زمین بنابراین تمام حُضار تحت تأثیر تلقین مرتاض بوده‌اند و آنچه او می‌خواسته در نظر حضار مجسّم می‌شده است. ص 208 پدیده‌های ناشناخته

 

 

 

 

 

 

 

منظور از نقباء/ص 123/(712)

 

آنچه که باعث اشتباه شده است این است که در روایاتی که درباره نزول حضرت عیسی علی نبینا وآله علیه السلام وارد شده است ذکر شده است که آن حضرت در زمان ظهور مقام وزارت حضرت بقیة الله الاعظم ارواحنا فداه را به عهده دارند، و چون در حدیث اجفال به روایت مفضل امام صادق7 می‌فرمایند فلا یبقی منهم الا الوزیر واحد عشر نقیبا از لفظ الّا الوزیر آنان به اشتباه افتاده‌اند از آن جهت که مقصود از وزیر را متوجه نشده‌اند. واینطور خیال کرده‌اند که مقصود از وزیر حضرت عیسی علی نبینا وآله وعلیه السلام است. و حال آنکه این اشتباه است زیرا با مراجعه به روایات روشن می‌شود که در زمان ظهور افراد متعددی دارای مقام وزارت هستند: 1ـ یکی حضرت عیسی است که امام صادق 7 می‌فرمایند :

 

2ـ افراد دیگری به وزارت منصوب می‌شوند اصحاب کهف هستند کما اینکه امام صادق 7 می‌فرمایند.

 

3ـ شخصیت دیگری که در زمان ظهور دارای مقام وزارت است نایب خاص، باب و اولین فرد از نقباء و سیصد و سیزده نفر است که در بعضی از روایات به عنوان «منصور» از آن بزرگوار کنایه آورده شده است.

 

و نقباء از ابتداء ظهور و قبل از آن در حضور حضرت بقیة الله الاعظم ارواحنا فداه می‌باشند. بنابراین مقصود از نقباء حضرت عیسی یا اصحاب کهف نیست چون آنان پس از گذشت زمانی از ظهور به خدمت آن حضرت می‌رسند.

 

و مقصود از «الّا النقباء» در روایت همان کسانی هستند که دارای مقام نقابت و اوتادی می‌باشند و چون لفظ نقیب حقیقتاً در مادون فرد اول استعمال می‌شود و در فرد اول استعمال آن مجازی است لذا حضرت امام صادق 7 به روایت  ؟؟؟   می‌فرمایند الا الوزیر واحد عشر نقیباً از اولین فرد اوتاد که با و نایب خاص و وزیر آن حضرت است تعبیر به نقیب نفرموده‌اند و لفظ وزیر را به کار برده‌اند.

 

 

 

 

 

 

 

بسمه تعالی

 

سلمان محمّدی/ص 124/(712)

 

        منتهی الامال

 

اوّل از اعاظم اصحاب حضرت پیغمبر6 سلمان محمّدی است رضوان الله علیه که اول ارکان اربعة و مخصوص بشرافت سلمان منّا اهل البیت و منخرط در سلک اهل بیت نبوّت و عصمت است. او عالم به غیب و منایا بوده است. ص  83

 

×××

 

احنف بن قیس می‌گوید روزی به دیدن قیس بن عاصم منقری رفتم او با مردی سخن می‌گفت ناگاه چند تن از مردم برادر او را با دست بسته آوردند و گفتند هم اکنون پسرت را مقتول ساخت او را بسته آوردیم قیس این بشنید و قطع سخن خویش نکرد آنگاه که سخنش تمام گشت پسر دیگرش راطلبید و گفت: قم یا بنی الی عمّک فاطلقه والی اخیک فادفنه یعنی برخیز ای پسرک من دست عمویت را بگشا و برادرت را به خاک بسپار آنگاه فرمود مادر مقتول را صد شتر عطا کن باشد که حزن او اندک شود این بگفت و از طرف ایمن بسوی ایسر تکیه زد و بگفت :

 

انّی امرؤ لایعتری خُلقی

 

دنس یفنّده ولا افنٌ

 

ص  93

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بسمه تعالی

 

ولایت اهل بیت : در قرآن/ص 125/(712)

 

در روایات مطالب فراوانی درباره حیوانات پذیرای مقام ولایت هستند و همچنین سایر موجودات نقل شده است، که دلیل بر این مطلب است که ولایت اهل بیت : بر همه آنها عرضه شده و برخی آن را پذیرفته و برخی نپذیرفته‌اند. و پذیرفتن یا نپذیرفتن آنها منشأ آثاری در وجود و خصوصیتهای آنها شده است.

 

با توجّه به این نکته که در روایات سخن از عرضه ولایت بر حیوانات شده این سؤال به ذهن می‌آید که آیا حیوانات قدرت درک و؟؟؟؟؟ هستند وآنها از چنین شعوری برخوردارند؟ آیا می‌توان گفت حیوانات پیامبران و یا امامان : را می‌شناسند یا نه؟

 

در پاسخ به این پرسش می‌گوییم: قرآن جواب این سؤال را به صورت واضح بیان کرده است و بگونه‌ای آشکار و گویا تصریح کرده است که حیوانات نیز دارای درک و شعور مخصوص به خود هستند به وسیله آن می‌توانند از ؟؟؟؟؟؟؟؟ ؟؟؟؟؟؟؟ ؟؟؟؟؟ ؟؟ ؟؟

 

 

 

 

 

 

 

 

 

عمروعاص/ص 126/(712)

 

1ـ عمروعاص از نظر حسّانِ شاعر

 

نسب عمروعاص

 

ابوعبیده معمّر بن مثنی در کتاب «الأنساب» خود می‌گوید: در مورد عمرو دو تن مدّعی شدند پدرش هستند و آن دو ابوسفیان بن حرب و عاص بن وائل بودند و به خصومت پرداختند.

 

گفته شد: مادرش در این باره داوری کند.

 

مادر عمرو گفت : او از عاص بن وائل است .

 

ابوسفیان گفت : من در این تردید ندارم که او را در رحم مادرش کاشته‌ام ، ولی عاص نپذیرفت .

 

به مادرش گفتند: نسب ابوسفیان شریفتر است .

 

گفت : عاص بن وائل بر من فراوان انفاق می‌کند و حال آنکه ابوسفیان مردی ممسک و بخیل است .

 

حسان بن ثابت در همین مورد در پاسخ عمروعاص که پیامبر 6 را هجا گفته بود چنین سروده و او را هجا گفته است : «پدرت ابوسفیان است ، در این تردیدی نیست و میان ما دلایل روشنی در این باره آشکار شده است . اگر می‌خواهی افتخاری کنی به ابوسفیان افتخار کن ولی به عاص بن وائل فرومایه افتخار مکن...».[59]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1ـ فضیلت بنی‌هاشم بر بنی‌امیه قبل از اسلام/ص 127/(712)

 

منصور هم که در سخن خود عمر بن عبدالعزیز را بر دیگر خلیفگان اموی برتری داده است از او به یک چشم میان کوران تعبیر کرده است ، و شما امویان چنین می‌پندارید که او زاهد و پارسا و پرهیزکار بوده است .

 

عمر بن عبدالعزیز چگونه این‌چنین بوده است و حال آنکه خُبَیب بن عبدالله بن زبیر را صد تازیانه زد و در روزی سرد و زمستانی مشک آب سردی بر سرش ریخت و گرفتار کزاز و فلج شد و مرد[60] .

 

 

 

عمر بن عبدالعزیز نه اقرار به خون او کرد و نه حقّ اولیای او را پرداخت و نه دادخواهی کرد. خبیب از کسانی نبوده است که حدود شرعی و احکام آن و قصاص بر او لازم شده باشد و گفته می‌شود که برای اجرای آن مطیع بوده است و همان تازیانه‌زدن جان او را می‌گرفته است و بر فرض که بگویید تازیانه زدن او برای تعزیر و ادب کردنش لازم بوده است ، دیگر چه بهانه و دلیلی برای ریختن آب سرد در روز زمستانی آن هم پس از صد تازیانه وجود دارد.

 

و چون به عمر بن عبدالعزیز خبر رسید که سلیمان بن عبدالملک می‌خواهد کسی را به جانشینی خود معرّفی کند، آمد و در جایی که آمد و شد پیش سلیمان بود نشست و به رجاء بن حبوة گفت : تو را به خدا سوگند می‌دهم که در مورد خلافت و فرمانروایی از من نام نبری و به من اشاره نکنی که به خدا سوگند مرا بر این کار تاب و توان نیست .

 

رجاء گفت : خدا تو را بکشد که چه قدر بر آن حریصی .

 

و هنگامی که ولید بن عبدالملک خبر مرگ حجّاج را آورد و به عمر بن عبدالعزیز گفت : ای ابوحفص ؛ حجّاج مرد.

 

عمر گفت : مگر نه این است که حجّاج یکی از افراد خاندان ما بود! و هنگام خلافت خود گفت : اگر نه این است که بیعت یزید بن عاتکه بر گردن مردم است ، خلافت پس از خود را در شورایی مرکب از اسماعیل بن امیة بن عمر بن سعید اشدق ، و قاسم بن محمّد بن ابی بکر که متدین و دلیر قریش است و سالم بن عبدالله بن عمر قرار می‌دادم . برای عمر بن عبدالعزیز

هیچ زیان و گناهی نبود و هیچ کاستی نداشت که علی بن عبدالله بن عبّاس و علی بن حسین  8 را هم در آن شورا قرار دهد، و بدیهی است که او نمی‌خواسته است کسی از قبیله تیم و عدی را در آن راهی باشد بلکه کار را برای امویان تدبیر می‌کرده است ، ولی اشکال در این است که گویا در نظرش هیچ‌کس از بنی‌هاشم شایستگی عضویت آن شورا را نداشته است .[61]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2ـ عمر بن عبدالعزیز طرفدار اهل بیت : نبود/ص 129/(712)

 

بدون تردید ارادت عمر بن عبدالعزیز نسبت به فرزندان علی بن ابیطالب 7 به اندازه‌ای نبوده که وی از خلافت صرف‌نظر نماید و فرزند علی بن الحسین 7 محمّد باقر 7 را به جای خود بنشاند. روایت مربوط به این که محمّد باقر 7 در زمان خلافت عمر بن عبدالعزیز او را به جای خود می‌نشانید و خلیفه می‌کرد صحیح نیست. چون مورخین اولیه اسلامی خبر داده‌اند که محمّد باقر7 فرزند زین العابدین 7 در کربلا حضور داشته اما پسر بچه بوده است و ما در این بحث تاریخی از قول (ابن قتیبه) از قول محمّد باقر 7 گفتیم که هنگامی که می‌خواستند اعضای خانواده حسین7 را وارد دربار یزید بن معاویه نمایند دست‌های پسر بچه‌ها را با زنجیر بستند و ابن قتیبه می‌گوید که محمّد باقر7 چیزی بر خلاف حقیقت نگفته بلکه راویان چیزی را جعل کرده‌اند.

 

چون حضور محمّد باقر 7 در کربلا مورد قبول مورخین اولیه اسلامی است سی و نه سال بعد از آن یعنی در سال نود و نهم هجری که (عمر بن عبدالعزیز) خلیفه شد محمّد باقر 7 مردی بوده است چهل و چهار یا چهل و پنج ساله، و اگر عمر بن عبدالعزیز، خیلی به فرزندان علی بن ابیطالب7 ارادت می‌داشت محمّد باقر 7 را به جای خود می‌نشانید خاصه آنکه محمّد باقر7 مردی دانشمند بود و پسرش جعفر صادق 7، دانشمندترین امام شیعیان، علم را در آغاز در محضر پدر آموخت و اگر عمر بن عبدالعزیز محمّد باقر 7 را به جای خود می‌نشانید یک دانشمند را بر مسند خلافت مسلمین نشانیده بود.

 

از یک جهت دیگر هم محمّد باقر 7 بر عمر بن عبدالعزیز مزیت داشت و آن کبر سن بوده است و وقتی عمر بن عبدالعزیز خلیفه شد محمّد باقر7 لااقل ده سال بزرگتر از او بود.[62]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آیا پر شدن عالم از ظلم و جور/ص 130/(712)

 

به خاطر جنگ جهانی یا غیر آن سبب ظهور می‌باشد؟

 

ج: هیچگاه در روایات از پرشدن جهان از ظلم و ستم، به عنوان شرط یا سبب ظهور حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه یاد نشده است آنچه در روایات وجود دارد این است که در زمان ظهور آن حضرت واضح می‌شود که جهان سرشار از ظلم و جور است نه اینکه ظلم و جور سبب ظهور آن حضرت می‌باشد.

 

بنابراین نه پر شدن جهان از ظلم و جور به وسیله جنگ جهانی یا غیر آن دلیل بر آنست که ظهور حضرت مهدی عجّل الله تعالی فرجه فوری واقع شود و نه اتّفق نیافتادن جنگ جهانی مانع ظهور آن بزرگوار خواهد بود.

 

 

 

 

 

آزمایش ده عدد سکه/ص 131/(712)

 

ده عدد سکه را از شماره یک تا ده علامت بگذارید و آنها را در جیب خود بریزید و به هم بزنید. پس از آن سعی کنید آنها را به ترتیب شمارش از یک تا ده درآورید و هر کدام را در آورید پیش از آنکه سکه دومی را بیرون بیاورید دوباره به جیب خود بیندازید. با این ترتیب احتمال آنکه شماره یک بیرون بیاید معادل یک در ده است. احتمال آنکه شماره یک و دو به ترتیب بیرون بیاید یک درصد است.

 

احتمال آنکه شماره یک و دو و سه مرتباً بیرون بیاید یک در هزار است.

 

احتمال آنکه شماره‌های یک و دو و سه و چهار متوالیاً کشیده شود یک در ده هزار است و به همین منوال احتمال درآمدن شماره‌ها به ترتیب کمتر می‌شود تا آن که احتمال بیرون آمدن شماره‌های از یک تا ده برقم یک بر ده میلیارد می‌رسد.

 

منظور از ذکر مثلی بدین سادگی آنستکه نشان داده شود ارقام در مقابل احتمالات چگونه قوس صعودی می‌پیمایند.

 

برای بوجود آمدن حیات در روی کره ارض آنقدر اوضاع و احوال مساعد لازم است که از حیث امکانات ریاضی محال است تصور نمود این اوضاع و احوال بر سبیل تصادف و اتفاق با یکدیگر جور آمده باشند و به همین جهت باید ناگزیر معتقد بود که در طبیعت قوه مدرکه خارجی وجود دارد که در جریان این امور نظارت می‌کند.[63]

 

 

 

 

 

درباره سند ازدواج حضرت ام کلثوم/ص 132/(712)

 

درباره سند ازدواج حضرت ام کلثوم 3،بسیاری از روایات آن را رد می‌کند.

 

نکته مهم درباره آن این است که هیچ یک از روایات دالّ بر این ازدواج، آن را ازدواجی از روی اختیار عنوان نکرده‌اند .

 

در همه آنها عنوان اجبار و تهدید و قتل وجود داشته است.

 

بنابراین بر فرض ما چنین ازدواجی قهری را بپذیریم و بگوییم چنین ازدواجی واقع شده است این خود یک دلیل بر دیگر بر مظلومیت حضرت امیرالمؤمنین 7 و دلیل محکم و قاطع دیگری بر ظلم و ستم عمر می‌باشد.

 

بنابراین علمای سنّی که می‌خواهند چنین ازدواجی را دلیل بر نفع عمر بگیرند باید ثابت کنند ـ بر فرض وقوع این ازدواج ـ که آن از روی میل و رغبت بوده است نه تهدید و قتل و اجبار که اتّفاقاً تمام روایات دالّ بر وقوع آن چنین چیزی را ثابت می‌کند و این خود دلیل بر ستمگری عمر است که علمای سنّی متوجّه این نتیجه نشده‌اند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(رحمت/ص 133/(712)

 

1ـ امام زمان ارواحنا فداه مظهر رحمت الهی هستند، جلوه عظمت رحمتِ خداوند در جریان قارون و حضرت موسی.

 

(رحمت/ص 133/(712)

 

2ـ عظمت رحمتِ و بخشش امام حسین 7 در جریان جناب حرّ.

 

(فرج پس از سختی است ولی ظهور و فتح نه)

 

3ـ فرج همیشه متوقّف بر بودن شدّت و سختی بسیار قبل از فرا رسیدن گشایش است ولی فتح اینگونه نیست در روایات که نوعاً تعبیر به فرج و تعجیل فرج محمّد و آل محمّد : شده است، دلیل بر آنست که قبل از فرج خاندان وحی : در شدّت و سختی و ناراحتی هستند.

 

(کمک‌های الهی به پیامبران در جنگ‌ها و)

 

4ـ لقد نصرکم الله فی مواطن کثیرة (سوره برائت آیه 25 .[64]

 

 

 

گسترش رحمت در میان همه/ص 133/(712)

 

5ـ آن حضرت نه تنها ظلم و ستم را از جهان ریشه کن می‌سازند بلکه رحمت الهی را در سراسر هستی گسترش می‌دهند به این جهت آن حضرت رحمة للعالمین و رحمة الله الواسعة می‌باشند.

 

 

 

 

 

مبانی اعتقادی/ص 134/(712)

 

این نکته در مبانی اعتقادی مکتب اهل بیت: واضح و آشکار است که خداوند بزرگ از آغاز خلقت بشر، هیچگاه ستمگران را بدون راهنمایی و ارشاد و تمام کردن دلیل و برهان بر آنان، نابود نساخته و از میان بر نداشته است. و مهلتی که خداوند به آنان داده پس از اتمام حجّت پایان پذیرفته است...

 

بر این اساس، ستمگران که در آغاز قیام جهانی حضرت بقیة الله الاعظم ارواحنا فداه در نقاط مختلف جهان حکومت می‌کنند، در صورتی از اریکه قدرت به زیر کشیده خواهند شد که برهان بر آنان اقامه شده و دلیل و حجّت بر حقّانیت حضرت امام عصر ارواحنا فداه، برای آنان تکمیل شده باشد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

«امویان/ص 135/(712)

 

همانگونه که ملاحظه کردید در کتاب «امویان» تصریح کرده است: گروهی به نام سلفیه و وهابیت نهضتی را در حمایت از خاندان اموی راه انداخته‌اند. این گونه افراد که از امویان پشتیبانی می‌کردند از نوشته‌های دانشمندان اروپایی استفاده می‌کردند!

 

هرچند در فراز و نشیب حمایت وهابیت از امویان حقیقت را بیان نکرده است ولی دریافت او در رابطه پیوند تاریخ اموی با برخی از مسائل روز مانند مسأله اسرائیل و فلسطین و توجّه سیاست‌های دوران اموی به اهمیت بیت المقدّس، به خوبی بیان کرده است.

 

همانگونه که اکنون وهابیت در پناه یهود و مسیحیت قرار دارد و به کمک آن‌ها به تبلیغات گمراه کننده خود می‌پردازد، امویان نیز کاملاً در ارتباط با یهود و مسیحیت بودند و در حکومت خود از آنان کمک می‌گرفتند. به این گزارش توجه کنید:

 

شماره 325 ص 644 آورده شود.

 

(برده شد 4/1/1393)

 

 

 

 

 

بروشور آشنایی با صحیفه مهدیه/ص 136/(712)

 

این قسمت حدودا 12 سال قبل تایپ شده که از سیستم قدیمی آوردیم

 

کتاب «صحیفه مهدیه» مجموعه مهمّی از نمازها، دعاها و زیارت‌هایی است که از امام عصر ارواحنا فداه وارد شده و یا درباره آن بزرگوار نقل گردیده است .

 

خواندن این کتاب در رشد روحی و معنوی افراد بسیار مؤثّر است و تحوّلی مهمّ و حیاتی در آنان ایجاد می‌کند.

 

مقدّمه این کتاب مطالب بسیار حیاتی را که دانستن آنها در راه معرفت و شناخت امام عصر عجّل الله تعالی فرجه لازم و ضروری است به آگاهی شما می‌رساند. بسیاری از کسانی که مقدّمه این کتاب را با دقّت خوانده‌اند تحوّلی مهمّ در روش فکری و روشن شدن اندیشه خود درباره امام زمان ارواحنا فداه و توجّه به ظهور آن حضرت پیدا کرده‌اند.

 

این کتاب پس از مقدّمه ، دارای دوازده بخش و یک خاتمه است که هر یک از آنها راه‌های روشنی را برای توجّه به سوی امام عصر عجّل الله تعالی فرجه به روی شما می‌گشاید :

 

بخش اوّل : نمازها. بخش دوّم : دعاهای قنوت . بخش سوّم : ادعیه بعد از نمازها. بخش چهارم : دعاهای ایام هفته . بخش پنجم : دعاهای هر ماه . بخش ششم : دعاهای که مخصوص روز معینی نیست . بخش هفتم : دعاهای توسّل به حضرت بقیة الله ارواحنا فداه . بخش هشتم : نامه‌ها و عریضه‌ها. بخش نهم : استخاره‌ها. بخش دهم : دعاهایی که حضرت بقیة الله ارواحنا فداه از پدران گرامی خود نقل فرموده‌اند. بخش یازدهم : زیارت‌ها. بخش دوازدهم : زیارات نوّاب آن حضرت ... . و در خاتمه کتاب : بعضی از عباداتی که مورد توجّه حضرت بقیة الله ارواحنا فداه می‌باشند، نقل شده است .

 

در این کتاب بیش از صد و هفتاد نماز، دعا، زیارت و... وجود دارد که می‌توانید از پرتو پرفروغ آنها استفاده کنید.

 

 

 

کتاب «صحیفه مهدیه» با دربرداشتن دعاها و زیارت‌های امام زمان ارواحنا فداه هاله‌ای از معنویت را در برابر شما قرار داده و شما را کاملا تحت تأثیر آن قرار می‌دهد.

 

در دعاها و زیارت‌هایی که از ائمّه اطهار: درباره امام عصر ارواحنا فداه در این کتاب

روایت شده است ، نکته‌های مهمّی وجود دارد که بیانگر این واقعیت است که چگونه آن بزرگواران توجّه مردمان را به حکومت عدل جهانی امام عصر صلوات الله علیه نموده تا با دعا و نیایش ، ظهور آن بزرگوار را از خداوند بزرگ بخواهند. به این جهت به پیروان خود دستور می‌دادند برای فرا رسیدن ظهور امام زمان ارواحنا فداه دعا نمایند.

 

به عنوان نمونه حضرت امام رضا7 پیوسته به شیعیان دستور می‌دادند دعای غیبت[65]  را

 

بخوانند.

 

متأسّفانه شیعیان از این امر سخت کوتاهی ورزیده و غیبت امام عصر عجّل الله تعالی فرجه الشریف همچنان طولانی گشته است . آیا به این دلیل نیست که امام زمان ارواحنا فداه فرمودند: من مظلوم‌ترین فرد عالم هستم ؟[66]

 

 

 

چگونه می‌شود انسان معتقد به ولایت مطلقه خاندان وحی باشد و در این زمان حضرت بقیة الله الأعظم ارواحنا فداه را خلیفه و جانشین خداوند در سراسر عالم هستی بداند، ولی از توجّه به آن حضرت غافل بوده و یاد حضرتش را فراموش کند؟!

 

چگونه می‌شود که ما معتقد به امامت امام عصر عجّل الله تعالی فرجه باشیم و آن بزرگوار را رهبر و پیشوای همه دانسته و خود را شیعه و پیرو آن حضرت بدانیم ولی از غیبت و دوری آن بزرگوار اندوهگین نباشیم ؟! آیا غم هجران و غیبت طولانی امام زمان ارواحنا فداه نباید قلب ما را آزرده سازد؟!

 

آیا یاد فرا رسیدن روزگار پرشکوهِ ظهور آن حضرت ـ که جان‌های ما فدای مقدمش باد ـ نباید فکر و اندیشه ما را به سوی خود جلب کند؟!

 

ما بر اساس اعتقادی که نسبت به ظهور امام عصر ارواحنا فداه داریم ، آیا نباید به قدر توانایی خویش گامی هر چند کوتاه برای فرا رسیدن آن عصر درخشان برداریم و دوستان و آشنایان خود را با روزگار ظهور آن حضرت که پرتو عدالتِ حکومتِ الهی آن بزرگوار سراسر جهانِ هستی را فرا می‌گیرد آشنا کنیم ؟!

 

چرا از یک اصل اساسی اصول دین غفلت ورزیده و توجّه به وجود مقدّس حضرت مهدی عجّل الله تعالی فرجه نداریم ؟! و یا اگر متوجّه به آن بزرگوار هستیم گامی در راه فرا رسیدن

حکومت الهی حضرتش برنمی‌داریم ؟! مگر در روایات خاندان وحی : دعا، انتظار و آمادگی شیعیان را زمینه‌ساز ظهور حضرت مهدی ارواحنا فداه بیان نفرموده‌اند؟

 

پس چرا از توجّه و یاد آن حضرت غافل هستیم و به دعا و نیایش برای ظهور آن حضرت نمی‌پردازیم ؟! آیا نباید پس از نمازها و سوگواری‌ها برای تعجیل فرج امام زمان عجّل الله تعالی فرجه دعا کنیم ؟

 

آیا ما و شما وظیفه نداریم از این بی‌توجّهی دست برداشته و قلب خود را متوجّه به حضرت ولی عصر عجّل الله تعالی فرجه نموده و ظهور آن حضرت را با تمامی وجود از خداوند بخواهیم ؟

 

آیا لازم نیست از دعاهایی که در این باره از آن حضرت وارد شده و یا از امامان دیگر درباره آن بزرگوار صادر شده است آگاهی پیدا کنیم؟

 

*  *  *

 

با خواندن نمازها، دعا و زیارت‌هایی که در این کتاب آورده شده ، می‌توانید روح خود را به پرواز درآورده و از پرتو پرفروغ دعاها و... که در این کتاب از خاندان وحی : نقل گردیده ، راه اُنس و ارتباط معنوی را با ساحت قدس مهدوی به سوی خود باز نمایید.

 

کتاب «صحیفه مهدیه» دعاهای بسیار باعظمتی را که گنجینه‌ای بسیار ارزشمند از اسرار و معارف خاندان وحی : است در اختیار شما قرار می‌دهد.

 

از این گنجینه معنوی استفاده کنید و با هدیه آن به دوستان و آشنایان و وقف آن در اماکن مقدّسه (حرم امامزادگان ، مساجد و حسینیه‌ها) گامی پرارزش در راه آشنا ساختن مردم با فرهنگ انتظار بردارید.

 

همچنین با معرّفی این کتاب به دیگران ، آنان را متوجّه ظهور امام زمان عجّل الله تعالی فرجه الشریف و فرا رسیدن حکومت عدل الهی آن بزرگوار بنمایید.

 

شما نیز همچون بسیاری دیگر با این کتاب اُنس گرفته و به وسیله آن آتش اشتیاق خویش را به امام زمان حضرت مهدی عجّل الله تعالی له الفرج شعله‌ور سازید.

 

رهنمودهایی که از خاندان وحی  : در این کتاب آورده شده به خوبی می‌تواند راهگشای شما برای آشنایی و انس شما به امام زمان ارواحنا فداه باشد.

 

 

 

یقینآ غفلت و بی‌توجّهی به امیر عالم هستی حضرت مهدی صلوات الله علیه آثار بسیار شومی در دنیا و آخرتِ افراد دارد، شما می‌توانید با انس گرفتن با این کتاب غفلت را از خود زدوده و با استفاده هر روز از این کتاب با پدر مهربان و امام زمانِ خویش انس داشته باشید.

 

بهره‌گیری از این کتاب را به همه شیفتگان امام زمان ارواحنا فداه توصیه می‌کنیم .

 

 

 

کتاب «صحیفه مهدیه/ص 137/(712)

 

در چاپ‌های متعدّد و به زبان‌های گوناگون  :

 

 

 

این کتاب در ده‌ها هزار نسخه به زبان عربی ، فارسی و اردو منتشر شده است .

 

عربی  :

 

1 ـ «الصحیفة المبارکة المهدیة»: این کتاب برای اوّلین بار در سال 1377 ه  در 760 صفحه منتشر شد و با استقبال فراوان روبرو شد و به سرعت نسخه‌های آن نایاب گردید. اکنون  400 صفحه بر مطالب آن افزوده شده و آماده چاپ مجدّد است .

 

2 ـ «الصحیفة المهدیة أو المختار من الصحیفة المبارکة المهدیة»: این کتاب برگزیده جالبی از کتابِ فوق است که در سال 1379 ه  منتشر گردیده است .

 

فارسی  :

 

1 ـ «صحیفه مهدیه»: این کتاب ترجمه کتاب قبل است که در 560 صفحه وزیری منتشر شده و مورد استقبال فراوان قرار گرفته و تاکنون بارها به چاپ رسیده است .

 

2 ـ «منتخب صحیفه مهدیه»: این کتاب منتخب کتاب «صحیفه مهدیه» است که در  336 صفحه به قطع جیبی منتشر شده است .

 

3 ـ «منتخب صحیفه مهدیه»: این کتاب همان کتاب قبلی است که ترجمه دعاها، زیارات و ... به آن افزوده شده و در 560 صفحه منتشر شده و مورد استقبال قرار گرفته است .

 

4 ـ «صحیفه مهدیه»: ترجمه تمامی دعاها و زیاراتِ آن تکمیل شده و انشاء الله به زودی منتشر می‌شود.

 

اردو :

 

 

 

1 ـ «صحیفه مهدیه»: این کتاب ترجمه «صحیفه مهدیه» است که به اردو ترجمه شده و در هندوستان توسّط انتشارات «عباس بک ایجنسی لکهنو 3» به چاپ رسیده و منتشر شده است .

 

2 ـ «صحیفه مهدیه منتخب»: این کتاب ترجمه «منتخب صحیفه مهدیه» است که به اردو ترجمه شده و انشاء الله به زودی منتشر می‌شود.

 

3 ـ «مقدّمه کتاب صحیفه مهدیه»: این کتاب ترجمه دیگری از مقدّمه کتاب «صحیفه مهدیه» است که توسّط یکی از نویسندگان سرشناس پاکستان ترجمه شده است .

 

تای  :

 

1 ـ همچنین قسمتی از مقدّمه کتاب «صحیفه مهدیه» به زبانِ «تای» (زبان رسمی تایلند) ترجمه شده تا در آن کشور منتشر شود.

 

انگلیسی  :

 

1 ـ «منتخب صحیفه مهدیه»: به زبان انگلیسی نیز ترجمه شده است و انشاء الله به زودی در اختیار عموم قرار می‌گیرد.

 

مراکز پخش  :

 

نشر آفاق (تهران)، تلفن :  2847035

 

انتشارات الماس (قم)، تلفن :  6608485

 

انتشارات دارالثقلین (قم)، تلفن :  7731263

 

انتشارات مسجد مقدّس جمکران (قم)، تلفن :  7253340

 

و سایر کتابفروشی‌های معتبر ...

 

مرکز پخش و ارسال فوری  :

 

قم ؛ تلفن :  7733457

 

 

 

 

 

عمر بن عبدالعزیز/ص 141/(712)

 

عمر بن عبدالعزیز فدک را رد کرد ولی خانه‌های پیامبر اکرم  6 را که ارث حضرت زهرا 3 بود به دستور ولید خمّار خراب کرد

 

(ص1898 شماره 890) (از طبقات ج 1 ص 469).

 

گریه مردم برای خراب کردن خانه‌های همسران رسول خدا /ص 141/(712)

 

واقدی از عبدالله بن زید هُذَلی نقل می‌کند که می‌گفته است : من خانه‌های همسران رسول خدا6 را در آن موقع که به فرمان عمر بن عبدالعزیز ویران کردند دیدم ، دیوار حیاط‌ها از خشت خام بود و هر حیاط دارای حجره‌هایی بود از چوب و شاخ خرما که میان آن‌ها را گل‌اندود کرده بودند، شمردم نه حجره بود که در فاصله خانه عایشه و در مسجد که به باب النبی معروف است و تا محلّ خانه اسماء دختر حسن بن عبدالله بن عبیدالله بن عبّاس قرار داشت .

 

ضمنآ متوجّه شدم که حیاط و حجره امّ سلمه رضی الله عنها از خشت خام است ، از پسرش علّت آن را پرسیدم ، گفت : هنگامی که پیامبر 6 به جنگ دَوْمَة رفته بودند، امّ سلمه حجره خود را با خشت خام بنا کرد و چون رسول خدا 6 برگشتند متوجّه آن شدند و نخست به خانه امّ سلمه آمدند و فرمودند: این بنا چیست ؟

 

امّ سلمه گفت : ای رسول خدا؛ خواستم از دید مردم محفوظ باشم .

 

فرمودند: ای امّ سلمه ؛ بدترین چیزی که اموال مسلمانان در آن راه خرج شود، ساختمان است .

 

واقدی می‌گوید: این حدیث را برای معاذ بن محمّد انصاری گفتم ، گفت : من از عطاء خراسانی در حضور عمر بن ابوانس در فاصله میان قبر و منبر پیامبر 6 شنیدم که می‌گفت : حجره‌های همسران رسول خدا 6 را دیدم که از شاخ خرما درست شده و بر درهای آن پرده‌های مویین سیاه بود، و نامه ولید بن عبدالملک رسید که دستور داده بود حجره‌های همسران رسول خدا 6 ضمیمه مسجد شود، و من هرگز به اندازه آن روز گریه‌کننده ندیده‌ام .

 

عطاء می‌گوید: از سعید بن مسیب شنیدم که می‌گفت : به خدا سوگند؛ سخت دوست

می‌داشتم که آن حجره‌ها را به همان حال باقی نگه دارند تا آنکه مردم مدینه و هر کس که به آن شهر می‌آید ببینند که رسول خدا 6 در زندگی خود به چه مقدار کفایت فرموده است و موجب شود که مردم از مال‌اندوزی و فخرفروشی دست بردارند و به زهد گرایند.

 

معاذ می‌گوید: پس از آنکه عطاء خراسانی سخن خود را تمام کرد، عمر بن ابوانس گفت  : چهار خانه از آن‌ها با خشت خام ساخته شده بود و حجره‌هایی از چوب خرما داشت و پنج خانه فقط با چوب گل‌اندود بود و حجره‌ای نداشت و بر در آن‌ها پرده مویین آویخته بود.

 

گوید: من پرده را اندازه گرفتم سه ذراع طول و یک ذراع و یک وجب بلکه کمتر از یک وجب عرض ، امّا آنچه که در مورد گریه مردم گفتی من در مجلسی که گروهی از پسران اصحاب رسول خدا 6 از جمله ابوسَلَمَة بن عبدالرحمن بن عَوْف و ابوامامة بن سهل بن حُنَیف و خارجِة بن زید بن ثابت بودند حضور داشتم و آنان آن‌قدر گریستند که ریشهایشان خیس شد و ابوامامه می‌گفت : ای کاش ؛ این خانه‌ها را به حال خود می‌گذاشتند و خراب نمی‌کردند تا شاید مردم در ساختمان کردن کوتاه می‌آمدند و می‌دیدند خداوند برای پیامبر خود چه مقدار بهره دنیایی قرار داده است با آنکه کلیدهای گنج‌های جهان همه در دست آن حضرت بوده است .[67]

 

 

 

 

 

آنها بر خراب شدن خانه‌های گریستند ولی بر ضربات عمر و قنفذ نگاه کردند و ترتیب اثر ندادند.

 

پس آن؟؟؟ اصحاب! رسول خدا 6 گریه کردند ولی اصحاب و منافقین نگاه کردند و....

 

 

 

 

 

 

 

تألیف کتاب‌های دیگر در صدر اسلام/ص 143/(712)

 

ابن الندیم کتاب‌هایی به نام ابومخنف ازدی اخباری و نسب‌شناس از (نسل یکی از اصحاب حضرت علی  7 به نام مِخْنف بن سُلَیم) نسبت می‌دهد که در احوال مشاهیر و جز آن است . و نیز عوانة بن حکم کلبی نوشته‌ای در تاریخ داشته ، و همچنین زیاد بن ابیه ـ که معاویه وی را به ابوسفیان ملحق کرد ـ نوشته‌ای درباره نسَب خود برای پسرش ساخته است .

 

در «شرح الشفا»[68]  تألیف خفاجی در احوال ابوالعالیه رفیع بن مهران تابعی آمده است که

 

در زمان ابوبکر مسلمان شد و به سال 90 درگذشت و از «نسیم الریاض» نقل کرده که دارای تفسیری است .

 

صاحب «کشف الظنون»[69]  به مجاهد بن حبر مکی ، درگذشته به سال 104 و نیز به قتادة بن

 

دعامه سدوسی تفسیری نسبت می‌دهد که خارجة بن مصعب این تفسیر دوّم یک هزار حدیث افزوده است .

 

همچنین کتاب «الوجوه والنظائر فی القرآن» را به عکرمه و کتابی هم به علی بن ابی طلحه ، هر دو به روایت از ابن عبّاس نسبت می‌دهد.

 

همچنین کتاب «الإخلاص» را به حسن بصری نسبت داده‌اند و او از نخستین مؤلّفان مسلمان به طور مطلق است .[70]

 

 

 

در شرح حال حمید الطویل در «طبقات ابن سعد»[71]  ذکر کتاب‌های حسن بصری آمده و

 

نیز در همان کتاب[72]  در شرح حال حسن بن محمّد بن حنفیه ، درگذشته به روزگار عمر بن

 

عبدالعزیز از زادان و میسره روایت شده است که بر حسن وارد شدند و او را بر نوشتن کتابی در موضوع ارجاء ملامت کردند؛ پس او خطاب به زادان گفت : دوست داشتم مرده بودم و آن کتاب را نمی‌نوشتم .

 

(آنچه مسلّم است و از این همه به دست می‌آید این است که) مصنّفات طبق گفته ابوطالب مکی در «قوّت القلوب»[73]  بعد از سال 120 یا 130 یعنی پس از رحلت همه صحابه و بیشتر

 

 

 

تابعان ظاهر شده است .[74]

 

 

 

همانطور که دو نوشته از آثار رسول خدا 6 را در رود نیل انداختند کتابهای دیگر نیز اگر آشکار می‌شد نابود می‌گردید.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

اولیاء الله/ص 145/(712)

 

بسمه تعالی

 

دوشنبه 18/7/ 1408

 

بعضی از اولیاء الله که به مقام حبّ و شوق رسیده‌اند گرچه نتوانسته‌اند خود را به مقام اوتاد و کمّلین درجه اعلی برسانند. ولی تا این حدّ به آنان عنایت شده است که می‌توانند از امام زمنشان با خبر باشند، با آن حضرت سخن بگویند و مذاکرده کنند. و حتّی حضرت بقیة الله الاعظم ارواحنا فداه با آنان نیز مذاکره می‌کنند. آنها می‌توانند از حالات آن بزرگوار اطّلاع داشته باشند و بدانند که آن حضرت در چه جاها و چه مکانهایی نزول اجلال می‌فرمایند حتّی می‌توانند این حقایق را به دیگران خبر دهند و آنرا به اطّلاع اهلش برسانند (و چون این موضوع حقیقت دارد عده‌ای از نااهلان و آنان که گرفتار اوهام و خیالت خودشان شده‌اند به کسانیکه گولشان را خورده‌اند از این حرفها می‌زنند و سوء استفاده از آن می‌کنند) در حدیث قدسی پس از آنکه محبین و علائم آنان یاد شده است می‌فرماید :

 

أوّل ما اعطیهم ثلاثاً: الاول من نوری فی قلوبهم، فیجزون عنی کما اخبر عنهم والثانی لو کانت السموات والارضون وما فیهما من مواریثهم لاستقللتها والثالث اقبل بوجهی علیهم، افتری من اقبلت علیه بوجهی یعلم احد ما ارید ان اعطیه.[75]

 

 

 

در این حدث قدسی اسرار بزرگی اشاره شده است که؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

این طور افرادی که به این مقامات رسیده‌اند مادون اوتاد و نقباء می‌باشند زیرا د موردش ما ثابت کرده‌ایم از نظر روایات که کسانی که به مقامات خاصّه و نقابت رسیده در معیت حضرت بقیة الله الاعظم عجل الله تعالی له الفرج می‌باشند. و همانطور که آن حضرت در غیبت به سر می‌برند آنان نیز در غیبت بوده و از مردم فاصله دارند.

 

***

 

البتّه در صورتی که ترقیات بیشتر و عنایات مهمتری شامل حال آنان شود به مقام اوتادی و نقابت نائل می‌شوند. و به صرف آن که کسی بتواند از خدای خودش یا امام زمانش خبری به

دیگری از روی صداقت بدهد دلیل بر این نیست که به بزرگترین مقامات اولیاء الله نائل شده است.

 

تابش چنین نوری در قلب چنین افرادی این را فقط ثابت می‌کند که او از اولیاء خدا است و کسیست که به مقام محبّت نائل شده است و از محبّین است.

 

«تذکر این نکته لازم است که کسانی که از این گونه مطالب سوء استفاده می‌کنند (و همچنین کسانی که فریب آنها را خورده‌اند) برای این حقیقت را بفهمند بهتر است به اصل حدیث رجوع کنند و در صورتی که علائم این چنین گروه از اولیاء الله را که در حدیث ذکر شده در خودشان یافتند، قدر نعمتهای خدا را بدانند و شاکر باشند و اگر دیدند حالاتشان با علائمی که در حدیث ذکر شده مطابقت ندارد بلکه ضد آنست بدانند که فریب شیطان را خورده‌اند و یا اجنّه در افکار و اوهام آنان تصرّف می‌کنند و خود و مریدانشان را هر چه زودتر از این اشتباهات نجات دهند».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

سنی‌ها می‌گویند/ص 147/(712)

 

سنی‌ها می‌گویند اهل بیت : فرزندانشان را به نام خلفاء نام گذاری می‌کردند، بدون اجبار و هر گونه تقیه، بلکه به خاطر دوستی و محبّتی که میان آنان بوده است!

 

جواب: اگر چنین است که و این جریان واقعیت داشته است که به نام آنها نام گذاری می‌کردند به خاطر الفت و دوستی، پس چرا برخی از امامان: صریحاً نهی کرده‌اند که نام دشمنان ما را روی فرزندانتان نگذارید مثل نهی امام هادی 7 که به آن حضرت متوکل بگویند.(منتهی الامال)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

حق عظیم بر خلائق/ص 148/(712)

 

طبق روایت وارده مقصود از جریان کربلا برای شامیان ـ که از نقشه‌های یهود و نصارا کمک می‌گرفتند ـ نابود ساختن امامان شیعه بوده است تا مسأله ظهور امام زمان عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف تحقق نپذیرد و همه پیشگویی‌های پیامبر اکرم  6 مخالف با واقع شود.

 

بدیهی است کسانی که وجودشان مانع چنین طرحی شد حق عظیمی بر جهان خلقت دارند که به خواست خداوند باعث ادامه راه امامت شدند. از آنان می‌توان حضرت ابوالفضل 7، و حضرت زینب 3 و حضرت رقیه سلام الله علیها را نام برد.

 

 

 

 

 

 

 

جواب نامه (بحرین/ص 149/(712)

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

السلام علی مولانا صاحب الزمان عجّل الله تعالی فرجه الشریف

 

السلام علیکم ورحمة الله وبرکاته

 

أنتم و جمیع اخوانکم مجازون لطباعة تألیفاتی ونشرها فی البحرین وسائر البلاد.

 

ولا شک لی فی انّ هدا العمل الخالص منکم یوجب القربة الی الله والی ولیه.

 

زاد الله من توجّه الشیعة فی جمیع العالم وبالاخص أهل البحرین والی منجیهم ونسئل الله تعالی نجاتهم عن جمیع المشکلات بظهور مولانا صاحب الزمان.

 

وفّقکم الله

 

مرتضی المجتهدی السیستانی

 

 

 

 

 

 

 

صفات اوتاد/ص 150/(712)

 

چرا اوتاد اطلاعات خود را در اختیار دیگران نمی‌گذارند و سایر اولیاء الله را با انوار معارف بلند پایه آشنا نمی‌سازند؟

 

قال مولانا جعفر بن محمد الصادق  7 : یاابن النعمان انّ العالم لایقدر ان یجزک بکل ما یعلم لانّه سرّ الله الّذی امرة الی جبرئیل  7 واسرّه جبرئیل 7 الی محمد 6 واسرّه محمد 6 الی علی 7 واسرّه علی 7 الی الحسن 7 واسرّه الحسن  7 الی الحسین 7 واسرّه الحسین  7 الی علی 7 واسرّه علی  7 الی محمد7 واسرّه محمد 7 الی من اسرقه ... .[76]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

در معالجات روحی/ص 151/(712)

 

در معالجات روحی 2 چیز بسیار مؤثّر است یکی اراده و تلقین معالج 2ـ دیگری عقیده و اعتقاد مریض است که باعث شفا یافتن می‌شود.

 

 

 

یعنی باید نیروئی ایجاد شود که حالت تصور خوب شدن را در مریض ایجاد کرده و بلافاصله شفا یابد.

 

 

 

بنابراین اگر از طرف اهل البیت علیهم السلام اراده شود که موضوعی تحقق یابد مسلّم واقع خواهد شد و چنانچه شخصی با اعتقاد و عجیب؟؟؟؟؟؟ و تکامل یافته چیزی را از آنان بخواهد مسلم واقع خواهد شد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

11 روز روزی 41 مرتبه/ص 152/(712):

 

11 روز روزی 41 مرتبه:

 

(اللّهم انّی أسألک بروح علی بن أبی طالب الّذی لاأشرک بالله طرفة عین أن تجمع بینی وبین مولای صاحب العصر والزمان).

 

 

 

خلاصه کتاب نیروهای شگرف مغز

 

1ـ وارهیدگی

 

2ـ تصویر ذهنی

 

3ـ مخالفت با تخیلات فعال وارد

 

4ـ فعال ساختن تخیلات منفعل یعنی افکاری که نزدیک به خراب در حال چرت زدن به ذهن می‌رسد این افکار را باید پرورش داده و زنده ساخت.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

چرا حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف از روی کراهت با اصحاب خود بیعت می‌کنند؟/ص 153/(712)

 

آنچه که مسلّم است حضرت بقیة الله الاعظم ارواحنا فداه و همه امامان ما مظاهر صحیح صفات خداوند بوده و هستند و معلوم است که از جمله صفات خداوند صفت رحمت است و رحمت خداوند بر غصب او سبقت دارد یا من سبقت رحمته غضبه. لطف و رأفت و رحمت برای جمیع مردم جهان حتّی دشمنان و کفّار بوده و آنان نیز به راه مستقیم هدایت شوند. نه آنکه تنها رحمت برای مؤمنین باشد چنانچه در روایات دارد که ظهوره رحمة للمؤمنین ونعمة للکافرین. متأسفانه جنایاتی را که دشمنان اهل البیت علیهم السلام از روز سقیفه پایه‌گذاری کردند آنچنان مهم و ریشه‌دار بوده است و آنچنان در آینده اثر گذاشته است که باید از دشمنان اهل بیت قصاص گرفته شود و همه دشمنان و مخالفان به درک واصل شوند و این همان چیزی است که اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام ذاتا مایل به پیش آمدن چنین جریانی نیستند آنها دوست دارند که همه مردم هدایت می‌شدند این شیطان است که دوست دارد که هر چه بیشتر مردم دشمن اهل بیت علیهم السلام باشند و هر چه بیشتر مردم به وسیله حضرت هلاک شده و جهنمی شوند بیشتر مورد علاقه اوست کما اینکه پس از طوفان حضرت نوح شیطان بر آن حضرت نازل شد و گفت تو بر من حقی بزرگی داری زیرا با نفرینی که کرده کارهای مرا آسان کرده و یک دفعه همه مردم را جهنمی کرد کرامت آن بزرگوار از این جهت است که زمینه ظهور اگر دشمنان با شیطنتهایی که انجام دادند انجام نداده بودند با صلاحیت و رشد فکری و آمادگی تمام مردم جهان مقدمه چنین آماده می‌شد بدون اینکه فردی از مردم نابود شود منتهی بر اثر دسیسه دشمنان طوری پیش آمد شده است که نعمت هدایت و راهنمایی شدن از بعضی از مردم گرفته شده است و آنان باید بسوی جهنم روان شود.

 

لطف آن بزرگوار آن چنان عظیم است که وقتی سفیانی پشیمان شده و از آن حضرت تقاضای عفو می‌کند آن بزرگوار او را در نمی‌کنند و می‌فرمایند چنان چه اصحاب من راضی باشند من تو را عفو می‌کنم.

 

 

 

این لطف و عنایت و رأفت عظیم مسئله بسیار مهمّی است که باید به آن توجّه داشته باشیم و اگر از نفس و اعمال خود ناامید و مأیویم با لطف و کرم آن بزرگوار مأنوس باشیم.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

***

 

1ـ ظهور قبل از ظهور یا مراحل ظهور/ص 154/(712)

 

2ـ وجود ادلّه‌ای یا دست یافتن به ایوان ادلّه‌ای

 

3ـ تلقین: هیچ توجهی به جسم ظاهری ندارم و اصل روح و باطن من است.

 

4ـ در صورتی که مغز دارای ضعف و اختلافات باشد روح از آنجا تعلقش کم شده و به باطن بیشتر متوجه می‌شود

 

 

 

3ـ در جذباب؟؟؟ اگر جذبه ضعیف باشد به صورت حدیث نفس درک می‌شود و الّا به موضوع بصورت وهم و خیال به ذهن انسان جلوه‌گر می‌شود اگر شدید شود بصورت فکر و عقیده الهام پیدا می‌شود اگر شدیدتر شود بصورت مکاشفه و رؤیت ظاهر می‌شود.

 

4ـ افرادی که سوداوی هستند عقاید در آنان کالنقش فی الحجر است و در افراد بلغمی مل نقش بر آب است لذا در روایات وارد اس که انبیاء دارای سوداء صافیه هستند.

 

همانطور که فرد سوداوی نقش او محکم‌تر است اصل نقش هم در او دیرتر محقق می‌شود به خلافت بلغمی. مگر آنکه باز عوامل خارجی مؤثر باشد مثل عقیده و یا اهمیت دادن به چیزی.

 

5ـ طوابی که در آن روح از عام جسم و زمان فاصله‌اش کم است واضح و بدون تعبیرات چون نزدیک به این عال است ولی اگر روح از این عالم دور شده باشد و در عالم نیمروئی زیاد سیر کرده باشد خواب دارای تعبیرات چون به اصطلاحات آن علم خواب دیده می‌شود مثلا به جای علم شیر در خواب دیده می‌شود لذا باید تعبیر شود بنابراین مکاشفه نیز چنین است.

 

نوان و صبان و سداو و بین چون روحشان غلیظه است و مجدّه اس قلیل الانقلاع از جسد است و لذا در عالم خواب به حرت روح بدن آنان حرکت می‌کنند و گاهی در عالم خواب راه می‌روند.

 

 

 

1ـ رأی المؤمن رؤیا حجزه من سبعین جزو من النبوة ومهم من یعطی علی الثلث بین رؤیا و

تصورات که در بیداری در ذهن وارد می‌شود فرقی نیست الّا اینکه در رؤیا توجّه به بنطاب بیشتر است و در یقظه کمتر است لذا گاهی در یقظه صورت حشی ناگهانی وارد ذهن می‌شود و آن هم ناگهانی در خارج ظاهر می‌شود که این همان تعبیر آن تصورات پس همانطور که خواب و رؤیا دارای اثرات تصورات نیز دارای اثر هستند.

 

نقشبندی؟؟؟ برای اسم مطابق مراد خود را به دیوار نوشتند و آنقدر به آن نگاه کرده و در ذهن خود ترسیم می‌کنند تا در خارج محقق شود.

 

جویکه؟؟؟؟ نیز با تصور صحت مرض را از مریض دفع می‌کنند.

 

1ـ در چشم زدن چون طرف را دارای مال یا جمال تصور می‌کند بدون اینکه آن مال را یا منال را خدا دار بداند همینکه آنرا منقطعاً عن الله تصور می‌کند باعث قطع وانقطاع از جانب خدا شده و بعث زوالش می‌شود. لذا در روایت وارد شده است که اذا احدکم الی انسان او دابة او الی شئی ممن فاعجبه فلیقل آمنت بالله وصلّی الله علی محمّد وآله فانّه لا یضرّه عینه.

 

بسیاری از افراد هر چه موضوعی را در ذهن خود قرار داده و آن را تصور کنند؟؟؟ هیچ اثری از آن ظاهر نخواهد شد بر خلاف عده دیگر که تصور آنان دارای اثر است. علّت آن اختلاف در کمیت اراده افراد است کسی که دارای اراده‌ای قوی است اثر تصور او بیشتر است و هر چه اراده‌اش کمتر باشد اثرش کمتر است و صاحبان اراده هر چه در تصورشان اراده خود را بیشتر اعمال کنند اثرش زودتر و بیشتر ظاهر می‌شود و در بسیاری از موارد که تصور بی اثر است چون در واقع ایمان و اعتقادی به آن مقصود خود ندارند؟؟؟؟؟.

 

 

 

 

 

 

 

غفلت از امام زمان ارواحنا فداه/ص 157/(712)

 

مردم نوعاً از امام زمان ارواحنا فداه غافلند یعنی در حدّی که در فکر آن بزرگوار بود و توجّه به آن حضرت داشته باشند نیستند و در نتیجه از عنایات خاصه آن بزرگوار که اختصاص به متوجهین به مقام حضرتش دارد محروم می‌باشند.

 

ما با زندگی بی روح و بی معنویت خو گرفته و معتاد شده‌ایم و کسانی که باید جامعه را از این غفلت نجات داده و به سوی معنویت و ارتباط با آل الله بسیج نمایند متأسّفانه به آن صورت که باید، انجام وظیفه ننموده‌اند.

 

افرادی هم که توانسته‌اند تا حدی در اندیشه اهل البیت علیهم السلام بوده و در سر هوای آنان را بپرورانند معمولاً راه را به پایان نبرده و به سر منزل مقصود نرسیده‌اند.

 

زیرا که موانع از اهمیت بیشتری برخوردادند اهمّ موانع راه نفس است.

 

نفس علاوه بر آنکه همیشه انسان را به اعمال زشت و ناشایست تحریک می‌کند از نیروی مؤثری نیز برخوردار است که در راه میات؟؟؟؟ معنوی انسانها سدّی بزرگ و مانعی عظیم بشمار می‌آید، و آن عبارت است از اعتیاد به نفس.

 

نفس افراد جامعه ما با خو گرفتن به یک زندگی بی روح و فاقد معنویت پرورش یافته و به آن عادت گرفته است. اعتیاد جامعه ما به این گونه زندگی سلطه عظیمی بر ما داشته و دارد در واقع اعتیاد تسلّط عجیبی و اثر زیادی بر ما دارد که ما را از گسیل شدن به سوی عالم معنی مانع می‌شود.

 

حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام می‌فرماید: للعادة علی کلّ انسان سلطان برای عادت بر هر انسانی سلطنتی است وقتی که نفس انسان عادت گرفت به مسئله‌ای این اعتیاد بر او مسلط شده و از گرایش به سوی غیر آن دو را باز می‌دارد.

 

همین مسئله اعتیاد به وضع کنونی است که نه تنها ما را از مسائل عظیم معنوی دور ساخته است بلکه از درک وضع ناهنجار خود در غفلت هستیم زیرا اگر از وضع فعلی خود رنج می‌بردیم و از محرومیت خود از نعمتهای بزرگ روحی می‌سوختیم سرانجام به مقصود می‌رسیدیم.

 

 

 

از حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام نقل شده که فرمودند:

 

لمن تسکن حرفة الحرمان حتّی یتحقق الوجدان

 

آتش محرومیت خاموش نمی‌شد تا آنچه را که انسان از او محروم است به دست آورد اکنون جامعه بشریت از نعمتهای بزرگ معنوی محروم است ولی به محرومیت خود توجهی ندارد از این رو سوزی ندارد اگر کسی از وضع خود واقعاً ناراحت باشد و از محرومیت خویش بسوزد سرانجام به مقصود خود دست خواهد یافت همانطور که حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام در این گفتار فرمودند: سوختن از حرمان، وجدان انسان را محقق ساخته و انسان را به کعبه آمال می‌رساند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تقوی وسیله شناخت افکار رحمانی و شیطانی/ص 159/(712)

 

افکار رحمانی و شیطانی را چگونه از یکدیگر تشخیص دهیم؟

 

بسیاری از افراد میان افکار رحمانی و شیطانی فرقی نمی‌گذارند و نمی‌دانند کدام یک از افکار آنان رحمانی است و دارای منشاء معنوی می‌بشد و کدام یک از آنها شیطانی و یا نفسانی است و بوسیله شیطن و یا نفس در ذهن انسان القاء شده است؟

 

عدم تشخیص افکار و اندیشه ایجاد تحیر و سرگردانی می‌کند و نمی‌دانند و در برابر اینگونه افار که نمی‌دانند رحمانی است یا شیطانی چه وظیفه‌ای دارند؟

 

مشک‌تر از آن مسئله تجسم افکار و مکاشفه است که حقیقت آن برای نوع مردم حتّی افراد تحصیل کرده، ناشناخته مانده است.

 

ما درباره تجسم افکار، مکاشفه و مشاهده و اقسام آنها در نوشته‌ای دیگر به بحث پرداخته‌ایم.

 

اینک برای آنکه بدانیم چه کسانی می‌توانند افکار و اندیشه‌های رحمانی خود را تشخیص دهند می‌گوئیم قرآن مجید پاسخ این سئوال را بیان کرده و صریحاً فرموده است.

 

(إِنَّ الّذین اتّقوا إذا مسّهم طائف من الشیطان تذکروا...)[77]

 

 

 

بدرستی که آنان تقوی را پیشه خود نموده‌اند هر گاه یعنی تقوی آنچنان به انسان نیرو و آگاهی می‌دهد که هرگاه شیطان بر انسان فکر و اندیشه‌ای را القائ کند متوجه آن شده و می‌فهمند که این اندیشه بوسیله شیطان در ذهن او جای گرفته است.

 

بنابراین برای آنکه بتوانیم افکار و اندیشه‌های رحمانی و شیطانی را از یکدیگر تشخیص دهیم و بدانیم باید برای کدام یک از آنها ارزش قئل شویم و کدامیک را بی اعتنایی کنیم بادی تقوی را پیشه خود سازیم تا بوسیله آن نیروی تشخیص و قدرت تمییز افکار رحمانی از اندیشه‌های شیطانی، در ما ایجاد شود.

 

 

 

 

 

من ادّعی المشاهدة/ص 160/(712)

 

من ادّعی المشاهدة قبل الصیحة وخروج السفیانی فهو کذّاب مفتر.

 

1ـ کسی که قبل از صیحه و خروج سفیانی ادّعای مشاهده به عنوان نیابت خاصّه و بابیت کند کذّاب است دلیل بر این تقصیر الف و لام است که در المشاهده است که الف و لام عهد ذکری است. و اگر مقصود حضرت مطلق مشاهده بود و نهی از هر ادّعای هر گونه تشرّف ولو بدون عنوان نیابت می‌فرمودند مسئله را به این صورت می‌فرمودند من ادّعی مشاهد پس روشن است که معنای من ادّعی المشاهده با معنای من ادّعی مشاهدتی فرق می‌کند.

 

2ـ هر کس تمام کسانیکه ادّعای تشرّف می‌کنند بدون عنوان نیابت خاصه او کذّاب و مفتر نیست همه را نمی‌توان کذّاب و مفتر خواند زیرا حضرت نفرمودند من ادّعی مشاهدتی فرمودند: من ادّعی المشاهدة.

 

3ـ بعد از خروج سفیانی و صیحه نایب خاص ادّعای مشاهده به عنوان نیابت می‌کنند. کما اینکه ظاهر بعضی از روایات این ات که جناب یمانی نایب خاص آن حضرت می‌باشند.

 

4ـ بعد از خروج سفیانی و صیحه اگر کسی ادّعای مشاهده و نیابت خاصّه کرد نباید او را تکذیب کرده.

 

5ـ به صرف ادّعا نم توان تکذیب کرد مگر آنکه دلیلی دیگر بر عدم داشته باشیم.

 

6ـ اگر از این توقیع نتوانیم وجود نایب خاص را در زمان غیبت ثابت کنیم حداقل یقیناً زمان خروج سفیانی و صیحه آن حضرت دارای نایب خاص هستند.

 

7ـ نایب خاص بعد از زمان خروج سفیانی و وقوع ظاهر می‌شوندبرای مردم همانطور که جناب صیمری؟؟؟ ظاهر بود برای مردم به دلیل الف و لام المشاهدة.

 

8ـ نه تنها نایب خاص از آن زمان ظاهر می‌شوند بلکه رابط بین مردم و حضرت نیز هستند همانطور که نواب اربعه بودند.

 

9ـ امکان وجود سفراء برای نایب خاص از زمانی که ظاهر می‌شوند همانطور که نواب اربعه سفراء متعددی در بلاد مصر داشتند گویا در واقع از زمان خروج سفیانی بسیاری از جریانات شبیه جریانات غیبت صغری است.

 

10ـ اگر در زمان غیبت کسی ادعایی نیابت خاصه کرد کذّاب و مفتر است پس کسی که خود را

سفیر و وکیل نایب خاص نیز معرفی کند کذّاب است.

 

11ـ بعد از خروج سفیانی و اگر کسی ادّعا نیابت خاصّه نباید او را تکذیب کرد ولی به صرف ادّعا نهی از تکذیب دلیل بر وجوب تصدیق آن هم نیست زیرا ممکن است در آن زمان کسی به دروغ ادعای نیابت کند پس بر فرض ادّعا نباید او را تکذیب و تصدیق آن در صورتی است که قرائن بر صدق ایشان وجود داشته باشد.

 

منهج الرشاد لمن أراد السداد

 

14ـ در زمان ظهور حضرت دارای نایب خاص هستند که در رأس اوتاد و نقباء و سیصدو سیزده نفر می‌باشند و ان مسئله بلا اشکال و واضح است و بطور کلّی در هر زمانی بر وجود نایب خاص روایت شریفه لو لم یجالسنا کلو لم یجالسنا أحد دلالت می‌کند.

 

15ـ من ادّعی المشاهدة دلیل بر تکذیب بر من ادّعی المکاشفه أو الرؤیا نیست بنابراین اگر کسی ادّعا کرد در عالم کشف به خدمت آن حضرت مشرّف شده است یا می‌شود به صرف ادّعا به دلیل این توضیح نمی‌توان او را تکذیب کرد.

 

16ـ همانطور که تکذیب نمی‌توانم تأیید هم نباید کرد مگر قرائن صد در صد وجود داشته مثل سید بحرالعلوم.

 

14ـ آوردن توقیع برای نوّاب اربعه دلیل بر وجود افرادی برتر از نواب که ارکان و اهل البیت آن حضرت باشد می‌باشد که آنان در محضر آن بزرگوار بوده و لو اینکه نوّاب نباشند.

 

15ـ در صورتی که پس از خروج سفیانی و وقوع صیحه مدعی المشاهده را تکذیب نباید گرد مدّعی مشاهده را به طریق اولی نباید تکذیب کرد.

 

16ـ توقیع امتداد صادر شده است بلکه در پی مسئل به جانب سری بوده است که سئوال کرده بوده به بعد کسی به عنوان نایب خاص وصیت کنم بنابراین خراب بر طبق سئوال داده شده است اشتباه است.

 

1ـ از فقد وقعت الغیبة التامة بمعنای گفته شده لازم می‌آید صدور ذیل توقیع با هم منافات داشته باشد.

 

2ـ یدّعی المشاهدة. بنابراین کسی که مدّعی نیابت کند/؟؟؟؟ کاذب است.

 

3ـ فمن ادّعی: پس اگر ادّعا نکرد توقیع نسبت به آن ساکت است.

 

 

 

4ـ کاذب مفتر: هر تشرفی افتراء نیست.

 

5ـ من یدّعی المشاهدة: شامل من یدّعی المکاشفه والرؤیا نمی‌شود.

 

 

 

 

 

 

 

مسئله بداء/ص 163/(712)

 

بعضی از افراد در مسئله بداء دچار تردید و حیرت می‌شوند که برای خداوند که عالم به گذشته و آینده جمیع موجودات است چگونه در بعضی از موارد بداء حاصل می‌شود و امری را که فرموده است تبدیل به دستوری دیگر می‌فرماید؟

 

پاسخ: نکته‌ای ظریفی که در مسئله بداء وجود دارد ولی به آن توجهی نمی‌شود و به همین جهت بعضی از افراد دچار تردید و سرگردانی در مسئله بداء می‌شود این است که در علم خداوند هیچگاه بدائ حاصل نمی‌شود. و همانگونه که می‌دانید علم خداوند شامل همه مسائل از گذشته و آینده هست.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بداء/ص 164/(712)

 

به این جهت برای خداوند بداء در علم وجود ندارد و برای ب دلیل آنکه علم از صفات ذات خداوند است بداء در علم هیچگاه ایجاد نمی‌شود و الّا لازمه آن ایجاد تغییر در زات خداوند است.

 

و تغییر در شیء دلیل بر حدوث آن است و خداوند قدیم است نه حارث. بنابراین بداء در علم خداوند پیش نمی‌آید. آنچه که محقق می‌شود بداء در امر خداوند است. یعنی ما بداء را این گونه معنی می‌کنیم: آنگاه که زمان دستوری از دستورات خداوند پایان پذیرفت خداوند امر دیگری که غیر از فرمان اولی است به خاطر پیش آمد شرایط دیگر صادر می‌فرماید این دستور ثانی در وافع بداء نسبت به امر اوّلی است نه آنکه بداء در علم پیش آمده باشد و علم خداوند تغییرپذیر باشد.

 

بنابراین در مسئله بداء باید به این حقیقت توجه داشته باشیم.

 

 

 

 

 

تصورات ذهنی/ص 165/(712)

 

تصورات ذهنی نیز به همین صورت است. آنچه که در ذهن شما در طول زندگی نقش بسته است آینده شما را به وجود می‌آورد. با تغییر و تحوّل در فکر و اندیشه و عقاید خود آینده خود را تغییر دهید و با تصوّرات ذهنی مثبت و صحیح آینده خود را درخشان سازید.

 

عقاید و تصویرات گذشته ذهنی در رفتار و اعمال انسان دارای نقش عمده است این گونه تصورات شعور ناخودآگاه انسان را تشکیل می‌دهد. شعور ناخودآگاه همچون آبی که روان انسان را احاطه کرده و آینده او را ترسیم می‌کند.

 

آیا اثرات همنشینی در تمام افراد آشکار می‌شود؟

 

در پاسخ به این سئوال باید بگوئیم از نظر روحی و روانی انسانها دارای جاذبه و دافعه هستند البته جاذبه و دافعه افراد متفاوت است.

 

عده‌ای از جاذبه قوی برخوردارند و دافعه آنها ضعیف است و عده دیگر بر عکس اینها هستند.

 

وجود جاذبه و دافعه در انسانها مانند قطب مثبت و منفی آهن ربا است. انسانهایی که جاذبه آنها هسو؟؟؟؟؟ است همانند دو قطب مثبت آهن ربا به شدّت به سوی یکدیگر جذب می‌شوند و افرادی که از نظر روحیات وجودی کاملاً ضدّ یکدیگر هستند همانند دو قطب منفی آهن ربا هستند که هر چه آنها را به یکدیگر نزدیک‌تر کنید حالت گریز و فرار از آنها بیشتر می‌شود.

 

 

 

 

 

 

 

جاذبه مجالست همچون جاذبه آهن ربا است؟/ص 166/(712)

 

دشمنان اهل بیت نسبت به این بزرگواران این گونه بودند همنشینی آنان حتّی با شخص پیغمبر اکرم  6 دارای اثر مثبت در آنها نبود بلکه باعث بعد و بیشتر و دوری آنان از خدا و پیغبر و امیرالمؤمنین علیه السلام می‌شد کما اینکه قرآن در این باره می‌فرماید :

 

منافقین با دشمنی و کینه توزی عجیبی که نسبت به پیغمبر اکرم و اهل بیت بزرگوار آن حضرت داشتند نه تنها جذب مقام ولایت نمی‌شدند بلکه هر آن بر دوری و بعد خود می‌افزودند.

 

با ذکر این مقدمه روشن می‌شود که مصاحبت و همنشینی در صورتی مؤثر است کهدو فردی که همنشین هم شده‌اند ذاتاً دارای دو قطب منفی نسبت به یکدیگر نباشند. اگر چنین باشد مجالست و همنشینی در آنان اثرات مثبتی در بر نخواهد داشت.

 

 

 

 

 

 

 

آیا احضار ارواح صحیح است؟/ص 167/(712)

 

اگر چه اصل مسئله احضار ارواح به نظر ما صحیح و ممکن است ولی موضوعی است بسیار غامض و مشکل که نوع مدّعیان احضار ارواح توانائی انجام آن را ندارند.

 

افراد کارکشته و ریاضت دیده همچون مرحوم شیخ بهائی قدرت بر انجام آن را دارا هستند. بنابراین اگر به محض آنکه کسی ادّعاهایی از این قبیل باشد نمی‌توان صحّت حرف او را پذیرفت احضارهایی که توسط افراد معمولی با میز و یا بوسیله استکان و حروف انجام می‌گیرد، به عقیده نویسنده تظاهر وجود ذهنی فرد مدیوم به تنهایی و یا به کمک حاضرین است. گرچه شیاطین و اجنّه نیز در این گونه کارها مداخله کرده و به بازی می‌پردازند.

 

مدیوم‌ها گمان می‌کنند همه ارواح در برزخ آزادند و کوپن احضار را دست گرفته‌اند تا شاید مدیومی آنان را احضار کند!

 

 

 

 

 

 

 

(فکر/ص 168/(712)

 

فکر شدید در صورتی که ادامه یابد سرانجام انسان را به موضوعی که در اندیشه آن بوده است می‌رساند و در عالم کشف بعضی از تصویرات آن را مشاهده می‌نماید.

 

چون افکار افراد آمیخته به اعتقادات باطل و غیر حقیقی است بسیاری از مکاشفات از حقیقتِ عاری است و به جز تصورات شخصی فردی که به تفکر پرداخته چیز دیگری نیست. این واقعیت بسیار مهمّی است که باید بر آن توجّه شود و متأسّفانه بسیاری از افراد به خاطر عدم آگاهی یا اندک بودن اطلاعات آنان از مسائل روحی، هر گونه کشف و شهودی را حقیقت می‌پندارند و آن را دارای ارزش و اهمیت می‌شمارند، در صورتی که آن جز تصوری که تجسّم یافته چیزی بیش نیست.

 

طرفداران پر و پاقرص بسیاری از مکاتب و ادیان بر اثر آنکه دچار این گونه اشتباهات شدند به مردم خود که قطع نظر از این مکاشفات بطلان آنها برای خود آنان نیز روشن است، پایبند شده‌اند.

 

یونگ که از روانشناسان قرن اخیر است یکی از افرادی است که بر اثر تمرینات روحی به اشتباهات مکتبی و عقیدتی مبتلا شد او خود می‌نویسد: ص 217 تا از این قبیل می‌بینم.[78]

 

 

 

او به خاطرات تمرینات روحی و افکار تمرکز یافته، به رؤیت تصاویر زیاد به هنگام خواب و بیداری دست یافته بود، ولی چون از افکار و اعتقادات درست بهره‌مند نبود، اندیشه‌های اشتباه را که در آن حالت تجسّم یافته می‌دیده است.

 

او خود می‌نویسد: ص 217 در مورد روح مسیح یعنی تا ص 218 آسودگی کردم گرچه تمام اشتباهات وی را نمی‌توان بر اثر تمرینات روحی گذارد زیرا به اعتراف وی، در کودکی اکثر معلّمان مرا ابله می‌دانستند، در مدرسه هرگاه خطایی رخ می‌داد اوّل گریبان مرا می‌گرفتند و هر جا نزاعی در می‌گرفت مرا مسبّب آن می‌دانستند. (خاطرات رؤیاها، اندیشه ص 56)

 

بنابراین ساختمان وجودی وی از اوّل آمادگی این گونه اشتباهات را داشته است.

 

او خود می‌نویسد: دوازده سالگی برایم ص 43     تا   مردند   ص 44.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نقش زن در کمک به نیروهای اسلام/ص 170/(712)

 

از صدر اسلام زنان نقش مؤثری در تقویت نیروهای ارتش اسلام داشته و از نظر روحی یار و مددکار مردان بوده‌اند. همانگونه که در زمان ظهور نه تنها پشتیبان و یاران حضرت ولی عصر عجل الله تعالی له الفرج هستند بلکه تعدادی از زنان یاوران خاص آن بزرگوار می‌باشند.

 

صفحات تاریخ بیانگر این حقیقت است. اتّحاد و همفکری زن با مرد نه تنها باعث دلگرمی مرد بلکه باعث تقویت روحی و تجدید قوا در او می‌شود با مراجعه به تاریخ و جستجو در حالات صحابه و یاوران پیغمبر اکرم 6 نمونه‌های زیادی از پشتیبانی، کمک و تقویت روحی آنان را توسط همسرانشان، می‌یابیم. «تقویت و نشاط روحی جابر، توسط همسرش» به عنوان نمونه می‌توانیم به گوشه‌ای از زندگی جابر بن عبدالله انصاری و تقویت وی در جنگ خندق توسّط همسرش، اشاره کنیم.

 

جابر در جنگ بدر و هیجده غزوه دیگر شرکت داشت و در جنگ صفین هم در رکاب امیرالمؤمنین  7 بوده است و از هفتاد نفری است که در عقبه با پیغمبر اسلام بیعت کردند و هم پیمان شدند که هر چه را برای خود روا نمی‌دانند و در مدافعه آن می‌کوشند بر رسول اکرم  6 نیز روا ندیده و در دفع آن از جان و مال او فداکاری کنند.

 

جابر در دوره اجتماع سقیفه بنی ساعده فریاد کشیده گفت: «ای مهاجر و انصار کار الهی از مردم عاجز و زبون ساخته نیست و خلیفه پیغمبر را باید آن حضرت تعیین کند و در روز غدیر هم اعلام فرمود. و این عمل شما اسلام را به صورت تشکیلات سلاطین روم و کسری در خواهد آورد، ولی جز مسلمان و ابوذر و مقداد و عمار و ابو رافع و حذیفه و بریده اسلمی کسی او را تصدیق ننمود.

 

جابر در غزوه احزاب هنگام حفر خندق دید آثار گرسنگی بر پیغمبر6 هویدا شد، و شکمها فرو رفته است. به خانه آمد.

 

با همسرش این قضیه را به میان آورد. او در جوابش گفت مانعی برای پذیرائی آنان نیست ولی غیر از این گوسفند و کمی ذرت چیز دیگری در منزل نداریم.

 

جابر دستور داد تا نانرا طبخ کند و گوسفند را ذبح کند و قسمتی از آن را پخته و مقداری را هم

بریان نماید. غذا آماده گشت. جابر خدمت حضرت رسول اکرم  6 رفت و عرض نمود. غذائی تهیه کرده‌ام از شما و هر کس که مایلید دعوت می‌کنم از آن میل کنید.

 

حضرت دست به دست جابر داد و با صدای بلند آواز داد «جابر شما را به طعام دعوت می‌کند». جابر شرمنده و ترسناک به خانه برگشت و قضیه را با همسرش در میان گذاشت.

 

پاسخی که همسرش به او داد بسیار جالب توجه است او به جابر چنین گفت: تو آنها را دعوت کردی یا پیغمبر؟. جابر گفت: پیغمبر مردم را دعوت فرمود. همسرش گفت: بنابراین در فکر مباش زیرا آن جناب بهتر از ما می‌دانند: پیغمبر وارد خانه شدند و دستور گستردن سفره را دادند. ظرفها و کاسه‌های بزرگ روی آن چیده شد. سپس فرمودند چه مقدار غذا دارید؟ جابر آنچه را که تهیه کرده بود به عرض رساند. پیغمبر دستوری به جابر دادند که با اعمال آن همه جمعیت که سه هزار نفر بودند سیر گشتند. جابر و عیالش نیز خوردند و قدری هم بخشیدند و تا چند روز غذا باقی بود و از آن تناول می‌کردند.[79]

 

 

 

این یک نمونه از همکاری و یاری یکی از زنان با همسرش در خدمت به لشکر اسلام است.

 

صفحات تاریخ از اینگونه خدمات و فداکاریها که به وسیله مادران و خواهران و همسرانی که ارتش اسلام را یاری کرده‌اند، نمونه‌های فراوانی دارد.

 

در غزوه احد که قتل پیغمبر اکرم  6 را شایع کرده بودند یکی ز همسران آن حضرت همراه با گروهی از زنان به سوی احد می‌رفت تا از رسول خدا 6 خبری به دست آورد. در بین راه با هند دختر عمرو بن حزام برخورد کرد.

 

این زن مصیبت زده بود و جسد فرزندش خلاء و نعش برادرش عبدالله پدر جابر و جنازه شوهرش عمر و به جموح را به روی شتر گذاشته و به سوی مدینه می‌برد.

 

از او درباره پیغمبر اکرم  6 سئوال کردند.

 

هند گفت: ستایش می‌کنم خدا را بر سلامتی رسول او زیرا پس از سام ماندن پیغمبر اکرم مصیبت هر چند سخت باشد، بر ما آسان خواهد بود. زیرا که آن حضرت سالم است.

 

این زن داغدیده با سلامتی رسول اکرم  6 دیگر هیچ مصیبتی در نظرش نیست و کشتن شوهر و برادر و جوان خویش را آسان شمرده و با سلامتی آن حضرت در مرگ این سه نفر

کاملاً تسلی یافته است.

 

عبدالله پدر جابر و برادر هند در سنّ دویست سالگی در جنگ احد شهید و او را با شوهر هند عمرو بن جموح در یک قبر به خاک سپردند و پس از چندین سال در آن محل سیل آمد ولی قبر را نبرد جسد عبدالله را سالم دیدند و دستش بر جراحتش بود. چون دست او را برداشتند خون جاری شد. لذا آنرا به جای خود گذاشتند.

 

جابر می‌گوید پس از چهل و هشت سال پدرم را در قبر دیدم در حالیکه جسدش تغییر نکرده و مانند شخصی بود که به خواب رفته است و اسپند که بر وی ساقهایش ریخته بودند تازه به نظر می‌رسید.

 

رسول اکرم  6 به خواهر عبدالله فرمود: ای هند فرشتگان خدا بر سر برادر تو عبدالله بال گسترده‌اند و منتظرند تا به ببیند در کجا دفن می‌شود.

 

همچنین آن حضرت به وی فرمودند :

 

شوهر تو (عمرو) و برادرت (عبدالله و فرزند تو (خالد) در بهشت خدا انیس یکدیگرند هند عرضه داشته یا رسول الله از خدا بخواه تا من هم با ایشان باشم. حضرت در حق هند دعای خیر گفت.[80]

 

 

 

اینها نمونه هایی از صبر و شکیبائی و تحمل مصائب است که زنان اسلام در راه بقاء و ترویج دین مقدس اسلام متحمّل شده‌اند. و درس پند و عبرتی است که با رفتار خود همه زنان را به سوی آن فرا خوانده‌اند. تا دیگران نیز در همه سختیها و مشکلات و مصائبی را که در راه دین می‌بینند آسان شمرده و خوشنودی محمّد وآل محمّد : را مقدم بر خوشنودی خود بدانند.

 

گرچه حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام فرموده‌اند: ما أکثر العبر واقلی الاعتبار یعنی چه قدر زیاد است وسیله پند و عبرت گرفتن و چه قدر کم است تعداد کسانیکه عبرت می‌گیرند!

 

ولی هستند زنانی که زندگی زنان بزرگ اسلام را سرمشق زندگی خود قرار داده و از دل و جان رضایت خدای بزرگ را بر رضایت نفس خویش مقدّم می‌دارند.

 

و نیز هنگامی که پیغمبر 6 از احد به طرف مدینه باز می‌گشتند به هر قبیله از قبائل انصار که می‌رسید زن و مرد از خانه‌ها بیرون می‌آمدند و بر سلامتی آن حضرت خدا را شکر

می‌کردند.

 

حضرت چون به قبیله الاشهل رسید کبشه دختر رافع بن معویة مادر سعد بن معاذ با عجله به جانب رسول الله می‌آمد. فرزندش سعد که عنان اسب آن حضرت را در دست داشت به عرض رساند: این زن که به خدمت شما می‌آید مادر من است حضرت فرمود: مرحباً بها.

 

کبشه نزدیک رسول خدا 6 رسید حضرت او را تعزیت و تسلیت گفتند زیرا او یکی از فرزندانش بنام عمرو بن معاذ را در این جنگ بدست مشرکین و قریش کشته شده بود ولی گویا هیچ مصیبتی بر او وارد نشده، بلادرنگ عرض کرد: یا رسول الله چون شما را به سلامت یافتم دیگر هیچ درد و مصیبتی بر من دشوار نیست.[81]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آیا می‌توان فقط به ذکر گفتن اکتفا کرد؟/ص 174/(712)

 

عده‌ای از افراد بهترین راه تقرّب بسوی خداوند را ذکر او و تسبیح و مناجات با او می‌دانند و عده‌ای دیگر تجربه آنرا بهترین راه تقرّب نمی‌دانند ولی آنرا یکی از بهترین طرقی که باعث ترقی انسان می‌شود می‌دانند از این جهت ساعتهای زیادی از عمر خود را به ذکر گفتن می‌گذارند و به انواع و اقسام ذکرها روی آورده و ادعیه و ختومات بسیار زیادی را انجام می‌دهند.

 

در میان این افراد تاکنون بعضی به مراحل بزرگی از ترقی و تعالی رسیده‌اندو به بعضی از طرق هدایت خاصه نائل شده و قلب خود را به انوار معارف الهیه و محبّت خاندان کریمه اهل البیت علیهم السلام منوّر ساخته‌اند. ولی عدّه‌ای دیگر نه تنها از نظر معنوی پیشرفتی نداشته‌اند بلکه از نظر دنیوی هم عقب مانده و گرفتار فقر که به تعبیر روایات موت اکبر است گرفتار شده‌اند در نتیجه به سوء خلق و ضعف اعصاب و ناراحتیهای دیگر مبتلا گشته‌اند. مهمترین علّت عدم ترقّی و تعالی معنوی این گونه افراد در ای؟؟؟؟ توان عدم توجّهات به سایر جهات و مسائل شرعیه دانست.

 

پرداختن به ذکر لفظی و غفلت از واجبات و اوامر دیگر شرع مقدّس هیچگاه نمی‌توان انسان به سرمنزل مقصود می‌رساند این مسئله، حقیقتی است که پیشوایان معصوم ما به آن تذکر داده‌اند به عنوان نمونه روایتی را که جارودین بنامند؟؟؟؟ را از امام صادق علیه السلام نقل کرده است ذکر می‌کنیم:

 

قال ابوعبدالله 7: اشدّ الاعمال ثلاث: انصاف الناس من نفکس حتّی لاترضمالهم مها بشیء، الأوضیت لهم منها بمثله وامراساتک الاح فی المال، و ذکر الله علی کلّ حال، ولیس سبحان الله والحمد لله ولا إله إلّا الله فقط، ولکن إذا ورد علیک شیء من أمر الله أخذت به وإذا وردّ علیک شیء نهی الله عزّوجلّ عنه ترکته.[82]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ردّ تناسخ/ص 175/(712)

 

بر اثر ادعای بعضی از کسانی که کاملاً به همه مشاهدات هیپنوتیزم معتقد هستند. عدّه‌ای از مردم به تناسخ عقیده پیدا کرده‌اند زیرا برخی از افراد در حالت هیپنوتیزم مدعی شده‌اند که قبل از زندگی فعلی، آنها در بدنی دیگر و به نام دیگر و در موقعیتی دیگر زندگی می‌کرده‌اند بنابراین می‌توان این گونه ادّعاها را برترین دلیل برای اثبات تناسخ دانست! ولی با دقت در گفتار معتقدین به تناسخ که می‌گویند: هر انسانی به دلیل نیاز به تکامل محتاج به تناسخ است و باید بوسیله تناسخ و برگشت دوباره به بدن دیگر تکامل یابد؛

 

متوجه می‌شویم که مسئله تناسخ جز یک مسئله خیالی چیز دیگری نیست. یزار اولاً اگر تناسخ بر اساس تکامل است و اگر هر انسانی برای دست یافتن به تکامل بادی 7 بار در بدنهای گوناگونی تجسم یابد تا به تکامل عالی برسد بنابر این باید معتقد باشیم که یک هفتم مردم دنیا اینک به تکامل رسیده‌اند زیرا هر انسانی را که می‌بینیم احتمال دارد که در یکی از دوره‌های هفتگانه تجسم خود باشد بنابراین یک هفتم مردم دنیا اکنون باید به تکامل علمی و اخلاقی خود رسیده باشند. که مسلم چنین نیست.

 

وثانیاً کسانیکه مدعی تناسخ و زندگی برای خود در گذشته شده‌اند در ادعای خود تصریح کرده‌اند که قبلاً از زندگی بهتری برخوردار بوده‌اند.

 

وثالثاً بنابر اعتقاد آنها باید همه مذاهب جهان بدون استشار کنوب و ساختگی یاد شده زیرا یک هفتم مردم دنیا تاکنون به مذهب خاصی معتقد نیستند و در میان همه ادیان مختلف مذاهب گوناگونی وجود دارد که هر کدام دسته دیگر را تخطئه می‌کنند.

 

همانطور که می‌دانید بشر هرگز مقید به زندان جسم نیست و هر بار که اراده کند می‌تواند از کالبد خاکی خود جدا شود. ولی این رها شدن تنها توسط تصعیر شعور و اندیشه میسّر است این راه خروجی منحصر به خود در اهرام بزرگ مصر به خوبی نمایان شده که چگونه اتاق سلطان که آخرین اتاق هست جز یک راه گریز، آنهم در سقف ندارد.

 

برای اینکه از زندان تن خلاص شد و برداشت وحشتناک مادّه را از سر بیرون راند و رشته‌هایی را که صرفاً زاده تخیلات ما هستند، از هم گسست و پاره کرد، بایستی دیده را به

سوی بالا معطوف کرد و عرض را نظاره نمود و افلاک ر نگریست. امّا این را هم باید دانست که چنین کاری آنقدرها که به نظر می‌رسد ساده نیست و مقاومت و مداومت می‌خواهد و اینکه چشم را از بالا بر نداریم و به زیر پا ننگریم. دقایق و لحظاتی را می‌توان به این کار اختصاص داد که در حالت خلوص باطن کامل قرار داشته باشیم تا در آن خلوت ذهنی که برای خود فراهم ساخته‌ایم، بهتر بتوانیم به مفهومن کامل عشق و رهائی برسیم.[83]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ریاضت مرتاضان/ص 177/(712)

 

از آنجا که انسان گذشته از روح و نفس از جسم برخوردار است و دارای قوای مادی و عناصر طبیعی است، از این رو باید احتیاجات هر دو جنبه مثبت و منفی خود یا به عبارت دیگر، هر دو جنبه روحی و جسمی خود را در نظر داشته باشد و با افراط در یک جنبه، جنبه دیگر وجود را به تباهی و فساد نکشاند. گاهی انسان پا را فراتر گذارده و هر دو جنبه وجود خود را به سوی نیستی سوق می‌دهد.

 

بسیاری از مرتاضان که به ریاضتهای باطل و ویرانگر می‌پردازند و وجود و هستی جسمانی خود را در رنج و عذاب‌های دردناک می‌کشاند، نه تنها از نظر جسمی مری و رنجورند، بلکه هم بر اثر پیوند جسم و روح، روح آنان نیز به آلودگیها دچار می‌شود و هم از آن رو که برای رسیدن به مسائل روحی، آشنایی با مسائل معنوی و واقعی ندارند، به بزرگترین دردهای روحی و عقب ماندگی‌های معنوی دچار می‌شوند تاریخ نشانگر زندگی بسیاری از مرتاضان است که پس از ده‌ها سال ریاضت و تحمّل سختیها در خدمت قدرتهای استعماری جهان درآمده و واسطه التامات و الهامات شیطانی به سران کشورهای ستمگر جهان بوده‌اند! اکنون، می‌دانیم بسیاری از قدرتهای پوشالی جهان با ارتباط با این گونه مرتاضان! و مشورت به این گونه مردان خود فروخته، تصمیمهای سیاسی خود را عملی می‌سازند.

 

آیا اینگونه ریاضت کشان بی فرهنگ را می‌توانیم نیم مردانی خود ساخته بناییم یا اینکه آنان را افرادی خودفروخته بدانیم؟!

 

 

 

آیا همه اولیاء الله پس از آنکه از دنیا رفتند ابدانشان سالم می‌ماند؟/ص 178/(712)

 

گرچه افراد زیادی که مدتهای مدید از درگذشت آنها گذشته بوده ابدان آنان سالم بوده و در اثر خرابی قبر و یا اینکه اشتباهاً نبش قبر شده بدن آنها سالم مشاهده شده و هیچگونه اثری بر بدن آنها با مرور زمان بر آنها وارد نشده است مانند جسد مرحوم شیخ صدوق رضوان الله علیه که حضرت بقیة الله الاعظم عجّل الله تعالی فرجه الشریف بدنیا آمده و متولد شده و پس از فوت پس از آنکه صدها سال از درگذشت آن جناب می‌گذشت باز هم بدن ایشان سالم بود.

 

افراد دیگری هم مانند شیخ صدوق رحمه الله بوده‌اند که بدن آنان سالم ماندن عده‌ای از اخیار و اولیاء الله پس از آنکه از دنیا رفتند بدنشان سالم می‌ماند.

 

علاوه بر این در بعضی از روایات تصریح شده است که ابدان اهل معنی به خاک تبدیل می‌شود گرچه تربت آنان با دیگران از زمین تا آسمان تفاوت دارد .

 

امام صادق علیه السلام در روایت مفصلی که درباره معاد و زنده شدن پس از مرگ به هشام بن حکم می‌فرمایند، در ضمن بیان کیفیت عود و تبدیل خاکها به بدنهای انسان می‌فرمایند : وانّ تراب الروحانیین بمنزلة الذهب فی التّراب.[84]  تربت اهل معنی بمنزله طلائی است که در

 

میان خاک قرار داشته باشد یعنی ولو اینکه بدن آنانکه ممکن است تبدیل به خاک شود ولی صفا و نورانی و خصوصیات دیگری که در جسم آنها بوده پس از خاک شدن هم اثراتش وجود دارد. پس امتیازات جسمانی آنها حتی پس از خاک شدن در آنها وجود دارد که اهمیت آنرا فقط اهل معنی می‌دانند همانطور که قدر زر را زرگر شناسد و قدر گوهر را گوهری.

 

آن چشمی که صفا یافته و به نور ولایت جدا پذیرفته است می‌تواند در میان خاک‌ها تربت پاک اولیاء خدا را بشناسد.

 

بنابراین اگر شخصی از اولیاء الله باشد دلیلی بر این نیت که بدن پس از مرگ سالم باشد بلکه سالم ماندن جسم افراد پس از مرگ به اختصاص دارد به کسانی که به مراحل بسیار مهم تقرّب به اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام رسیده باشند ویا اگر به ان مراحل نرسیده‌اند خصوصیتی در آنان باشند که باعث سالم ماندن جسم آنان شده باشند مانند 40 روز جمعه

غسل جمعه را انجام داده باشد.

 

برای رسیدن به کشف و مشاهده باید قابلیت داشته باشید که بتوانید تصاویر را به خوبی در ذهن خود ایجاد کرده و برای مدتی نگهداری کنید.

 

 

 

93/1/ 10

 

 

 

 

 

 

 

بعضی از افراد می‌توانند ایجاد بعد/ص 180/(712)

 

بعضی از افراد می‌توانند ایجاد بعد دیگر گنند و افراد بعد دیگر را به بعد ما نزدیگ کنند و ما را به افراد بعد دیگر نزدیک کنند این گونه افراد اگر از نظر معنوی و وسطح بسیار بالا یکی باشد جنبه مظهریت و مظهریت برای امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف دارند. مرحوم سید ابوالحسن اصفهانی و نشان دادن وی امام زمان علیه السلام را به عالم یمنی نمونه‌ای از این اعمال است.

 

متأسّفانه مقتضای زمان غیبت اختفای اینگونه افراد از مردم است و دوری آنان از اظهار اینگونه افراد از مردم است و دوری آنان از اظهار اینگونه مطالب است جامعه کنونی مردم دوره ظلمانی غیبت آمادگی ریاضت این گونه افراد و استفاده و بهره برداری کامل از این شخصیتهای پاک را ندارد.

 

و متأسفانه افراد دنیاپرست جاه طلب از موقعیت کنونی و وضعیت آشفته استفاده کرده و ادعاهایی می‌کنند که هیچ بویی از آن نبرده‌اند. بین تخیلات نفسانی و خیالات شیطانی و الهامات و مکاشفات رحمانی فرقی نمی‌گذارند و از این رو خود و بعض از افراد ساده لوح را به دام شیاطین می‌افکنند.

 

کسانی که قدرت داشته باشند افراد بعد دیگر را به ما نشان دهند یا باید بتوانند ما را از این بعد خارج کرده و در بعد دیگر قرار دهند و یا اینکه افرادی را از آن بعد به این بعد آورده و ما را به خدمتشان مشرّف سازند.

 

***

 

قلب انسان وسیله ارتباط انسان با عالم غیب است در صورتی که دل انسان تیره نشده باشد و زنگار گناه او را نیالوده باشد می‌تواند همانند یک گیرنده و فرستنده مهم در ارتباط با عالم غیب باشد از الهامات رحمانی برخوردار بوده و وساوس شیطانی را پراکنده و نابود سازد از فیوضات خاصه بهره‌مند بوده و از اشراقات حقیقه برخوردار باشد.

 

متأسفانه محبّت دنیا ما را جذب کرده و از روی آوردن به سوی حیات معنوی باز می‌دارد محبّت دنیا با جاذبه قوی خود ما را به سوی خود کشیده است و راه استفاده از نیروهایی که در

ذات ما وجود دارد و ما را با عالم غیب پیود می‌دهد بر روی ما بسند است در یک کلام دلنشین حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام می‌فرمایند :

 

محب الدنیا صمّت الاسماع عن سماع الحمة وعمیت القلوب عن نور البصیرة[85]

 

 

 

به خاطر محبّت دنیا گوشها از شنیدن حکمت ناشنوا گشته و دلها از نور بصیرت کور شده است.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

چرا عدّه‌ای از مردم در راه معنویت/ص 182/(712)

 

گام بر می‌دارند ولی هیچگونه پیشرفتی نداشته

 

و سرانجام مأیوس می‌شوند؟

 

پاسخ این سوال با بررسی رفتار کسانیکه در راه معنویت قدم گذاشته روشن است.

 

می‌دانیم بسیاری از مردم جهان آرزو دارند دارای شخصیتی «معنوی» باشند و از نیروهای فوق العاده عجیب روح برخوردار باشند. امّا هیچگاه به این آرزو دست نمی‌یابند و همچنان در حال محرومیت از بهره برداری از قوای روحی به سر می‌برند. متأسّفانه تعداد این گونه افراد بسیار زیاد است و اکثریت قریب به اتّفاق مردمی که در «جستجوی معنویت» بوده‌اند این گونه افراد تشکیل می‌دهند!

 

در رمز عقب ماندگی ین گونه افراد از سیر معنوی یک نکته کلی وجود دارند و آن این است که آنان معنویت را آرزو داشته‌اند امّا آنرا نخواسته‌اند! اگر آن را می‌خواستند آن را می‌داشتند!

 

اگر انسان آرزوئی را که دارد تکمیل کند و به حدّ (خواستن) برساند به آن می‌رسد زیرا برخاستن توانستن است.

 

شما چه کسی را سراغ دارید که واقعاً «معنویت» را خواسته باشد و مقتضیات آنرا بوجود آورده و موانعش را برطرف نموده باشد و خداوند اهل بیت عصمت او را راهنمایی نکرده و به او آن مقام را نداده باشند!

 

انسانی که در دامنه کوهی بلند قرار دارد و آرزو دارد که کاش بر فراز آن کوه قرار می‌داشت هیچگاه به قلّه کوه نخواهد رسید مگر آنکه از مرحله آرزو بگذرد و بخواهد که به قلّه کوه پای بگذارد وقتیکه «آرزو» به مرحله «خواسته» رسید در این صورت شرایط سخت نور دیدن را بر خود هموار می‌کند به کوه‌پیمایی می‌پردازد و سرانجام بر فراز کوه قرار خواهد گرفت آری کسی می‌تواند بر فراز «آسمان روحانیت» به پرواز درآید و به قلّه «کوهسار معنویت» قدم بگذارد که آنرا خواسته باشد اگذ ما قدرت راه یافتن به «عالم معنی» را نداریم به خاطر این است که قدرت خواستن آن را نداریم.[86]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

سؤال  237

 

«آیا از زنانی که از دنیا رفته‌اند/ص 184/(712)

 

«آیا از زنانی که از دنیا رفته‌اند کسی به یاری آن حضرت برمی خیزد».

 

پاسخ :

 

رجعت که یعنی بازگشت برخی از کسانی که از دنیا رفته به این عالم. و اصل معنی همانطور که علامه مجلسی در حق الیقین فرموده است از ضروریات عقاید ما است و روایات زیادی دلالت بر آن دارد و آنرا اثبات می‌کند از آن جمله روایت من محض لا ایمان و من محض الکفر است که هر کسی ایمان محض یا کفر صرف باشد به دنیا باز خواهد گشت. چنانکه می‌بینیم این روایت اطلاق دارد و شامل مرد و زن می‌شود. گذشته از این در روایات نام بعضی از زنان که به دیار رجعت می‌کنند و به یاری آن حضرت بر می‌خیزند آمده است. اینک سرگذشتی از آنان را که حبابه وابیه نام دارد ذکر می‌کنیم :

 

 

 

 

 

 

 

سؤال  160

 

«آیا در میان 313 نفر افراد معروف/ص 185/(712)

 

«آیا در میان 313 نفر افراد معروف و شخصیتهای شناخته شده هستند؟»

 

پاسخ :

 

گرچه آن بزرگواران نوعاً معروف نبوده و از اجتماع دارای شهرت نیستند ولی در عین حال هستند در میان آنان فرد یا افرادی یافت نمی‌شوند که از نظر توده مردم معروف بوده و از شهرت اجتماعی برخوردارند. این موضوع از روایتی که جناب مفضّل از امام صادق علیه السلام نقل کرده است استفاده می‌شود: عن المفضل بن عمر، قال: قال ابوعبدالله علیه السلام : «إذا اذن الامام دعا الله باسمه العرانی فاتیحت له صحابته الثلاثمائة وثلاثة قزع کقزع الحویف فهم اصحاب الاویة منهم من یفقد من فراشه لیلاً فیصبح بمکة، و منهم من یری یسیر فی السحاب نهاراً یعرف باسمه واسم ابیه وحلیته ونسبه، قلت: جعلت فداک ایهم ایماناً، قال الّذی یسیر فی السحاب نهاراً، وهم المفقودون، فیهم نزلت هذه الآیة «أین ما تکونوا یأت بکم الله جمیعاً»[87]  ترجمه:......

 

 

 

اگر جمله: یعرف باسمه واسم ابیه وحلیته ونسبه ظهور در این نداشته باشند که کسانی بوسیله ابر می‌روند از افراد معروف و برجسته هستند، لا اقل اطلاق شامل این گونه افراد می‌شود.

 

 

 

سؤال  188

 

«مقصود از لشکر عضب چه کسانی هستند؟/ص 186/(712)

 

(چرا آنان را لشکر عضب می‌گویند؟!

 

لشکر کسانی هستند که از آتش فتنه و فسادی که به دست غاصبین ولایت از زمانهای گذشته به پا شده و تاکنون آشوب و فتنه آنان جهان را فرا گرفته است در غضب و خشم هستند. آنانند که می‌دانند غاصبین ولایت چگونه بر پیکره راستین حقیقت ضربه زده‌اند .

 

آنان 313 نفر هستند که در مکه اجتماع پیدا کرده یجتمعون قرعاً کقرع الخریف من القبایل مابین الواحد والاثنین والثلاثه والاربعة والخمسة والسنة.[88]

 

 

 

آنانند که خشمشان فرو نمی‌نشیند و آرام نخواهند گرفت تا خدا راضی شود آنگاه است که دست او کشتار برداشته و عدالت در جهان گسترش می‌دهند.

 

 

 

 

 

سؤال  :20

 

آیا 313 نفر می‌دانند که از 313 نفر هستند یا نمی‌دانند/ص 187/(712)

 

پاسخ این سؤال درباره آن افراد که از اوتادند روشن است زیرا آنان از علم احاطه‌ای برخوردارند و دانستن این موضوع برای آنان مسلم است.

 

گرچه ما تصرعی در روایات درباره اهل البیت علیهم السلام درباره ارتباط و جمیع 313 نفر با حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف در زمان غیب نداریم، ولی آنچه که از کلمات نورانی آل الله استفاده می‌شود این است که در زمان غیبت از 313 نفر مانند اوتاد و عده‌ای دیگر از اصحاب آن بزرگوار در ارتباط با آن حضرت هستند. و از این طریق متوجه خواهند بود که در زمان ظهور از 313 نفر هستند.

 

مطلب دیگر این است که کسی که می‌داند از اوتاد است یا از ابدال است متوجه این نکته می‌باشد که از زمره 313 نیز هست زیرا اوتاد در رأس 313 نفر هستند و پس از آنان ابدال هستند.

 

گذشته از اینها روایتی در این باره وجود دارد که از آن استفاده می‌کنیم که تمام 313 نفر قبل از ظهور متوجه مقام خود بوده و می‌باشند که از زمره 313 نفرند اینک با ذکر این روایت صفحات کتاب را زینت می‌دهیم:

 

 

 

 

 

 

 

آیا ممکن است معارین در ایمان ثابت قدم شده و از اولیاء باشند؟/ص 188/(712)

 

جواب :

 

«معارین» کسانی هستند که دراری ایمان می‌باشند ولی ایمانشان عاریه است؛ یعنی سرانجام از آنان گرفته می‌شود در ادعیه وارد شده است :

 

اَللّهُمَّ لاتَجْعَلْنا مِنَ الْمُعاریüنَ .

 

خداوندا ما را از معارین قرار مده .

 

حال چرا عدّه‌ای از مؤمنین از معارین بوده و ایمانشان عاریه است موضوع دیگری است که به اینجا ارتباطی ندارد. آنچه باید در جواب گفته شود این است که ولو مقدر شده باشد که فردی یا افرادی از معارین باشند و دینشان عاریه و موقّت باشد ولی با دعا و الحاح ممکن است در دین خود ثابت مانده و دین موقّت آنان همیشگی شده و با ایمان او دنیا بروند در روایات وارد شده است که انّ الدعاء یردّ القضار ولو ابرم ابراماً. یعنی دعا اموری که مورد قضای حتمی خداوند قرار گرفته است رد می‌کند. و در خصوص همین سؤال روایتی را استحاق بن عمّار از امام صادق علیه السلام نقل کرده است که آن حضرت فرمودند :

 

انّ الله جبل النبیین علی نبوّتهم فلا یرتدون ابدآ و جبل الاوصیاء علی وصایاهم فلا یرتدون ابدآ و جبل بعض المؤمنین علی الإیمان فلا یرتدون ابدآ ومنهم من یعیر الإیمان عاریةً فإذا هو دعا و الحّ فی الدعاء مات علی الإیمان .[89]

 

 

 

عدّه‌ای از مؤمنین دارای ایمان عاریه هستند ولی چنانچه دعا کنند و در دعا الحاح نمایند با ایمان از دنیا می‌روند. بنابراین مؤمنی که در نتیجه اعمالش به مرتبه‌ای از مراتب اولیاء رسیده باشد اگر در واقع از معارین باشد با دعا و الحاح ثابت قدم مانده و برای او استبدال پیش نمی‌آید.

 

2ـ روایت دیگری که امکان دوام ایمان عاریه‌ای از آن استفاده می‌شود روایتی است که مرحوم علامه مجلسی در ج 69 بحار ص 226 نقل کرده است :

 

عن یونس عن بعض اصحابنا، عن ابی الحسن علیهماالسلام قال: انّ الله خلق النبیین علی

النبوّة فلا یکون الانبیاء وخلق المؤمنین علی الایمان فلا یکونون الّا مؤمنین واعار ایماناً فان شاء تممّه لهم، وان شاء سلهم ایاه وقال: ومنهم جرت «مستقرّ ومستودع» وقال لی: انّ فلاناً کان مستودعاً ایمان فلمّا کذب علینا سلب ایمانه ذلک.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مدرک کسانیکه می‌گویند تعداد اوتاد یا نقباء 30 نفر است کدام روایت است/ص 190/(712) :

 

جواب :

 

افراد متعددی از گذشته تا حال در کتابهای متعدد تصریح کرده‌اند که تعداد اوتاد 30 نفر است. دلیلی که مستمسک آنان برای اظهار این عقیده است عبارت است از روایت ابی بصیر که از ارکان اربعه بوده و آنرا از امام صادق علیه الصلوة والسلام قل کرده است و آن روایت این است: قال علیه السلام: لابدّ لصاحب هذا الامر من غیبة ولابدّ له فی غیبته من عزلة ونعم المنزل طیبة وما بثلاثین من وحشة (اصول کافی ج 1 ص 304)

 

استدلال آنان به قسمت آخر فرمایش امام صادق علیه السلام است که از کلام آن بزرگوار چنین استنباط کرده‌اند که چون 30 نفر با آن حضرت هستند از آن بزرگوار احساس تنهایی و وحشت نمی‌کنند و کسانیکه در زمان غیبت بتوانند در محضر آن بزرگوار باشند کسانی هستند که به مقام نقابت رسیده باشند و به اصطلاح از اوتاد باشند.

 

ولی این استنباط صحیح نیست و بودن 30 نفر در خدمت آن بزرگوار اثبات نمی‌کند که همه آنان از اوتاد و نقباء بالاتر باشد همانطور که حضرت خضر علی نبینا وآله و علیه السلام جزو 30 نفر هستند و در عین حال مقامشان از اوتاد برتر است.

 

یا افرادی از اهل بیت آن بزرگوار که در محضر آن حضرت هستند و مقام اوتاد و نقباء را نمی‌توان با مقام آن بزرگواران قیاس کرد.

 

و همانطور که درباره این موضوع که «نقباء چه کسانی هستند؟» بحث کرده‌ایم. اوتاد و نقباء دارای 2 معنای عام و خاص و یا دو معنای حقیقی و مجازی است اگر بخواهیم تعداد اوتاد و نقباء و به معنای خاص را بیان کنیم باید بگوئیم که تعداد آنان به 30 نفر نمی‌رسد کما قال مولانا ابی عبدالله جعفر بن محمد الصادق علیهماالسلام: «الیل اثنتا عشرة ساعة والنهار اثنتا عشرة ساعة، والشهور اثنا عشر شهراً، والائمّة اثنا عشر اماماً والنقباء اثنا عشر نقیباً، وان علیاً ساعة من اثنی عشرة ساعة، وهو قول الله عزّوجلّ: «بل کذبوا بالساعة واعتدنا لمن کذب بالساعة سعیداً (الغیبة النعمانی ص 85  )

 

 

 

همانطور که دیدیم امام صادق علیه السلام تصریح فرموده‌اند که تعداد نقباء 12 نفر است.

 

و چنانچه بخواهیم تعداد نقباء و اوتاد را به معنای عام آن ذکر کنیم جمیع 313 نفر از نقباء شمرده می‌شوند چنانچه در چند روایت از همه آنان تعبیر به نقیب شده است همانطور که آن بزرگوار در هنگام ظهور جمیع 313 نفر را مورد خطاب قرار می‌دهند و می‌فرمایند یا معشر نقبائی ...

 

بنابراین طبق این روایات تعداد نقباء و اوتاد 30 نفر نیست و جمله و ما بثلاثین من وحشة استفاده می‌کنیم که 30 نفر از خصّیصین در محضر آن بزرگوار هستند نه 30 نفر نقیب.

 

 

 

 

 

تایب شد 10 / 1 /  93

 

 

 

 

 

 

 

علی صراطه مُسکن حقٍّ/ص 191/(712)

 

17ـ علی صراطه مُسکن حقٍّ؛ راه علی مسکن دهنده حق و عدالت است.

 

18ـ علی صراطّ مُسْکنُهُ حقّ؛ علی راهیست دعوت کننده به سوی حق...

 

19ـ سکن صراط علی محقّه؛ کسی ساکن راه علی است که احقاق حق او کند.

 

20ـ هُمّ علی حقّ صراطُ نُسک؛ هم علی حق است زیار که راه پرهیزکاری است.

 

21ـ صراطُ نسک حقّ همّ علی؛ راه پرهیزکاری حق است که همّ امیرالمؤمنین است.

 

22ـ مه صراط علی نسک حقٍّ؛ ساکت باش صراط علی پرهیزکاری حق و تقوای الهی است.

 

23ـ همُّ علی صراطَ حقٍّ نسک؛ همّ امیرالمؤمنین علیه السلام راه حق خدا است که پیمودن آن را.

 

24ـ مه علی نسک صراطُ حقٍّ؛ ساکت باش علی راه حق را پیمود.

 

25ـ علی مسکنه صراط حقٍّ؛

 

26ـ مه علی سَکنَ صراطَ حقٍّ؛

 

27ـ نسک صراطُ علی محقّه؛

 

 

 

28ـ سکن صراطً علی محقُّه؛

 

29ـ محقّ علی نسک صراطه؛

 

30ـ طهرُ ماسِک حقٍّ علی نصٌّ؛

 

31ـ علی حقّ سرّ طه کما نصّ؛

 

32ـ علی سرّ طه کما نصّ حقّ؛

 

33ـ طراط علی منسکه حقّ؛

 

34ـ صراط علی منسک حقّه؛

 

35ـ منسک حقّ علی صراطه؛

 

36ـ سرُّ علی حقّ کما نصّ طه؛

 

37ـ حقّ علی سرّ کما نصّ طه؛

 

38ـ کما نصّ حقٌّ علی سرّ طه؛

 

39ـ کما نصّ علی سرّ طه حقٌّ؛

 

40ـ مسکن طه صار حقٌّ علی؛

 

41ـ حقّ علی صار مسکن طه؛

 

42ـ صار علی مسکن حقّ طه؛

 

43ـ نصُّ علی حقٌّ کما سرّ طه؛

 

44ـ کما حقٌّ نصّ علی سرّ طه؛

 

45ـ کما نصّ طه، علی حقّ؛

 

46ـ حقّ طه کما نصَّ، علی سرٌّ؛

 

47 ـ طه علی نصکما سرّ حقٌّ؛

 

48ـ طه علی نصّکما سرّ حقٌّ؛

 

49ـ حقّ علی سرٌّ کما نصّ طه؛

 

50ـ حقٌّ، طه، علی کما نصّ سرّ؛

 

51ـ طهر ماسک حقٍّ علی نصٌّ؛

 

52ـ علی مُنسک صراطِهِ حقٌّ؛

 

 

 

53ـ علی سرّ کما نصّ طه حقّ؛

 

54ـ مه سراط علی حقٌّ سکنٌ؛

 

55ـ حقّ علی صراطه مسکن؛

 

56ـ ما سرّک طه، نصٌّ علی حقٌّ؛

 

57ـ کما نصّ طه....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 224

 

 

 

فهرست مطالب/ص 194/(712)

 

فهرست مطالب

 

 

 

عزاداری             1

 

(فلسفه)             2

 

(مسائل غیبی)      4

 

(فلسفه)             5

 

(فلسفه)             6

 

حضرت ابوالفضل  7        7

 

سیر روح            8

 

مکاشفه    9

 

***        10

 

بسمه تعالی         11

 

تفکر راهی برای مکاشفه و خروج قالب مثالی        14

 

ترسیمی از تحول خود به خود       15

 

***        18

 

***        21

 

***        24

 

طول عمر            26

 

****      27

 

«عصر بازگشت به معنویت شرق»             28

 

**         30

 

***        31

 

خارج شدن یا رها شدن از جسم    32

 

بسمه تعالی         33

 

بسم الله الرحمن الرحیم    34

 

 

 

***        36

 

اشیاء نامرئی        37

 

یک نکته قابل توجّه درباره معجزات معصومین :      38

 

***        41

 

***        42

 

***        43

 

بسمه تعالی         44

 

بسم الله الرحمن الرحیم    45

 

سفیانی    48

 

توصیف اصحاب حضرت            49

 

آیا اثرات همنشینی در تمام افراد آشکار می‌شود؟    50

 

مؤمن محدَّث       52

 

چرا به جبرئیل روح القدس می‌گویند؟        53

 

چگونه می‌توان به مقامات عالیه معنوی رسید؟         54

 

منتظران ظهور       55

 

معاویه    56

 

جناب سید حسنی           57

 

مقام محبّین         58

 

ولو حبواً علی الثلج          60

 

فوائد الطوسیه       61

 

***        62

 

اوتاد و سایر اولیاء الله درجات عالیه          63

 

خود را یکدفعه بدست نمی‌آورند             63

 

امکان استبدال       64

 

آیا شهرت به این مقامات             65

 

 

 

عالیه پسندیده است؟        65

 

چه کسی از اولیاء الله است؟         69

 

اوتاد یا صاحبان مجتمع    70

 

اولیاء مخفی هستند:         72

 

اوتاد از 4 نفر کمتر نیستند            73

 

تشرّفات             75

 

النهی عن التسمیة            76

 

یختص بالغیبة الصغری      76

 

نواب       78

 

تشرّفات             79

 

اقسام تشرّفات:    79

 

شجره‌نامه            81

 

تجرّد اوتاد          82

 

معرفت اولیاء الله             84

 

چرا اولیاء الله با مردم تماس نمی‌گیرند       90

 

«اوتاد به ظهور شخصی رسیده‌اند»             94

 

«غیبت به خاطر گناهان همه مردم نیست»    95

 

«بلکه به خاطر افراد شریر جامعه است»       95

 

شخصیت حذیفة وارتداد حذیفة    97

 

آیا استبدال ممکن است    99

 

درک عوالم نامرئی و دیدن آن عوالم          100

 

همه کس این قوه را دارند یا نه؟    101

 

بصائر الدرجات    103

 

400 مرتبه برای حاجت بسیار مشکل         105

 

سیصد و سیزده نفر اصحاب خاص           106

 

 

 

شوق و نشاط       107

 

«احساس مسئولیت»         108

 

نقباء        109

 

ظهور و کیفیت آن           111

 

حفظ اسرار         112

 

والله لادعونّ         113

 

آنچه در سقیفه به آن استدلال شد              114

 

قرآن نشان دهنده عظمت و جلال             116

 

باور کنید!           119

 

«اعجاز عددی قرآن»         120

 

«اعجاز عددی قرآن»         121

 

کلمه قل که شامل گفتارهای خداوندی است.          124

 

بسمه تعالی         125

 

«اعجاز عددی قرآن»         128

 

دعای امام صادق 7 در روز جمعه             129

 

بحر در سبو         130

 

ارزش فکر یا محبّت         131

 

فرماندهان نوشته باب وودوارد       132

 

مرتاض هندی      135

 

منظور از نقباء       136

 

سلمان محمّدی    138

 

ولایت اهل بیت : در قرآن           139

 

عمروعاص          140

 

1ـ عمروعاص از نظر حسّانِ شاعر            140

 

1ـ فضیلت بنی‌هاشم بر بنی‌امیه قبل از اسلام          141

 

 

 

2ـ عمر بن عبدالعزیز طرفدار اهل بیت: نبود           143

 

آیا پر شدن عالم از ظلم و جور      145

 

آزمایش ده عدد سکه        146

 

درباره سند ازدواج حضرت ام کلثوم          147

 

(رحمت)            148

 

مبانی اعتقادی       149

 

«امویان»             150

 

بروشور آشنایی با صحیفه مهدیه    151

 

عمر بن عبدالعزیز            158

 

گریه مردم برای خراب کردن خانه‌های همسران رسول خدا 6          158

 

تألیف کتاب‌های دیگر در صدر اسلام        161

 

اولیاء الله            163

 

سنی‌ها می‌گویند!!!!          165

 

حق عظیم بر خلائق         166

 

جواب نامه (بحرین)         167

 

صفات اوتاد        168

 

در معالجات روحی         169

 

11 روز روزی 41 مرتبه:              170

 

چرا حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف از    171

 

روی کراهت با اصحاب خود بیعت می‌کنند؟          171

 

***        173

 

غفلت از امام زمان ارواحنا فداه      176

 

تقوی وسیله شناخت افکار رحمانی و شیطانی        178

 

من ادّعی المشاهدة          180

 

مسئله بداء          183

 

 

 

بداء        184

 

تصورات ذهنی    185

 

جاذبه مجالست همچون جاذبه آهن ربا است؟        186

 

آیا احضار ارواح صحیح است؟      187

 

(فکر)      188

 

نقش زن در کمک به نیروهای اسلام          190

 

آیا می‌توان فقط به ذکر گفتن اکتفا کرد؟      196

 

ردّ تناسخ            198

 

ریاضت مرتاضان            200

 

آیا همه اولیاء الله پس از آنکه از دنیا رفتند ابدانشان سالم می‌ماند؟    201

 

بعضی از افراد می‌توانند ایجاد بعد            203

 

چرا عدّه‌ای از مردم در راه معنویت            205

 

«آیا از زنانی که از دنیا رفته‌اند        207

 

«آیا در میان 313 نفر افراد معروف            208

 

«مقصود از لشکر عضب چه کسانی هستند؟»          209

 

آیا 313 نفر می‌دانند که از 313 نفر هستند یا نمی‌دانند         210

 

آیا ممکن است معارین در ایمان ثابت قدم            211

 

شده و از اولیاء باشند؟      211

 

مدرک کسانیکه می‌گویند تعداد اوتاد          213

 

یا نقباء 30 نفر است کدام روایت است:      213

 

علی صراطه مُسکن حقٍّ    215

 

 

 

 

 

 

 

 

آخرین صفحه که پرینت شد  217

 

 

 

و آخرین صفحه که پرینت شد از فهرست 224

 

از ص 225 شروع تایپ جدید

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

متفرقه قسمت بعدی

 

 

 

السلام علیک یا اباصالح المهدی ارواحنا لک الفداه

 

ادرکنی ادرکنی ادرکنی ولاتهلکنی

 

 

 

تا آخر ص 413   (می‌توانستند انجام دهند) در تاریخ 18 / 1 / 93 پرینت شد

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

تا ص 80 در تاریخ 15 / 12 / 92 پرینت شدمابقی باید پرینت شود

 

 

 

            این فایل انتقالات و تایپهای جدید است  93/1/ 11

 

از ص 225 شروع تایپ جدید

 

شروع تایپ جدید 93/1/ 11

 

منع ازدواج/ص 201/(712)

 

منع ازدواج با محارم تقریبآ نزد تمام ملت‌ها و در تمام تمدن‌ها دیده می‌شود و این واقعیت موجب شگفتی قوم‌شناسان بوده که در این باره نظریه‌هایی بسیار پیچیده داده‌اند. «دورکهایم» در پایان قرن گذشته از قانون بدوی برونْ همسری سخن می‌راند که متکی به ممنوعیت‌هایی مربوط به قاعدگی زنان بود و متوجه زنان خویشاوند نزدیک می‌شد. به عقیده «لوی ـاشتراوس» منع ازدواج با محارم بیش از آن که ممنوعیت ازدواج با مادر و خواهر و دختر باشد اجبار در به زوجیت دادن اینان به غیر، به منظور گسترش شبکه فامیلی بود. «مارگارت مید» نیز منع ازدواج با محارم را با لزوم مبادله (زنان) وابسته می‌دانست .

 

پزشکان مشاهده کرده‌اند که تنها پنجاه درصد از کودکان متولد از ازدواج محارم ، عادی‌اند، بقیه هر یک نوعی عیب جسمی یا عقب‌ماندگی ذهنی دارند. قوانین ژنتیکی به سادگی مبین

این وضعیت است . چون یاخته‌های انسان همه دو کروموزومی‌اند بنابراین ما از هر ژن دو نمونه داریم که یکی را از پدر و دیگری را از مادر ارث برده‌ایم . و اما هر انسانی همیشه چند ژن غیر عادی دارد (چهار یا پنج ژن از دهها هزار ژن)، که یا از پدر ارث برده یا از مادر. لیکن این ژن به سبب وجود ژن مشابه دوم که عادی است ظاهر نمی‌شود. در این موارد می‌گویند آن شخص از لحاظ ژن مورد بحث ناهمگونْ ژن است . و اگر برعکس ژن‌های غیر عادی دو تا باشند، شخص از لحاظ آن ژنِ به خصوص همگونْ ژن خواهد بود. و این سبب بروز وضعیت‌های غیر عادی شدیدی خواهد شد. این وضعیت تنها موقعی پیش می‌آید که پدر و مادر اگرچه هر دو عادی‌اند، از بخت بد حامل یک ژن غیر عادی معین باشند. احتمال پیش آمدن این وضعیت در یک زوج برای هر ژن ، متفاوت ولی میانگین آن یک و نیم درصد است . اگر زوجین فرزندان عمو و عمه و خاله و دایی باشند این نسبت دو برابر می‌شود و اگر خواهر و بردار باشند به پنجاه درصد می‌رسد. حساب شده است که احتمال به دنیا آوردن یک فرزند غیر عادی همگونْ ژن در هر آبستنی برای هر یک از چهار تا پنج ژن غیر عادی مشترک پدر و مادر یک و هشت دهم درصد (8/1%)است ، به این ترتیب حساب پنجاه درصد موارد غیر عادی در آمارگیری قطعی روشن می‌شود. به نظر پذیرفتنی است که این میزانِ بالای غیر عادی بودنِ مادرزادی در فرزندانِ پدر و مادرهای خویشاوند در تمام ملت‌ها وجود داشته باشد و علت جهانی شدن ممنوعیت ازدواج با محارم یا دست‌کم بخشی از علت آن ، همین است .[90]

 

 

 

 

 

فهرست اشعار اسرار موفقیت/ص 203/(712)

 

آب صفت هر چه شنیدی بشوی آینه         سان هر چه که بینی مگوی  242

 

آدمی زاده طرفه معجونی است         از ملایک سرشته و زحیوان  241

 

آن قدر رواست گفتن آن         کاید ضرر از نگفتن آن  241

 

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند         آیا شود که گوشه چشمی به ما کنند  161

 

آنچه در علم بیش می‌باید         دانش ذات خویش می‌باید  11

 

آن راکه دوستی علی نیست،کافراست         گو زاهد زمانه و گو شیخ راه باش  167

 

ازلطافت‌نتوان‌یافت،کجامی‌باشی         جای‌رحم‌است‌برآن‌کس‌که‌تماشایی‌تست 199

 

اوصاف علی است که انتهایش نبود         مدّاح علی به جز خدایش نبود  172

 

ای نقد اصل وفرع ندانم چه گوهری؟         کز آسمان برتر واز خاک کمتری!  32

 

ایشان سه محمّدندوچهارست علی         باموسی جعفر وحسین ودوحسن  168

 

این سخن با که توان گفت         که دوست در کنار من و من مهجورم  202

 

این بدان کایت شرف این است         نسخه سرّ مَنْ عَرَف این است  11

 

 

 

برو این دام بر مرغ دگر نه         که عنقا را بلند است آشیانه رفیع  209

 

بس سرَ که فتاده زبان است         با یک نقطه زبان زیان است  241

 

به رنج اندرست ای خردمند گنج         نیابد کسی گنج نابرده رنج  127

 

به دست خود زآئین ادب         هرکس عصا دارد  136

 

به ذرّه گر نظر لطف بوتراب کند         به آسمان رود و کار آفتاب کند  156

 

پیرایه فقر و پادشاهی تقوا است         از سختی روز محشر و زدوزخ

 

تا نشناسی گهر بارِ خویش         طرح مکن گوهر اسرار خویش  226

 

تا حشر «ادیب» اگر زوصفش خوانی         یک حرف زدفتر ثنایش نبود  172

 

جمعی که دم از مهر و ارادت دارند         در بام شرف، کوس سیادت دارند

 

چو کاهل بود مردِ بُرنا به کار         از او سیر گردد دل روزگار  127

 

چومستعدنظرنیستی،وصال مجوی         که جام‌جم ندهدسود،وقت بی‌بصری  204

 

چون دست به دامان سعادت زده‌اند         پا بر سر نام وننگِ عادت زده‌اند  190

 

 

 

چون که ترا دوست کند راز دار          طرح مکن گوهر اسرار یار

 

چه نیکو متاعی است کار آگهی         کزین نقد عالم مبادا تهی  122

 

چه کوشش نباشد تن زورمند         نیارد سر از آرزوها بلند

 

حال ما خواهی بیا         از گفته ما جستجو کن   157

 

خواهی که زدوزخ برهانی دل وتن         اثنی عشری شووگزین مذهب من  167

 

دیدی که خون ناحق پروانه شمع را         چندان امان نداد که شب را سحر کند  65

 

دمی با حق نبودی چون زنی لاف شناسایی         تمام عمر با خود بودی و نشناختی خود را  42

 

دوست نزدیکتر از من، به من است         وین عجبتر که من از وی دورم  202

 

دیده باطن چو بینا می‌شود         آنچه پنهان است، پیدا می‌شود  207

 

ره ملک سعادت را تواند بی‌خطر رفتن         به دست خود زآئین ادب هر کس عصا دارد 136

 

روز محشر که زهولش سخنان می‌گویند         راست گویند ولی چون شب هجران تو نیست  220

 

زبان دربسته بهتر، سرّ نهفته         نماند سَر چو شد اسرار گفته  238

 

 

 

ز عالم کسی سر برآرد بلند         که در کار عالم بود هوشمند  122

 

سنگی و گیاهی که در او خاصیتی هست         زان آدمی به، که در او منفعتی نیست  29

 

سرمایه طاعت الهی تقوا است         فرموده خدا،نجات خواهی تقوا است  103

 

شمس درخشنده چو پنهان شود         شب پره بازیگر میدان شود  41

 

طاعت آن  نیست که  بر خاک نهی پیشانی         صدق پیش آر، که اخلاص به پیشانی نیست  80

 

فردا که زوال شش جهت خواهد بود         قدر تو به قدر معرفت خواهد بود  56

 

کلید گنج سعادت فتد به دست کسی         که نخل هستی او را بود بَرِ هنری  204

 

کم گوی و مگوی هر چه دانی         لب دوخته دار تا توانی  241

 

کن وهم و هراس برون از دل خویش         یاور چه کنی؟ تو خویش شو یاور خویش  112

 

که اندر جهان سود بی‌رنج نیست         کسی را که کاهل بود گنج نیست  131

 

کیست بی‌پرده به خورشید، نظر باز کند         چشم پوشیده ما، علّت پنهانی تست  199

 

گلی که تربیت زدست باغبان نگرفت         اگر به چشمه خورشید سر کند خودروست 28

 

 

 

گرچه راهی است پر از بیم زما تا برِدوست         رفتن آسان بود، ار واقف منزل باشی  76

 

گر کند میل این شود پس از آن         ور کند میل آن شود به از آن  23

 

گر هنرمند گوشه گیر بود         کام دل از هنر کجا یابد؟  113

 

گرچه یوسف به کلافی نفروشندبه ما         بس همین فخرکه ماهم زخریدارانیم  177

 

لب مگشا گر چه در و نوش هاست         کز پس دیوار بسی گوش هاست  226

 

مرغان که به شاخه‌ها نلغزند از باد         زآنست که تکیه‌شان بود بر پر خویش  112

 

نابرده رنج گنج میسر نمی‌شود         مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد  120

 

نادان به سر زبان نهد دل         در قلب بود زبان عاقل  241

 

نگهبان سرت گشته است اسرار         اگر سَر بایدت رو سِرّ نگهدار  238

 

وآن که پهلو تهی کند از کار         سره سیم و زر کجا یابد؟  113

 

وآنکه در بحر، غوطه می‌نخورد         سلک درّ و گهر کجا یابد؟  113

 

هرکه چون سایه گشت خانه نشین         تابش ماه و خور کجا یابد؟  113

 

 

 

هر که دانه نفشاند به زمستان در خاک         نا امیدی بود از دخل به تابستانش  120

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

فهرست آیات قرآنی اسرار موفقیت/ص 209/(712)

 

 

 

وأمّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَنَهَی النَّفْسَ عَنِ      24

 

وَلا تَکوُنُوا کالَّذیüنَ نَسُوااللهَ فَأَنْساهُمْ          30

 

یا أَیهَا الَّذینَ آمَنوُا اتَّقوُاللهَ وَکوُنوُا                36

 

مِنَ الْمُؤْمِنینَ رِجالٌ صَدَقوُا ما          37

 

أَتَأْمُروُنَ النّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنْسَوْنَ           40

 

عَلَیکمْ اَنفُسُکمْ لایضُّرُّکمْ مَنْ ضَلَّ               40

 

إِنَّ اللهَ هُوَ رَبّی وَرَبُّکمْ فَاعْبُدوُهُ         63

 

إِنَّ عِبادی لَیسَ لَک عَلَیهِمْ سُلْطان               64

 

إِنَّ الَّذیüنَ اتَّقَوْا إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ              87

 

وَلَقَدْ وَصَّینَا الَّذیüنَ اوُتوُا الْکتابَ              93

 

وَمَنْ یعْشُ عَنْ ذِکرِالرَّحْمنِ نُقَیضْ              134

 

وَلِلّهِ الاَْسْماءُ الْحُسْنی فَادْعوُهُ بِها      136

 

یا أَیهَا الَّذینَ امَنوُا اِتَّقُوااللهَ وَابْتَغوُا               137

 

وَلاتَحْسَبَنَّ الَّذینَ قُتِلوُا فی سَبیلِ اللهِ            143

 

قُلْ لاأَسْأَلُکمْ عَلَیهِ أَجْرآ إِلاَّ الْمَوَدَّةَ               177

 

ما جَعَلَ اللهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَینِ فی      179

 

ما جَعَلَ اللهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَینِ فی      179

 

وَالَّذینَ جاهَدُوا فینا لَنَهْدِینَّهُمْ          205

 

فَاسْتَبِقُوا الْخَیراتِ أَینَ ما تَکونُوا      210

 

أَینَما تَکوُنوُا یأْتِ بِکمُ اللهِ              212

 

یوْمَ تُبَدَّلُ الاَرْضُ غَیرَ الاَرْضِ          217

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تحول و تکامل همه جانبه/ص 211/(712)

 

(غیر از علم و عقل)

 

بحث تکامل یکی از بحثهای بسیار شورانگیز و زیباست که با فرا رسیدن عصر درخشان ظهور، تکامل در جهان آفرینش با جهشی فوق‌العاده اوج گرفته و در همه موجودات مادّی و غیر مادّی واقع می‌شود.

 

اگر بخواهیم بحث تکامل را به عنوان صورت فشرده ، کوتاه و در عین حال گویا عنوان کنیم ، باید بگوییم :

 

همه موجودات ، در جهان هستی بطور کلّی به دو دسته تقسیم می‌شوند:

 

1 ـ موجودات دیدنی و مرئی که مورد دید ما هستند و ما می‌توانیم نظاره‌گر آنها باشیم .

 

2 ـ موجودات نامرئی و نادیدنی که چشم ما قدرت دیدن آنها را ندارد و ما نمی‌توانیم آنها را ببینیم .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

راه یافتن به سوی آسمان از نظر قرآن/ص 212/(712)

 

 

 

راه یافتن به سوی فضا و اوج گرفتن به سوی آسمانِ پهناور، یک جریان بسیار مهمّ است و امکان آن در قرآنِ کریم مورد توجّه قرار گرفته است .

 

از آنجا که برخی از افراد همه چیز را با کوتاه‌اندیشی بررسی می‌نمایند و می‌خواهند همه حقایق عالم هستی را با عقل محدود خودشان درک کنند، به ناچار چون از فهم و درک بسیاری از حقیقت‌های ارزنده عاجز می‌شوند، به انکار آن برخاسته و از ریشه منکر آن می‌شوند!

 

اشتباه بودن این گونه طرز فکر روشن است و ارزش آن را ندارد که ما به پاسخ آن بپردازیم . زمان آینده و عصر درخشان ظهور، خود پاسخ قاطع آنان خواهد بود؛ علاوه بر آن برای اثبات ادّعای خود، به منابع علم و حکمت و سرچشمه دانش و فضیلت روی می‌آوریم .

 

 

 

سفرهای فضایی اهل بیت/ص 212/(712)  :

 

 

 

قبل از آن که درباره امکان سفرهای فضایی در آینده از نظر قرآن و حدیث سخن به میان آوریم ، درباره سفرهای فضایی اهل بیت  : و سیر آنان در آسمانها، به تشریح نکته‌های جالبی که از گفتار خاندان وحی : آموخته‌ایم ، می‌پردازیم .

 

در میان روایت‌های ارزنده‌ای که از اهل بیت  :....

 

 

 

 

 

عصر ظهور، زمان ظاهرشدن امور غیبی/ص 213/(712)

 

عصر ظهور، زمان ظاهرشدن امور غیبی است ، و همان گونه که در آن روزگار، بسیاری از مسایل ماورای طبیعت و امور نامرئی ، آشکار شده و انسانها آنها را مشاهده نموده و می‌بینند، در مادّیات نیز تحوّلات و دگرگونیهای بسیاری ایجاد شده و تغییرات فراوانی در آنها رخ می‌دهد.

 

آنچه را می‌خواهیم در اینجا به عنوان کوتاه و گویا بیان کنیم این است که به طور کلّی در روزگار ظهور، دو تحوّل کلّی در جهان ایجاد می‌شود:

 

1 ـ ظهور بسیاری از امور نامرئی و غیبی و تجسّم یافتن بعضی از اشیاء نامرئی .

 

2 ـ  ....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ص  117

 

بیگانگان فضایی منطقه‌ای در وایومینگ را در برابر آب معامله کرده اند/ص 214/(712)

 

 

 

اگر رو به شمال بیاییم با مزدعه داری در ایومینگ مواه می‌شویم که می‌گوید بیگانگان فضایی در برابر کمک به او برای یافتن آب، درخواست کرده‌اند که از مزرعه‌اش به عنوان پایگاه استفاده کنند.

 

«بت مک گوئیر» با بهت و حیرت این موضوع را افشاء می‌کند. که بیگانگان فضایی این امکان را به وجود آوردند تا او بتواند یک زمین لم یزرع 5100 جریبی را به مرغزار انبوه و سرسبزی بدل کند. هیپنوتیزم صحت ادعای او را تائید کرده است که به کرات بشقاب پرنده‌های بشقابی شکل عظیمی در مزرعه او فرود آمده‌اند. غیر از مک گوئیر، خانواده‌اش و دیگران می‌گویند آنها هم بشقاب پرنده‌ها را ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

 

 

 

 

 

 

چرا ابدال را ابدال می‌گویند؟/ص 215/(712)

 

ـ ج : حضرت امیرالمؤمنین  7 در «نهج البلاغة» در ذیل آیه شریفه (رجال لاتلهیهم تجارة ولابیع عن ذکر الله...)[91]  می‌فرمایند:

 

 

 

وإنّ للذکر أهلا أخذوه من الدنیا بدلا فلم تشغلهم تجارة ولا بیع عنه ، یقطعون به أیام الحیاة ویهتفون بالزواجر عن محارم الله فی أسماع الغافلین .

 

ممکن است چون عدّه‌ای از اولیاء الله ذکر خداوند را بدل از اشتغالات دنیوی قرار داده‌اند و خود را به آن مشغول ساخته‌اند به آنان ابدال اطلاق شود. و آن‌ها چنان اشتغالات دنیوی را تبدیل به ذکر الله کرده‌اند که حضرت امیرالمؤمنین  7 می‌فرمایند :

 

فکأنّما قطعوا الدنیا إلی الآخرة وهم فیها «گویا آنان در آخرت زندگی می‌کنند» فشاهدوا ماوراء ذلک «آنان ماوراء این دنیا را می‌بینند» فکأنّما اطّلعوا غیوب أهل البرزخ فی طول الإقامة فیه وحقّقت القیامة عیهم عِداتِها، فکشفوا غِطاء ذلک لأهل الدنیا حتّی کأنّهم یرون ما لایری الناس ویسمعون ما لایسمعون .[92]

 

 

 

بنابراین آنان در حالی‌که در دنیا زندگی می‌کنند ولی نحوه زندگی دنیوی خود را به اخروی تدیل کرده‌اند که گویا در آن زندگی کرده و قیامت برای آنان برپا شده است .

 

 

 

وجه دیگر/ص 215/(712):

 

این موضوع را می‌توان با استفاده از توجّه به صفات ابدال بدست آورد، چون آنان بر اثر صفاتی که بدست آورده‌اند خود را تبدیل کرده‌اند به عناصر و شخصیت‌هایی که قبلا به آن صورت نبوده‌اند، آنان را ابدال می‌گویند.

 

همان‌طور که حضرت امیرالمؤمنین  7 می‌فرمایند:....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

راه معنویت/ص 216/(712)

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

کسانی که در راه معنویت قدم برمی‌دارند همیشه ممکن است شیاطین آنان را مورد تهاجم قرار دهند، در صورتی که در تهاجم شکست خوردند نه‌تنها از معنویت بهره خود را به کمال نرسانده‌اند بلکه آن را معکوس کرده و تبدیل به اخلاق و رفتار سوء می‌نمایند.

 

این افراد که در راه معنویت قدم برمی‌دارند و دارای ویژگی‌ها و خصوصیاتِ مخصوص بر خود هستند به زودی یا به مرور زمان می‌توانند از راه‌های مختلف و به صور گوناگون ارتباطاتی با مقامات عالیه بدست آورند، در صورت بدست آوردن این حالات این افراد آنچه را که باید از همیشه بیشتر مورد نظر خود قرار دهند مسأله خضوع و تواضع نسبت به مقام باعظمت اهل البیت  : است ؛ زیرا آنان باعث رسیدن به این مقامات شده و آنانند که این افراد را به این نعمت‌ها رسانده‌اند.

 

علّت خضوع و خشوع و وجوب آن این است که اهل بیت عصمت : اصل هر خیری هستند و ریشه هر نیکی آنانند. و هر کس که به مقام یا کمالی نسبی برسد باید بداند که مقام و کمال او ذاتی و از آنِ خود او نیست ؛ بلکه او اندکی مظهر اهل بیت : شده است و نفس او بر اثر تهذیب ، تصفیه و تذکیه شده است ، لذا به مغیبات یا مسائل غیر عادّی دیگری دست یافته است . بنابراین انسانی که به مقامی رسیده است باید بداند که او مظهر است و این نورانیت اهل البیت : است که در وی جلوه‌گر شده است نه آن‌که او از خودش چیزی داشته باشد. اگر این طرز فکر را در خود ایجاد کند گرفتار غرور و منیت که بسیاری از افرادی که از مقامات عالیه بهره‌مند بوده سپس از آنان سلب شده است به واسطه گرفتاری به همین غرور و منیت بوده است ؛ همان‌طور که منیت شیطان را ساقط کرد بسیاری از افرادی که در راه معنویت گام برمی‌دارند به واسطه همین غرور و منیت سقوط کرده و می‌کنند. ولی کسی که خود را مظهر اهل بیت  : می‌داند و معتقد است آنچه را که دارد از آنان است.......

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آیا همه می‌توانند به مقامات عالیه نایل شوند؟/ص 218/(712)

 

این سئوالی است که در ذهن بسیاری از کسانی که در راه تقرّب و سیر و سلوک طی می‌کنند بوجود می‌آید. و ای چه بسا گاهی که درباره سرانجام کار خود یا همراهان‌شان فکر می‌کنند با این سئوال روبرو می‌شوند و در نتیجه به تحیر می‌افتند. در این صورت در بسیاری از مواقع شیطان پلید از موقعیت سوء استفاده کرده و یأس و ناامیدی را که از بزرگترین گناهان کبیره است در فکر او رسوخ می‌دهد و به او تلقین می‌کند که تو یا کسی مثل تو نمی‌تواند به مقامات برسد. این چیزی نیست که تو بتوانی به آن برسی و هیچ‌گاه خداوند و حضرت ولی عصر عجّل الله تعالی فرجه این مقام را به تو یا کسی مانند تو اعطا نمی‌کنند. آن کسی که ولی خدا است یا ولی خدا می‌شود ذاتش غیر ذات تو است و صفات و اعمال و کردارش غیر از اعمال و کردار و رفتار تو است .

 

به خاطر همین جهت کسی نباید از عنایات و الطاف خداوند ناامید باشد. امام صادق  7 در ضمن وصیت خود به فضیل می‌فرمایند:

 

... وإذا کان قبل طلوع الشمس وقبل الغروب ، فعلیک بالدّعاء واجتهد ولاتمتنع من شیء تطلبه من ربّک ، ولاتقول هذا ما لا أعطاه وادع فإنّ الله یفعل ما یشاء.[93]

 

 

 

قبل از طلوع خورشید و قبل از غروب بر تو باد به دعا کردن و کوشش نمودن و امتناع نورز از چیزی که در طلب او از خداوند هستی و نگو که خدا این را به من عطا نمی‌کند و دعا کن چون خداوند هر چه را بخواهد انجام می‌دهد.

 

در کلمات نوربخش اهل بیت  : وارد شده است :

 

إنّ الدعاء یردّ القضاء ولو اُبرم إبرامآ.

 

دعای قضای خداوند را رد می‌کند ولو انجام آن موضوع حتمی شده باشد.

 

بنابراین فرض که مقدّر شده که مثلا کسی که این موضوع را اکنون مطالعه می‌کند از ابدال یا سایر اولیاء الله نشود چنانچه دعا کند قضاء خداوند از آن برگشته و این مقامات را به او

می‌دهند.

 

البتّه صحیح است که ذات افراد باهم فرق داشته و در رسیدن به مقامات عالیه هم یکسان نیستند ولی باید توجّه داشت که ذات خود را و ظرفیت زیاد را خداوند به صاحبان آن عنایت کرده است و خداوند قادر است که همان ظرفیت را به شما بدهد و ذات و صفات شما را نیز مانند آنان بگرداند چون همان‌طور که امام صادق  7 فرمودند: «وادع الله فإنّ الله یفعل ما یشاء»؛ دعا کن چون خداوند هر چه را بخواهد انجام می‌دهد.

 

بنابراین نتیجه می‌گیریم که باید با کنار گذاشتن یأس و ناامیدی شیطان پلید را از خود رانده و با کمال امید و توجّه و حضور و تواضع و خضوع از خداوند بخواهیم ما را ـ انشاء الله ـ از جمله اولیاء خودش که نوکران مخلص اهل بیت عصمت و طهارت  : هستند قرار دهد.

 

(در این نوشته باید تجدیدنظر شود)

 

 

 

 

 

جهالت در عقاید/ص 220/(712)

 

مسأله‌ای که در پیشرفت معنوی و رسیدن به اهل بیت عصمت  : بسیار اهمیت دارد معرفت و شناخت عقاید حقّه است . بسیاری از افرادی که در مسیر معنویات وارد می‌شوند و سر به جایی نمی‌رسند به خاطر عدم علم و معرفت به عقاید صحیح است و فریب شیاطین جنّ و انس را خورده و راه اصلی را ترک می‌کنند.

 

افراد گمراهی که به اسم دوستی اهل بیت  : دیگران را از ولاء آن‌ها دور کرده و به اسم دوستی اهل بیت  : دسمنی با مرام اهل بیت  : را در دل آنان جای می‌دهند. این افراد که به فرقه‌ها و عنوان‌های مختلفی در گوشه و کنار جامعه هستند و به خیال خود، خود را از دوستان واقعی و درجه یک چهارده معصوم  : می‌دانند و حال آن‌که اهل بیت : از آنان بیزار بوده و در روز قیامت از آنان دستگیری نخواهند کرد.

 

بعضی از افراد بی‌غرض چون آشنا با مرام و مکتب چهارده معصوم : نیستند محبّت هر کسی را که دوستدار یکی از ائمّه  : هستند در دل گرفته و بر اثر دوستی و تماس با آن‌ها ار راه حقیقی دور می‌شوند، غافل از این‌که بسیاری از دوستان حضرت امیرالمؤمنین  7 که از فرقه واحده حقّه نیستند در آتشند. دوست داشتن آنان انسان را به جهنّم نزدیک می‌کند نه به بهشت .

 

قال ابو جعفر 7: إنّ الیهود تفرّقوا من بعد موسی علی أحدی وسبعین فرقة ، منها فرقة فی الجنّة وسبعون فرقة فی النار، وتفرّقت النصاری بعد عیسی  7 علی اثنتین وسبعین فرقة ، فرقة منها فی الجنّة واحدی وسبعون فی النار، وتفرّقت هذه الاُمّة بعد نبیها 6 علی ثلاث وسبعین فرقة اثنتان وسبعون فرقة فی النار وفرقة فی الجنّة ، ومن الثلاث وسبعین فرقة ثلاث عشرة فرقة تنتحل ولایتنا ومودّتنا إثنتا عشرة فرقة منها فی النار وفرقة فی الجنّة ، وستّون فرقة من سایر الناس فی النار.[94]

 

 

 

آنان‌که به خاطر عدم آشنایی کامل با روایات اهل بیت  : به روایت شریفه «حبّ علی حسنة لاتضرّ معها سیئة» به خیال خود تمسّک کرده و همه فرقه‌هایی که اظهار محبّت نسبت

به حضرت امیرالمؤمنین7 می‌کنند را دوست دارند، می‌گوییم : اگر این روایت شریفه دارای چنین اطلاقی است که شما به آن تمسّک می‌کنید، پس چرا عدّه‌ای پس از آن‌که دوستی اهل بیت : و خاندان وحی را در دل خود جای داده‌اند از مرام و عقیده خود دست کشیده و گمراه می‌شود؟ آنان مرتکب چه چیزی شده‌اند که محبّت اهل بیت  : را از دست داده‌اند؟

 

چرا زبیر که به مقام «منّا أهل البیت  :»[95]  رسیده و طبق فرمایش جناب سلمان ، زبیر از

 

همه ما بیشتر... چه شد که دست از محبّت حضرت امیرالمؤمنین  7 کشید؟ چه عملی انجام داد که به محبّتش زیان رسانده و آن را از دست داد؟

 

(این نوشته به بیان دیگری باید نوشته شود)

 

 

 

 

 

السلام علیک یا مولای یا صاحب الزمان ادرکنی ولاتهلکنی

 

جمعه 18 ربیع الأوّل 1407 ق

 

عن سهل ، عن ابن محبوب/ص 222/(712)

 

عن سهل ، عن ابن محبوب ، عن بعض رجاله ، عن ابی عبدالله 7 أنّه قال :

 

کأنّی بالقائم علی منبر (الکوفة) علیه قباء، فیخرج من وریان قبائه کتابآ مختومآ بخاتم (من) ذهب فیفکه فیقرأه علی الناس فیجفلون عنه اجفال الغنم ، فلم یبق إلّا النقباء، فیتکلّم بکلام ، فلایلحقون ملجأ حتّی یرجعوا إلیه وإنّی لأعرف الکلام الّذی یتکلّم به .[96]

 

 

 

مطالب و موضوعات/ص 222/(712) :

 

1 ـ اصل روایت

 

2 ـ چرا اصحاب حضرت ، از آن حضرت جدا متفرّق می‌شوند؟

 

3 ـ آیا نقباء چه کسانی هستند از نظر معنای لغوی و معانی مختلف اصطلاحی آن

 

4 ـ کلامی که حضرت آن را قرائت می‌فرمایند چیست ؟

 

5 ـ آیا کسی از مردم در زمان غیبت آگاهی داردکه حضرت در آن زمان چه می‌فرمایند؟

 

6 ـ چه کسانی ادّعا کرده‌اند که علم به آن دارند از صوفیه ، عرفا، شیخیه و دیگران

 

7 ـ چه چیزی نقباء را از متفرّق شدن بازمی‌دارد؟

 

8 ـ صفات نقباء چه چیزهایی است ؟

 

9 ـ آیا شناختن آن‌ها بأوصافهم واجب است ؟

 

10 ـ کسانی که نسبشان به اهل البیت  : می‌رسند و از اولیاء الله هستند آیا از 313 نفرند یا برتر از آنان و به عبارت دیگر فرق بین امامزادگان  : و سایر ساداتی که از اولیاء هستند چیست ؟

 

11 ـ چگونه می‌شود که ابدال و یا کنوز طالقان که به مقام «عرفوا الله حقّ معرفته» رسیده‌اند با قرائت آن کتاب از حضرت متفرّق می‌شوند؟

 

 

 

 

 

عن اسحاق بن عمّار، عن ابی عبدالله 7 قال/ص 222/(712) :

 

إذا قدم القائم  7 وثب أن یکسر الحائط الّذی علی القبر، فیبعث الله تعالی ریحآ شدیدة وصواعق ورعودآ حتّی یقول الناس : إنّما ذا لذا، فیفرّق أصحابه عنه حتّی لایبقی معه أحد، فیأخذ المعول بیده ، فیکون أوّل من یضرب بالمعول ثمّ یرجع إلیه أصحابه إذا رأوه یضرب المعول بیده ، فیکون ذلک الیوم فضل بعضهم علی بعض بقدر سبقهم إلیه ، فیهدمون الحائط ثمّ یخرجهما غضّین رطبین فیلعنهما ویتبرّأ منهما ویصلبهما ثمّ ینزلهما ویحرّقهما ثمّ یذریهما فی الریح .[97]

 

 

 

 

 

 عن ابی بصیر، عن ابی جعفر 7 قال/ص 222/(712) :

 

یقضی القائم  7 بقضایان ینکرها بعض أصحابه ممّن قد ضرب قدّامه بالسیف وهو قضاء آدم  7 فیقدّمهم فیضرب أعناقهم ، ثمّ یقضی الثانیة فینکرها قوم آخرون ممّن قد ضرب قدّامه بالسیف وهو قضاء داود 7 فیقدّمهم فیضرب أعناقهم ، ثمّ یقضی الثالثة فینکرها قوم آخرون ممّن قد ضرب قدّامه بالسیف وهو قضاء ابراهیم  7 فیقدّمهم فیضرب اعناقهم ، ثمّ یقضی الرابعة وهو قضاء محمّد 6 فلاینکرها أحد علیه . [98]

 

 

 

 

 

اصل روایت از نظر صدور و امکان عقلی آن/ص 223/(712)

 

1 ـ اصل روایت گرچه از نظر سند قوی نیست ، چون حسن بن محبوب آن را «عن بعض رجاله» نقل کرده و به اصطلاح «مرسل» است . ولی بر فرض که لحن روایت به صورتی است که روشن است از امام  7 صادر شده است بنابراین احتیاجی به تدارک و قوّت بخشیدن به سند روایت نیستیم .

 

علاوه بر لحن روایت ، روایات دیگری مؤید این روایت است ، از قبیل دو روایتی که در صفحه قبل ذکر شد (ح 201  و ح 207 ج 52 بحار الأنوار) و همچنین تفرّق ابدال و نجباء و سایر اصحاب حضرت رسول اکرم  6 از حضرت امیرالمؤمنین  7 پس از رحلت و

شهادت پیامبر اکرم  6 و باقی نماندن بر ایمان به جز سه نفر که سلمان و ابوذر و مقداد بودند و همه افراد دیگر که از ابدال و سایر اصحاب مثل عمّاریاسر و میثم تمّار و ابوساسان و حذیفه از آن حضرت برگشتند.

 

با توجّه به این موضوع که امتحانی که مردم در زمان ظهور می‌شوند مهمتر و بزرگتر از آن امتحان است در آن زمان مردم موضوع امتحان که غصب خلافت و امامت است خبر داشتند و پیامبر اکرم 6 فرموده بودند که خلافت غصب می‌شود و هزاران روایت از روایاتی که راجع به مسأله بنی العبّاس و حکومت هزار ماهه بنی‌امیه و مسائل غیبت و ظهور پس از غیبت همه دلیل بر غصب خلافت است و روایاتی که در آن‌ها تصریح به غصب خلافت و جنایات منافقین می‌نمود در عین حال همه بزرگان اصحاب از آن حضرت متفرّق شدند غیر از سه نفر و در زمان ظهور موضوع امتحان یعنی گفتاری را که حضرت به آن تکلّم می‌کنند شاید فقط عدّه‌ای معدود از خواصّ موالیان آن حضرت از آن خبر داشته باشند و الّا دیگران از آن اطّلاعی ندارند.

 

بنابراین اصل موضوع روایت هیچ بُعد عقلی ندارد با توجّه به این‌که روایات دیگر و تجربه‌ای که از گذشته اصحاب ائمّه  : نشان داده‌اند امکان آن را اثبات می‌کند. پس ردّ امکان آن معنایی ندارد.

 

 

 

 

 

 

 

معنای لغوی نقباء و معنای اصطلاحی آن/ص 225/(712)

 

لفظ نقباء جمع نقیب است و نقیب به کسی می‌گویند که از اسرار دیگر جستجو می‌کند و باخبر است و لذا اشراف قوم را که از حال رعیت و مردمشان باخبر بوده می‌گویند نقباء در زمان پیامبر اکرم 6 آن حضرت دوازده نفر را از اشراف انتخاب کرده بودند که نام آن‌ها در کتاب‌ها هم ذکر شده و به آن‌ها نقباء قوم می‌گفتند.

 

در زمان حضرت موسی  7 آن حضرت دارای دوازده نقیب بودند که به نقباء بنی‌اسرائیل معروف بودند که اشراف بنی‌اسرائیل بودند. بنابراین نقیب را لغتآ به کسی می‌گویند که شریف قوم باشد و از حالات و اسرار آنان باخبر باشند.

 

طبق معنای لغوی جمیع 313 نفر از نقباء حضرت شمرده می‌شوند؛ زیرا آن‌ها از اشراف مردم هستند و از حالات و اسرار مردم باخبرند.

 

امّا از نظر اصطلاحی ، نقیب دارای دو معنی است:

 

یک اصطلاحی است که از زمان بنی العبّاس رایج شده و به عدّه‌ای از بزرگان نقیب و نقباء می‌گفتند و دیگر اصطلاح روائی است که هم با معنای لغوی فرق دارد و هم با معنای اصطلاحی که از زمان بنی العبّاس رایج شده بود فرق دارد.

 

در روایات به عدّه‌ای خاصّ از اصحاب حضرت ولی عصر عجّل الله تعالی فرجه نقباء گفته می‌شود و در زمان بنی العبّاس به عدّه‌ای از سادات نقباء گفته می‌شود. مثلا جناب سلطان محمّد شریف  7 دارای مقام نقابت بودند یا سید مرتضی و سید رضی یا سید بن طاووس دارای مقام نقابت بودند و به آن‌ها نقیب اطلاق می‌شده و حال آن که مقصود از معنای نقیبی که به آن‌ها اطلاق می‌شده غیر از مقام نقابتی است که بعضی از اصحاب خاصّ حضرت ولی عصر عجّل الله تعالی فرجه اطلاق می‌شود.

 

 

 

 

 

معنای اصطلاحی نقابت از زمان بنی العبّاس به بعد/ص 226/(712)

 

مقام سیادت مقامی است که به حضرت هاشم که جدّ پیامبر اکرم6 بودند داده شده است . حضرت عبدالله که پدر پیامبر اکرم  6 بودند با حضرت ابوطاب و جناب عبّاس که هر سه برادر بودند فرزند حضرت عبدالمطلب بودند و حضرت عبدالمطلب هم فرزند حضرت هاشم بودند.

 

و چون سیادت از حضرت هاشم  7 شروع شده است هر کس نسبش به آن حضرت منتهی شود به او «سید» گفته می‌شود؛ چه از طریق حضرت پیامبر اکرم 6 و حضرت عبدالله باشد یا از طریق حضرت ابوطالب 7 باشد و چه از طریق جناب عبّاس باشد.

 

بنابراین کسانی که از طریق جناب عبّاس هم به حضرت هاشم برسند سید هستند ولذا خلفای بنی العبّاس خودشان را سید می‌دانستند و مأمون علیه اللعنة خودش را پسرعموی حضرت امام رضا7 می‌دانست و آن حضرت را پسرعم صدا می‌زد.

 

وقتی که بنی العبّاس به حکومت رسیدند چون سادات دارای مقام شرافت بودند و اگر چنانچه علامت و نشانه‌ای نداشته باشند ممکن است که در بین مردم گم باشند و سیادت آن‌ها به دست فراموشی سپرده شود لذا از طرف بنی العبّاس عدّه‌ای انتخاب می‌شدند که اسامی تمامی افرادی را که علوی هستند یعنی نسبشان به حضرت امیرالمؤمنین 7 می‌رسید یا عبّاسی هستند و به عبّاس منتهی می‌شدند یادداشت کنند و حقوق هر یک را به آن‌ها برسانند و هر وقت که یک نفر از سادات از دنیا می‌رفت نام او را خط می‌زدند. به کسی که مأمور این برنامه بود که قاعدتآ از اشراف قوم هم انتخاب می‌شدند «نقیب» می‌گفتند. و نقابتی که نسبت به سید بن طاووس یا سید رضی یا سید مرتضی در کتاب‌ها ذکر شده است به این معنی است و همچنین نقابتی که برای جناب سلطان محمّد شریف ذکر شده به این معنی است .

 

چون ایشان مأمور بودند که نام سادات علوی قم را یادداشت کنند و ضبط کنند. این برنامه تا چند قرن ادامه داشت و نام همه امامزادگان و سادات علوی و عبّاسی یادداشت می‌شد. به جز نام یک عدّه از سادات که نام آن‌ها را نقباء ننوشتند و آن‌ها فرزندان جعفر توّاب و خود او بودند که او با این‌که 45 سال همه‌اش عمر کرد دارای 120 فرزند و تعداد زیادی نوه بود در عین حال نام هیچ‌یک از آن‌ها را چون او ادّعای مقام امامت کرده بود در دفتر امامزادگان و

سادات ذکر نشد. و فرزندان او چون ننگشان می‌شد که خود را از فرزندان او بنامند نسب واقعی خودشان را آشکار نمی‌کردند و عدّه زیادی از آن‌ها به قم آمدند و خودشان را به موسی مبرقع منسوب کردند یا سید محمّد برادر امام حسن عسکری  7....

 

این معنای اصطلاحی نقابت است که از زمان بنی‌العبّاس رایج شد. پس طبق معنای لغوی نقابت، تمام اصحاب حضرت نقیب هستند؛ چون همه آن‌ها از اشراف و افراد باشرافت و جلالت قوم خودشان هستند. و طبق معنای دوّم هیچ‌یک از اصحاب حضرت جزو نقباء نیستند؛ چون هیچ‌کدام مأموریت ضبط نام سادات را نداشته و مأموریت پرداخت حقوق به آن‌ها را ندارند.

 

 

 

معنای نقابت به اصطلاح روائی/ص 227/(712)

 

در روایات به عدّه معدودی از 313 نفر نقباء گفته می‌شود که تعداد آن‌ها در زمان ظهور  12 هستند و اوّلین فرد آن‌ها باب و نایب خاصّ و وزیر حضرت است که در روایات از ایشان به «منصور» تعبیر شده که علی الظاهر منصور اسم وصفی و کنایی است است نه این‌که واقعآ نام ایشان «منصور» باشد.

 

از این 12 نفر در بعضی از روایات تعبیر به نقباء شده است مثل همین روایت و در بعضی از روایات اوتاد تعبیر شده است .

 

حال طبق این روایت همه مردم پس از قرائت آن کتاب از حضرت متفرّق می‌شوند حتّی ابدال و نجباء و صلحاء، و عدّه‌ای که بارها در زمان غیبت خدمت حضرت مشرّف شدند و آن حضرت را در همان زمان شناختند فقط کسانی که باقی می‌مانند نقباء هستند که 12 نفرند به تعداد نقباء بنی اسرائیل که در روایت هم هست که «لایبقی منهم إلّا الوزیر وأحد عشر نقیبآ». (روایت والنقباء اثنی عشر نقیبآ نیز دالّ است ، و همچنین فرق جزئی بین لفظ نقباء و اوتاد گفته شده که نقیب به مادون اوّل گفته می‌شود و اوتاد به هر 12 نفر).

 

 

آیا اهل بیت حضرت و امامزادگان معظم/ص 227/(712)

آیا اهل بیت حضرت و امام‌زادگان معظّم  : جزو نقباء هستند یا نه ؟ و آیا سایر سادات جزو نقباء یا 313 نفر هستند یا نه ؟ و بالأخره فرق بین امام زادگان و سایر سادات چیست ؟

 

 

 

مسأله سوّم این‌که در میان اصحاب حضرت ، اهل بیت و فرزندان آن حضرت و همچنین سایر افرادی که نسبشان به پیامبر اکرم  6 می‌رسد هستند، آیا این‌ها جزو 313 نفر هستند یا برترند؟ و یا بعضی از آن‌ها از 313 نفرند و بعضی نیستند و از آن‌ها برترند؟ اگر سیدی ترقّی کرد و دارای ولایت شد آیا جزو 313 نفر می‌شود یا جزو امام زادگان محسوب می‌شود؟ با داشتن چند واسطه به سادات ، امام‌زاده اطلاق می‌شود و بعد از آن اطلاق نمی‌شود؟

 

فرق لفظی اوتاد و نقباء/ص 227/(712)....

 

 

 

 

 

 

 

معرفت اولیاء الله واجب است/ص 229/(712)

 

        (پنجشنبه 24 ربیع الأول 1407)

 

گفتیم دوازده نفر از 313 نفر از نقباء هستند و بقیه به مقام اوتادی نرسیده‌اند گرچه همه آن‌ها به مقام کمال و معرفت رسیده‌اند ولی به مقام نقابت دست نیافته‌اند گرچه همه آن‌ها از اولیاء الله هستند و چون همه آن‌ها از اولیاء الله هستند بر ما واجب است که آن‌ها را بشناسیم و بدانیم دارای چه صفاتی هستند.

 

در روایات متعدّد وارد شده است که شناختن و معرفت اولیاء الله واجب است که یکی از آن‌ها را می‌خوانیم :

 

عن المفضلّ ، عن ابی عبدالله 7 قال :

 

قال الله عزّوجلّ : افترضت علی عبادی عشرة فرائض ، إذا عرفوها اسکنتهم ملکوتی وأبحتهم جنانی :

 

أوّلها معرفتی ، والثانیة معرفة رسولی إلی خلقی ، والإقرار به والتصدیق له ، والثالثة معرفة أولیائی وأنّهم الحجج علی خلقی ، من والاهم فقد والانی ومن عاداهم فقد عادانی وهم العلم فیما بینی وبین خلقی ، ومن أنکرهم أصلیته (أدخلته ، خ) ناری وضاعفت علیه عذابی .

 

والرابعة معرفة الأشخاص الّذی اقیموا من ضیاء قدسی وهم قوّام قسطی ، والخامسة معرفة القوّام بفضلهم والتصدیق لهم ، والسادسة معرفة عدوّی إبلیس ومن کان من ذاته وأعوانه ، والسابعة قبول أمری والتصدیق لرسلی ، والثامنة کتمان سرّی وسرّ أولیائی ، والتاسعة تعظیم اهل صفوتی والقبول عنهم والردّ إلیهم فیما اختلفتم فیه حتّی یخرج الشرح (الشرع) منهم ، والعاشرة أن یکون هو وأخوه فی الدین شرعآ سواء، فإذا کانوا کذلک أدخلتهم ملکوتی وآمنتهم من الفزع الأکبر وکانوا عندی فی علّیین .

 

طبق این روایت و روایات شریفه دیگر بر ما واجب و لازم است که معرفت داشته باشیم نسبت به اولیاء الله و از مقامات آن‌ها اطّلاع داشته باشیم . و معرفت اولیاء از جمله فرائض ده گانه و در طول معرفة الله و معرفة الرسول و معرفت ائمّه معصومین  : قرار گرفته است .

 

 

 

معرفت نقباء دارای سه قسمت است/ص 229/(712) :

 

1 ـ معرفت نقباء، اسمآ

 

2 ـ معرفت نقباء وصفآ

 

3 ـ معرفت نقباء شخصآ

 

درباره معرفت نقباء اسمآ هفته قبل صحبت شد که معنای نقیب لغتآ و اصطلاحآ چیست ؟ و همچنین فرق جزئی بین لفظ نقباء و اوتاد و این‌که به نائب خاصّ مجازآ نقیب گفته می‌شود و حال آن‌که حقیقتآ آن جناب را می‌شود از اوتاد شمرد.

 

این معرفت اسمی نقباء بود که نسبت به دو قسمت دیگر دارای اهمیت نیست . آنچه که مهمّ است معرفت وصفی و معرفت شخصی اوتاد است که اوتاد را بوصفهم وبشخصهم بشناسیم . امروز در این باره صحبت می‌کنیم که معرفت اوتاد بوصفهم آیا واجب است یا نه و بر فرض که واجب باشد اوصاف آن‌ها چیست ؟ و این‌که شناخت اوتاد بشخصهم واجب است یا نه موکول می‌شود به آینده .

 

از نظر این‌که اوصاف اوتاد را باید شناخت و معرفت پیدا کرد گفتیم روایاتی من جمله روایتی که ذکر کردیم دالّ بر مطلب است پس بنابراین احتیاجی به تطویل مطلب نیست .

 

 

 

شناخت اوتاد از نظر اوصاف/ص 230/(712)

 

اوتاد دارای صفات بسیار باعظمتی هستند از قبیل مقام اخلاص ، مقام وصل و اتّصال به اهل البیت  :، مقام مرافقه . و این‌که از اهل البیت : هستند وجه الله هستند ید الله هستند اذن الله هستند، عین الله هستند که از همه مهمتر در بین صفات آن‌ها صفت عصمت آنان است که صفات دیگرشان تحت الشعاع این صفت قرار دارد.

 

و چون اوتاد اشراف الأشرافند و سرآمد همه اولیاء الله هستند در زمان خودشان ، بنابراین اثبات فضیلت و صفات برای آنان بسیار ساده است چون هر روایتی که در اوصاف و خصوصیات اولیاء الله است و امتیازات اولیاء لله را می‌شمارد اگر همه اولیاء خدا را نگیرد شامل اوتاد مسلّم می‌شود.

 

از میان مقاماتی که نام بردیم مثل مقام وجه اللهی ، یداللهی ، اذن اللهی ، عین اللهی ،

اخلاص این‌ها از صفاتی است که بقیه 313 نفر با اوتاد شریکند، حال روایتی که از آن استفاده می‌کنیم که اوتاد دارای مقام عین اللهی و امثال آن هستند ذکر می‌کنیم :

 

عن ابی جعفر 7 قال :

 

قال الله عزّوجلّ : من أهان لی؟؟؟ ولیآ فقد أرصد لمحاربتی ، وما تقرّب إلی عبد بمثل ما افترضت علیه ، وأنّه لیتقرّب إلی بالنافلة حتّی أحبّه ، فإذا أحببته کنت سمعه الّذی یسمع به ، وبصره الّذی یبصر به ، ویده الّتی یبطش بها، ورجله الّذی یمشی بها، إن دعانی أجبته ، وإن سألنی أعطیته ، وما تردّدت فی شیء أنا فاعله کتردّدی فی موت المؤمن یکره الموت (وأنا أکره مسائته). (ص  32 المؤمن)[99]

 

 

 

از این روایت استفاده می‌کنیم که هر کس در درگاه خداوند محبوبیت پیدا کرد دارای این مقام وجه اللهی و عین اللهی و امثال آن می‌شود که سرآمد افرادی که محبوبیت در درگاه خداوند و بارگاه حضرت ولی عصر عجّل الله تعالی له الفرج دارند نقباء هستند نه تنها نقباء بلکه افرادی که کمتر از نقباء هستند این مقامات را دارند.

 

یکی از علماء اصفهان نقل می‌کند که نزدیک ظهر بود به مسجد می‌رفتم در میدان شاه اصفهان جنازه‌ای را می‌برند و چند نفر حمّال و کشیکچی همراه او هستند و تاجری از تجّار مهمّ اصفهان که با من آشنا بود در عقبت جنازه بود و به شدّت گریه می‌کرد و اشک می‌ریخت .

 

من تعجّب کردم که این میت از بستگان این تاجر است چرا به این وضع موهون او را تشییع می‌کنند و اگر از بستگان او نیست چرا این‌قدر گریه می‌کند و کسی به من رسید گفت  : آقا به جنازه تشییع جنازه یکی از اولیاء حق نمی‌آئید؟

 

من از مسجد رفتن و نماز جماعت منصرف شدم و رفتم به تشییع تا غسّالخانه و بسیار خسته شدم نشسته بودم که خود تاجر نزد من آمد و گفت که شما نمی‌پرسید که این جنازه کیست ؟

 

 

 

گفتم : چرا بگو.

 

گفت : امسال که من مشرّف به حجّ شدم در مسافرتم نزدیک کربلا ظرفی را که تمامی پول و مخارج من در آن بود دزد زد. من خیلی ناراحت شدم شب پیاده به طرف مسجد کوفه می‌رفتم تنها بودم در بین راه دیدم سواری با کمال هیبت و به اوصافی که در وجود مبارک حضرت صاحب الأمر 7 توصیف شده در برابرم پیدا شدند پس ایستادند و فرمودند: چرا این‌طور افسرده و غمگینی ؟

 

عرض کردم : مسافرم خستگی راه سفر در من هست .

 

فرمودند: اگر سببی غیر از این دارد بگو و اصرار فرمودند، پس از اصرار حضرت حالم را شرح دادم ، در آن‌حال حضرت صدا زدند هالو، دیدم ناگهان شخصی پیدا شد به لباس کشیکچی‌ها با لباس نمدی در اصفهان هم در بازار نزدیک حجره ما کشیکچی داشتیم اسمش هالو بود در این‌حال که آن شخص حاضر شد خوب نگاه کردم دیدم همان هالوی اصفهان است .

 

به او فرمود: اسباب دزدیده شده او را به او بازگردان و او را به مکه برگردان و خود حضرت ناپدید شدند.

 

پس هالو به من گفتند که در ساعت معین و شب معین بیا تا اسباب تو را به تو بازگردانم . در شب معین که رفتم اسبابم را به من تحویل داد. فرمود: نگاه کن که کم نیست ، نگاه کردم دیدم درست است .

 

فرمود: برو اسباب خود را به کسی بسپار و فلان وقت حاضر باش تا تو را به مکه برسانم . من همان موقع حاضر شدم او هم حاضر شد فرمود: پشت سر من روانه شو پس به همراه او روانه شدم قدر کمی که رفتم دیدم در مکه هستم پس فرمود: بعد از اعمال حجّ در فلان مقام حاضر شو تا تو را برگردانم و به رفقای خود بگو با شخصی از راه نزدیکتر آمدیم تا کسی متوجّه نشود. در موقع معیت حاضر شدیم و به همان نحو اوّل مرا به کربلا رساند در بین راه در رفت و آمدن ایشان با من به ملایمت حرف می‌زد لکن هر وقت می‌خواستم از او سئوال کنم که شما هالوی در اصفهان ما نیستید؟ هیبت ایشان را که می‌دیدم نمی‌توانستم سئوال کنم . در کربلا فرمود: از من حقّ محبّت بر تو ثابت شد. گفتم : بلی . فرمود: مطلبی ازم در عوض

انجام بده.؟؟

 

تا این‌که ایشان در کربلا از من جدا شدند و من به اصفهان برگشتم و مردم به دیدن من می‌آمدند، دیدم همین هالو وارد شد تا او را دیدم خواستم برخیزم و احترام کنم ، اشاره کرد که اظهار نکنم این مطلب را. رفت در قهوه‌خانه پیش خادم‌ها و حمّال‌ها قلیان کشید و چایی خورد بعد از آن چون خواست برود آمد نزد من و آهسته فرمود که آن مطلب که گفتم این است که در فلان روز و فلان ساعت به ظهر مانده من از دنیا می‌روم و هشت تومان پول با کفنم در صندوق در منزل من است در بازار آنجا بیا و مرا دفن کن و آن امروز بود که رفتم واو از دنیا رفته بود... [100]

 

 

 

خوب ؛ هالو چون دارای مقام اذن اللهی بوده است به مجرّد صدا زدن حضرت صدای آن حضرت را شنیده است و دارای مقام «رجله التی یمشی بها» بود که توانسته او را هم با خودش از کربلا به مکه ببرد و برگرداند. با این جهت که هالو از اوتاد نبود است .

 

پس ما اگر بگوئیم که اوتاد دارای مقام وجه اللهی یا یداللهی و امثال آن هستند اشکالی ندارد. بلکه حقیقت است نه تنها اوتاد بلکه همهه 313 نفر اینطورند.

 

پس باید درباره خصوصیتی صحبت کنیم که در اوتاد هست و در سایر 313 نفر نیست و آن صفت هست که اوتاد را از تفرّق از حضرت بازمی‌دارد و چون بقیه آن صفت را ندارند متفرّق می‌شوند از حضرت و آن صفت ، صفت عصمت است . چون اوتاد دارای مقام عصمت هستند از تفرّق بازداشته می‌شوند و دارای خود مقام عصمت هستند نه این‌که مقامی تالی تلو عصمت داشته باشند و تالی تلو معصوم باشند اصلا اوتاد معصوم هستند.

 

اگر اشکال شود که اوتاد اگر معصوم باشند تعداد معصومین  : از 14 نفر بیشتر می‌شود می‌گوییم : .....

 

 

 

 

 

دلیل اوّل برای اثبات مقام عصمت برای نقباء یا اوتاد/ص 234/(712)

 

برای اثبات مقام عصمت ، سه مقدّمه ذکر می‌کنیم :

 

1 ـ اوّل این‌که همه معاصی و اشتباهاتی که از مردم سر می‌زند چه از دشمنان و چه از دوستان و چه از اولیاء الله و چه غیر از اولیاء الله همه به خاطر اعداء آل محمّد : است ، تمام بدی‌ها به خاطر دشمنان اهل البیت است چنان‌که در روایتی هست : «ومن فروع أعدائنا أصل کلّ شرّ».

 

2 ـ مقدّمه دوّم این‌که علّت آن‌که تمام بدی‌های چه از دوستان (اولیاء) و چه غیر از اولیاء الله از دشمنان اهل البیت است این است که تمام بدی‌هایی که سر می‌زند از انسان به خاطر طینت بدی است که در اوست حال یا از دشمنان است و طینت او از طینت دشمنان است و یا از دوستان است و طینت او با طینت اعداء مخطوط شده است.

 

روایات زیادی دالّ بر این مطلب است که یکی از آن‌ها را می‌آوریم  :

 

عن ابی بصیر قال : دخلت علی ابی عبدالله 7 ومعی رجل من أصحابنا فقلت له : جعلت فداک یابن رسول الله؛ إنّی لأغتمّ وأحزن من غیر أن أعرف لذلک سببآ.

 

فقال ابوعبدالله 7: إنّ ذلک الحزن والفرح یصل إلیکم منّا إذا دخل علینا حزن أو سرور کان ذلک داخلا علیکم . لأنّا وإیاکم من نور الله عزّوجلّ فجعلنا وطینتنا وطینتکم واحدة ولو ترکت طینتکم کما أخذت لکنّا وأنتم سواء ولکن مزجت طینتکم بطینة أعدائکم ، فلولا ذلک ما أذنبتم ذنبآ أبدآ.[101]

 

 

 

3 ـ مقدّمه سوّم : این‌که در روز قیامت اهل البیت  : طینت‌ها را از همدیگر جدا کرده و اختلالی که در بین طینت‌ها هست برداشته می‌شود. در همین روایت ابوبصیر به امام صادق7 عرض می‌کند:

 

جعلت فداک ؛ فتعود طینتنا ونورنا کما بدأ؟

 

فقال : أی والله یا عبدالله.

 

در روایت دیگر اسحاق به امام باقر 7 عرض می‌کند:

 

 

 

جعلت فداک ؛ فإذا کان یوم القیامة فمه ؟

 

قال لی : یا اسحاق ؛ أیجمع ا الخیر والشرّ فی موضع واحد؟ إذا کان یوم القیامة نزع الله عزّوجلّ مسحة الإیمان منهم فردّها إلی شیعتنا، ونزع مسحة الناصب بجمیع ما اکتسبوا من السیئات فردّها علی أعدائنا وعاد کلّ شیء إلی عنصره الأوّل الّذی منه ابتدأ.[102]

 

 

 

پس سه مطلب گفتیم :

 

1 ـ تمام بدی‌ها از ناحیه اعداء آل محمّد : است .

 

2 ـ دوستانی که مرتکب اشتباهات می‌شوند به خاطر این است که طینت آن‌ها با طینت دشمنان اهل بیت  : مخلوط شده است .

 

3 ـ در روز قیامت ، اهل بیت  : طینت‌ها را از یکدیگر جدا می‌کنند.

 

 

 

این سه مقدّمه مطلب اوّل . مطلب دوّم این است که در روایات ما داریم : «موتوا قبل أن تموتوا» از بطون «موتوا قبل أن تموتوا» این است که طینت خودتان را از دیگران پاک کنید. «موتوا» معنایش این نیست مثل افراد مرده بمیرید؛ بلکه یعنی قبل از آن‌که بمیرید و تا روز قیامت دست به گریبان اعمال‌تان باشید تا طینت‌ها پاک شود قبل از آن مردن خودتان را بمیرانید یعنی طینتی که از شما نیست آن را نابود کنید و از بین ببرید.

 

تنها اوتاد بوده‌اند که کاملا به «موتوا قبل ان تموتوا» عمل نموده‌اند و طینت خود را پاک ساخته‌اند و از همین جهت بوده است که دارای مقام عصمت شده‌اند. اگر بگویید پس دیگر 14 معصوم  : نداریم بلکه تعدادشان خیلی زیادتر است می‌گوییم عصمتی که برای اوتاد قائل هستیم مثل عصمتی است که برای انبیاء : قائلیم ؛ همان‌طور که آن منافات با عصمت چهارده معصوم : ندارد این‌هم ندارد. چهارده معصوم : بالذات معصوم هستند و انبیاء و اوتاد عصمت‌شان را از اهل بیت  : گرفته‌اند پس به بیان دیگر چهارده معصوم  :، چهارده عاصم هستند.

 

 

 

 

 

دلیل دوّم : روایت شهداء الله علی خلقه .

 

ماجیلویه ، عن عمّه ، عن الکوفی ، عن أبیه ، عن محمّد بن سنان ، عن المفضّل بن عمر قال : قال الصادق  7: کأنّی أنظر إلی القائم علی منبر الکوفة وحوله اصحابه ثلاث مائة وثلاثة عشر رجلا عدّة أهل بدر، وهم أصحاب الالویة وهم حکام الله فی أرضه علی خلقه حتّی یستخرج من قبائه کتابآ مختومآ بخاتم من ذهب عهد معهود من رسول الله 6 فیجفلون عنه اجفال الغنم ، فلایبقی منهم إلّا الوزیر وأحد عشر نقیبآ کما بقوامع موسی بن عمران 7 فیجولون فی الأرض فلایجدون عنه مذهبآ، فیرجعون إلیه ، والله إنّی لأعرف الکلام الّذی یقوله لهم فیکفرون به .

 

توضیح : أجفل القوم : أی هربوا مسرعین .[103]

 

 

 

متن این روایت دارای مزایایی است که در روایت اوّلی بعضی از آن مزایا وجود ندارد که آن‌ها را مختصرآ ذکر می‌کنیم :

 

1 ـ این متن از مفضّل نقل شده و ارسالی که در روایت قبلی وجود دارد در اینجا نیست .

 

2 ـ در این روایت بعضی از خصوصیات 313 نفر را که آن‌ها پرچمداران حضرتند و حکام خداوند در روی زمین هستند ذکر شده است .

 

3 ـ جمله عهد معهود من رسول الله 6 در این روایت ذکر شده که در روایت اوّلی نیست و از این جمله سرّ بزرگی منکشف می‌شود.

 

4 ـ جمله «فیجولون فی الأرض» دالّ بر ولایت 313 نفر است که آن‌ها پس از تفرّق از آن حضرت در کره زمین جولان می‌کنند.

 

5 ـ جمله «فلایجدون عنه مذهبآ» دلالت می‌کند که آن‌ها منکر اصل وجود حضرت نمی‌شوند بلکه خیال؟؟؟ در مورد شخص حضرت اشتباه کرده‌اند و وقتی راهی نمی‌یابند برمی‌گردند.

 

حال از خصوصیاتی که در اصل روایت است صرف‌نظر می‌کنیم و وارد اصل مطلب می‌شویم :

 

 

 

درباره مطلبی که حضرت ولی عصر عجّل الله تعالی فرجه به اصحاب می‌فرمایند و آن‌ها متفّرق می‌شوند مطلبی گفته شده است که اوّل آن‌ها را ـ چون آن‌ها را قبول نداریم ـ نقل می‌کنیم سپس درباره صحّت و سقم آن‌ها صحبت می‌کنیم . آن‌ها عبارت از چهار گفتار از چهار نفر است که دو گفتار آن مختصر و دو جمله دیگر مفصّل‌تر است و همچنین از دو جمله چیزی استفاده نمی‌شود که آن‌ها چیست و از دو جمله موضوع استفاده می‌شود. امّا دو جمله اوّل که دلالت بر موضوع معینی ندارد یکی از شارح خطبه تطنجیه است که در مورد روایت ذکر کرده که موضوعی را که حضرت در کوفه برای اصحاب می‌فرمایند و اصحاب از آن حضرت متفرّق می‌شوند فضیلتی از فضائل اهل بیت  : است .

 

 

 

جمله دوّم از «ارشاد العوام : 3/413» است که قدری مفصّل‌تر است و آن این است که :

 

آن کلمه از علم باطنِ باطن است و آن کلمه در کتاب و سنّت بی‌شمار است و از کثرت ظهور خفی شده است و در اغلب دعاها و زیارت‌ها و بسیاری از حدیث‌ها موجود است و حمد می‌کنم خدا را که ما را به علم آن کلمه فایز گردانیده است و آنچه به خاطرم می‌رسد و گمان می‌کنم مراد از فرار کردن نقباء دهشت ایشان باشد و وحشت ایشان از عمل به مقتضای آن حرف و جولان کردن ایشان در زمین تفرقه قلب و حواسّ ایشان باشد و کفر ایشان نه کفر انکار باشد چرا که بعد از رؤیت کلّ آن علامات قبل از ظهور و بعد از ظهور و رؤیت همه آن علامات و آیات بینات از وقت ظهور تا آمدن به کوفه و جلالت شأن خود ایشان که به طی الأرض به مکه روند و بر ابر سوار شوند و چگونه شود که کفر، کفر تردّد خاطر باشد چرا که در حال تردد فی الجملة ترک به عمل آید و ترک را کفر گویند چنان‌که خدا فرماید: (أفتؤمنون ببض الکتاب وتکفرون ببعض) یعنی به بعض کتاب عمل می‌کنید و به بعض عمل نمی‌کنید چنان‌که فرمودند مرتد شدند مردم بعد از پیغمبر 6 مگر سه نفر و عمّار را از مرتدّین شمردند و جمع کثیری دیگر از بزرگان را و ارتداد ایشان تردّد ایشان بود پس در همه زمین به قلب جولان کنند و تفکر در امر خود نمایند یا مراد از ارض ، ارض علم و قرآن باشد چنان‌که در بعض تفاسیر آیات رسیده است پس در شئون ادلّه و علوم جولان زنند و مفرّی نبینند و تسلیم کنند و غیر از این معنی با قواعد کلیه که از ائمّه  : رسیده است مشکل است که منطبق

شود.

 

 

 

جمله سوّم از مرحوم سید علی قاضی است که ایشان از کسانی بوده که مدّعی بودند آن جمله‌ای را که حضرت می‌فرمایند و غیر نقباء از 313 نفر همه متفرّق می‌شوند علم به آن دارند و این‌که علم به آن دارند چند بار ادّعا کردند و البتّه برای بعضی اصل آن مطلب را که فرمایش حضرت باشد اظهار می‌کردند و در نزد بعضی اظهار نمی‌کردند.

 

ایشان برای بعضی از افراد نقل کردند که آن حضرت کتاب مختوم را از جیب قباشان درمی‌آورند و برای مردم آن را قرائت می‌کنند و آن‌چه در آن نامه نوشته شده است عبارت از این است که «أنا ربّکم الأعلی».

 

وقتی که حضرت این جمله را می‌فرمایند 301 نفر از اصحاب متفرّق می‌شوند به خاطر این‌که ظرفیت شنیدن این جمله را ندارند و نمی‌توانند آن را تحمّل کنند.

 

 

 

جمله چهارم از جناب آقای مولوی قندهاری است که ایشان فرمودند: مقصود از کتابی که حضرت قرائت می‌فرمایند با توجّه به جریان مسجد جمکران روشن می‌شود که چیست ؟ که مقصودشان همان مسأله قبله بودن است که وقتی جناب حسن بن مثله جمکرانی به خدمت حضرت امام زمان 7 مشرّف شد دید که گرداگرد حضرت .

 

 

 

اشکالات کلام ارشاد العوام/ص 240/(712) :

 

1 ـ ....

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

        (پنجشنبه 1/4/1407)

 

گفتیم درباره کتابی که حضرت امام زمان عجّل الله تعالی فرجه قرائت می‌کنند بعضی از افراد مطالبی را متذکر شده‌اند. درباره مطلب سوّم و چهارم که تقریبآ نزدیک به یکدیگر است صحبت ناتمام ماند. مطلب سوّم «أنا ربّکم الأعلی» بود و جمله چهارمی مسأله قبله بودن بود. این دو مطلب هم مانند جمله قبلی اشتباه است .

 

زیرا اوّلا درباره مطلبی به این بزرگی را که غیر از نقباء از سیصد و سیزده نفر همه از شنیدن آن متفرّق می‌شوند و فرار می‌کنند باید متّکی به روایت باشد که مطلب هر دو بدون دلیل روایتی است .

 

ثانیآ اصل خود مطلب چه جمله سوّمی و چه چهارمی منافات و معارضه دارد با روایات زیادی که حالا موقع صبحت آن‌ها نیست .

 

ثالثآ گفتیم از استدلال به جریان مسجد جمکران عدم آن اثبات می‌شود. زیرا در روایت امام صادق  7 می‌فرمایند: فقط 12 نفر مطلب را می‌پذیرند و متفرّق نمی‌شوند و در جریان مسجد جمکران دارد که حدود 60 نفر را حسن بن مثله دید که اطراف حضرت مشغول نماز خواندن هستند.

 

اشکال چهارم این است که هر دو مطلب مخالف با روایتی است که در شأن گنج‌های طالقان وارد شده است که در ضمن آن روایت امام  7 می‌فرمایند: «عرفوا الله حقّ معرفته» یعنی آنان خدا را بحقیقته شناخته‌اند. بنابراین وقتی که قبول کردیم این مطلب را که آنان نسبت به مقام خداوند عارفند با تفرّق آنان نسبت به شنیدن موضوعی که آن را حقیقتآ شناخته‌اند سازگار نیست .

 

اشکال پنجم که بر این‌ها وارد است این است که اصلا اظهار نظر کردن در این باره که حضرت در زمان ظهور چه نوشته‌ای را قرائت می‌کنند چندان فایده‌ای ندارد غیر از این‌که ممکن است مضرّاتی را هم دربر داشته باشد.

 

علّت این‌که فایده‌ای بر آن مترتّب نیست این است که ممکن است کسی با اعتقاد به این‌که می‌داند حضرت در آن زمان چه می‌فرماید دچار غرور شود و خودش را از نظر معرفت در

سطح اوتاد و نقباء بداند و حال آنکه این موضوع اصلا اصلی ندارد و ناشی از جهل است .

 

علّت این‌که ناشی از جهل است از جریان ارتداد امثال میثم و عمّاریاسر فهمیده می‌شود که با آن‌که از پیغمبر اکرم  6 صدها بار شنیده بودند که جانشین من امیرالمؤمنین  7 هستند چون موقع امتحان بود و ارواحکم فی الأرواح تعطیل شده بود در امتحان رفوزه شدند. با این‌که آنان قبل از رحلت پیامبر اکرم 6 یقین داشتند به خلافت و امامت امیرالمؤمنین  7

 

حالا بر فرض که جمله‌ای را که حضرت در مسجد کوفه قرائت می‌فرمایند مسأله قبله بودن و یا امثال آن باشد و عدّه‌ای الان اطّلاع از آن داشته باشیم این اطّلاع فعلی این عدّه مثل اطّلاعی است که میثم و عمّار قبل از رحلت پیامبر اکرم 6 نسبت به امامت امیرالمؤمنین  7 داشتند. عند الإمتحان یکرم الرجل أو یهان . پس وقتی که در آن امتحان همه رفوزه می‌شوند غیر از نقباء و همه از آن حضرت متفرقّ می‌شوند، تازه نقباء هم که متفرّق نمی‌شوند به خاطر این است که کلامی را که حضرت می‌فرمایند از مقاماتی است که نسبت به بعضی از مقامات دیگر چهارده معصوم  : جزو مقامات تنزّلیه به حساب می‌آید و إلّا که نقباء هم تاب تحمّل آن را ندارند.

 

عن ابی بصیر قال : قال ابوعبدالله 7: یا ابامحمّد؛ إنّ عندنا والله سرّآ من سرّ الله وعلمآ من علم الله، والله لایحتمله ملک مقرّب ولا نبی مرسل ولا مؤمن امتحن الله قلبه للإیمان ، والله ما کلّف الله ذلک أحدآ غیرنا ولا استعبد؟؟؟ بذلک أحدآ غیرنا، وإنّ عندنا سرّآ من سرّ الله وعلمآ من علم الله أمرنا بتبلیغه ، فبَلَّغْنا عن الله عزّوجلّ ما أمرنا بتبلیغه ، فلم نجد له موضعآ ولا أهلا ولا حمّالة یحتملونه حتّی خلق الله لذلک أقوامآ، خلقوا من طینة خلق منها محمّد وآله وذرّیته  :، ومن نور خلق الله منه محمّدآ وذرّیته وصنعهم بفضل صنع رحمته الّتی صنع منها محمّدآ وذرّیته فبلّغْنا عن الله ما أمرنا بتبلیغه فقبلوه واحتموا ذلک . وبلَّغهم ذکرنا فمالت قلوبهم إلی معرفتنا وحدیثنا فلولا أنّهم خلقوا من هذا لما کانوا کذلک . لا والله ما احتملوه... .[104]

 

 

 

 

 

در این روایت امام  7 اسرار اهل بیت  : را بر دو قسمت تقسیم کردند که یک قسمت مخصوص خود اهل بیت : است و به دیگران اظهار نمی‌شود. قسمت دوّم را به نقباء که از «مؤمن امتحن الله قلبه للإیمان» هستند چون از نوری که اهل بیت  : خلق شده‌اند می‌توانند آن را تحمّل کنند.

 

پس آنچه را که امام  7 می‌فرمایند از اسراری که مخصوص به خود اهل بیت  : باشد نیست و اگر از آن اسرار اظهار بفرمایند اوتاد هم نمی‌توانند آن‌ها را تحمّل کند.

 

پس خلاصه این شد که دانستن جمله‌ای را که حضرت می‌فرمایند اثری در قبول و تحمّل آن در زمان ظهور ندارد و قبول داشتن در این زمان دلیل بر قبول در آن زمان نیست .

 

چون زمان ، زمان امتحان است و فقط کسی می‌تواند تحمّل کند که در طینتش ، طینت دیگران اصلا وجود نداشته باشد.

 

البتّه این‌که می‌گوییم دانستن آن جمله فایده‌ای ندارد از نظر تحمّل در آن لحظه امتحان است و الّا از جهات دیگر فواید زیادی بر دانستن آن مترتّب است به شرطی که انسان واقعآ بداند که جمله‌ای که حضرت بقیة الله7 قرائت می‌فرمایند چیست و از روی استنباطات شخصی و استحسانات نباشد.

 

مثلا از دانستن مطلبی که حضرت در آن زمان به مردم می‌فرمایند کیفیت سلطنت و ولایت اهل بیت  : روشن می‌شود (مطلبی که حضرت قرائت می‌فرمایند از چه سنخ است) و چنانچه ما فرق مسأله امامت و ولایت و فرق بین مسأله وجود امامت و ظهور امامت را بدانیم و همچنین فرق بین وجود ولایت و ظهور ولایت را بدانیم تا حدّی روشن می‌شود که مطلبی که حضرت می‌فرمایند از چه سنخ است .

 

برای روشن شدن فرق بین آن‌ها مقدّمه‌ای را ذکر می‌کنیم :

 

 

 

 

 

 

 

سیر معنوی مردم از ابتداء خلقت در پیروی از نبوّت ، امامت و ولایت/ص 242/(712)

 

اگر از ابتداء خلقت تا زمان انقضاء عالم را ملاحظه کنیم می‌بینیم تمام مقاماتی را که اولیاء خداوند و حجج الهی داشته‌اند پیرامون سه مقام بوده است :

 

1 ـ مقام نبوّت

 

2 ـ مقام امامت

 

3 ـ مقام ولایت

 

تمام مقامات دیگری که داشته‌اند از قبیل مقام وصی بودن یا حجّت بودن یا خلیفة الله یا وجه اللّهی همه آن‌ها از فروع این سه مقام یا تحت الشعاع این سه مقام بوده‌اند.

 

دوره اوّل ، دوره نبوّت بوده است که عدّه‌ای از مردم به عنوان پیغمبری مبعوث شده‌اند و وقتی که پیش از 300 نفر از پیغمبران که شاید 313 نفر بوده‌اند از پیغمبران به عنوان رسول فرتساده شدند که آخرین آن‌ها حضرت رسول اکرم  6 بودند دوره نبوّت تمام شد و نوبت دوره دوّم که امامت باشد رسید، و فرمایش پیغمبر اکرم  6 که می‌فرمایند: «حیاتی رحمة لکم ومماتی رحمة» اشاره به این معنی است .

 

رحمت بودن حیات پیامبر اکرم  6 روشن است و ممات پیامبر رحمت است از همین جهت است که با انقضاء دوره نبوّت دوره امامت شروع می‌شود و مسلّم است که دوره نبوّت با دوره امامت قابل قیاس نیست .

 

اگر گفته شود که امامت قبل از امامت دوازده امام  : هم بوده است و مثل امامت حضرت ابراهیم علی نبینا وآله وعلیه السلام یا طبق بعضی از روایات عدّه‌ای از پیغمبران به مقام امامت رسیده‌اند. پس چطور می‌گوییم که دوره امامت از آن زمان شروع شده ؟

 

می‌گوییم : امامتی که برای دوازده امام  : ما معتقد هستیم با امامتی که برای حضرت ابراهیم قائل هستیم زیاد فرق دارد، چون امامتی که برای حضرت ابراهیم معتقدیم این است که آن امامت مهمترین مقام باطنی حضرت ابراهیم  7 بوده است که برای مردم اظهار شده است . و در ماوراء مقام امامت حضرت ابراهیم مقام دیگری وجود نداشته است . و حال آنکه امامت دوازده امام  : از مقامات ظاهریه آنان است و در ماوراء و باطن مقام ولایت وجود

دارد و اهمیت آن هم به همین است که در باطن مسأله امامت ولایت وجود داشته است و عظمت و برتری باطن امامت بر ظاهر آن به قدری است که اصلا قابل قیاس باهم نیستند بطوری که حضرت زهراء 3 با آنکه دارای مقام امامت ظاهری نبودند ولی چون دارای ولایت بودند یک ذرّه دارا نبودن مقام امامت از شأن ولایت حضرت و عظمت آن حضرت کم نکرده است یعنی مقام امامت در برابر مقام ولایت اصلا امکان اظهار وجود نمی‌تواند داشته باشد.

 

پس امامتی که در باطن و ماورائش چنین مقامی وجود داشته باشد با امامتی که حضرت ابراهیم  7 داشته و در ماوراء آن هیچ چیز دیگری وجود نداشته قابل قیاس باهم نیستند.

 

در اظهار مقام رسالت فقط شرط است که مردمی در دنیا وجود داشته باشند که پیغمبری به سوی آنان به رسالت مبعوث شود چه حرف آن رسول را بشنوند و قبول کنند و چه نشنوند. امّا در زمانی که مقام امامت باشد اظهار می‌شود باید حداقلّ چهار مؤمن وجود داشته باشندکه وتد ارض امامت بوده و آن را از تزلزل حفظ کنند، چون در صدر اسلام فقط سه نفر بودند لذا مسأله امامت متزلزل شد و حضرت زهرا 3 شهید شدند و آنچه پیش آمد شد.

 

و یکی از معانی روایتی که سید بن طاووس در کشف المحجّة ذکر کرده که حضرت امیرالمؤمنین  7 از عقیل و عبّاس گله می‌کنند... و می‌فرمایند: اگر حمزه و جعفر بودند نمی‌گذاشتند حقّ من غصب شود این است که با وجود آن‌ها تعداد اوتاد تکمیل می‌شد.

 

چون پس ار رحلت پیامبر اکرم  6 دوره امامت بود، ادّعای حضرت امیرالمؤمنین  7 هم غیر امامت چیزی نبود منتهی عدّه اوتاد تکمیل نبود لذا غصب شد وقتی که زمان ظهور شود دوره امامت تمام شده است و نوبت دوره ولایت رسیده است . لذا ادّعائی که حضرت می‌فرمایند مسأله‌ای مربوط به ولایت اهل بیت  : است و چون در ظهور ولایت باید....

 

 

 

دوره امامت بدون اظهار ولایت تا سال 260 هجری ادامه داشت و طبق روایت ، غیبت از سال 260 شروع شده پس غیبت صغری 69 سال بوده نه هفتاد و چهار سال که ابتداء ولادت حضرت باشد.

 

بنابراین حضرت در پنج سال اوّل عمر طبق روایتی که در بحار الأنوار ج 52 موجود است

که غیبت از 260 شروع شده غایب نبودند. بلکه در روز اوّل امامت هم غایب نبودند از سال 260 دوره ولایت شروع شده است ولایتی که برای ائمّه قبلی نبوده است و چون دوره ولایت شروع شده است و از روایتی کسی که دارای ولایت است نباید بیعت دیگری در گردن او باشد می‌فهمیم که فرق امام زمان  7 با ائمّه دیگر چه بوده است ، آن‌ها اظهار کننده مقام امامت بوده‌اند و امامت با بودن شیاطین و بیعت بادیگران از بین نمی‌رود امّا ولایت با بیعت با دیگران منافات دارد.

 

ظهور هم ظهور ولایت اهل بیت  : است نه ظهور امامت اهل بیت  :، پس وقتی که ظهور، ظهور ولایت است ، غیبت هم غیبت ولایت است نه امامت یا ظهور، ظهور امامی است که توأم با اظهار ولایت باشد. (از اینجا معنای غیبت هم روشن می‌شود).

 

که چون دوره ولایت شروع شده ولی ارکان آنکه دوازده نفرند از بین 313 نفر باشند وجود ندارند غیبت شروع شد. و لذا هر وقت عددد 313 نفر تکمیل شود غیبت تمام می‌شود. مقصود اصلی از تکمیل 313 نفر هم تکمیل 12 نفر اوتاد است و چون در زمان ظهور عدّه نقباء تکمیل شده حضرت اظهار می‌کنند ولایت خود را و وقتی هم که اظهار می‌کنند هیچ تزلزلی هم پیش نمی‌آید که جلوگیری از اعمال ولایت کند لذا وقتی که 301 نفر متفرّق می‌شوند خود حضرت طبق روایت حسن بن محبوب «ثمّ یتکلّم بکلام فلایجدون ملجأ» و چون وقت اظهار ولایت است همه آن‌ها را برمی‌گردانند به طرف خود.

 

پس از مطالب گذشته که فرق بین امامت و ولایت بود معلوم می‌شود که همان‌طوری که مطلبی را که حضرت امیرالمؤمنین  7 پس از رحلت فرمودند مربوط به امامت بوده و امتحان ورودی اصحاب بود که چون تعداد نقباء تکمیل نبود رفوزه شدند در ابتداء دوره ولایت هم که نشستن بر منبر حکومت ولایت کوفه باشد مطلبی مربوط به ولایت خودشان می‌فرمایند و چون تعداد نقباء تکمیل است لذا تزلزل هم پیش نمی‌آید.

 

 

 

 

 

صحبت درباره اوتاد/ص 245/(712)

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

السلام علیک یا بقیة الله ادرکنی

 

          (جمعه 15/5/1407)

 

صحبت درباره اوتاد بود که گفتیم از روایات استفاده می‌شود که همیشه اهل البیت  : دارای اصحابی خاصّ بوده‌اند که به آن‌ها نقباء یا اوتاد اطلاق می‌شود و گفتیم که در ابتداء زمان ظهور آن‌ها دوازده نفر هستند.

 

حال صحبت در این است که آیا اوتاد در میان مردم زندگی می‌کنند و یا آن‌که با خود حضرت هستند در جزیره خضراء و یا در هر جای دیگری که آن حضرت زندگی می‌کنند. آن‌ها هم مثل حضرت در غیبت هستند و غیبت هستند؟ معنای این‌که آن‌ها در غیبت هستند یعنی این‌که در ملکوت و امکنه غیبی این عالم زندگی می‌کنند.

 

عدّه‌ای عقیده دارند که اوتاد در میان مردم مثل سایر مردم زندگی می‌کنند و در حالی‌که زندگی عادّی دارند با حضرت ولی عصر عجّل الله تعالی فرجه نیز ارتباط دارند و رفت و آمد می‌کنند یعنی همان‌طور که مردم دیگر خانه و زندگی دارند، زن و بچّه دارند آن‌ها هم همین‌طورند و علاوه بر این می‌تواند هر وقت که خواستند خدمت حضرت امام زمان  7 برسند.

 

عقیده دوّم این است که اوتاد و نقباء در بین مردم نیستند و در هر جا که خود حضرت امام زمان  7 زندگی می‌کنند آن‌ها هم زندگی می‌کنند. البتّه همان‌طور که خود حضرت در اماکن و شهرهای ما رفت و آمد می‌کنند و در مجالس دوستانشان شرکت می‌کنند اوتاد هم همین‌طور در شهرهای ما رفت و آمد دارند و در مجالس ما شرکت می‌کنند حال یا در رکاب حضرت و در خدمت آن بزرگوار هستند و یا اینکه بدون آن‌که در خدمت حضرت باشند مأموریت پیدا می‌کنند که در مجالسی شرکت کنند یا مأموریت دیگری را عملی سازند.

 

حال باید به روایات رجوع کنیم ببینیم کدام عقیده درست است ، آیا از نظر روایات اسفتاده می‌شود که اوتاد در میان مردم هستند و گاه‌گاه خدمت حضرت می‌رسند یا در خدمت حضرت هستند ولی به امکنه دیگر رفت و آمد دارند.

 

 

 

 

 

عالم ملکوت/ص 246/(712)

 

قبل از آن‌که ثابت کنیم که کدام‌یک از دو عقیده موافق با روایات است مقداری درباره عالم ملکوت صحبت می‌نمائیم :

 

اصل این‌که در میان عوالم ، عالمی وجود دارد به نام عالم ملکوت مسلّم است و جای هیچ‌گونه شکی نیست . چون در اخبار متواتر از آن نام برده شده است و هم در قرآن مجید از آن اسم برده شده است که در چهار آیه از قرآن مجید اسم آن برده شده است .

 

(فسبحان الّذی بیده ملکوت کلّ شیء وإلیه ترجعون)، و چون ما درصدد هستیم که اثبات کنیم که اوتاد با خود حضرت هستند و در ملکوت همین عالم هستند باید معانی ملکوت را ذکر کنیم تا وقتی که می‌گوییم که اوتاد هم غایب هستند و در غیبت می‌باشند روشن باشد.

 

 

 

معانی ملکوت/ص 246/(712)

 

معنای اوّل  : این است که مقصود از ملکوت باطنِ ظاهر هر شیء است یعنی همان‌طور که از روایات استفاده می‌شود هر ظاهری باطنی دارد که آن باطن عین ظاهر است و در این موضوع فرقی میان انسان و حیوانات و نباتات و جمادات نیست . هر شیء ظاهری باطنی مانند خودش دارد کما این‌که حضرت امیرالمؤمنین  7 می‌فرمایند:

 

اعلم إنّ لکلّ ظاهر باطن علی مثاله .

 

از این باطن تعبیر به قالب مثالی و عالم مثل و جسم دوّم نیز می‌شود و مکاشفاتی که برای افراد واقع می‌شود نوعآ با همین باطن یا جسم دومّ یا قالب مثالی است و دعوت‌های سرّی امام‌زادگان و اوتاد و اهل بیت  : نیز بیشتر با باطن افراد است در زمان غیبت .

 

در داشتن باطن همان‌طور گه گفتیم همه اشیائی که ظاهر هستند شریک هستند. دلیل بر آن‌که هر شیء اعمّ از مؤمنین و غیرهم و حیوانات و نباتات و جمادات دارای باطن و ملکوت هستند یکی این آیه شریفه است :

 

(فسبحان الّذی بیده ملکوت کلّ شیء وإلیه ترجعون)[105] .

 

 

 

 

 

و همچنین آیه شریفه : (قل من بیده ملکوت کلّ شیء وهو یجیر ولایجار علیه)[106] .

 

 

 

طبق این دو آیه شریفه تمام اشیاء دارای ملکوت هستند/ص 245/(712).

 

این معنای اوّل برای ملکوت که مقصود از آن باطن هر شیء و قالب مثالی و جسم دوّم هر شیء است و مقصود ما که در آینده خواهیم گفت اوتاد در ملکوت این عالم به سر می‌برند ملکوت به این معنی نیست .

 

طبق این معنی ملکوت در بر؟؟؟  معنا نمی‌شود (مراجعه به ص 31 دفتر)؟؟؟

 

 

 

معنای دوّم ملکوت/ص 247/(712) :

 

معنای دوّم ملکوت ، عالم غیب است ، عالم نامرئی است ؛ گرچه ملکوت به معنای اوّل هم نامرئی است چون باطن هر شیء است ولی ملکوت به این معالم در عین حال که نامرئی است و دارای ظاهر مانند معنای اوّل نیست .

 

امکنه نامرئی و شهرهای نامرئی مانند جزیره خضرا جزو عالم ملکوت هستند به معنای دوّمی که برای ملکوت ذکر کردیم که مقصود از بودن اوتاد در عالم ملکوت بودن آنان است در غیبت این عالم و لذا است که می‌گوییم آنان غایب هستند کما این‌که حضرت غایب هستند.

 

دلیل بر وجود عالم ملکوت به این معنی قول خداوند متعال است که می‌فرماید: (وکذلک نری ابراهیم ملکوت السماوات والأرض)[107] .

 

 

 

در روایتی جابر از امام محمّد باقر 7 سئوال میکند از این آیه شریفه . می‌گوید:

 

سألته عن قول الله عزّوجلّ... قال : وکنت مطرقآ إلی الأرض فرفع یده إلی فوق ثمّ قال : ارفع رأسک ، فرفعت رأسی فنظرت إلی السقف ، قد انفرج حتّی خلص بصری إلی نور ساطع ، وحار بصری دونه ثمّ قال لی : رأی ابراهیم ملکوت السماوات والأرض هکذا، ثمّ قال : اطرق فاطرقت ثمّ قال : ارفع رأسک فرفعت فإذا السقف علی حاله ، ثمّ أخذ بیدی فقام وأخرجنی من البیت الّذی کنت فیه ، فأدخلنی بیتآ آخر فخلع ثیابه الّتی کانت علیه ، ولیس ثیابآ غیرها، ثمّ قال لی  :

غمض بصرک ، فغمضت بصری فقال : لاتفتح عینیک فلبثت ساعة ثمّ قال لی  : تدری أین أنت ؟

 

قلت : لا.

 

قال : کنت فی الظلمة الّتی سلکها ذوالقرنین .

 

فقلت له : جعلت فداک ؛ اتأذن لی أن أفتح عینی فأراک ؟

 

فقال لی : افتح لاتری شیئآ.

 

ففتحت عینی فإذا أنا فی ظلمة لا أبصرفیها موضع قدمی ثمّ سار قلیلا فوقف فقال : هل تدری أین أنت ؟

 

فقلت : لا أدری .

 

فقال : أنت واقف علی عین الحیوة الّتی شرب منها الخضر 7، وسرنا فخرجنا من ذلک العالم إلی عالم آخر فسلکنا فیه فرأینا کهیئة عالمنا هذا فی بنائه ومساکنه وأهله ، ثمّ خرجنا إلی عالم ثالث کهیئة الأوّل ، والثانی حتّی وردنا علی خمسة عوالم .

 

قال : ثمّ قال لی : هذه ملکوت الأرض ولم یرها ابراهیم وإنّما رأی ملکوت السماوات وهی اثنی عشر عالمآ کلّ عالم کهیئة ما رأیت... .[108]

 

 

 

از این روایت استفاده می‌شود که امکنه و جاهایی که در این دنیا وجود دارد که جزو ملکوت و غیب این عالم شمرده می‌شود مثل چشمه حیات یا منطقه ظلمت و امثال آن که دیدن آن برای افراد عادّی امکان‌پذیر نیست .

 

این‌هم که می‌گوییم دیدن آن‌ها برای افراد عادّی امکان ندارد به این معنی است که در شرایطی که خود را قرار داده‌اند امکان دیدن برای آن‌ها وجود ندارد و الّا ممکن است چون خداوند می‌فرماید:

 

(أولم ینظروا إلی ملکوت السماوات والأرض).[109]

 

 

 

بنابراین نگاه کردن به ملکوت آسمان‌ها و زمین هم برای کفّار محال ذاتی نیست بلکه نتیجه اعمال خود آن‌ها است .

 

 

 

حالا با توجّه به دو معنایی که برای ملکوت ذکر کردیم می‌گوییم که هر انسانی دارای باطن ملکوت هست امّا هر انسانی در ملکوت زندگی نمی‌کند. هر انسانی ملکوتی است طبق معنای اوّل و امّا طبق معنای دوّم هر انسانی ملکوتی نیست چون غیب نیست و اوتاد هستند که در غیب این عالم زندگی می‌کنند و چون در غیبت هستند و در غیب این عالم هستند می‌گوییم ملکوتی هستند.

 

 

 

دلیل بر غیبت اوتاد/ص 249/(712)

 

در روایاتی که درباره اولیاء الله وارد شده و همچنین از روایاتی که درباره حضرت وارد شده از چند روایت می‌توان استفاده کرد که اوتاد در غیبت هستند.

 

1 ـ قال الصادق  7:

 

یوم النیروز هو الیوم الّذی یظهر فیه قائمنا اهل البیت  : وولاة الأمر.[110]

 

 

 

از این‌که حضرت می‌فرمایند در روز نوروز حضرت و والیان امر ظهور می‌کنند استفاده می‌شود که پس ولاة امر هم در غیبت هستند و إلّا اگر غیبت نباشد ظهور معنی ندارد.

 

اگر اشکال شود که مقصود از ولاة امر یا خود اهل البیت و ائمّه  : هستند یا اصحاب حضرت ، اگر مقوصد اصحاب حضرت باشد پس لازمه‌اش این است که تمام سیصد و سیزده نفر در غیبت باشند و اگر مقصود از ولاة 313 نفر نیستند پس شامل اوتاد هم نمی‌شود.

 

می‌گوییم : مقصود از ولاة امر اصحاب حضرت هستند منتهی چون دلیل‌های متعدّد داریم که بیشتر افراد 313 نفر در میان مردم زندگی می‌کنند لذا نمی‌توانیم بگوییم که همه  313 نفر در غیبت به سر می‌برند.

 

و نمی‌توانیم هم بگوییم که مقصود از ولاة الأمر، 14 معصوم  : هستند. چون اوّلا طبق روایات آن‌ها در روز اوّل ظهور برای مردم آشکار نمی‌شوند و ثانیآ از آشکار شدن آنان برای مردم در روایات تعبیر به ظهور و یظهر و امثال آن نمی‌کنند بلکه تعبیر به رجعت شده است در روایات .

 

ثالثآ لحن روایت که می‌فرمایند: «الّذی یظهر فیه قائمنا اهل البیت وولاة أمر» معلوم

می‌شود که مقصودشان از ولاة الأمر، اهل البیت  : نبوده است و الّا همان‌طور که قائمنا اهل البیت فرمودند می‌فرموند و نحن .

 

2 ـ روایت دیگر «وما بثلاثین من وحشة» است که دلالت می‌کند 30 نفر در ملازمت حضرت  7 هستند. پس آن‌ها هم همانطور که خود حضرت در غیبت هستند آن‌ها هم در غیبت هستند.

 

عن ابی بصیر، عن ابی عبدالله 7 قال : لابدّ لصاحب هذا الأمر من غیبة ولابدّ له فی غیبته من عزلة ، ونعم المنزل طیبة وما بثلاثین من وحشة .[111]

 

 

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

 

اوتاد از مردم جزیره خضراء افضل هستند/ص 251/(712)

 

همانطور که گفتیم از روایات استفاده کردیم که اوتاد در زمان غیبت از نظر مردم غایب هستند و آمدن آن‌ها در میان ما به دو صورت است همان‌طور که تشریف‌فرمایی خود حضرت نیز دو صورت است : گاهی از اوقات حضرت در میان مردم می‌آیند و دیده می‌شوند ولی شناخته نمی‌شوند. گاهی از اوقات هم حضرت در مجالس یا جاهای دیگر تشریف می‌برند و اصلا دیده نمی‌شوند کما این‌که در روایت هست : «یشهد المواسم یری الناس ولایرونه»، شرکت اوتاد هم گاهی به همین صورت است که به حسب ظاهری درک نشدنی است .

 

از اثبات غایب بودن اوتاد و نبودن آن‌ها در میان مردم و این‌که مردم آن‌ها را نمی‌بینند سئوالی پیش می‌آید که مردم جزیره خضراء و یا سایر امکنه غیر مرئیه هم در زمان غیبت غایب از نظر مردم هستند چون جزیره خضراء و سایر امکنه ناپیدا است و دیده نمی‌شوند پس چه فرقی وجود دارد بین هزاران نفری که در جزیره خضراء و یا امکنه دیگر به سر می‌برند با اوتاد و نقباء؟

 

چون همان‌طور که اوتاد غایب هستند آن افراد دیگر هم در غیبت هستند و غایب می‌باشند پس فرق آن‌ها چیست ؟

 

 

 

 

 

 

 

دامنه غیبت حضرت حجّت  /ص 252/(712)

 

مردم جزیره خضراء را هم فراگرفته است ؟/ص 252/(712)

 

در جواب از این سئوال می‌گوییم : مسأله غیبت حضرت ولی عصر ارواحنا فداه به صورتی نیست که فقط شامل عالم ملک و شهود کره زمین باشد و فقط ظاهر کره زمین در غیبت باشد بلکه عوالم زیادی به خاطر غیبت آن حضرت از نعمت ظهور آن بزرگوار محروم شده‌اند چون در اوصاف حضرت در دعایی که در شب 15 ماه شعبان خوانده می‌شود ذکر شده  : «المستور عن عوالمهم» از اطلاق این دلیل استفاده می‌کنیم که در هر عالمی که چهارده معصوم  : به این عنوان برای آنان ظاهر شده‌اند حضرت مستور شده‌اند.

 

بنابراین پس مردم جزیره خضراء هم حضرت را نمی‌بینند و حضرت از آن‌ها هم مستور هستند. چون در جزیره خضراء هم اهل البیت  : به صورت چهارده نفر ظاهر شده‌اند.

 

گذشته از این روایت «وما بثلاثین من وحشة» نیز دلیل است که افراد جزیره خضراء نیز در نعمت حضور و ظهور به سر نمی‌برند و الّا چرا «وما بثلاثین» بفرمایند.

 

این راجع به اصل مسأله غیبت است که غیبت اختصاص به کره زمین و عالم ظاهری ما ندارد.

 

 

 

 

 

مسأله غیبت دارای مراتب است/ص 253/(712)

 

غیبت برای مردم جزیره خضراء و ما متفاوت است/ص 253/(712)

 

البتّه باید توجّه داشت که مسأله غیبت در عوالمی که غیبت در آنجاها هست دارای مراتب است و یک مرتبه واحده ندارد. در بعضی از عوالم غیبت شدّت دارد و در بعضی از جاها غیبت دارای ضعف است . همان‌طور که در عالم خود ما غیبت در یک زمان دارای ضعف بوده که زمان غیبت صغری بوده است و در زمان بعد دارای شدّت بوده که زمان غیبت کبری است . و اصلا یک معنای صغری و کبری بودن غیبت همین است که در غیبت صغری اصل مرحله غیبت کوچکتر از دیگری است و لذا در آن زمان نایب خاصّ مشخّص بوده و مردم با او تماس داشتند و توسّط ایشان می‌توانستند با حضرت ارتباط بگیرند و نامه برای حضرت بنویسند و جواب بگیرند و در شهرهای مختلف نایب خاصّ وکیل داشته‌اند و در آن زمان افراد خیلی بیشتر از غیبت صغری خدمت حضرت می‌رسیدند که این‌ها در زمان غیبت کبری منتفی شده و بعضی از آن‌ها کم شده پس غیبت صغری علاوه بر آن‌که زمانش کمتر بوده خود مرحله غیبت هم کمتر و کوچکتر بوده است .

 

حال که روشن شد که اصل مسأله غیبت دارای مراتب است و نسبت به ازمنه مختلفه و امکنه مختلفه مختلف است ، می‌گوییم که غیبت در جزیره خضراء ولو حکمفرما است.....

 

 

 

 

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

          (یکشنبه 17/5/1408)

 

آیا نقباء از ابتداء دارای مقام عصمت بوده‌اند؟/ص 254/(712)

 

(موضوع این بحث باید تغییر داده شود)

 

قبلا درباره اوتاد و نقباء صحبت کردیم که آنان دارای مقام عصمت هستند و هیچ‌گونه غفلت و گناهی از آنان سر نمی‌زند. به اشکالاتی که نسبت به مقام عصمت آنان ممکن بود وارد شود جواب دادیم و همچنین گفتیم که عدّه‌ای از علماء گرچه قائل به عصمت آنان نیستند ولی آنان را تالی‌تلو معصومین  : و دارای مرتبه مادون عصمت می‌دانند.

 

در اینجا سئوال پیش می‌آید که ما آنان را دارای مقام عصمت بدانیم یا آن‌که آنان را در این مرحله ندانیم و تالی‌تلو مقام عصمت بدانیم در هر دو صورت آیا آنان مقام عصمت یا مقام تالی تلو عصمت را از ابتدای امر دارا بوده‌اند یا آن را کم‌کم و با مرور زمان بدست آورده‌اند؟

 

اوّلا در پاسخ این سئوال می‌گوییم : در مورد سئوال دیگری که درباره اولیاء الله است که آیا سلسله اولیاء الله طولیه است یا عرضیه یا باید در آن تفصیل داده و سلسله بعضی از اولیاء الله را طولیه و سایرین را دارای سلسله عرضیه دانست .

 

در مورد این سئوال جواب آن را هر یک از سه پاسخ مذکور بدانیم ، دلیل بر این است که اوتاد و نقباء از ابتدای امر دارای مقامام عصمت و یا مقام مادون عصمت نیستند و مرحله نقابت را کم‌کم و با مرور زمان بدست آورده‌اند.

 

چون این مسأله را در مورد دیگر ذکر کرده‌ایم ، در اینجا آن را تکرار نکرده و با مراجعه به آن روشن می‌شود که نقباء و اوتاد مقام خود را از ابتدای امر دارا نبوده و آن را بدست آورده‌اند.

 

ثانیآ همان‌طور که در صفات مختصّه اوتاد و نقباء بحث می‌شود یکی از صفات آنان «کمال عقل» است . آن‌ها کسانی هستند که تمام جنود عقل را در خود جمع کرده و همه جنود جهل را در خود نابود ساخته‌اند و به خاطر همین جهت است که به مقام «عبد ممتحن» که در روایت جنود عقل و جهل به آن تصریح شده است گردیده‌اند.

 

یعنی قدرت آنان بر درک (امر» اهل البیت  : و قدرت بر تحمّل احادیث و اسرار

مستصعبه چهارده معصوم  : را که آنان دارا هستند به خاطر داشتن همه جنود عقل و منزّه بودن از همه جنود جهل است . و این خود یکی از دلائل بر عصمت آنان است برای معتقدین به عصمت آنانست ؛ چون کسی که عقلش به کمال رسیده و از جهل هیچ چیزی در او وجود ندارد و هوای نفس ندارد؛ زیرا او هوای خود را هوای موالیان خود قرار داده است و شیطان هم بر او تسلّطی ندارد. چون با داشتن تمامی جنود عقل و منزّه بودن از جنود جهل از مخلصین است و طبق فرمایش قرآن مجید شیطان بر مخلصین دسترسی ندارد: (فبعزّتک لأغوینّهم أجمعین إلّا عبادک منهم المخلصین)[112] ، و این‌که اوتاد و نقباء از مخلصین هستند

 

خود دلیل دوّمی بر عصمت اوتاد است .

 

بنابراین اوتاد و نقباء از مخلصین هستند و آن‌ها از ممتحنین هستند و از این دو باید در صفات مختصّه اوتاد و نقباء بحث گردد.

 

اینک مقصود ما از ذکر این مقدّمه این است که بگوییم نقباء و اوتاد دارای عقل کامل هستند. حال که دانستیم آنان دارای عقل کامل هستند و لذا دارای مقام عصمتند می‌گوییم با مراجعه به روایات اهل البیت  : روشن می‌شود که کسانی که دارای کمال عقل هستند از ابتداء آن را دارا نبوده و کمال عقل و بالملازمه عصمت را با مرور زمان بدست آورده‌اند.

 

 

 

 

 

 

 

اثر تکرار/ص 256/(712)

 

با تکرار می‌توانیم احساسات را در خود منتفی کنیم و آنها را از صفحه ذهن پاکسازی کنیم ، همان گونه که می‌توانیم بر اثر تکرار احساساتی را در خود ایجاد کنیم و یا آنها را تقویت نمائیم .

 

به عنوان نمونه فرض کنید قصابی که در اوّلین بار برای کشتن یک حیوان حالت ترحّم برای او پیش می‌آید بر اثر تکرار این کار، چنان به این عمل عادت می‌گیرد که هیچ گونه حالت ترحّم و دلسوزی در او ایجاد نمی‌شود. پس با تکرار ذبح حیوانات ، حالت احساس ترحّم از او گرفته می‌شود؛ مثل سربازانی که دشمن را به خاک هلاکت می‌ریزند و...

 

همین گونه با تکرار می‌توانیم احساس را در خود ایجاد کنیم و یا اگر وجود دارد به تقویت آن به پردازیم مانند آن که بر اثر تکرار سخنرانی حالت شهامت و روی سخن‌گفتن را در خود ایجاد کنیم یا بر اثر تکرار رفتن به جنگ حالت ترس را از خود بگیریم و به خود حالت شجاعت بدهیم .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

کناره‌گیری از قیام آسمانی/ص 257/(712)

 

در روزگاری که حقیقت‌طلبان اجتماع نموده و به یاری دین پرداختند، کناره‌گیری از آنان اشتباه است و راهی است که شیطان آن را برای پیروان خود برمی‌گزیند. بنابراین وقتی دیدیم که عموم افرادی که اهل شناخت حقیقت می‌باشند، برای یاری دین اجتماع نموده و به پیکار با دشمنان دین برخاسته‌اند، جدا شدن از آنان و تفرقه و تنهایی ، وسیله افتادن در دام شیطان است همانند گوسفندی که از چوپان و گلّه گوسفندان جدا می‌شود و سرانجام بر اثر تنهایی در بیابان به دست گرگ گرفتار می‌شود.

 

این حقیقتی است که حضرت امیرالمؤمنین  7 آن را بیان فرموده‌اند:

 

إیاکم والفرقة فإنّ الشاذّ من أهل الحقّ للشیطان کما أنّ الشاذّ من الغنم للذئب .[113]

 

 

 

برحذر باشید از جدایی ! به راستی کسی که از اهل حق کناره‌گیری کند نصیب شیطان است همان گونه که ... از گوسفندان نصیب گرگ می‌گردد.

 

به طور کلّی کسانی که از قیام آسمانی کناره‌گیری می‌کنند به سه دسته تقسیم می‌شوند:

 

1 ـ دسته اوّل شامل کودکان و زنان و همچنین مردانی می‌شود که بر اثر ناتوانی و یا دور بودن از منطقه جنگی نمی‌توانند خود را به لشکریان حق برسانند. این گونه افراد مسئولیتی نخواهند داشت و اگر دارای میل قلبی به کمک و یاری جنگجویان باشند مأجورند.

 

2 ـ دسته دوّم کسانی که هیچ گونه مانعی برای یاری نمودن و شرکت آنان در جنگ نیست ، ولی چون از نظر عقیدتی منحرف می‌باشند و در صف مخالفان قرار دارند، به یاری دین نمی‌پردازند و در قیام آسمانی شرکت نمی‌کنند.

 

بدیهی است این گونه کسان ، راه شیطان را پیموده و در لشکر .... قرار دارند.

 

3 ـ دسته سوّم کسانی هستند که از نظر مبانی اعتقادی راه صحیح را پذیرفته و در آن گام برداشته‌اند، و خود اهل حق و حقیقت هستند، ولی بر اثر وسوسه شیطان از شرکت در قیامت آسمانی خودداری نموده و از آن کناره‌گیری می‌کنند. این گونه افراد گرچه قبلا اهل حق و حقیقت بوده‌اند ولی بر اثر جدا شدن از گروه مؤمنان نصیب شیطان می‌شوند.

 

 

 

در تعبیر لطیف حضرت امیر مؤمنان  7 دقتّ کنید: آن حضرت می‌فرمایند:

 

إنّ الشاذّ عن أهل الحقّ للشیطان .

 

کسی که از اهل حق .... مال شیطان است .

 

این گونه افراد بر اثر وسوسه‌های شیطانی ، از افکار و اندیشه‌ها و یا کشف و شهود شیطانی و نفسانی پیروی می‌نمانید و بر اثر تلقین و یا مکاشفات باطل نفسانی و یا شیطانی راه باطل را برمی‌گزینند و از اهل حق و حقیقت کناره می‌گیرند.

 

اینگونه افراد ده‌ها نفر از بزرگترین یاوران امام عصر ارواحنا فداه را که به تصریح روایات در قیام آسمانی شرکت می‌کنند نادیده می‌گیرند و همچنین شرکت شخص آن حضرت را به صورت ناشناخته در آن قیام ، و همچنین شرکت صدها و هزاران نفر از یاوران آن بزرگوار در ارتش قدرتمند جناب سید حسنی نادیه گرفته و به کناره‌گیری از آنان می‌پردازند.

 

در واقع آنان پندارهای شخصی خود و افکار بی‌اساس خویش را ـ که گاهی از مکاشفات و مشاهدات باطل سرچشمه می‌گیرد ـ سراندیشه‌ها و اعتقاداتِ صحیح صدها نفر از یاوران حضرت بقیة الله الأعظم ارواحنا فداه ، برتر می‌دانند! آیا این یک نمونه واضحِ اعتماد به نفس نابجا نیست ؟ چرا انسان بر اثر ترس و یا بی‌عاری و تنبلی خود را در برابر اهل حقیقت قرار دهد؟ چرا انسان بر اثر وحشت از شرکت در قیام آسمانی از ارتش خداوند کناره‌گیری نموده و به اعتقادات نفسانی خویش تکیه نموده و اعتماد نماید؟

 

آیا آنان با این کار خود را در دام شیطان قرار نمی‌دهند؟/ص 258/(712)

 

مگر حضرت امیر مؤمنان  7 نمی‌فرمایند:

 

إیاک والثقة بنفسک ، فإنّ ذلک من أکبر مصاید الشیطان .[114]

 

 

 

برحذر باش از آن که به نفس خود اعتماد کنی زیرا براستی که این از بزرگترین دام‌های شیطان است .

 

تنها راه برای رهایی یافتن این گونه افراد از دام شیطان این است که از اعتماد به نفس و اتّکا به توجّهات شخصی دست برداشته و به گروه مردمان بافضیلت و طرفداران حقیقت بپوندند.

 

 

 

 

 

آیا وقوع جنگ جهانی از علائم ظهور است؟/ص 259/(712)

 

آیا وقوع جنگ جهانی از علائم ظهور امام زمان صلوات الله علیه است؟

 

آیا وقوع جنگ جهانی و شعله ور شدن آن در کره زمین از علائم ظهور امام زمان عجل الله تعالی فرجه است یا نه؟

 

-----------------------------------

 

جواب :

 

وقوع جنگ جهانی از علائم ظهور حضرت مهدی ارواحنا فداه است ولی وقوع آن حتمی نیست و در هیچ یک از روایاتی که علائم حتمیه ظهور را بیان نموده اند، حرفی از جنگ جهانی به میان نیامده است.

 

هرچند در قیام جناب سید حسنی و خروج سفیانی، در چند کشور جهان آتش جنگ شعله ور خواهد شد ولی این جریان هیچگاه به معنای جنگ در تمام کشورهای جهان یا اکثریت کشورهای جهان نیست.

 

بنابراین چون جنگ جهانی از علائم غیر حتمیه ظهور است، بنابراین می توان با به کار گرفتن راهکارهای مبارزه با وقوع جنگ جهانی از پیش آمدن آن جلوگیری نمود.

 

بنابر عقیده بعضی از بزرگان ، علائم حتمیه ظهور از نظر علامت بودن حتمی هستند نه از جهت وقوع (یعنی اگر آن علامات واقع شدند به دنبالش ظهور محقق خواهد شد) . بنابراین، علائم حتمیه ظهور نیز ممکن است واقع نشوند. لذا چون ظهور امام زمان عجل الله تعالی فرجه ناگهانی و به تعبیر روایات «بغتةً» می باشد و همانطور که گفتیم ممکن است حتی علائم حتمیه ظهور نیز واقع نشوند ، بعید نیست که سیاستمداران خودکامه جهان که جام خود را از آبشخور جنون پر می کنند و به خاطر خونخواری نقشه خون ریزی فراگیر را در سر می پرورانند، آتش جنگ جهانی را شعله ور ساخته و میلیاردها انسان را در آتش جنگ بسوزانند! این است ارمغان تمدن جدید.

 

 

 

پایگاه علمی المنجی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آیا وقوع جنگ جهانی در روایات وارد شده است/ص 261/(712)

 

آیا جنگ جهانی در روایات اهل بیت : پیشگویی شده است؟/ص 261/(712)

 

اکنون نابسامانی سراسر جهان را فرا گرفته و با شعله ور شدن جنگ جهانی، امکان نابود شدن بسیاری از مردم جهان فراهم می شود؛ آیا در روایات اهل بیت : از وقوع جنگ جهانی،  سخنی به میان آمده است؟

 

------------------------------

 

جواب :

 

در کلمات و روایات اهل بیت : درباره جنگ جهانی و نابودی بسیاری از افراد و یا اکثریت مردم جهان، سخن به میان آمده است. کشته شدن یک سوّم یا دو سوّم یا نه دهم افراد جهان در روایات تعیین شده است.

 

بدیهی است اینگونه روایات درباره حرب عالمی یا جنگ جهانی است که قبل از ظهور حضرت امام زمان عجل الله تعالی فرجه اتّفاق می افتد، نه در ابتدای ظهور آن بزرگوار.

 

بر مردم جهان واجب است که با توجه به درگاه خداوند متعال از ظلم و ستم و فساد و فحشا و... که باعث شعله ور شدن جنگ جهانی می شود، دست بردارند و از وقوع جنگ جهانی پیشگیری کنند. متأسّفانه در سراسر جهان دولت ها که باید پاسدار هدایت افکار مردم باشند و همچنین مردم که باید خواستار نجات خود باشند، از این امر غفلت ورزیده و خواسته یا ناخواسته به سوی جنگ جهانی گام برمی دارند!

 

پیامبر گرامی خدا 6 و حضرت امیرالمومنین  7 و سایر امامان ما، همیشه با پیشگویی های خود مردم را درباره آینده خود آگاه می نمودند؛ ولی از صدر اسلام متأسّفانه افرادی بسیار اندک از این پیشگویی ها درس گرفته اند و تاکنون بسیاری از مردم در گرداب حوادث ویرانگر و گمراه کننده اعتقادی و غیر آن، غرق گشته اند.

 

مردم می توانند با توبه به درگاه الهی و توسّل به اهل بیت: جهان را از وقوع جنگ جهانی نجات دهند.

 

 

 

 

 

پایگاه علمی المنجی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آیا یاوران امام عصر ارواحنا فداه (313 نفر)همه در یک رتبه و مقام قرار دارند؟/ص 263/(712)

 

آیا یاران و اصحاب بزرگوار امام زمان عجل الله تعالی فرجه (313 نفر) از نظر مقام و رتبه یکسان هستند و از نظر درجه، همه دارای یک شرایط می باشند؟ یا از نظر مقام معنوی میان آنها تفاوت وجود دارد و دارای درجات مختلفی می باشند؟

 

---------------------

 

جواب :

 

در روایات مختلف از ویژگی ها و خصوصیات اصحاب حضرت بقیة الله ارواحنا فداه سخن به میان آمده است و در چندین روایت به اختلاف درجات آنها تصریح شده است که برای نمونه به روایاتی که درباره کیفیت رفتن 313 نفر به مکه در روز ظهور وارد شده، می توان استدلال کرد.

 

بنابر روایتی، 45 نفر از 313 نفر، اندکی قبل از ظهور و قبل از اینکه ندای حیاتبخش حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه از کنار کعبه نوید ظهور را به گوش جهانیان برساند، خود را به مکه می رسانند.

 

برخی دیگر از آنان در شب قبل از ظهور از منزل و رختخواب خود ناپدید شده و با طی الارض خود را به مکه می رسانند و گروهی دیگر در آغاز همان روز قبل از ندای آن حضرت به وسیله ابرها خود را به آن حضرت می رسانند.

 

در روایات تصریح شده است : کسانی که بر ابرها سوار شده و به وسیله آنها خود را از سراسر نقاط دنیا به حضرت امام زمان عجل الله تعالی فرجه می رسانند، از کسانی که با طی الارض خود را به مکه می رسانند برتر و دارای مقامی والاترند.

 

بنابراین نمی توان گفت : تمامی 313 نفر دارای یک شأن و مقام و یک درجه و رتبه می باشند.

 

روایات متعدد دیگری نیز در این باره وجود دارد که کاملاً این مطلب را ثابت می کند.

 

 

 

 

 

پایگاه علمی المنجی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ابرهای اسرار آمیز نوری، چگونه ابرهایی هستند؟/ص 265/(712)

 

سئوال :

 

درباره ابرهای ناشناخته نوری چیزی نمی دانیم، در کدام روایت درباره آنها سخن به میان آمده است و چگونه می توانیم از وجود چنین ابرهای ناشناخته نوری که از هوشیاری و قدرت فوق العاده برخوردارند، آگاه شویم؟ آیا ممکن است ابرهای اسرارآمیز وجود داشته باشند و هیچ گونه سخنی از آنها در میان نباشد؟

 

-----------------------------

 

جواب:

 

برای روشن شدن سئوال، مقداری مطلب را توضیح می دهیم  :

 

برخی از سیاستمداران جهان اعتراف نموده اند که قدرتی برتر و مافوقِ توانایی آنها ، آنها را زیر نظر دارد و این گونه نیست که هر برنامه و طرحی که می خواهند ، بتوانند آن را انجام دهند.

 

جالب توجه است که گاهی این قدرت نمایی به وسیله ابرهای هوشیار و اسرارآمیز نوری انجام گرفته است. و به این وسیله برای طرّاحان ِ نابودی جهان روشن شده است که جهان و جهانیان به حال خود واگذار نشده اند بلکه قدرتی مافوق قدرت آنها در تدبیر جهان دارای نقشِ موثر است.

 

در جنگ جهانی اوّل که ارتش انگلیس و متحدین، بسیاری از کشورها را اشغال نموده و سربازان خود را در سرزمین دیگران مستقر نموده بودند، قسمتی از ارتش انگلیس وارد ترکیه شده و در یک قسمت کوهستانی جای گرفته بود  که شاید برای ورود به ایران و افزایش قدرت خود در ایران خود را آماده می کردند   . ارتش انگلستان که از تانک و توپ های فراوان و سربازان بسیار تشکیل شده بود تصمیم داشتند که شب را در کوهپایه بزرگی به سر ببرند، و فردای آن روز به مأموریت خود ادامه دهند. ولی آن شب به پایان نرسید که قدرتی مافوقِ قدرت آنان، به سراغشان رفت و تمامی سربازان و توپ و تانک و همه وسایل آنان را بدون نیاز به قطره ای خونریزی ناپدید ساخت.

 

 

 

یک قطعه ابر بزرگ نوری به سوی آنان رفت و در لحظه ای که ابر اسرارآمیز نوری تمامی سربازان و تانک ها و توپ های آنان را احاطه کرده بود، با همه آنها از کوهپایه بلند شد و کوچکترین اثری از ارتش بزرگ انگلیس و سلاح های جنگی آنها باقی نماند؛ نه از سربازانِ انگلیس اثری ماند و نه از توپ و تانک ها نشانه ای!

 

و به این وسیله نقشه های مکارانه انگلیس که با بسیج نمودن لشکر خود می خواست انجام دهد، نقش بر آب شد و همه قدرت های جهان فهمیدند، که خداوند بزرگ، تدبیر جهان را به حال خود رها نساخته است.

 

ما از نمونه های مهم دیگری که در این باره اتفاق افتاده آگاه هستیم که ابرهای قدرتمند و اسرارآمیز نوری کارهایی بسیار شگفت انگیزی انجام داده اند که نقل آنها مطلب را طولانی می کند .

 

اکنون به گزارش کامل ناپدید شدن ارتش انگلیس توسط ابرهای اسرار آمیز نوری در جنگ جهانی اول، توجه کنید :

 

ناپدید شدن ارتش انگلیس

 

توسط ابرهای اسرارآمیز نوری در جنگ جهانی اوّل

 

در زمان جنگ جهانی اوّل، همزمان با نبرد خونین «گالیپولی» در ترکیه که در تاریخ  28 اوت 1915 میلادی صورت گرفت، کلیه افراد یک هنگ انگلیسی به طرز اسرارآمیزی ناپدید شدند و این موضوع کنجکاوی دانشمندان را برانگیخت.

 

همانطور که گفتیم هنگ کامل سربازان بریتانیائی به طرز اسرارآمیزی ناپدید شد. نیروهای استرالیائی و افراد ارتش «زلاندنو» و همچنین سربازان ترک اظهار داشتند که نیروهای انگلیسی که در حال پیشروی بودند، هیچگاه با سربازان ترک برخورد نکردند، بلکه آنها به درون توده اسرارآمیزی که مانند یک تکه ابر در نزدیک تپه شماره 60 زمین را پوشانده بود رفتند و دیگر هیچگاه ظاهر نشدند. کسانی که شاهد این واقعه بودند، اظهار می داشتند که در بامداد روز 28 اوت 1915 میلادی هوا عالی بود و ابر زیادی در آسمان دیده نمی شد.

 

یکی از افراد ارتش که شاهد این حادثه بوده است ماجرا را این طور تعریف می کند :

 

... سپیده دم آن روز هوا صاف و بدون ابر بود. فقط در ساعت 6 تا 8 ، تکه های کوچک ابر

که هر یک از آنها به اندازه یک قرص نان بود، بر فراز تپه شماره 60 ظاهر شدند. با وجود آنکه نسیمی به سرعت 4 یا 5 مایل در ساعت از سمت جنوب می وزید، در وضع این ابرها تغییری به وجود نمی آورد و آنها را جابجا نمی کرد. یک توده ابر مشابه نیز درست در زیر این توده ابرها قرار داشت که تقریبا یک کیلومتر طول ، 350 متر عرض و 350 متر ارتفاع داشت. این توده ابر، یک توده یکپارچه به نظر می رسید. رنگ آن خاکستری روشن بود و بستر یک نهر خشک را که به صورت جاده ناهمواری درآمده بود فرا گرفته بود.

 

یک هنگ انگلیسی ، مرکب از چند صد نفر، بر روی این جاده طبیعی به سوی تپه شماره 60 در حال پیشروی بود. سربازان هنگامی که به این توده ابر رسیدند، بی آنکه لحظه ای درنگ کنند به حرکت ادامه دادند و به درون  این توده ابر رفتند. هیچ یک از افراد هنگ انگلیسی از آن سوی توده ابر بیرون نیامد. در حدود یک ساعت بعد، هنگامی که آخرین صف ناپدید شد، این توده ابر شگفت انگیز به طرز اسرارآمیزی از روی زمین برخاست و به آرامی به سوی بالا رفت تا آنکه به توده های ابر مشابه که شرح آنها قبلا گفته شد پیوست. تا آن هنگام این توده های ابر، بی حرکت بر فراز آن نقطه قرار داشتند، ولی به محض آنکه توده ابر واحد از زمین برخاست و در سطح ابرهای بالائی قرار گرفت، همه ابرها از آنجا دور شدند  به سوی شمال به حرکت درآمده و ظرف مدت سه ربع ساعت به کلی از نظر ناپدید شدند.

 

به هر حال، همه افراد هنگ انگلیسی برای همیشه مفقود شدند و نخستین چیزی که دولت بریتانیا در سال 1918 میلادی پس از شکست ترکیه از آن کشور درخواست کرد این بود که این هنگ را به بریتانیا پس دهد. ترکیه در پاسخ اعلام داشت که نه تنها افراد این هنگ را به اسارت نگرفته، بلکه اصلاً برخوردی بین نیروهای ترکیه و افراد این هنگ صورت نگرفته است. تعداد افراد یک هنگ انگلیسی در آن سالها، معمولا بین 400 تا 800 نفر بود. ما که شاهد این ماجرا بودیم اطمینان داریم که ترکیه هیچگاه افراد این هنگ را به اسارت نگرفته و اصلا برخوردی با آنها نداشته است...

 

بهر تقدیر، هیچگونه اثری از افراد گمشده هنگ انگلیسی به دست نیامد و اکنون این تصور وجود دارد که کلیه این افراد احتمالا به «بُعد» دیگری منتقل شده اند.

 

***

 

 

 

از آنجا که شیاطین مهلت دارند تا قبل از فرا رسیدن حکومت الهی حضرت بقیة الله الاعظم عجل الله تعالی فرجه الشریف، به انجام برنامه های شیطانی خود بپردازند، شیطان و قدرت های شیطانی به نابودی جهان و جهانیان همّت گمارده اند و بر اثر وجود وسوسه های شیطانی، بسیاری از مردم گمان می کنند که دستان خدا بسته است و حجّت الهی در هیچ مورد دخالت ندارد. در حالی که آن حضرت در این زمان نیز به تدبیر امور پرداخته و اگر دستگیری آن بزرگوار از دوستان و مردم ضعیف جهان نباشد، خون آشامان جهان ، با افکار وحشیانه خود جهان را به کام نابودی می کشانند.

 

گزارشی را که درباره دخالت ابرهای هوشیار نوری نقل کردیم، نمونه ای از تدبیر الهی درباره گستاخی جهان خواران است.

 

برای توضیح بیشتر می گوئیم :

 

با تحقیق و جستجو در کلمات شاهدان خلقت و خاندان وحی : آگاه می شویم که ابرهای اسرارآمیز نوری ، نقش بسیار مهمّی در جنگ های گذشته و آینده داشته و خواهند داشت!

 

از صدر اسلام در جنگ معروف بدر تا جنگ جهانی اوّل و تا ظهور حضرت بقیة الله الاعظم عجل الله تعالی فرجه الشریف، ابرهای اسرارآمیز نوری مأموریت خود را انجام داده و انجام می دهند.

 

در اینجا روایت بسیار جالبی را بیان می کنیم که برای عموم افراد تازگی دارد و شگفت انگیز است! و صریحاً بیان می کند که ابرهایی وجود دارند که نه تنها می توانند یک نفر بلکه یک لشکر را با تمامی سلاح‌ها و تجهیزاتشان بر فراز آسمان ببرند.

 

این حقیقتی است که در منابع اصیل مکتبِ ما وجود داشته است و اکنون گوشه ای از آن برای کشورهای جهان آشکار شده است.

 

برای این که از واقعیتی که گفتیم کاملاً آگاه شوید ، روایتی را نقل می کنیم که روشنگر حقیقتی است که بیان کردیم.

 

این روایت را مرحوم علّامه مجلسی در «بحار الأنوار» درباره جنگ بدر نقل کرده است. به این روایت توجّه کنید :

 

 

 

قال ابن عبّاس: حدّثنی رجل من بنی غفار قال: أقبلت أنا وابن عمّ لی حتّی صعدنا فی جبل یشرف بنا علی بدر ونحن مشرکان ننتظر الوقعة علی من تکون الدبرة، فبینا نحن هناک إذ دنت منّا سحابة فسمعنا فیها حمحمة الخیل، فسمعنا قائلاً یقول: أقدم حیزوم وقال: فأمّا ابن عمّی فانکشف قناع قلبه، فمات مکانه وأمّاأنا فکدت أهلک ثمّ تماسکت.(1)

 

ابن عبّاس می گوید: مردی از طایفه بنی غفار گفت: من و پسرعمویم آمدیم تا بالای کوهی که بر سرزمین بدر مشرف شد بالا رفتیم، ما هر دو مشرک بودیم، منتظر بودیم ببینیم کدام یک از دو لشکر هزیمت نموده و فرار می کنند. در این هنگام (که بالای کوه بودیم) ابری به ما نزدیک شد که سر و صدای اسبان را از آن شنیدیم و شنیدیم گوینده ای می گفت: پیش رو حیزوم. پسرعمویم (از ترس) پرده قلبش برداشته شد و در همانجا مرد، من نزدیک بود هلاک شوم ولی نمردم.

 

در این جریان که مرحوم علّامه مجلسی آن را در کتاب بحارالانوار نقل کرده، تصریح شده است که در جنگ بدر، ابر، تعدادی ازاسب سواران و اسب‌هایشان را به سرزمین بدر منتقل نموده است.

 

«حیزوم» که در این جریان نقل شده است نام اسب جبرائیل است که ایشان در هنگام ظهور تنزّلی و تجسّم بشری بر آن سوار می شده است.

 

بنابراین، ابر، گروهی از ملائکه را با تجسّم بشری با اسب‌های آنان از آسمان‌ها به سوی سرزمین بدر منتقل نموده است.

 

این‌ها همان گروهی هستند که بنا بر روایات اهل بیت : ، بار دیگر از آسمان فرود آمده و در زمان ظهور با تجسّم بشری به یاری حضرت بقیة الله الأعظم ارواحنا فداه می شتابند.

 

از آنجا که افراد جامعه ما  به خاطر فرهنگ محدودی که بر آن حاکم است از چگونگی انتقال دادن ابرها گروهی از لشکر را از مکانی به مکان دیگر آشنایی نداشته باشند ممکن است به این گونه مطالب با دیده تعجب بنگرند، ولی با توضیح  روشن کننده ای که درباره ابرها و ساختار وجودی آن‌ها دادیم و با استفاده از کلام خاندان وحی :، روشن می شود که ابرهای اسرارآمیزی که کارهای شگفت انگیز انجام می دهند از نظر ساختار وجودی غیر از ابرهایی هستند که از بخار تشکیل شده و ما معمولاً آن‌ها را مشاهده می نماییم. ابرهای اسرارآمیز از

جنس نور هستند؛ نوری مافوق نور مادّی که ما می شناسیم!ابرهایی که پس از آفرینش لوح و قلم آفریده شده اند! قبل از خلقت کهکشان ها و اقیانوس ها! بنابراین با ابرهایی که از آب دریاها و ... ایجاد می شوند تفاوت دارند.

 

به امید آن روز که شاهدان خلقت و خاندان وحی : دانشِ عظیم خود را با ظهور امام عصر عجّل الله تعالی فرجه برای همه ستمدیدگان جهان آشکار سازند.

 

ـــــــــــــــــ

 

1) بحار الأنوار: 19 / 226. 

 

 

 

پایگاه علمی المنجی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

به فرض که اجماع خیالی را بپذیریم/ص 271/(712)

 

به فرض که اجماع خیالی را بپذیریم و بگوییم مردم پس از پیامبر اکرم 6 ابوبکر را به عنوان خلیفه رسول خدا6 برگزیدند. آیا این انتخاب آنان را خداوند پذیرفته و مورد قبول خداوند است یا چنین نیست و هیچ گاه خداوند بر انتخاب آنان صحّه نگذاشته و آن را مورد پذیرش خود قرار نداده است ؟

 

این سئوال بسیار مهمّ و پرنتیجه‌ای است که هوشمندان باید کاملا درباره آن و پاسخ آن بیاندیشند و با رجوع به قرآن کریم که مورد اتّفاق فریقین است پاسخ قانع کننده آن را به صورت واضح و آشکار دریابند.

 

به این جهت ما به قرآن کریم که بیانگر دستورات خداوند بزرگ است رجوع می‌کنیم ، زیرا در روایات به ما دستور داده شده است که مشکلات خود را با مراجعه به قرآن حلّ نموده و آن‌ها را برطرف سازیم .

 

این مطلب نه تنها از نظر شیعیان مورد قبول می‌باشد بلکه اهل سنّت نیز آن را پذیرفته و هر دو فرقه ، روایاتی را در این باره در کتاب‌های خود نقل نموده‌اند که به دلیل اختصار این کتاب از بیان آن‌ها خودداری می‌کنیم و می‌گوییم  :

 

با مراجعه به قرآن کریم و دقّت در پیرامون آیاتی که درباره مسأله امامت و خلافت نازل شده است ماهیت مسأله انتخاب ابوبکر و خلافت او از دیدگاه قرآن کریم به صورت کاملا واضح برای هوشمندانی که جویای حقایق هستند، روشن است .

 

پس از عمر سه روز تعیین خلافت به خاطر شورا به طول انجامید با این که او شش نفر را تعیین کرده بود (تتمّة المنتهی : 12) که پس از مرگش یکی از آنها جانشین او گردد با شرایطی که در تاریخ مذکور است .

 

ولی پس از رحلت پیامبر عالیقدر اسلام  6 با این که به قول اهل سنّت آن حضرت کسی را تعیین نکرده بودند یک ساعته کار را تمام کرده و در سقیفه با ابوبکر بیعت کردند با این که بنی‌هاشم و قریش ـ به جز سه نفر ـ و مهاجرین و بسیاری از انصار از آن خبر نداشتند.

 

در سقیفه حتّی به یک آیه از قرآن و یا یک روایت از پیامبر اکرم 6 استدلال نشد.

 

 

 

اگر تشکیل شورا و انتخاب خلیفه با مردم است چرا پیامبر اکرم  6 آن را قبلا نفرموده بودند و بر فرضی که فرموده بودند چرا هیچ کس در سقیفه به آن استدلال نکرد.

 

روزی که ابوبکر بیعت کردند به پدرش جریان را گفتند. پرسید برای چه امتیازی او را برای امارت انتخاب نموده‌اند؟ گفتند: به خاطر سنّ او. گفت : پس من از او بزرگترم . [115]

 

 

 

زهری می‌گوید: علی  7 و بنوهاشم و زبیر تا شش ماه با ابوبکر بیعت نکردند تا فاطمه 3 درگذشت ، بعد با او بیعت نمودند.[116]

 

 

 

 

 

 

 

خواب‌ها و مکاشفات/ص 273/(712)

 

ما بعضی از عواملی را که در این باره دارای نقش عمده و مهمّ می‌باشند بیان می‌کنیم تا إن شاء الله دوستان و پیروان مکتب ولایت و شیفتگان خاندان وحی  : درباره آن‌ها توجّه کامل بنمایند:

 

1 ـ خواب‌ها و مکاشفات

 

یکی از اموری که به صورت مؤثّر می‌تواند افراد بسیاری را به بیراهه کشانده و آنان را از سیر در مسیر اصلی باز دارد، خواب‌ها، الهامات و مکاشفاتِ بی‌اساس[117]  می‌باشد.

 

 

 

از آنجا که عامل اصلی بسیاری از خواب‌ها و... اعتقاد قلبی انسان؟؟؟ است و بر اساس معتقداتی است که از نفس انسان سرچشمه می‌گیرد، دارای هیچ گونه اعتبار و ارزشی نیست ، زیرا بدیهی است که خواب ، الهام و... در صورتی دارای ارزش است که رحمانی بوده و از جانب خداوند واقع شود؛ نه این که برانگیخته از افکار و عقایدی که در نفس انسان است ، باشد. زیرا وقتی نفس انسان تکامل نیافته و کاملا تهذیب نشده است ، قضاوت و حکم آن درباره جریانات همراه با تمایلات شخصی است نه بر اساس واقعیت‌ها. به خاطر این که نفس همه امور را همان گونه که دوست دارد ـ نه آن گونه که هست ـ می‌بیند.

 

بنابراین خواب ، الهامات و... که نفس انسان در آن نقش داشته و دارای تأثیر است اعتباری ندارد و فقط خواب‌ها و الهامات رحمانی دارای ارزش و اعتبار می‌باشند، و تشخیص رحمانی بودن یا نبودن آن‌ها بر اساس کردار و افکار انسان و نیز قرائنی که در آن‌ها وجود دارد ممکن است که این ، کار مردان خودساخته و پاک است نه همگان . پس به خاطر خوابی که انسان درباره خودش یا کسانی که به آنان علاقه‌مند است دیده است نباید به آن یقین نموده و طبق آن قضاوت کند، زیرا ممکن است همان گونه که ـ شتر در خواب بیند پنبه دانه ـ خواب او نیز همین گونه باشد.

 

 

 

 

 

 

 

تعدادی از انصار/ص 274/(712)

 

تعدادی از انصار که خواهان انحصار بوده و در زیر پوشش استدلال به نصرت و یاری رسول گرامی  6 انحصارطلبی را برگزیده بودند، در سقیفه جمع گشتند. و همان گونه که علمای شیعه و سنّی نوشته‌اند بدون اطّلاع و آگاهی سایر انصار و تمامی مهاجرین ، قریش و بنی‌هاشم ، برنامه‌ای را آغاز کردند که نه تنها خود از آن هیچ بهره‌ای نبردند که برخی از آنان شرمسار و سرافکنده بالإجبار سقیفه را ترک کرده و با دلی پر از غم و اندوه راهی خانه‌های خویش گشتند.

 

آنان گرچه در لحظه‌های اوّل دنیا را به کام خود می‌دیدند و در عالم خیال «سعد بن عباده» را رهبر مسلمین می‌پنداشتند؛ ولی چند لحظه بیش نگذشت که دو تن از انصار به نام.... و.... با؟؟؟؟ خود را به خانه رسول خدا6 رساندند و مخفیانه ، بدون خبر و آگاهی مردمان ، ابوبکر و عمر را از اجتماع تعدای از انصار در سقیفه مطّلع ساختند. و آن دو که می‌دانستند جمع شدن گروهی از انصار زنگ خطر برای ربودن کرسی خلافت است ، بدون هیچ گونه درنگ خود را به سایبانی که پایه‌های آن چوبین بود! یعنی سقیفه بنی‌ساعده رساندند.

 

آنها با رها ساختن پیکر پاک رسول خدا 6 و رساندن خود به سقیفه ، جوش و خروش تازه‌ای به راه انداختند.

 

 

 

آنها سعد بن معاذ را که خود را لایق خلافت می‌دانست و بر کرسی رهبری سوار می‌پنداشت به زیردست و پای لگدمال افراد کردند!

 

اکنون سئوالاتی بس مهم به نظر می‌آید که لازم است کاملاً مورد دقّت و توجّه قرار گیرد :

 

چرا سعد بن ماذ و عدّه‌ای از انصار بدون آگاهی اکثریت قریب به اتّفاق مسلمانان در سقیفه جمع گشتند؟

 

چرا ابوبکر، عمر و ابوعبیده مخفیانه و بدون آگاه نمودن افراد دیگر به آنها پیوستند؟

 

چرا آنان پیکر پاک رسول خدا 6 را رها ساختند.

 

 

 

///     

 

 

 

عدّه‌ای سقیفه را مرکز شورا برای تعیین خلیفه می‌دانند، بنابراین ، باید در جوّ سقیفه بحث و استدلال حاکم باشد تا بتوانند بهترین فرد معرّفی و انتخاب نمایند؛ زیرا کسی که می‌خواهد خلافت و حکومت را بدست گیرد، باید دارای بهترین صفات رهبری و برجسته‌ترین خصلت پیشوایی باشد و از همگان در این جهت سبقت داشته باشد.

 

33 ـ

 

ابوبکر گفته است : من تأسّف نمی‌خورم مگر بر سه کاری که انجام دادم و بر سه کاری که انجام ندادم و بر سه کاری که دوست داشتم از رسول خدا6 درباره آنها سئوال می‌کردم :

 

امّا سه کاری که انجام دادم و دوست دارم که انجام نداده بودم : 1 ـ فوددت أنّی لم أکن کشفت عن بیت فاطمة وترکته ولو أغلق علی حرب ، وودت أنّی یوم سقیفة بنی ساعدة کنت قذفت الأمر فی عنق أحد الرجلین ، عمر أو أبوعبیدة فکان أمیرآ وکنت وزیرآ، و... [118]

 

 

 

کسانی که پیغمبر اکرم  6 دستور دادند آن‌ها بر مردم نماز جماعت بخوانند   پاورقی السقیفة :  44

 

34 ـ

 

در مکانی که پوششی از در و دیوار بر آن نبود و تنها سقفی لرزان بر آن سایه افکنده بود و گاه بادهای خشک و سوزان بیابان عربستان ، گرد و غبار را نثار سر و صورت افراد می‌نمود که در آن مکان از تابش آفتاب سوزان ، عرق ریزان در آنجا پناه گرفته بودند.

 

تابش آفتاب سوزان از یک سو و جنگ و جدال و جوش و خروش برای ریاست آینده دانه‌های عرق را بر سر و صورت غبارآلود آنان جاری می‌ساخت و چهره کسانی را که پیکر رسول خدا 6 را رها نموده و جدا از بنی‌هاشم و مهاجرین و دیگر مسلمانان برای بدست گرفتن ریاست آینده مسلمانان قیافه گرفته بودند، گرفته‌تر می‌نمود.

 

آیا به راستی آنان برای خدا گرد هم آمده بودند؟ آیا واقعآ هدف آنان ایجاد نظام رهبری برای حفظ آینده اسلام بود و یا قدرت‌طلبی و هوای ریاست آنان را بر این کار واداشته بود؟ چرا آنان پیکر رسول خدا 6 را رها نموده و در سقیفه گردهم آمدند؟ اگر مقصود آنان خیرخواهی برای مسلمانان بود، چرا بنی‌هاشم و سایر قریش و همچنین مهاجرین را در

جریان کار خود قرار ندادند و مخفیانه از آنان به مشورت! نشستند؟ اگر قصد آنان پنهان‌کاری از مسلمانان نبود چر مسجد رسول خدا6 را ترک کردند و در سقیفه اجتماع نمودند؟

 

چرا حداقل یک روز صبر نکردند تا بدن رسول خدا6 محترمانه به خاک سپرده شود و پس از آن به کار خود بپردازند؟!

 

35 ـ

 

گفتیم خلافت یک نفر منافات با خلافت دیگران در آن زمان دارد. و اگر بگویند اصل مسأله خلافت با زوال حکومت عبّاسیان تمام شده و اکنون هیج یک از رهبران کشورهای اسلامی خود را خلیفه نمی‌داند. و با پایان یافتن مسأله خلافت لازم نیست ما فردی را به عنوان خلیفه مطرح کنیم ، می‌گوییم :

 

اگر تعیین خلیفه یک امر حیاتی است و از نظر اسلامی و یا حداقل انسانی یک ضرورت بشمار می‌رود، چرا صدها میلیون مسلمان از این مسأله مهمّ ضروری و حیاتی ، غافل باشند و هیچ گونه توجّهی نداشته باشند، و اگر مسأله خلافت را یک مسأله ضروری اسلامی و یا حداقلّ انسانی نمی‌دانند چرا با شیعیان که نزدیک به نیمی از مسلمانان جهان را تشکیل می‌دهند به مخالفت برمی‌خیزند و به خاطر یک مسأله.........

 

36 ـ

 

آیا راهی را که مسلمانان صدر اسلام پیمودند، صحیح بوده و انتخاب یک نفر را برای حکومت بر همه مسلمانان کاری درست بوده است ؟

 

و بر فرض صحّت ما باید از آنان پیروی کنیم یا نه؟ اگر روش آنان صحیح بوده است و ما باید نیز همانند آنان رفتار کنیم ، چرا الان در هر یک از کشورهای اسلامی یک نفر خود را به عنوان حاکم بر مردم معرّفی می‌کند و دولت و حکومت را اسلامی معرّفی نموده و خود را در رأس حکومت اسلامی در مملکت خویش قرار می‌دهد؟ آیا فهد و دیگران خود را همانند عمر خلیفه رسول خدا 6 معرّفی ننمودند؟!

 

بنابراین اگر در یک زمان ممکن است چند خلیفه وجود داشته باشد، پس همان گونه که عدّه‌ای در سایبان بنی ساعده ابوبکر را به عنوان خلیفه معرّفی نمودند تعداد بسیاری دیگر از بنی‌هاشم و صحابیان بزرگ که با ابوبکر در مسجد احتجاج نمودند مانند سلمان و ابوذر و

مقداد و همچنین اسامة و گروهی از لشکریان او که در خارج مدینه بودند همه معتقد به خلافت حضرت امیرالمؤمنین  7 بودند پس اگر خلافت یک نفر در یک زمان منافات با خلافت دیگری ندارد و حقّانیت خلافت او را نفی نمی‌کند، باید اهل سنّت همان گونه که ابوبکر را خلیفه می‌دانستند در همان زمان امیرالمؤمنین علی 7 را نیز خلیفه بدانند نه آن که آن حضرت را خلیفه چهارم پس از دوران سه نفر دیگر بدانند. و اگر خلافت یک نفر در یک زمان به معنای نفی خلافت دیگران در آن زمان است آیا به نظر اهل سنّت خلیفه مسلمانان در این زمان کیست ؟ اگر بگویند هر کس بر مردم حکومت کند او خلیفه خدا بر آنان است خلاف فرض است ؛ زیرا در این فرض ......

 

37 ـ

 

ابوبکر: آگاه باشید به خدا سوگند من بهترین شما نیستم و از تصدّی مقامی که دارم کراهت داشتم و دوست داشتم در میان شما کسی بود که جای مرا می‌گرفت ، آیا گمان می‌کنید که من به سنّت رسول الله 6 عمل می‌کنم ؟ من عامل به آن نیستم زیرا رسول الله به وسیله وحی از اشتباه حفظ می‌شد و با او ملکی همراه بودو با من شیطانی است که مرا آزار می‌دهد.[119]

 

 

 

عمر به این عبّاس گفت : علی در میان شما سزاوارتر به این منصب بود از من و ابی بکر.[120]

 

 

 

 

 

 

 

ابی بصیر گوید/ص 278/(712)

 

ابی بصیر گوید :

 

ابی بصیر گوید: امام باقر 7 به من فرمودند:

 

ینکر أهل العراق الرجعة ؟ قلت : نعم .

 

قال : أما یقرؤون القرآن (وَیوْمَ نَحْشُرُ مِنْ کلِّ اُمَّةٍ فَوْجآ)[121] .[122]

 

 

 

 

 

اهل عراق منکر رجعت هستند؟ گفتم : آری .

 

فرمود: آیا قرآن را قرائت نمی‌کنند که می‌گوید: روزی که از هر امّتی گروهی را زنده می‌کنیم .

 

زیرا مقصود از «حشر» در روز قیامت نیست ، چون در آن روز همه افراد امّتها محشور می‌شوند نه گروهی از هر امّت .

 

در زمان حکومت جهانی امام عصر ارواحنا فداه از هر اُمّتی گروهی از آنان زنده می‌شوند و نتیجه اعمال خود را می‌بینند.

 

 

 

 

 

مردمی که خود را از ستارگان دیگر/ص 279/(712)

 

مردمی که خود را از ستارگان دیگر می‌دانند

 

در فوریه سال 1967، مجله معروف جغرافیای ملی چاپ ایالات متحده داستانی درباره یک قبیله کوچک به نام آینوس که در جزیره ژاپنی هوکایدو زندگی می‌کنند نوشت . آینوسها هنوز هم قویآ ادّعا می‌کنند که آنها بازماندگان مستقیم «خدایانی» هستند که از کیهان آمدند و آنها این مسأله را بطور مداوم در اسطوره‌هایشان بازگو می‌کنند.[123]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

در حالی که باورهای فرهنگ مذهبی/ص 280/(712)

 

در حالی که باورهای فرهنگ مذهبی ما مبتنی بر وحی و روایات است و در میان این باورها، اعتقاد به غیب بسیار بنیادی است ، و این غیب از مرحله غیب مطلق تا مرزهای جهان شهادت ادامه دارد، و رویدادهای غیر عادی و غیر طبیعی از آنگونه که ذکر شد در مجموعه جهان غیب و شهادت جای خود را دارد و دور از باورهای ما نیست ، ولی برای علم امروز که بنای آن بر مشهودات مادی است ، برخورد با این پدیده‌ها و استنتاج از آنها حرکتی به سوی ناشناخته‌های غیبی می‌تواند باشد هرچند چندان از جهان مشهودات و مادّه فاصله نمی‌گیرد.

 

بر طبق اعتقادات ما، برخی از این پدیده‌ها مانند «روح» غیر قابل دسترسی و فهم برای بشر است .[124]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

برد حساسیت انسان وسیع است ؛/ص 281/(712)

 

برد حساسیت انسان وسیع است ؛ بعضی افراد اصواتی را می‌شنوند که برای دیگران مافوق صوت است ، و بعضی طول موجهایی را می‌بینند که برای دیگران نامرئی است . آنهائی که ادعا می‌کنند قادرند هاله تابانی حول جانوران ببینند ممکن است در انتهای مادون قرمز طیف نور مرئی ، حساسیتی فوق حد طبیعی داشته باشند. تشخیص امواجی با این طول موج بیرون از حد توانائی یاخته‌های مخروطی شبکیه چشم ماست که رنگهای مرئی را تشخیص می‌دهند، اما ممکن است در حد توانائی یاخته‌های میله‌ای شکل که نسبت به نورهای با شدت کم حساسترند باشد.[125]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

چشمه آب حیات/ص 282/(712)

 

ژول و ژیم دوقلوی‌اند. ژول ماجراجو است و با یک موشک نیرومند که او را با شتابی معادل 87 درصد سرعت نور پرتاب می‌کند به تسخیر فضا می‌رود. ژیم ، کنتر اهل ماجراست و ترجیح می‌دهد زندگی‌اش را به آرامی در روی زمین بگذراند. پیش از سفر، ژول و ژیم ساعتهای خود را به دقت باهم مطابق می‌کنند. ژول روز اول ژانویه 1988 زیمت می‌کند و ده سال بعد عازم بازگشت می‌شود. وقتی روی زمین می‌رسد، تقویم سفینه فضایی او، اول ژانویه 1998 را نشان می‌دهد. به خانه ژیم می ود و در آنجا گوشه‌چشمی به تقویم می‌انازد و می‌بیند تقویم اول ژانویه 2008 را نشان می‌دهد. ژیم اکنون بیست سال مسن‌تر شده است ، در حالی که سن ژول ده سال افزایش یافته است . فاضله سنی کاملا حقیقی است . ژیم بیشتر از ژول چین و چروک بر صورت و موی سفید بر سر دارد. قلب او بیشتر زده است ، غذا بیشتر خورده است ، بیشتر آشامیده است و کتاب بیشتر خوانده است .

 

اینشتین با حذف زمان مطلق ، به ما یک چشمه آب حیات داده است . این چشمه ، جوان نمی‌کند، لیکن گذشت بی‌رحمانه زمان را کند می‌کند. برای کاستن از سرعت پیر شدن ، باید سریعتر رفت . سرعت ، راز بزرگ طولانی شدن جوانی است . اگر ژول با سرعت 99 درصد شتاب نور حرکت کرده بود، پیر شدن خود را با ضریب 7 به تأخیر انداخته بود و در آن صورت در ده سال سفرِ او، هفتاد سال بر زمین گذشته بود و احتمالا در بازگشت خود دیگر ژیم را نمی‌دید؛ و اگر مثلا با شتاب 9/99 درصد سرعت نور رفته بود، در بازگشت فقط می‌توانست نبیره‌های ژیم را ملاقات کند! و به این ترتیب زمان خود را نسبت به زمین با ضریب 4/22 اضافه کرده بود. سفر ده ساله او معادل دویست و بیست و چهار سال زمینی طول می‌کشید و او در 2212 به کره خاک باز می‌گشت .

 

اینشتین می‌توانست برای کسانی که برای ورزش تندروی (jogging) فضیلتهای بسیار قائلند، دلیلی اضافی فراهم کند. کسانی که به این ورزش می‌پردازند عمر خود را نسبت به دیگران افزایش می‌دهند و سالخوردگی خود را به تأخیر می‌اندازند. البته این تأخیر، بسیار بسیار ناچیز است . برای کسی که در هر ثانیه یک متر می‌دود یک ثانیه معادل است با

1000000000000000005 ثانیه آدمی که ایستاده است و راه نمی‌رود.[126]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

فاضل نراقی در خزائن نقل/ص 284/(712)

 

فاضل نراقی در خزائن نقل فرموده است که در بغداد میان شخصی شیعی و مردی سنّی مشاجره شد در اینکه خلیفه بلافصل پیغمبر ابوبکر است یا امیرالمؤمنین علی  7 پس قرار دادند که هر کس را که اوّل ملاقات ببینند از او سؤال کنند و هر کس را او تعیین نماید تصدیق کنند پس چون قدری راه رفتند دیوانه نمودار شد چون نزدیک رسید از او سؤال نمودند که آیا خلیفه بلافصل حضرت رسول  6 علی 7 است یا ابابکر (لعنة الله علیه)؟

 

دیوانه گفت : محاکمه خود را نزد آفتاب ببرید و در وقت طلوع شمس از او بپرسید که بعد از اینکه غروب نموده بودی از برای که رجوع کردی اگر گفت از برای علی  7 رجوع نمودم پس آن بزرگوار است خلیفه بلافصل و اگر گفت از برای ابوبکر طلوع و رجوع نمودم پس آن خلیفه بلافصل است فبهت الّذی کفر انتهی .[127]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

علامه مجلسی در جلد اوّل/ص 285/(712)

 

علامه مجلسی  1 در جلد اوّل حیوة القلوب از ابن بابویه و او از اسحق بن ابراهیم طوسی روایت کرده است که در سنّ نود و هفت سالگی در خانه یحیی بن منصور نقل کرده که من پادشاهی را در هند دیدم که او را سربابک می‌گفتند و در شهری که او را اصبوح می‌گفتند پس از او پرسیدم که چند سال از عمر تو گذشته است گفت نهصد و بیست و پنج سال و مسلمان بود و گفت که حضرت رسول ده نفر از اصحاب خود را به نزد من فرستاد که حذیفة بن الیمان و عمرو بن العاص و اسامة بن زید و ابوموسی اشعری و صهیب رومی و سفینه و غیر ایشان در میان آنها بودند و مرا دعوت به اسلام کردند و من اجابت نمودم و مسلمان شدم و نامه حضرت را بوسیدم.

 

پس من گفتم : با این ضعف چگونه نماز می‌کنی ؟ گفت : خدا می‌فرماید که (الّذین یذکرون الله قیامآ وقعودآ وعلی جنوبهم) گفتم: خوراک تو چیست ؟ گفت : آبگوشت با کندنا. پرسیدم که آیا چیزی از تو جدا می‌شود؟ گفت : هفته یک مرتبه چیز کمی دفع می‌شود. پس احوال دندانهای او را پرسیدم گفت : بیست مرتبه داندانها را افکنده‌ام و از نو بدر آورده‌ام و در طویله او چهارپائی را دیدم از فیل بزرگتر که او را زند فیل می‌گفتند پرسیدم که چه می‌کنی این جانور را؟ گفت : رخت خدمتکاران را بر آن بار می‌کنند و از برای گازران می‌برند که بشویند و چهار سال راه طول مملکت او و چهار سال عرض آن شهر بود و شهری که پایتخت او بود پنجاه فرسخ در پنجاه فرسخ بود و بر در هر دروازه از دروازه‌های شهر او صد و بیست هزار لشکر حاضر بودند که چون حادثه رو می‌داد محتاج نبودند که استغاثه از لشکرهای دیگر بکنند و جای او در وسط شهر بود و شنیدم که می‌گفت که داخل بالد مغرب شده‌ام و به ریک بیابان عالج رسیده‌ام و رفته‌ام به سوی شهر قوم موسی یعنی جابلقا و بام خانه‌های ایشان هموار است و خرمن جو و گندم و مأکولات ایشان همیشه در بیرون شهر است و آنچه می‌خواهند از برای قوت خود برمی‌دارند و باقی را در بیرون شهر می‌گذارند و قبرهای ایشان در خانه‌های ایشان است و باغهای ایشان دو فرسخ از شهر ایشان دور است و در میان ایشان مرد پیر و زن پیر نیست و بیماری در میان ایشان نمی‌باشد تا وقت مردن و بازارهای ایشان

گشوده است و هر که چیزی می‌خواهد می‌رود و می‌کشد و برمی‌دارد و قیمتش را در آنجا می‌گذارد و صاحبش حاضر نیست و در وقت نماز همه حاضر می‌شوند در مسجد و نماز می‌کنند و برمی‌گردند و در مبال ایشان خصومت و نزاع نمی‌باشد و سخنی به غیر از یاد خدا و نماز و یاد مرگ نمی‌گویند.[128]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مردی نزد ابن سیرین آمده گفت/ص 287/(712)  :

 

مردی نزد ابن سیرین آمده گفت : به خواب دیدم که مؤذّنی می‌کردم . گفت : توفیق حجّ یابی. دیگری آمده گفت : به خواب دیدم که مؤذّنی می‌کنم . ابن سیرین گفت که از دزدی توبه کن .

 

شاگردان گفتند: ای استاد این دو مرد هر دو یک خواب دیده‌اند در تعبیر این همه تفاوت چیست ؟ ابن سیرین گفت : مرد اوّل صورت صالحان داشت چون خواب خود را بیان کرد این آیه به خاطرم آمد که (فأذّن فی الناس بالحجّ) یعنی ابراهیم خلایق به حجّ خوان و آن کس که در ثانی الحال آمد چون سیرت اوباش داشت و تقریر واقعه خود نمود این آیه بخاطرم آمد که (فأذّن مؤذّن أیتها العیر إنکم لسارقون) یعنی ندا کردند که ای کاروانیان به تحقیق که شما دزدانید.[129]

 

 

 

 

 

آشنایی با قرآن الهام از قرآن در امور گوناگون که یکی از آنها تعبیر خواب است.

 

 

 

 

 

 

 

در روضات الجنّات در ترجمه مرحوم/ص 288/(712)

 

در روضات الجنّات در ترجمه مرحوم ملا محمّد سرابی که از تلامذه مرحوم ملا محمّد باقر صاحب ذخیرة المعاد است از بعضی از احفاد مولای سرابی مزبور و بعضی دیگر از علماء حکایت نموده که مرحوم ملا محمّد مزبور سفری به عتبات عرش درجات مشرّف می‌شد در ابتداء هر منزلی می‌دید شخصی در جلو حیوان سواری او پیاده راه می‌رود و چون به منزل می‌رسند آن شخص را نمی‌بینند و از انطار غائب می‌شود پس روزی از یکی از اهل قافله از حالات آن شخص سؤال فرمود او گفت : ما نیز او را نمی‌بینیم مولای مزبور از شنیدن این کیفیت بر تعجّبش افزود پس گفت : چون وقت غذا خوردن می‌شود می‌آید و قدری غذا از ما گرفته می‌رود و دیگر ما او را نمی‌بینیم پس چون وقت کوچ کردن از آن منزل شد دید آن شخص به طریق معهود در جلو راحله او راه می‌رود پس وقت فرمود در کیفیت راه رفتن او دید که که در هوا راه می‌رود و پاهایش اصلا در روی زمین نیست پس از دیدن این کیفیت خوف بر مولای مزبور مستولی شده آن شخص را به نزدیک طلبید و از حالش استفسار نمود.

 

عرض کرد من مردی از طایفه جنّ هستم و شیعه علی  7 و اولاد طاهرین آن بزرگوارم ، مرا حادثه عظیمه روی داد پس با خداوند عهد نمودم که اگر مرا از آن حادثه نجات دهد با پای پیاده در رکاب یکی از علماء شیعه زیارت قبر سید الشهداء 7 بروم و خداوند از آن حادثه مرا نجات فرموده خواستم به عهد خود وفا کنم چون شنیدم که جناب شما عازم به تشرّف آن آستان قدس می‌باشید وقت را غنیمت دانسته خود را در رکاب مبارک شما کشانیدم پس مولای مزبور سؤال فرمود از آن غذاهائی که مردم در آن منازل به او می‌دهند چه آن که جنّ به صریح اخبار از اغذیه متداوله انسانی و خوردن آنها محروم است . عرض کرد: من آن طعام‌ها را به فقراء زائرین می‌دهم پس سؤال فرمود که طعام شما اجنّه چیست ؟ عرض کرد: هر گاه شخص وجیه و صبیحی ببینیم از بنی‌آدم او را به سینه‌های خود می‌چسبانیم و او را بو می‌نمائیم و از بوی آن قوّت و قدرت می‌گیریم چنانچه آدمیان از خوردن اغذیه قوت می‌گیرند پس هر گاه از آدمیان که ببینید در دماغ و عقل او اختلالی واقع شده و وحشتی در

سینه و سر او داخل گردیده بدانید که از اثر بوی ما و به سینه چسبانیدن ما است و علاجش آن است که قدری از آب سداب خالص را و اگر مخلوط به سرکه باشد بهتر است در یکی از سوراخهای دماغ او بچکانید به این عمل آن جنّی که اذیت به او رسانیده هلاک شود و صاحب آن علّت به اذن الله از برایش بهبودی حاصل گردد.

 

مولای مزبور فرموده چون چند منزل دیگر رفتیم در یکی از آن منازل وارد شدیم بر یکی از ارباب منزلت و شأن و صاحب غنی و ثروت پس در مهمانداری ما و اهل قافله دقیقه را نامرعی نگذاشت و ما را به انواع اکرام مکرّم داشت پس آن رفیق جنّی ما در آن منزل آمده و به من اظهار نمود که شما به صاحب منزل بگوئید که از برای تشریفات ما آن خروس سفیدی که در میان منزلت پنهان نموده ذبح نما پس من هم از میزبان این مسئلت را نمودم و به مجرّد آن که سر آن خروس بریده شد صدای ناله و نوحه از زنان او بلند شده به اندرون خانه رفت تا جهت را استعلام نماید طولی نکشید که با حال پریشان بیرون آمد چون از علّت پریشانی حالش پرسیدیم گفت همین که آن خروس را ذبح نموده‌اند یکی از دختران مرا حالت جنون دست داده و بیهوش به روی زمین افتاده است و ما در مرض و دوای او متحیریم پس مولای مزبور به او فرمودند که غم مخور که دوای آن در نزد ما یافت می‌شود پس امر فرمود که قدری سداب حاضر نمودند و او را در میان آب انداخته چند قطره از آن آب را در یکی از سوراخ‌های دماغ او ریخته پس فورآ آن دختر از جای خود حرکت کرده و خوب شد و از گوشه منزل صدائی بلند شد که آه خود را به واسطه یک کلمه حرف که از زبانم بیرون آمد به کشتن دادم و سرّ خود را در نزد بنی‌آدم فاش نمودم و هر چه تفحّص نمودیم صاحب صدا را نیافیتم و بعد از آن آنشخص را دیگر در جلو راحله ندیدیم و معلوم شد که همان جنّی بوده که متعرّض آن دختر شده و به آب سداب که خود گفته بود هلاک گردیده .[130]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

در قصص العلماء از مقابیس/ص 290/(712)

 

در قصص العلماء از مقابیس مرحوم شیخ اجلّ شیخ اسدالله کاظمینی نقل نموده که شیخ شهید محمّد بن مکی المعروف بالشهید الأوّل رضوان الله علیه در اغلب اجازات اجازه می‌گرفت برای خود و برای دو فرزندش محمّد و علی و همچنین اجازه می‌گرفت برای دو دخترش و دو دخترش هر کدام آنها فقیه و صاحب اجازه بودند و یکی از آنها فاطمه نام داشت و او را ستّ المشایخ می‌گفتند یعنی سیده مشایخ و بنا بر بعضی از مشایخش می‌گفتند و کنیه او امّ الحسن بود و او عالمه و فقیهه و صالحه و عابده بود و پدرش بر او ثناء می‌فرستاد و زنان را امر می‌کرد که به او اقتداء نمایند و در احکام به او رجوع کنند و همچنین شهید ثناء می‌فرستاد بر زوجه خود که مکنّاة به امّ علی بود و او فاضله و پرهیزکار و فقیهه و عابده بود.[131]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

فی الکتب المعتبرة/ص 291/(712)

 

فی الکتب المعتبرة مثل کنز الکراجکی ومشکول القزوینی وغیرهما أنّ الشیخ المفید اباعبدالله محمّد بن النعمان قدّس الله روحه العزیز دخل مجلس قاضی بغداد فسأل القاضی رجل من أهل المجلس سمعنا أنّ النبی 6 نصّ علی علی بن ابی طالب یوم الغدیر فکیف قعود الخلفاء مجلس الخلافة ؟

 

فقال القاضی : لانترک الدّرایة أی قعودهم فی المجلس الخلافة بالرّوایة وهی نصّ غدیرخم فلمّا سمع المفید هذا جلس حتّی خرج کلّ من فی المجلس والتفتّ قاضی إلیه وکان صبیآ فقال مالک : یا صبی فقال المفید: سمعنا عایشة وطلحة وزبیر خرجوا علی علی بن ابیطالب بالبصرة فما قول القاضی فیهم .

 

فقال القاضی خرجوا ولکن تابوا عن ذلک فقال المفید الحرب درایة والتوبة روایة والعاقل لایترک الدرایة بالروایة فقال القاضی من أنت یا صبی فقال : أنا محمّد بن محمّد بن النعمان فقال القاضی أنت المفید حقّآ أنت المفید حقّآ فلقّب بالمفید.

 

أقول : نقلته من کتاب المشکول الّذی هو بخطّه مؤلّفه المولی کمال الدّین حاجی بابا القزوینی من تلامذة الشیخ الجلیل البهائی وعلیه خطّ الشیخ المزبور البسه الله من حلل النّور.[132]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

فی کنزالفوائد للعلّامة/ص 292/(712)

 

فی کنزالفوائد للعلّامة الکراجکی 1 وجدت فی أمالی شیخنا المفید قدّس الله نفسه أنّ أباالحسن علی بن میثم 2 دخل علی الحسن بن سهل والی جانبه ملحد قد عظّمه الناس حوله فقال له قد رأیت عجبآ قال وما هو قال رأیت سفینة تعبر الناس من جانب إلی جانبه بغیر ملّاح ولا ناصر قال فقال له الملحد: أنّ هذا أصلحک الله لمجنون قال و کیف قال لأنّه یذکر عن خشب جماد لا حیلة له ولا قوّة ولا حیوة فیه ولا عقل أنّه یعبّر الناس ویفعل فعل الإنسان کیف یصحّ هذا فقال له أبوالحسن فأیما أعجب هذا وهذا الماء الّذی یجری علی وجه الأرض یمنة ویسرة بلا روح ولا حیلة ولا قوی وهذا النّبات الّذی یخرج من الأرض والمطر الّذی ینزل من السّماء کیف یصحّ ما تزعمه من أنّ لا مدبّر له کلّه وأنت تنکر أن تکون سفینته تتحرّک بلامدبّر وتعبرّ الناس بلا ملّاح قال فبهت الملحد.[133]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

در مجالس المؤمنین است که/ص 293/(712)

 

در مجالس المؤمنین است که بعضی از مخالفان به عرض خلیفه عبّاسی که معاصر شیخ ابوجعفر طوسی معروف به شیخ الطائفه بود رسانیدند که او و اصحاب او از شیعه امامیه سبّ صحابه می‌کنند و کتاب مصباح که دستور اعمال و ادعیه سنه متهجّدان ایشان است بر آن گواهی می‌دهد زیرا که در دعای روز عاشورا از آن کتاب واقع است که «أللّهمّ خصّ أنت أوّل ظالم باللّعن منّی وأبدآ به أوّلا ثمّ الثّانی ثمّ الثالث ثمّ الرّابع والعن یزید بن معویة خامسآ».

 

پس خلیفه به طلب شیخ و کتاب مصباح فرستاد و چون با کتاب حاضر شد و باعث طلب او مذکور گردید منکر شد و چون کتاب را گشودند دعای مذکور را به او نمودند و گفتند این را چه عذر خواهید گفت که شیخ در بدیهه گفت یا امیرالمؤمنین مراد از آن عبارت نه آن است که غمّازان گمان برده‌اند بلکه مراد به اوّل ظالم قابیل قاتل هابیل است که بنیاد قتل در دنیا نهاد و ابواب لعن بر روی خود گشاد و مراد به ثانی عاقر ناقه صالح است و اسم عاقر قیدار بن سالف بود و مراد به ثالث قاتل یحیی بن زکریا است که به سبب بغیه از بغایای بنی‌اسرائیل اقدام بر قتل آن معصوم نمود و مراد به رابع عبدالرّحمن بن ملجم لعنه الله است که اقدام بر قتل علی بن ابی طالب  7 کرد خلیفه چون آن تأویل را شنید تصدیق او نمود و او را انعام داد و از ساعی و غمّاز انتقام کشید.[134]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

در مجالس قاضی نوّر الله مرقده/ص 294/(712)

 

در مجالس قاضی نوّر الله مرقده است که از جمله علمای اهل خلاف که در دست شیخ مفید عاجز و مبهوت و پایمال بودند قاضی ابوبکر باقلانی است که روزی در مناظره شیخ چون مرغ رمیده از شاخی به شاخی می‌پرید و مانند غریق به جان رسیده از حشیشی به حشیشی متشبّث و متوسّل می‌گردید و چون شیخ راه‌پرداز او را بست و وسائل او را درهم شکست باقلانی خواست که شیخ را خوش‌آمدی گوید که موجب تسکین شیخ شده در الزام مبالغه و استقصا ننماید و او را در نظر حاضران شرمنده و رسوا نسازد لاجرم اعتراف به قدرت شیخ در فنون علم نموده گفت : ألک فی کلّ قدر مغرفة یعنی آیا تو را در هر دیکی کفکیری است شیخ در جواب فرمود: نعم ما تمثّلت بأدوات أبیک یعنی خوب کردی که به دیک و کفکیر که از ادوات پدر باقلاپز تو است تمثیل نمودی باقلانی ملزم شده خجل گردید و اهل مجلس بر او بخندیدند.[135]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

در جلد دویم از کتاب سابق الذکر/ص 295/(712)

 

در جلد دویم از کتاب سابق الذکر است که یکی از دوستان من در نجف اشرف حکایت نمود که من در بعضی از باغات بغداد مشغول وضو ساختن بودم و گمانم این بود که کسی از اهل خلاف بر حالم مطّلع نیست پس به طریق شیعه وضو ساخته و پاهای خود را مسح نمودم چون سر بلند ساختم ناگاه یکی از بزرگان مخالفین را دیدم که بر عمل من مطّلع شده فی الفور پاهای خود را شستم پس به من گفت : این چگونه وضوئی بود که اوّلا پاهای خود را مسح کرده و بعد از آن آنها را شستی گفتم بلی أعزّک الله در این مسأله میان خداوند و ابوحنیفه خلاف واقع شده چه خداوند در کتاب خود امر به مسح رجلین نموده و فرموده (فامسحوا برؤسکم وأرجلکم) و ابوحنیفه حکم به غسل آنها کرده پس من از خوف خداوند پاهای خود را مسح نمودم و از خوف سلطان که بر مذهب ابوحنیفه است آنها را شستم پس آن مرد تبسّم نموده و از من درگذشت .[136]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مردی را نزد معاویه حدثی صادر/ص 296/(712)

 

دهم در آن کتاب است که مردی را نزد معاویه حدثی صادر شده و به معاویه التماس نمود که آن را از مردم پنهان بدارد چون مردم جمع شدند معاویه به ایشان گفت بدانید که از فلان کس ضرطه سر زده است پس آن مرد گفت کسی که به یک ضرطه به مردم محرم و امین نشود چگونه به امور امّت امین خواهد بود.[137]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

در تاریخ ابن اعشم مسطور است/ص 297/(712)

 

در تاریخ ابن اعشم مسطور است که چون معاویه به مدینه طیبه آمد به منبر رفته خطبه خوانده در اثنای خطبه سخن را به ذکر حضرت امیرالمؤمنین علی 7 راند و آن حضرت را به بدی یاد کرد و زبان به نکوهش اسدالله الغالب دراز کرد حضرت حسن  7 در آن مجلس حاضر بود برخواست و فرمود ایزد تعالی هیچ پیغمبری و هیچ وصی را نفرستاد الّا مجرمان و فاسقان به عداوت او برخواستند قوله تعالی (وکذلک جعلنا لکلّ نبی عدوّآ من المجرمین) بعد از آن فرمود: من پسر علی‌ام وتو پسر صخری و مادر تو هند است و مادر من فاطمه بنت رسول الله و جدّه من خدیجه کبری است و جدّه تو فتیله است میان ما دو نفر لعنت خدا بر آن کس باد که سرشت او نکوهیده‌تر و نسب او خسیس‌تر و نفاق او بیشتر است اهل مجلس آمین گفتند و سخن معاویه انقطاع یافته خوار و خفیف از منبر فرود آمد.[138]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

در کتاب عدّة الداعی مذکور است/ص 300/(712)

 

در کتاب عدّة الداعی مذکور است که سبب اینکه معاویة بن یزید بن معاویه ترک خلافت کرد این بود که دو کنیز داشت که یکی صاحب حسن و جمال بود و دیگری صاحب ادب و کمال و آنها وقتی با همدیگر صحبت می‌داشتند پس آن کنیز با کمال به آن که صاحب حسن و جمال بود گفت همانا که جمال تو تو را به کبر ملوک مبتلا ساخته آن کنیز گفت چه ملکی مقابل ملک حسن است زیرا که آن مالک بر ملوک است و سلاطین مملوک مالک حسن و جمال هستند پس سلطنت حقیقت صاحب حسن و جمال راست کنیزک صاحب کمال گفت چه خوبی در سلطنت و چه خیری در سلطان است چه اگر قائم به حقوق آن باشد و عامل به شکر این نعمت فرمان‌دهی گردد لذّتی از برای آن در سلطنتش ممکن نیست و همیشه منغّض العیش است و اگر سلطان منقاد و مطیع شهوت خود شود و لذّات خود را مقدّم بر وظائف سلطنت بدارد و مضیع حقوق آن گردد و از شکران نعمت اضراب کند و اعراض نماید پس قرارگاه او در آتش جهنّم است پس چه خیری در سلطنت است که این دو محذور بزرگ را داراست. معاویة بن یزید بن معاویه چون این کلام را از آن کنیز شنید متأثّر شد به نحوی که خود را از خلافت خلع نمود و در خانه خود رفته در را بر روی خود بست تا آن که بعد از بیست و پنج روز از دنیا گذشت .[139]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

در تاریخ مجدی است که مؤلّف جامع الحکایات/ص 300/(712)

 

در تاریخ مجدی است که مؤلّف جامع الحکایات آورده که نوبتی در کشتی نشسته بودم و از هند به طرف کعبه معظّمه می‌رفتم ناگاه بادی صعب برخواسته و ابری سیاه و مظلم بر روی هوا متراکم گشت و افواج امواج متلاطم شد دریا در جوش و اهل کشتی در خروش آمدند معلّم که دلیل و راهبر کشتی است راه گم کرد فی الفور آهنی مجوف به هیئت ماهی بیرون آورده سنگی سیاه برداشته به قوّت بر آن آهن مالید و آن آهن را بر طاس آبی انداخته بگردانید آن آهن بر سمت قبله ساکن شده معلم عنان کشتی بدان صوب انعطاف داد من از مشاهده آن حال متحیر گشته تعرّف آن صورت نمودم گفت آن سنگ که بر آهن مالیدم سنگ مقناطیس است و خاصیت مقناطیس آن است که چون او را به قوّت بر آهن مالند چنانکه اثر آن بر آهن بماند آن آهن جز بر سمت قبله نایستد و چون این معنی را امتحان کردم چنان بود که او گفته بود.[140]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

در کتب معتبره مثل مقامع الفضل/ص 301/(712)

 

در کتب معتبره مثل مقامع الفضل و غیره آورده‌اند که از مشاهیر نتایج افکار ابکار محمّد بن الحسن نصیرالدین طوسی قدّس الله سرّه القدّوسی تطبیق آیه مبارکه (إنّما یرید الله لیذهب عنکم الرّجس أهل البیت ویطهّرکم تطهیرآ) می‌باشد که از زبر و بینات آن اسامی مبارکه حضرت رسول و امیرالمؤمنین و یازده فرزند آن سرور دین را استخراج کرده فرموده به این طریق که :

 

إنّما زبر او 92، محمّد 92؛ بینات او 326، وصی بحقّ علی 326، یرید الله زبر او 290، بینات او 227، مجموع زبر و بینات 517، و امام الهمام الحسن بن علی 517، لیذهب  747 بینات او 75 مجموع 822، والإمام الکامل ابوعبدالله الحسین بن علی بن ابیطالب 822، عنکم زبر او 180، بینات او 247 مجموع 427، امام علی زین العابدین 427 الرّجس زبر او 294، بینات او 262، مجموع 556، ماحی کفر و حامی اسلام 556، اهل البیت زبر او 479، بینات او 78536، محمّد الباقر وجعفر 785، و یطهّرکم زبر او 290، بینات او 142، مجموع 432، و امام موسی و علی و محمّد جواد 432، تطهیرآ زبر او 625، بینات او 115، مجموع 740، والنقی والعسکری والمهدی الهادی 740.

 

و جناب حاج شیخ یوسف جیلانی معاصر در کتاب آیات البینات خود از زبر و بینات هفتاد و سه آیه از قرآن مجید استخراج اسامی شریفه امیرالمؤمنین و اولاد طاهرین آن بزرگوار را نموده است هر کس بخواهد به آن کتاب رجوع کند. چنانچه از سیزده آیه از فرقان حمید به طریق زبر و بینه استخراج اسامی فلان و فلان و فلان را نموده و ما از جمله به نقل سه آیه از آنها اکتفا می‌نمائیم :

 

آیه اوّل (غیر المغضوب علیهم ولا الضّالّین) است چه زبر الضالّین 292، و بینات او 364 و مجموع زبر و بینات 1286 فلان و دو فلان دنی و فلان 1286.

 

آیه ثانیه (لاینال عهدی الظّالمین) است چه زبر الظالمین 262 بینات آن 410 مجموع زبر و بینات 1472 فلان و فلان و فلان بن فلان 1472.

 

آیه ثالثه آیه (یا ایها الرّسول بلّغ إلی قوله تعالی  إنّ الله لایهدی القوم الکافرین) است چه زبر القوم الکافرین 569 و بینات او 690 و مجموع زبر و بینه آن 1259 هم فلان و فلان و فلان

1259 و از زبر دو کلمه از دو آیه قرآن اسم اوّلی صریحآ مکشوف می‌شود: کلمه اول المیسر است از آیه مبارکه (إنّما الخمر والمَیسِر) چه زبر میسر 310 و زبر ر م ع 310 است . کلمه ثانیه المنکر از آیه (إنّ الله ینهی عن الفحشاء والمنکر) است چه زبر منکر 310 و زبر ر م ع  310 می‌باشد.

 

ختم ذکره حتم : معاصر مزبور در کتاب مذکور گفته است که دیدم بزرگی از ارکان عامّه بغداد که چندان رایگان با خاصّه اهل سداد نبوده در رحله خود چنین نوشته بود که روافض تمسّک به زبر و بینات نموده و بر تطبیقات اختیاری در مقام مدح موالیان خود برآمده‌اند و اثبات کرامات برای ایشان نمایند و هر که او دشمن دارند تطبیقات سوء در حقّ او نمایند و این را قاعده نام نهند و ممکن است که عکس شود یعنی مبغض آل محمّد را تطبیقات جیده و محبّ ایشان را با تطبیقات ردّیه مطابق نمایند جوابش آن است که این در کلمات پست فطرتان ممکن است که فرض شود و لیکن در کلام خالق بیچون که مشتمل بر معجزه است چنان است و این غفلت از قائل است که از زبر معجزات قرآنیه و بینه بینات فرقانیه غافل است که تمام کلمات و آیات رحمت مطابق با اسامی محمّد و آل محمّد و جمیع کلمات عذاب و غضب مطابق با اعداء خسران مآل ایشان است .[141]

 

 

 

 

 

 

از اسرار زمین آگاه/ص 302/(712)

از اسرار زمین آگاه نیستند

 

اهرام مصر/ص 302/(712)

 

ص :67 پیاتزی اسمیت ستاره‌شناس انگلیس و یکی از مشتاقان کشف اسرار خئوپس و پژوهشگرانی که سالهائی چند از عمر خود را صرف مطالعه در احوال این هرم کرد و تمام زوایای آن را کاوید، سرانجام در 1864 اعلام کرد که اندازه‌های هرم با تناسبهای هندسی رابطه‌ای مستقیم دارند، ولی سرفلیند رزپتری یکی از دستیاران اسمیت حکایت می‌کند استاد را در حال سوهان‌زدن برجستگی اتاق انتظار فرعون دیده تا آن را به ابعاد دلخواه برای اندازه‌گیری هندسی درآورد.

 

شاید تحقیق و بررسی اهرام به روشهای معماری سهلتر و علمیتر باشد. ولی تردیدی نباید داشت که هیچ یک از حکومتهای قرن بیستم جرأت انجام چنین اقدامی را نخواهند یافت ، چون دستکم این تجربه به قیمت اجیر کردن دست‌کم 200000 تا 300000 کارگر برایشان تمام خواهد شد و علاوه بر آن به چندین متر مکعب سنگ تراشیده و میلیونها دلار بودجه احتیاج خواهند داشت.

 

صاحب‌نظران در مورد ساختمان اهرام اظهار نظر کرده‌اند که مصر در آن زمان جمعیتی حدود 100 میلیون نفر داشته و مجهّز به ماشین‌های پرقدرتی بوده که ساخت و سیستم آن هنوز برای ما مجهول باقی مانده و تنها با چنین نیروی کار و چنین تجهیزاتی قادر به احداث ابنیه‌ای بوده است.

 

شایان ذکر است که آزمایشهای داربستها و خاکریزها و پی‌ها و غیره که بر روی خاک رس صحرا صورت گرفته موفقیت‌آمیز نبوده است، در این صورت تنها بر اساس این فرضیه می‌توان گفت که مصریان باستان شاید از قدرت شگفت‌انگیز بهره‌گیری از مافوق صوت و نیروی ضد جاذبه زمین اطّلاع داشته و به نحوی آنها را مهار کرده و به کار گرفته بودند.[142]

 

 

 

کشورهای بزرگ نه تنها از درک آینده جهان و پیشرفت‌های عجیب آن عاجزند، بلکه در فهم بسیاری از اسراری که در زمان‌های گذشته در سطح جهان واقع شده است ناتوان مانده‌اند، که اهرام مصر نمونه‌ای از آنهاست.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ص :86 چراغ برق در دوران سلطنت سن لوئی/ص 304/(712)

 

در عوض چند وقایع نگار قرن سیزدهم تصدیق کرده‌اند که ژشیله ، خاخام فرانسوی که از فضل و دانش شگلافی برخوردار بود و سن لوئی سلطان فرانسه به وجود او افتخار می‌کرد، از چراغی خیره کننده سخن به میان آورده که خود به خود روشن می‌شود.

 

خاخام این چراغ را که فاقد فتیله و روغن بوده، بعضی شبها پشت پنجره اتاق خود قرار می‌داده و این امر باعث ترس و وحشت شدید همشهریان او می‌شده است. با آن که ژشیله از ارج و قرب فراوانی در نزد شاه و مشاورانش برخوردار بود، ولی هرگز رمز چراغ جادویش را به هیچ کس باز نگفت. آیا او از نیروی برق استفاده می‌کرد؟ روایتگران چنین نوشته‌اند که او برای ترساندن دشمنان و مزاحمان که به آزارش برمی‌خاستند و بر درش می‌کوفتند از آن وسیله بهره می‌گرفت. او میخی را در دیوار اتاقش فرو برده بود که از آن جرقّه‌ای آبی‌رنگ همراه با صدای جزجز بلند می‌شد.

 

بدا به حال کسی که در آن احوال کوبه آهنی در را به صدا درمی‌آورد، چون آن بینوا به ناگهان از کمر تا می‌شد و فریادهای جگرخراشی برمی‌کشید، گوئی خروارها خاک و او آوار شده است؟؟؟ و آنگاه بی آن که منتظر کمکی بماند به سرعت پا به فرار می‌گذاشت ...

 

لیفاس لوی می‌نویسد: یک روز جمعیتی از مردم خشمگین به در خانه او هجوم آوردند، در حالی که بازو در بازوی هم انداخته بودند تا بتوانند در مقابل آن ضربه‌های موحش و آن زلزله سهمگین تاب مقاومت بیاورند. مردی که در میان آن جمع به داشتن جسارت و تهور شهره بود کوبه آهنی را به صدا درآورد. اما خاخام به میخی که بر دیوار نصب کرده بود، با دست اشاره‌ای کرد و در چشم بهم‌زدنی تمام مهاجمان بر روی هم ریختند و گروهی که به نظاره ایستاده بودند، با دیدن این منظره پا به فرار نهادند، گوئی سراپایشان آتش گرفته است. آنها یقین داشتند که هم‌اینک زمین پیش پایشان دهان باز می‌کند و همگیشان را می‌بلعد. جالب اینکه مهاجمان در یک؟؟؟ آن چنین پنداشته بودند که تا زانو در خاک فرو رفته‌اند، ولی خود نمی‌دانستند چگونه توانسته‌اند از آن مهلکه جان سالم بدر ببرند. اما دیگر هوس چنین تجربه‌ای را به سر راه ندادند و جرأت بازگشت به خانم حکیم و کوفتن در سرای او را پیدا

نکردند. به این ترتیب خاخام توانست آرامش خود را به دست آورد و از شرّ مزاحمان در امان بماند.

 

کسی نمی‌تواند ادّعا کند که ژشیله نیروی برق را اختراع کرده و به اسرار الکتریسیته پی برده بود و یا با فشار یک دکمه نیروی الکتریک را در کوبه آهنی در تخلیه می‌کرد. اما مسلّم این است که خاخام از رازی آگاه بود که هرگز راضی نشد آن را بریا؟؟؟ هم‌عصران خود در قرن سیزدهم فاش کند و آن را با خود به گور برد.[143]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مافوق طبیعت/ص 306/(712)

 

در عصر ظهور در طبیعت ناشناخته کنونی تحوّلات عظیمی رخ می‌دهد و جریاناتی مافوق طبیعت واقع می‌شود که مسایل مادّی و وسایل طبیعی کنونی را تحت الشعاع خود قرار می‌دهد. گرچه درک این مسأله برای برخی از اذهان مشکل و سنگین است، ولی با توجّه به تجربه‌هایی که تاریخ پرشکوه تشیع دارد، می‌توان این حقیقت را در ذهنها جای داد.

 

در طول تاریخ ما، نمونه‌های فراوانی وجود دارد که دلیل بر حاکمیت وسایل فوق طبیعی بر طبیعت است ، برای روشن شدن این نکته ، یک نمونه از مواردی را که مسایل طبیعی تحت الشعاع جریانات برتر از طبیعت قرار گرفته می‌آوریم تا راهگشای پذیرش واقعیتهای برتر از آنچه تاکنون دیده‌ایم باشد. (نماز باران)

 

 

 

 

 

نکات مهمّ درباره امدادهای غیبی/ص 307/(712)

 

امام عصر عجّل الله تعالی فرجه الشریف

 

1 ـ جذب به علوم طبیعی ، انسان را از درک امدادهای غیبی باز می‌دارد.

 

2 ـ معنای غیب چیست ؟

 

3 ـ جهان کلاًّ در تحت سیطره ولایت است ، جهان به معنای عالم طبیعت در این سیطره قرار دارد، در عین حال امدادهای غیبی فراوان وجود دارد.

 

4 ـ راه‌های شناخت امدادهای غیبی : 1 ـ صعود به عالم غیب ، حیات قلب و... 2 ـ آگاهی از ظهور امور غیبیه در عالم مادّه .

 

5 ـ حواسّ پنجگانه راه درک امدادهای مادّی است و حواسّ باطنی قوّه درک امدادهای غیبی است .

 

رسیدن به «کشف غطاء» نشان دهنده امدادهای غیبی است .

 

از ملائکه در روایات گاهی تعبیر به ابر شده است .

 

6 ـ یکی از آثار مهمّ شناخت امدادهای غیبی تحصیل «یقین» است .

 

7 ـ «ودبّر أمرهم» در بسیاری از موارد به صورت امدادهای غیبی است .

 

8 ـ جریان حاجی مظلوم ؛ و جریان ناپدید شدن ارتش انگلیس .

 

9 ـ متّقین به عالم غیب ایمان می‌آورند «هدی للمتّقین * الّذین یؤمنون» بنابراین تقوا راهِ راه یافتن به عالم غیب است .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1 ـ بزرگ‌اندیشی از خصلت‌های بزرگ عصر ظهور است/ص 308/(712) .

 

2 ـ اراده از نیروهای عقل است و با نابودی جهل و نفس در عصر ظهور به عالی‌ترین درجه کمال در انسانها پدیدار می‌گردد.

 

3 ـ یتوسّلون إلی الله بمعرفتک وانتظار أمرک ، 40/64/ 16

 

 

 

 

 

 

 

 

 

برای انس گرفتن با امام زمان/ص 309/(712)

 

برای انس گرفتن با امام زمان ارواحنا فداه باید نسیم محبّت آن حضرت را به هیجان درآورده تا آدمی به آن بزرگوار مأنوس شده و قلبش آکنده و سرشار از محبّت و علاقه حضرت مهدی ارواحنا فداه گردد؛ زیرا هر گاه دوستی و محبّت چیزی تحریک شده و به هیجان آید، آدمی به آن چیز انس می‌گیرد.

 

حضرت امام ...  7 می‌فرمایند :

 

إذا هاج ریح المحبّة استأنس .[144]

 

 

 

هر گاه نسیم محبّت به هیجان درآید انس پیدا می‌گردد.

 

بنابراین اگر خواهان انس پیدا نمودن به امام عصر ارواحنا فداه هستید باید قلب خود را سرشار از دوستی آن حضرت نموده و نسیم محبّت آن بزرگوار را در سراسر وجود خود به حرکت و هیجان درآورید.

 

پس راه انس گرفتن با آن حضرت ، دوستی و محبّتِ فراوان آن بزرگوار است و دعا برای ظهور و زیارت و توسّل به امام زمان ارواحنا فداه، افزایش محبّت و دوستی آن حضرت می‌باشد.

 

 

 

 

 

 

 

کلنل لورنس جاسوس زبردست انگلیسی/ص 310/(712)

 

به طور مثال و نمونه می‌توان کلنل لورنس جاسوس زبردست انگلیسی را نام برد که پس از گذراندن آزمایش خویش ، اعراب مسلمان را علیه یکدیگر برانگیخت و امپراتوری پهناور اسلام را از هم متلاشی ساخت . این شخص آن چنان که خود نوشته است ، به لباس عربها درآمد و زبان تازی را به نیکی فرا گرفت ، به ریزه‌کاریها و رسوم و آیین مسلمانان و قبایل عرب آشنایی کامل یافت ، به شیوه خوراک خوردن و خوابیدن و ستایش آنان واقف گشت ، و راه معاشرت با دیگران به مانند تازیان را آموخت و آنگاه برای اجرای برنامه‌هایی که به وی واگذار شده بود گام در شبه جزیره عربستان نهاد. افزون بر موارد یاد شده زبان تازی و فقه و اصول را در حدّ یک مجتهد فرا گرفت . البتّه پیش از آمدن وی ، ایادی و مباشران او، آن قدر برای وی کشف و کرامات ساخته بودند که همه ندیده و نشناخته شیفته او شده بودند. از این روی پس از ورود، به زیارتش آمدند و او را به گونه‌ای یافتند که دستگاههای تبلیغاتی از پیش خبرش را داده بودند. سرانجام کار این جاسوس به جایی رسید که امام و پیش‌نماز مسلمانان در خانه کعبه شد! و... بر مسلمانان آن رسید که خوانده‌ایم و می‌دانیم[145] ![146]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

اثر خواب در کشف و اختراعات که در آن واقع شده است/ص 311/(712)

 

اوّلین نظریه مربوط است به نیلزبور (1962 ـ 1885) دانشمند دانمارکی برنده جایزه نوبل که تئوری اتمی امروزی را پایه‌گذاری نمود. این فیزیکدان معروف جهان چگونگی دستیابی به مدل اتم که سال‌ها به دنبال آن بود را اینطور بیان کرد. او گفت : در خواب دیدم که روی توده گاز مشتعلی نشسته‌ام ، سیارات نیز به سرعت و سفیرکشان از کنارم می‌گذشتند و چنین به نظر می‌رسد که تمامی آنها به وسیله رشته‌هایی دقیقآ به خورشیدی که به دورش می‌چرخیدند متّصل هستند. ناگهان توده گازی که بر آن نشسته بودم از اشتعال افتاد و سرد و منجمد شد و سیارات در یکدیگر مچاله شده و بی‌حرکت ایستادند. نیلزبور می‌گوید: در این زمان از خواب بیدار شده و سپس دریافته است که چیزی را که در خواب دیده است همان مدل اتمی بوده ، در سال 1922 او جازه نوبل را به خاطر همین خواب و خیال دریافت نمود.

 

نظریه دوم که توسط پاولز و برگر به آن اشاره شده است نیز درباره دو دانشمند علوم طبیعی است که هر دو هم به عنوان مردان خواب و خیال و هم مردان عمل شناخته شده‌اند. یک مهندس شرکت تلفن بل در ایالات متحده مطلبی را درباره بمباران سال 1940 لندن می‌خواند و شدیدآ متأثّر می‌شود. در یک شب پائیزی او خواب می‌بیند که در حال طراحی دستگاهی است که می‌تواند به وسیله آن توپهای ضد هوائی را طوری کنترل کند که گلوله‌های آنها دقیقآ به هواپیماهای مهاجم برخورد کنند، بدون آن که سرعت هواپیما تأثیری در عملکرد توپها داشته باشد. صبح روز بعد مهندس شرکت بل طرحی از خوابی که دیشب دیده بود ترسیم نمود. بالاخره او سیستمی طراحی کرد که این سیستم به رادار موسوم و برای اولین بار رادار به کار گرفته شد. ریاضیدان معروف آمریکایی نوربرت وینر (1964 ـ 1894) برای تولید انبوه و سود تجاری به این طرح علاقمند گشت و به تولید آن همت گماشت .[147]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

یکی از شاگردان شیخ بهایی از/ص 312/(712)

 

یکی از شاگردان شیخ بهایی از او درخواست نمود که سرمه خفا را به او یاد دهد، و اثر سرمه خفا این است که هر کس آن را به چشم خود کشد کسی او را نمی‌بیند.

 

شیخ قبول نکرد، تا پس از اصرار فراوان ، شیخ به او یاد داد که سرمه خفا چگونه تهیه می‌شود، و سفارش بسیار به او نمود که این راز را پنهان داشته باشد و کاری نکند که مفسده‌ای ایجاد شود.

 

چند روز گذشت ، روزی پادشاه به خوردن غذا مشغول شد، ناگاه دید که از یک طرف سفره لقمه‌ای به هوا رفت و همین طور خورشت و خوراکی‌های دیگر مانند این که کسی نشسته باشد و غذا بخورد، پادشاه متحیر ماند.

 

چند روز این جریان اتّفاق افتاد تا پادشاه این جریان را به شیخ بهایی گفت . شیخ فهمید این کارِ صاحب سرمه خفا است !

 

شیخ فرمود: این دفعه که به طعام خوردن مشغول شدی به بهانه‌ای از مجلس برخاسته و بعد از خارج شدن دستور بده که درب خانه را ببندند و از روزنه قدری کاه در آن ریخته و آن را آتش بزنند تا دود بلند شود، پس از ساعتی در را باز کنند شخصی در آن جا خواهد بود. بدون این که آسیبی به او برسانند او را نزد من بفرستید.

 

چون این برنامه را انجام دادند، دیدند آخوندی در آنجا نشسته . چون که دود به چشم او رفته و اشک آمد و سرمه از چشمش شسته شده بود. او را به نزد شیخ بهایی بردند. مرحوم شیخ به او تندی نموده و او را از این کار توبه داد.[148]

 

 

 

 

 

 

 

از مناظرات مرحوم شیخ مفید/ص 313/(712)

 

از مناظرات مرحوم شیخ مفید بحثی است که میان او فاضل کتبی واقع شده است . فاضل کتبی از مرحوم شیخ مفید پرسید: دلیل شما بر بطلان خلافت ابی‌بکر چیست ؟

 

شیخ مفید فرمود: ما در این باره دلیلِ بسیار داریم ، امّا آنچه که به فهم تو نزدیک باشد بیان می‌کنم و آن این است که امّت اجماع کرده‌اند بر این که امام محتاج به امام دیگر نیست و اجماع واقع شده بر این که ابوبکر بر بالای منبر گفت :

 

من امام شما شده‌ام و حال این که بهتر از شما نیستم . اگر در کاری و گفتاری درست عمل نمودم از من پیروی کنید و اگر انحراف و کجی از من ظاهر شد مرا راست سازید[149] .

 

 

 

و نتیجه کلام او اعتراف به نیاز داشتن او به مردم می‌باشد. و بر شخص عاقل پوشیده نیست که هر که محتاج به رعیت خود باشد به سوی امام بیشتر احتیاج خواهد داشت . و هر گاه احتیاج ابوبکر به امام ثابت شد، امامت او باطل است .

 

کتبی از این سخن مبهوت شد. یک از حضّار مجلس که معتزلی مذهب بود در مقام نقض برآمد و گفت : امّت اجماع نمودند بر این که قاضی محتاج به قاضی دیگر نیست و امیر محتاج به امر دیگر نمی‌شود، و بنا بر اصل شما، باید قضاة و فرماندهان نیز معصوم از خطا باشند، یا از متابعت اجماع بیرون باید رفت .

 

شیخ بهایی؟؟؟ در جواب فرمودند: سکوت سائل اوّل نماز؟؟؟؟ بهتر از این سخن بوده و گمان نمی‌کردم که خطأ این سخن بر تو پوشیده باشد؛ زیرا که اجماع در این مسأله برخلاف آن است که تو گمان نموده‌ای ! مگر این که مراد تو از قاضی و امیر، نفس امام باشد که این چنین قاضی و امیر محتاج به قاضی و امیر دیگر نیست ، بلکه به قوّت و عصمت و کمال خود از ایشان بی‌نیازم .[150] ****مرحله دوّم تا اینجا چاپ شد ****

 

 

 

 

 

 

 

ر ک : حسّ ششم اریای؟؟؟/ص 314/(712)

فکر/ص 314/(712)

فکر

 

همان گونه که نور دارای سرعتی در حدود 000/000/300 متر در ثانیه است انرژی الکترومنیتکی یا امواج نیز دارای همین سرعت است . امواج رادیو و تلویزیون دارای سرعتی معادل همین عدد هستند.

 

بنابراین به محض آن که فکری در ذهن انسانی وارد شود فرد دیگری که از نیروی مافوق حسّی کامل برخوردار باشد اگر سیصد هزار کیلومتر با وی فاصله مکانی داشته باشد می‌تواند پس از یک ثانیه آن فکر را جذب کرده آن را بخواند. این در صورتی است که مانعی از پخش انرژی فکری وجود نداشته باشد.

 

بنابراین افکار ما نیز با سرعت سیصد هزار کیلومتر در ثانیه به اطراف ما پخش می‌شود و کسانی که دارای قدرت خواندن افکار از راه دور هستند می‌توانند با حسّ ششم که مرکز آن مغز و سلسله اعصاب است به صورت یک گیرنده قوی آن را جذب کنند.

 

 

 

عبقری الحسان ج 2 ص 118 جریان رشیق؟؟؟

 

 

 

 

 

اگر بخواهیم وضعیت دین را/ص 315/(712)

 

اگر بخواهیم وضعیت دین را در اوایل قرن بیستم در جوامع علمی غرب بدانیم ، بد نیست به یک نظر خواهی که در سال 1916 از هزار نفر از علمای شناخته شده آن دوران در آمریکا صورت گرفته است توجه کنیم . در حدود 700 نفر به آن نظرخواهی پاسخ دادند. از اینها 40 درصد به خدا و آخرت اعتقاد داشتند، 45 درصد منکر اینها بودند و 15 درصد خود را لاادری‌گرا می‌دانستند. جمع بندی متولیان این نظرخواهی این بود که بی‌اعتقادی به خدا با پیشرفت علم افزایش خواهد یافت .[151]

 

 

 

 

 

 

 

معنی غیب : مرحوم علّامه مجلسی/ص 316/(712)

 

معنی غیب : مرحوم علّامه مجلسی در کتاب شریف مرآة العقول : 3/111 فرموده‌اند : غیب چیزی است که از انسان پنهان باشد؛ یا از جهت زمان ، مانند امور گذشته و آینده ، و یا از جهت مکان ، مانند آنچه در زمان حال باشد ولی در مکانی است که دور از انسان است و حواسّ پنجگانه آن را درک نمی‌کند، و یا از جهت آن که خود به خود مخفی است ، مانند مطالبی که مخفی و پنهان است و به قوّه فکر و تأمّل هم حاصل نگردد.»

 

در قرآن کریم لفظ غیب بر قضایای گذشته اطلاق شده است . مانند آیه 52 سوره هود که پس از نقل قصّه نوح می‌فرماید: (تِلْک مِنْ أَنْباءِ الْغَیبِ نُوحیüها إِلَیک...) ـ الخ ، و تفسیر این آیه در خاتمه بیاید ان شاء الله تعالی .

 

و نیز لفظ غیب در قرآن کریم بر آنچه غایب از حواسّ است امّا در زمان حاضر موجود است گفته شده ؛ چنانکه در سوره یوسف فرموده[152] .

 

 

 

حدیث دوّم : در کتاب شریف خرائج : 1/341 در باب معجزات حضرت رضا 7 حدیث مفصّلی نقل کرده است . در آن حدیث است که حضرت رضا 7 به سفر بصره تشریف بردند و در این سفر معجزاتی از حضرت دیده شد و با زبان‌های مختلف و لغات گوناگون تکلّم فرمودند. تا آنجا که حضرت رضا 7 به عمرو بن هذّاب فرمودند: اگر به تو خبر دهم که چند روز دیگر خون یکی از خویشان خود را خواهی ریخت تصدیق می‌کنی ؟ عرض کرد: خیر، تصدیق نمی‌کنم ، زیرا غیب را غیر از خداوند دیگری نمی‌داند.

 

حضرت رضا 7 فرمودند: مگر نمی‌دانی که خداوند فرموده است : (عالِمُ الْغَیبِ فَلایظْهِرُ عَلی غَیبِهِ أَحَدآ إِلّا مَنِ ارْتَضی مِنْ رَسُولٍ) (همانا خداوند دانای غیب است و بر غیب خود کسی را آگاه نفرموده مگر آن کس را که پسندیده است و آن پیامبر است). و ما هم وارث پیامبر هستیم . و لذا می‌دانیم آنچه را که شده است و آنچه را که خواهد شد تا روز قیامت . و نیز تو مبتلا به ریختن خون یکی از ارحام تا پنج روز دیگر خواهی شد. و اگر نشدی بدان من امام نیستم . و

فرمود: تا چند روز دیگر نابینا می‌شوی و سوگند به دروغ یاد می‌کنی و پیس خواهی شد.

 

راوی گوید: به خدا قسم آنچه حضرت فرمودند پس از چندی دیده شد و همه واقع گردید.[153]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

پدیده خودکامگان/ص 318/(712)

 

پدیده خودکامگان و تمام بدبختی‌هایی که آنها موجب شده‌اند، از این واقعیت سرچشمه می‌گیرد که انسان ، به علّت کوته‌بینی اَبَر روشنفکران ، از تعالی محروم شده است . او نیز چون آنها قربانی ناخودآگاهی شده است . لیکن تکلیف انسان ، درست در نقطه مقابل قرار دارد : آگاه شدن از محتویاتی که از ضمیر ناخودآگاه فوران می‌کند.[154]

 

 

 

 

 

 

 

فلسفه شرق/ص 319/(712)

 

فلسفه شرق و به تبع آن غرب به این نقطه مشترک رسیده بودند که منشاء کالبد فیزیکی انسان متشکل از انرژی بسیار حسّاس و لطیفی است که متّفقآ به آن نام کالبداتریک (کالبداثیری) نهادند و با بررسی‌های بعدی نشان دادند که همه چیز حتی کالبد فیزیکی ، متشکل از حوزه‌های شاخص انرژی است و می‌توان با شناسایی سطوح انرژی در شخص بیمار و هماهنگ ساختن انرژیها یا برانگیختن آنها، در جهت درمان بیمار عمل نمود. در برخی از یادداشتهای کهن نیز دیده شد که حتّی به نظر برخی از روشن‌ضمیران ، لزومی ندارد خود بیمار حضور داشته باشد. زیرا موی سر و یا قطراتی از خون بیمار نیز می‌تواند حاوی حوزه‌های انرژی و یا پرتوهای الکترومغناطیسی فرد باشد.[155]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بشر امروزی در آستانه دنیای/ص 320/(712)

 

ص :282 بشر امروزی در آستانه دنیای اکتشافات کیهانی قرار گرفته است و هر چند سابق بر این گامهایی برداشته شده است ولی از برخی جهات موفقیت‌آمی

 

ز و کامل نبودند و به خاطر تأثیر توجّه و خواسته‌های ابرقدرتها به تولید سلاحهای مخرب که هزینه زیادی را در بودجه دولتها پدید آورد، باعث می‌شود هزینه‌های اکتشافات تأمین نگشته و رکودی در روند اکتشافات پدید آید.

 

در هر حال دانشمندان درصدد فرا رسیدن روزی هستند که بشر خواهد توانست «مادّه» را به «بُعد» مکانی دیگر و یا به فضای بین ستارگان پرتاب سازد. کاوشهای آینده بشری که در کهکشان و «آندرومدا» انجام خواهد گرفت نیازمند تکامل اندیشه انسانی و نظریات جدید است که باید به تمامی آنها اهمیت داد.[156]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مادّه ، حرکتِ زمان را کند می‌کند/ص 321/(712)

 

ژول ، برای به تأخیر انداختن سالخوردگی خود، کافی بود تا در سفینه فضایی‌اش بر روی تکمه سرعت فشار وارد آورد و به شتاب نور نزدیک شود. لیکن می‌توانست حرکت زمان را از طریق هدایت کردن سفینه به حول و حوش یک ستاره نیز ترمز کند، زیرا اینشتین در نظریه «نسبیت عمومی» که در 1915 منتشر شده است ، به ما آموخته است که میدان جاذبه‌ای که یک ستاره یا هر جسم مادی دیگر پدید می‌آورد، حرکت زمان را کند می‌کند. از آنجا که فضا، زیر تأثیر مادّه ، حالت انحنا دارد، زمان ، صلابت و خشکی خود را از دست می‌دهد و در برابر فضا، حالتی ارتجاعی و لاستیکی می‌گیرد.[157]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بُعد چهارم/ص 322/(712)

 

بُعد چهارم همه جا در پیرامون ما وجود دارد، اما هیچ کس نمی‌تواند با اشاره دست آن را نشان دهد. فلاسفه و عرفا درباره آن به کنکاش و اندیشه می‌پردازند و دانشمندان علم فیزیک و ریاضی آن را در محاسبات خود منظور می‌کنند. بُعد چهارم جزء لایتجزای بسیاری از نظریه‌های محکم علمی است ، اما در عین حال در برخی از رشته‌های نه چندان جدی ، مانند احضار روح و داستانهای علمی ـ تخیلی ، نیز نقشی به عهده دارد.

 

بُعد چهارم ، جهتی کاملا متفاوت با تمام سَمتهای موجود در آن مکانی است که ما آن را «فضا» می‌نامیم .[158]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

یک موجود چهار بُعدی/ص 323/(712)

 

یک موجود چهار بُعدی نیز می‌تواند بدون برخورد با هیچ گونه مشکلی در هر یک از اتاقهای خانه ما نفوذ کند و هیچ نوع چفت و بست و قفلی قادر به جلوگیری از ورود آن نخواهد بود. یک موجود چهار بُعدی می‌تواند هر گاوصندوقی را ـ بی‌آن که قفل آن را به زور بگشاید ـ غارت کند، زیرا گاوصندوق در بُعد چهارم فاقد دیوار است . یک جرّاح چهاربعدی می‌تواند ـ بی‌آن که حتی خراشی در پوست ما ایجاد کند ـ به امعا و احشای ما دست یابد. و یک تشنه‌لب چهار بعدی می‌تواند بدون باز کردن درِ شیشه ، محتوای آن را سر بکشد![159] 

 

 

 

 

 

 

 

در سال 1973 لئونید برژنف/ص 324/(712)

 

در سال 1973 لئونید برژنف در کاخ کرملین سخنرانی مهمی ایراد کرد و از ایالات متحده آمریکا درخواست نمود دو ابرقدرت برای جلوگیری از گسترش سلاحهائی «وحشتناکتر» از سلاحهای اتمی به توافق برسند. برخی از مطلعین غربی این سلاحها را استفاده از نیروهای خارق العاده روانی توصیف کردند که روسها از زمان استالین بر روی آنها مطالعه می‌نمایند.[160]

 

 

 

 

 

 

 

و در تاریخ ظفرنامه آمده/ص 325/(712)

 

و در تاریخ ظفرنامه آمده که چون امیرتیمور به ملک روم درآمد به غایبت دغدغه‌ناک بود که آیا فتح و نصرت او را میسّر شود یا نه ؟ علمای اسلام او را بشارت دادند که امیر خوف به خاطر خطیر راه ندهد که حسب التقدیر فتح از جانب صاحبقران است.

 

امیر پرسید که این حکم جزم از کجا است ؟ گفتند: (غُلبت الرّوم فی أدنی الأرض) که اشاره به ضاد ملفوظی است که در آخر لفظ ارض واقع شده و آن عبارت از هشتصد و پنج باشد که مطابق با این سال است که امیر با قیصر مجادله دارد پس آیه دلالت دارد بر مغلوبیت رومیان در این سال هشتصد و پنج .

 

امیر از ذکاوت و دریافت علماء به غایت خوش آمده یقین خود را بر همین ثابت ساخته به جنگ قیصر رفت و بر او مظفّر شد به نوعی که در تواریخ است .[161]

 

 

 

 

 

 

 

ول وکس که نامش از واژه‌ای لاتینی/ص 326/(712)

 

ول وکس که نامش از واژه‌ای لاتینی به معنای «غلتنده» گرفته شده ، گیاهی فوتوسنتتیک است که به وسیله ضربات هماهنگ سلولهای درازی که از سطح گلوله بیرون زده‌اند با سرعت خوبی حرکت می‌کند. پالمر گله‌ای از این جانوران را در لوله شیشه‌ای کوچکی ریخت که دهانه دراز نازکی داشت و این دهانه را بطرف جنوب مغناطیسی قرار داد، سپس جهت حرکت گلوله‌های سبز را وقتی غلت‌زنان از دهانه خارج می‌شوند مورد مطالعه و مراقبت قرار داد. او خروج 6916 ول‌وکس را ثبت کرد، یک سوم را تحت شرایط طبیعی ، یک سوم را با میله آهنربایی که در محل ورود گذاشته شده بود به نحوی که میدان مغناطیسی زمین را افزایش می‌داد، و یک‌سوم آخر را با آهنربایی که عمود بر میدان و در جهت شرقی ـ غربی قرار داده شده بود. آهنربا میدان نیروئی سی مرتبه قوی‌تر از میدان مغناطیسی زمین ایجاد می‌کرد ـ و نتایج کاملا روشن بود.

 

وقتی آهنربا با میدان مغناطیسی زمین در یک جهت بود، ول وکس‌ها 43 درصد بیش از حالت عادی به سمت غرب می‌رفتند. وقتی آهنربا عمود بر میدان زمین بود، انحراف ول‌وکس‌ها به سمت غرب 75 درصد بیشتر شد. این موضوع نشان می‌دهد که این ارگانیزمها نه تنها می‌توانند به وجود میدان مغناطیسی پی ببرند بلکه از جهت خطوط نیرو در این میدان نیز آگاهی دارند، و این حقیقت که ولوکس موجودی باستانی است نشان می‌دهد که حساسیت حیات نسبت به مغناطیس به زمانهای بسیار قدیم باز می‌گردد و احتمالا بسیار ریشه‌دار است .

 

براون تحقیقاتش را با ناساریوس اوبسوله‌تا، حلزون گل که در گروههای بزرگ در سواحل مسطّح گل‌آلود نیواینگلند می‌لغزند، ادامه داد. او آنها را درون محفظه‌ای شیشه‌ای محبوس کرد که درب جنوبی آن آنچنان تنگ بود که هر بار فقط یک حلزون را از خود عبور می‌داد ـ و آنگاه حرکات سی و چهار هزار حلزون را از این طریق یادداشت کرد. بعضی از حلزونها پس از بیرون آمدن از شیشه به چپ می‌پیچیدند، و برخی هم بسته به وقت روز، مستقیم می‌رفتند. صبحها تمایل عمومی به پیچیدن به سمت چپ یعنی جهت شرق بود، و بعد از ظهرها به سمت غرب . براون در این آزمایش هم آهنربائی وارد عمل کرد که قدرتش

فقط نه برابر قدرت میدان مغناطیسی زمین بود، و مشاهده کرد که وقتی آهنربا در جهت میدان طبیعی زمین قرار گیرد تفاوتی در سمت حرکت آنها ایجاد نمی‌شود و حلزون‌ها به تعقیب خورشید ادامه می‌دهند. اما وقتی آهنربا بر میدان طبیعی زمین عمود باشد، حلزون‌ها مسیر ماه را تعقیب می‌کنند.[162]

 

 

 

 

 

ابی بصیر گوید/ص 328/(712)

 

ابی بصیر گوید :

 

ابی بصیر گوید: امام باقر 7 به من فرمودند:

 

ینکر أهل العراق الرجعة ؟ قلت : نعم .

 

قال : أما یقرؤون القرآن (وَیوْمَ نَحْشُرُ مِنْ کلِّ اُمَّةٍ فَوْجآ)[163] .[164]

 

 

 

 

 

اهل عراق منکر رجعت هستند؟ گفتم : آری .

 

فرمود: آیا قرآن را قرائت نمی‌کنند که می‌گوید: روزی که از هر امّتی گروهی را زنده می‌کنیم .

 

زیرا مقصود از «حشر» در روز قیامت نیست ، چون در آن روز همه افراد امّتها محشور می‌شوند نه گروهی از هر امّت .

 

در زمان حکومت جهانی امام عصر ارواحنا فداه از هر اُمّتی گروهی از آنان زنده می‌شوند و نتیجه اعمال خود را می‌بینند.

 

 

 

 

 

همان طور که می‌دانید بشر/ص 329/(712)

 

همان طور که می‌دانید بشر هرگز مقید به زندان جسم نیست و هر بار که اراده کند می‌تواند از کالبد خاکی خود جدا شود. ولی این رها شدن تنها توسّط تصعید شعور و اندیشه میسّر است . این راه خروجی منحصر به فرد در اهرام بزرگ مصر به خوبی نمایان شده که چگونه اتاق سلطان که آخرین اتاق‌هاست جز یک راه گریز، آن هم در سقف ندارد.

 

برای این که بتوان از زندان تن خلاص شد و برداشت وحشتناک مادّه را از سر بیرون راند و رشته‌هایی را که صرفآ زاده تخیلات ما هستند، از هم گسست و پاره کرده بایستی دیده را به سوی بالا معطوف کرد و عرش را نظاره نمود و افلاک را نگریست .

 

امّا این را هم باید دانست که چنین کاری آن قدرها که به نظر می‌رسد ساده نیست و مقاومت و مداومت می‌خواهد و اینکه چشم را از بالا برنداریم و به زیر پا ننگریم .

 

دقایق و لحظاتی را می‌توان به این کار اختصاص داد که در حالت خلوص باطن کامل قرار داشته باشیم تا در آن خلوت ذهنی که برای خود فراهم ساخته‌ایم ، بهتر بتوانیم به مفهوم کامل عشق و رهایی برسیم .[165]

 

 

 

«پل پرونتون» از دانشمندانی است که در زمینه فرکانس‌های ارتعاشی مختلف تحقیقاتی انجام داده و در این باره چنین اظهار نظر می‌کند: خلل و مزج اتم به اندازه‌ای است که اگر ما از پیکر آدمی تمام فضای خالی آن را حذف می‌کردیم و پروتون‌ها و الکترون‌ها را در یک توده کامل جمع می‌کردیم ، بدن تا یک نقطه بسیار ریز که تنها از طریق میکروسکوپ قابل رؤیت بود، کوچک می‌شد.[166]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

زمان/ص 330/(712)

 

زمان را بعضی امری اعتباری می‌دانند و حقیقتی برای آن قائل نیستند ولی واقعیت این است که زمان حقیقت دارد و مخلوقی بزرگ از مخلوقات خداوند متعال است . البتّه باید توجّه داشت که زمان مخلوق مادّی نیست که با حواسّ ظاهری لمس شود بلکه مخلوقی است غیر مادّی که همه اشیاء را فرا گرفته است و نسبت به بعضی از جاها با جاهای دیگر متفاوت است . یعنی گذشت زمان در جایی ممکن است به کندی صورت بگیرد و در جای دیگر یا در کره‌ای دیگر به سرعت انجام شود.

 

به عنوان یک قانون عمومی می‌توان گفت در هر کجا که از لحاظ معنوی صفا و لطافت بیشتری وجود داشته باشد زمان در آنجا برکتی دیگر دارد و کندتر می‌گذرد. یعنی زمان هم در آنجا لطافت دیگر داشته و از سرعت آن کاسته می‌شود. همان طور که در روایات ما وارد شده است در زمان ظهور که کفر و ستم در جهان ریشه‌کن شده و به دست حضرت ولی عصر عجّل الله تعالی له الفرج عدالت دنیا را فرا گیرد گذشت زمان نیز با حال فرق می‌کند و هر روزی  10 برابر حالا طول می‌کشد.

 

چون همان طور که زمین در آن موقع از صفا و لطافت معنوی برخوردار شده و به اصطلاح قدیم دارای برکت می‌شود زمان هم به همین صورت تغییر خواهد یافت . از این موضوع مطلبی استفاده می‌شود که در جزیره خضراء که از لحاظ صفا و لطافت ظاهری و معنوی با امکنه ما متفاوت است زمان هم در آنجا نیز متفاوت است .

 

 

 

عصر قبل از ظهور، عصر ظهور/ص 331/(712)

 

قرآن و عدم تکامل علم در عصر غیبت

 

عصر ظهور روز تکامل علم و حیات می‌باشد.

 

عصر قبل از ظهور روزگار تکامل‌نیافته از نظر علم و شناخت است . (وَما اُوتیüتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلّا قَلیüلا)[167] . رک : تکامل علم و حیات در عصر ظهور.

 

 

 

با توجه به این فرمایش خداوند که تاکنون علم اندکی را در اختیار بشر قرار داده است، ولی امام سجّاد 7 می‌فرمایند در آخر الزمان مردمان ژرف اندیشی می‌آیند که تنها آنان می‌توانند در فرموده‌های خداوند تعمق نموده و درک کنند، پس جهان آینده از علوم مهمی برخوردار خواهد بود.

 

 

 

 

 

 

 

حالت حضور/ص 332/(712)

 

اکنون این نکته مورد سؤال قرار می‌گیرد که انسان چگونه می‌تواند دیدگان خود را از زیباییهای جهان فرو ببندد؛ با اینکه ممکن است ناخودآگاه و بدون اراده به سوی منظره‌های حرام کشیده شود، در حالی که قلبآ از این عمل ناراحت است و وجدانش او را واقعآ محکوم می‌کند؟

 

برای پاسخ به این سؤال ـ گرچه خارج از محدوده این کتاب است ولی از آنجا که بسیار مهمّ و بالأخصّ برای جوانان دارای نقش حیاتی است ـ به نحو اختصار می‌گوییم  :

 

یدرکه الناس باسباب تحدث

 

97 / 202 - 3 /  109

 

در روایات از وسیله پیشرفته‌ای که درآینده اختراع می‌شود تعبیر به اسباب می‌نمودند مانند نظاره گران ملکوت یدرکه الناس راهیان ملکوت باسباب تحدث.

 

 

 

 

 

لازمه ولایت تکوینیه/ص 333/(712)

 

لازمه ولایت تکوینیه بر همه موجودات ، تسلّط بر همه موجودات می‌باشد که همه آنها مسخّر اهل بیت  : می‌باشند.

 

براق در تسخیر امام رضا 7 و سایر ائمّه  : هست و در یک جولان دور دنیا می‌گردد.[168]

 

 

 

همان گونه که جبرئیل و ملائکه بزرگ خدا طوری هستند که اگر بگوییم به یک شکل باید دیده شوند باطل است و از باب قیاس به نفس قاصر بشری است ، ائمّه اطهار : نیز این چنین هستند. اگر بگوییم باید به یک شکل باشند از باب عدم معرفت و قیاس آنان به نفس خود می‌باشد.

 

رشید هجری به شکل مختلف درآمد. امام  7 نمی‌تواند؟! او در حالی که در منزل «ابوراکه» بود در مجلس ابن زیاد لعنه الله نیز بود.

 

مثل روایتی در «بصائر الدرجات» که امام سجّاد 7 نزد منجم بودند و فرمودند در همین لحظه عوالمی را طی کرده‌اند.

 

همان گونه که تصرّف در مکان ممکن است ، تصرّف در زمان و خروج از سیطره و محدودیت آن نیز برای امام  7 جایز است و ممکن است .

 

بنابراین ممکن است آن بزرگواران در یک بدن برای هزاران نفر در مکانهای متعدّد در یک زمان ظاهر شوند.

 

إنّ الزمان والمکان کلاهما تابعان للمادّة بل هما موجودان بوجود المادّة فمن له الولایة علی مادّة الکائنات ، فله الولایة علی الزمان والمکان ، هذا کلام قد تحقّق عندی شرفه وصحّته .

 

 

 

مناظره‌ای میان شیخ بهایی/ص 334/(712)

 

مناظره‌ای میان شیخ بهایی و یکی از علماء عامّه که اعلم علمای مصر بود واقع شد. شیخ وقتی که به سفر مکه رفته بود چهار سال سفر آن بزرگوار طول کشید و دو سال در مصر ماند و میان ایشان و آن عالم مودّتی بود و شیخ به وی گفته بود من از عامّه هستم .

 

روزی آن عالم به شیخ بهایی گفت : این طایفه رافضه که پیش شما هستند درباره شیخین چه می‌گویند؟

 

شیخ بهایی فرمود: آنها دو حدیثی برای من نقل کردند که من از جواب آن عاجز شده‌ام . عالم سنّی گفت که آن دو حدیث کدام است و چه می‌گویند؟

 

شیخ بهایی فرمود: می‌گویند مسلم در «صحیح» خود روایت می‌کند که پیغمبر 6 فرمود: «هر که فاطمه را اذیت و آزار کند به تحقیق مرا اذیت کرده و هر که مرا اذیت کند خدا را اذیت کرده و هر که خدا را اذیت نمود به تحقیق که او کافر است».[169]

 

 

 

 

 

مسلم پنج ورق بعد از این حدیث روایت کرده که : «فاطمه  3 از دنیا بیرون رفت در حالی که غضبناک بود بر ابی‌بکر و عمر».[170]

 

 

 

و من نتوانستم این دو حدیث را وفق دهم و از جواب این شبهه عاجز شدم .

 

عالم سنّی به شیخ گفت : صبر کن تا امشب آن کتاب را نگاه کنم . وقت صبح که شد نزد شیخ آمد و عرض کرد که من همیشه می‌گفتم که رافضه در نقل حدیث دروغ می‌گویند؛ دیشب کتاب صحیح مسلم را نگاه کردم بیشتر از پنج ورق فاصله داشت .[171]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

از مناظرات مرحوم شیخ مفید/ص 335/(712)

 

از مناظرات مرحوم شیخ مفید بحثی است که میان او فاضل کتبی واقع شده است . فاضل کتبی از مرحوم شیخ مفید پرسید: دلیل شما بر بطلان خلافت ابی‌بکر چیست ؟

 

شیخ مفید فرمود: ما در این باره دلیلِ بسیار داریم ، امّا آنچه که به فهم تو نزدیک باشد بیان می‌کنم و آن این است که امّت اجماع کرده‌اند بر این که امام محتاج به امام دیگر نیست و اجماع واقع شده بر این که ابوبکر بر بالای منبر گفت :

 

من امام شما شده‌ام و حال این که بهتر از شما نیستم . اگر در کاری و گفتاری درست عمل نمودم از من پیروی کنید و اگر انحراف و کجی از من ظاهر شد مرا راست سازید[172] .

 

 

 

و نتیجه کلام او اعتراف به نیاز داشتن او به مردم می‌باشد. و بر شخص عاقل پوشیده نیست که هر که محتاج به رعیت خود باشد به سوی امام بیشتر احتیاج خواهد داشت . و هر گاه احتیاج ابوبکر به امام ثابت شد، امامت او باطل است .

 

کتبی از این سخن مبهوت شد. یک از حضّار مجلس که معتزلی مذهب بود در مقام نقض برآمد و گفت : امّت اجماع نمودند بر این که قاضی محتاج به قاضی دیگر نیست و امیر محتاج به امر دیگر نمی‌شود، و بنا بر اصل شما، باید قضاة و فرماندهان نیز معصوم از خطا باشند، یا از متابعت اجماع بیرون باید رفت .

 

شیخ بهایی؟؟؟ در جواب فرمودند: سکوت سائل اوّل نماز؟؟؟؟ بهتر از این سخن بوده و گمان نمی‌کردم که خطأ این سخن بر تو پوشیده باشد؛ زیرا که اجماع در این مسأله برخلاف آن است که تو گمان نموده‌ای ! مگر این که مراد تو از قاضی و امیر، نفس امام باشد که این چنین قاضی و امیر محتاج به قاضی و امیر دیگر نیست ، بلکه به قوّت و عصمت و کمال خود از ایشان بی‌نیازم .[173]

 

 

 

 

 

 

 

در روایات متعدّد در یک تشبیه/ص 336/(712)

 

در روایات متعدّد در یک تشبیه بسیار جالب و جذّاب ، امام عصر عجّل الله تعالی له الفرج را در زمان غیبت همانند پنهان‌شدن خورشید در پشت ابر همانند شده است .

 

این تشبیه که در روایات از چند معصوم وارد شده ، بیان‌کننده اهمیت آن است . بنابراین باید در آن کاملا دقّت شده تا از جهات گوناگون روشن شود که چرا امام زمان ارواحنا فداه را در عصر غیبت به خورشیدِ پشت ابر تشبیه نموده‌اند. چه شباهتهایی میان این دو وجود دارد؟ و چرا رسول خدا 6 و امام صادق 7 آن بزرگوار را به خورشید تشبیه نموده‌اند؟

 

دقّتِ نظر و توجّه کامل به این روایت ، درسهای حیاتی و مهمّی را به ما می‌آموزد که روشنگر بسیاری از حقایق است .

 

 

 

 

 

 

 

علّامه بزرگ سید محمّد طباطبایی/ص 337/(712)

 

علّامه بزرگ سید محمّد طباطبایی در کتابش ـ که درباره فضیلت مسجد کوفه نوشته و علّامه مجلسی نیز در مبحث بازگرداندن حجرالأسود بدان اشاره‌کرده ـ گفته است : نقل شده هنگامی که محمّد بن قولویه در بغداد بود، باخبر شد که حجرالأسود به مکه بازگردانده می‌شود، بدین سبب همراه با حجر عازم سفر شد تا امام زمان عجّل الله فرجه را ببیند؛ زیرا می‌دانست که تنها معصوم  7 حجرالأسود را در جایش قرار می‌دهد.

 

هنگامی که به کوفه رسید، به شدّت مریض و از ادامه راه عاجز شد. از این رو، یکی از افراد مورد اطمینان خود را با دارایی بسیار به منظور برپایی مسجدالحرام و خدمت به آن اعزام کرد و به او گفت : از آنها بخواه تا هنگامی که حجرالأسود را در جایش قرار می‌دهند به تو اجازه دهند کنار رکن حضور یابی . و همچنین نامه مُهرشده‌ای را به وسیله او برای امام زمان عجّل الله فرجه فرستاد و به او گفت : این نامه را به کسی که حجرالأسود را در محلّش می‌گذارد بده .

 

آن شخصِ امین همراه او رفت تا به مکه رسید و آنچه را که بدان امر شده بود انجام داد و هنگامی که خواستند حجرالأسود را در جایش قرار دهند ـ و متصدّیان به او اجازه دادند کنار رکن حضور یابد ـ بزرگان و سران عرب آمده ، حجرالأسود را در پارچه‌ای نهادند و همه باهم آن پارچه را بلند کردند تا به برابر جایگاه حجرالأسود رسید.

 

ناگهان جوانی خوش‌چهره ، سنگ را از روی پارچه برداشت و در جایش گذاشت ، و از میان مردم و داخل مسجد بیرون رفت .

 

او می‌گوید: به دنبال او شتافتم تا این که به سوی پشت کوه‌های مکه رفت و صدا زد: ای فلان ! نامه محمّد بن قولویه را برایم بیاور، او نیز نزد امام عجّل الله فرجه رفت و نامه را به ایشان داد و امام زمان ارواحنا فداه فرمودند: به محمّد بن قولویه بگو، من برایت دعا کردم ، خداوند این درد جانکاه را شفا می‌دهد، و تو به بیماری شدیدی مبتلا می‌شوی که هر کس تو را ببیند از بهبودیت مأیوس می‌شود، و تا سی سال دیگر با تندرستی زندگی می‌کنی . و در فلان ساعت و فلان شب خداوند، بدون بیماری جانت را می‌گیرد. آن گاه امام عجّل الله فرجه غایب شد.

 

 

 

آن فرستاده گفت : اکنون فهمیدم که او امام زمان عجّل الله فرجه است . وقتی که به بغداد بازگشت ، آنچه را که دیده و شنیده بود، برای مولایش نقل کرد.

 

محمّد بن قولویه پس از آن بیماری سخت ، بارها بیمار شد و پزشکان و نزدیکانش از بهبودی او ناامید شدند ولی او آنها را دلداری می‌داد و می‌گفت : من به سبب این بیماری از دنیا نمی‌روم . زمانی که شب موعود فرا رسید، بستگان و دوستانش را جمع کرد و به آنان گفت : من امشب در فلان ساعت از دنیا می‌روم .

 

آنها گفتند: تو بارها به بیماریهای سخت مبتلا شدی و ما از بهبودی تو مأیوس شدیم ، دلداریمان می‌دادی و امشب که به بیماری و مرضی مبتلا نیستی ، چطور چنین سخنی می‌گویی و از کجا باخبر شدی ؟

 

او ماجرا را برایشان نقل کرد و در ساعت موعود درگذشت .[174]

 

 

 

 

 

 

 

معنای ظهور/ص 339/(712)

 

ظهور امام عصر ارواحنا فداه در اندیشه بسیاری از مردمان به معنای ظاهرشدن آن بزرگوار و امکان دیدار آن حضرت برای همگان است .

 

آنان به همین مقدار بسنده کرده و در اندیشه خود چیزی فراتر از آن نیافته‌اند. در واقع این ، یک گونه برداشت ظاهری از معنای بسیار عمیق ظهور است که دلخوش کردن به آن گواه بر اندک بودن آشنایی با مقام بسیار عظیم حضرت بقیة الله الأعظم ارواحنا فداه می‌باشد.

 

ظهور آن بزرگوار مستلزم ظهور 1مورد دیگر نیز هست.

 

 

 

نظر انیشتین این است/ص 340/(712)

 

نظر انیشتین این است که اصولا علم بدون ایمان نمی‌تواند راه مستقیم را بپیماید و منحرف می‌شود. و ایمان هم از علم استناره می‌کند. و در این باره در یک بیان شیرین و زیبا می‌گوید: همانا بهترین شادمانی و زیباترین هیجان نفسی که درک می‌کنم همان سرور و شادی است که در آستانه درب غیب و هنگام توجّه و ارتباط به حقیقت عالم که هسته اصلی شناخت و معرفت در هر فنّ و علمی است درک می‌کنم و هر کس این شعور و ادراک را ندارد مرده است و همیشه در حالت نگرانی و ترس بسر می‌برد بدون آن که اثری و نسیمی از زیباییها و شگفتیهای جهان به قلب و نفس او راه یابد.[175]

 

 

 

 

 

 

 

انتظار/ص 341/(712)

 

انتظار مردمان جهان را می‌توان این گونه تقسیم نمود:

 

1 ـ انتظار ظهور مصلح جهان ، که بسیاری از مردمان جهان چشم انتظار ظهور منجی عالم بشریت هستند و امیدوارند....

 

2 ـ انتظار حکومت مصلح جهانی : عدّه‌ای از مردمان جهان در انتظار مصلح به سر نمی‌برند ولی فراگیر شدن یک حکومت عادلانه در سراسر جهان را که علم و عدالت همه گیتی را فرا گیرد از صمیم جان می‌خواهند. بنابراین بسیاری از کسانی که در جستجوی راه‌یابی جهان به سوی تکامل می‌باشند در انتظار حکومت آن حضرت می‌باشند، اگر چه عامل حکومت عدل جهانی را نشناسند.

 

 

 

 

 

درسی از دعای ندبه/ص 342/(712)

 

دعای ندبه که فرازهای پرشوری از دلسوختگان و شیفتگان ساحت قدس مهدوی است ، درس‌های فراوانی را به کسانی که آن را با دقّت و توجّه به عمق مطالب و حقایق آن می‌خوانند، می‌آموزد. درس‌هایی که درک آنها و به کار گرفتن آنها در برنامه‌های عملی زندگی ، روزنه‌هایی از نور و روشنایی را در برابر خوانندگان آن می‌گشاید، فرا گرفتن این درس‌ها و توجّه به عمق و ژرفای نکته‌هایی که در دعای ندبه وجود دارد راهگشای کسانی است که دعای ندبه را برای به پایان راه رسیدن ـ نه برای رها شدن و سرگردان ماندن در راه ـ می‌خوانند.

 

این حقیقتی است که نه تنها در دعای ندبه بلکه همه دعاهایی که از خاندان وحی  : به ما رسیده‌اند از آن برخوردارند.

 

دعاها را نه برای دعا خواندن بلکه برای به هدف و آرزو رسیدن بخوانید تا حقیقتِ آنچه را که بیان کردیم برای شما واقعیت پیدا کند.

 

یقین داشته باشید که دعا خواندن برای رسیدن به هدف با خواندن آن به خاطر خو گرفتن و معتاد بودن به آن تفاوت مهمّی دارد. به این جهت ما باید بدانیم دعاهایی را که می‌خوانیم با کدام یک از روشی که گفتیم انجام می‌دهیم .

 

 

 

 

 

 

 

مناظره‌ای میان شیخ بهایی و/ص 343/(712)

 

مناظره‌ای میان شیخ بهایی و یکی از علماء عامّه که اعلم علمای مصر بود واقع شد. شیخ وقتی که به سفر مکه رفته بود چهار سال سفر آن بزرگوار طول کشید و دو سال در مصر ماند و میان ایشان و آن عالم مودّتی بود و شیخ به وی گفته بود من از عامّه هستم .

 

روزی آن عالم به شیخ بهایی گفت : این طایفه رافضه که پیش شما هستند درباره شیخین چه می‌گویند؟

 

شیخ بهایی فرمود: آن‌ها دو حدیثی برای من نقل کردند که من از جواب آن عاجز شده‌ام . عالم سنّی گفت که آن دو حدیث کدام است و چه می‌گویند؟

 

شیخ بهایی فرمود: می‌گویند مسلم در «صحیح» خود روایت می‌کند که پیغمبر 6 فرمود: «هر که فاطمه را اذیت و آزار کند به تحقیق مرا اذیت کرده و هر که مرا اذیت کند خدا را اذیت کرده و هر که خدا را اذیت نمود به تحقیق که او کافر است».[176]

 

 

 

 

 

مسلم پنج ورق بعد از این حدیث روایت کرده که : «فاطمه  3 از دنیا بیرون رفت در حالی که غضبناک بود بر ابی‌بکر و عمر».[177]

 

 

 

و من نتوانستم این دو حدیث را وفق دهم و از جواب این شبهه عاجز شدم .

 

عالم سنّی به شیخ گفت : صبر کن تا امشب آن کتاب را نگاه کنم . وقت صبح که شد نزد شیخ آمد و عرض کرد که من همیشه می‌گفتم که رافضه در نقل حدیث دروغ می‌گویند؛ دیشب کتاب صحیح مسلم را نگاه کردم بیشتر از پنج ورق فاصله داشت .[178]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ملک عظیم/ص 344/(712)

 

 

 

ما بر اثر معرفتِ اندک خود از خاندان وحی  :، در اندیشه کوتاه‌مان آنان را در حصاری به نام کره زمین محصور ساخته‌ایم ! و به خاطر وجود خاندان وحی  : در جهان ما، از نقش و تأثیر و وجود آن بزرگواران در عالم عظیم هستی آگاهی نداریم و غافل از این نکته حیاتی هستیم که بودن اهل بیت : در کره خاکی ما دلیل بر محصور بودن ولایت آنان به کره زمین نیست ؛ بلکه بنا بر روایات بسیار جالب و متعدّد آنان حتّی قبل از دولت کریمه خویش نقش خود را در سراسر عالم هستی ایفا می‌کنند.

 

خاندان وحی  : به خاطر دارا بودن این گونه قدرت‌ها، مورد حسادت فرومایگان بوده‌اند و مُلک عظیم آن بزرگواران ، اکنون نیز گروهی از افراد شریر جامعه را به حسادت با آنان وا می‌دارد.

 

امام صادق  7 در این باره می‌فرمایند :

 

 

 

فی هذه الآیة (أَمْ یحْسُدُونَ النّاسَ عَلی ما آتاهُمُ الله مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَینا آلَ إِبْراهیüمَ الْکتابَ وَالْحِکمَةَ وَآتَیناهُمْ مُلْکآ عَظیüمآ)[179] .

 

 

 

قال : نحن والله الناس الّذین قال الله تبارک وتعالی ، ونحن والله المحسودون ، ونحن أهل هذا الملک الّذی یعود إلینا.[180]

 

 

 

 

 

به خدا سوگند؛ ما هستیم انسان‌هایی که خداوند فرموده و به خدا سوگند ما هستیم که مورد حسادت واقع شده‌ایم و ما هستیم اهل ملک عظیم که به ما بازمی‌گردد.******

 

بنابراین ، حکومت پراقتدار خاندان عصمت  : حقیقتی است که خداوند آن را به اهل بیت  : ارزانی داشته است ، و چنان آن را مهمّ و باعظمت می‌داند که از آن تعبیر به ملک عظیم فرموده است .

 

و چون دشمنان از گذشته تا حال نتوانسته و نمی‌توانند تحقّق حکومت عظیم و ولایت و قدرت

بی‌کران اهل بیت: را ببینند، به آنان حسادت ورزیده و به خیال خود برای جلوگیری از وقوع آن به مقابله پرداخته و می‌پردازند!

 

و به همین دلیل تا می‌توانند برای جلوگیری از تشکیل حکومت الهی خاندان وحی  : و گرایش عمومی جهانیان به سوی آن بزرگواران برنامه‌ریزی می‌کنند؛ زیرا می‌دانند حکومت عادلانه حضرت بقیة الله الأعظم عجّل الله تعالی فرجه وسیله شکست و نابودی همه حکومت‌های ستمگرانه جهان است .

 

آنان به خوبی می‌دانند حکومت عدالت‌پرور حضرت بقیة الله الأعظم ارواحنا فداه آنچنان جذّاب و گیرا می‌باشد که مردم سراسر جهان را به سوی خود جلب می‌کند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

حراست از نظام آفرینش/ص 346/(712)

امدادهای غیبی/ص 346/(712)

 

مقام ولایت برای حفظ و حراست نظام آفرینش است و هدایت مردم از اجزاء آنست که در زمان غیبیت به خاطر رفتار خود مردم ـ نه کاملاً ـ قطع شده است. بنابراین هر چند زمان، زمان غیبت باشد، مقام حفظ و حراست از عالم هستی باقی است همانگونه که در عصر حضور اهل بیت : به هنگام زندانی بودن و یا دور نگه داشتن حکومت‌ها مردم را از ایشان اگر چه هدایت مردم فی الجمله نبوده و مقام حفظ و حراست از جهان همچنان به قوّت خود باقی بوده است.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

داستانی از مسافر زمان کسی که زمان را طی کرده/ص 347/(712)

 

و در زمان ظهور به سیاحت پرداخته است

 

1ـ دیدار از مکانی که برای پذیرائی از علیین آماده شده بود.خصوصیات علّیین.

 

2ـ برخورد و ملاقات با یکی از اوتاد و سخنان ایشان راجع به وصل اللّهم بیننا وبینه و...

 

3ـ کیفیت ساختن بشقابهای پرنده.

 

4ـ کیفیت کارخانه‌های برق و استفاده برق از اتم.

 

5ـ دیداری از جزیره خضراء

 

6ـ سخنان و أوامر سرّی یکی از امامزادگان به نقباء تا حدی که می‌توانند اوتاد باید خود و ردم را به سوی علیین بکشانند. ظهور در ظهور

 

7ـ ملاقات با حضرت عیسی و گفتار آن حضرت در عظمت و شأن اهل البیت :.

 

8ـ مسافر زمان و سیر در زمان ظهور.

 

9ـ دیداری از قم و مسجد جمکران و کوه خضر و شناخته شدن امامزادگانی که مردم در غیبت از آنها خبری نداشتند.

 

10ـ پیشرفتهای صنعتی و علمی در زمان ظهور ـ تصرف در زمان، توقف زمان، برگرداندن زمان،

 

11ـ عروج به عالم علیین.

 

12ـ بحثی درباره زمان

 

13ـ حرم ائمّه : در بقیع

 

14ـ کوفه پایگاه ولایت اهل البیت :

 

15ـ اوضاع عمومی در سطح جهان

 

16ـ مطالبی راجع به جابلقا و جابلسا

 

17ـ برخورد با گروهی از یاوران حضرت از عوالم دیگر

 

18ـ تحقیقی راجع به یأجوج و مأجوج و دیداری از آثار آن

 

19ـ اثر عمیق انتظار در زیاد شدن درک حقائق در زمان ظهور و اشاره به عرفا؟؟؟ امثالی

آنان و کمبود داشتن آنان نسبت به این نعمت؟؟

 

20ـ دیدار از نفس زکیه و ذکر خصوصیات ایشان و رجعت او و سایر افراد. معنای رجعت و اثر آن؟؟؟؟ و برنامه آنان در ظهور.

 

21ـ عالمی فوق عالم علیین.

 

 

 

1ـ با استفاده از توقّف زمان آخر داستان که عروع به عالم علیین است شروع می‌شود.

 

2ـ توقّف زمان: جریان توقّف زمان در مثلّث برمودا

 

3ـ تبدیل مجالس حسینی به مجالس وعظ توسط اولیاء..

 

4ـ برخورد یکی از مؤمنین که آثار اندوه در او بود او از افراد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ متّقی و ولایتی در زمان غیبت بود که متأسّفانه توجه به حضرت نداشت؟؟؟؟ و نیز گفتاری درباره یکی از عرفا و چگونگی داشتن آنان؟؟؟ را بدون توجّه؟؟؟؟

 

6ـ اشاره مهمّی به قتل استالین و جریان عالی جاه محمّد مسلمانان؟؟؟؟؟؟

 

 

 

 

 

در آیاتی که در کتب مقدّسه تحریف شده وجود دارد که طبیعیات در زمان ظهور به هم نمی‌خورد و گوسفند و گرگ با هم به چرا می‌روند. این دلیل بر آنست که در زمان ظهور سبعیت از حیوانات گرفته می‌شود.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

دیداری از جزیره خضراء/ص 349/(712)

 

از دور کودکی را دیدم که با دلی شاد در میان سبزه زارها قدم می‌زد بسوی او رفتم هنوز به او نرسیده بودم که او از دور به من سلام کرد من در حالیکه از قیافه و جذّابیتِ او از ادب و احترام او و از آثار عظمت که در سیمای او بود لذّت بردم؟؟؟؟؟ جواب سلامش را گفتم. سپس از او پرسیدم پسرجان به چه مناسبت لباس نو پوشیده‌ای ؟

 

او در حالیکه از سئوال من تعجّب کرده بود با لحنی شیرین جواب داد مگر فراموش کرده‌ای که امروز پنجمین سال قصاص و انتقام از جبت و طاغوت است آیا فراموش کرده‌اید که در پنج سال پیش از این درست مانند امروز حضرت بقیة الله الاعظم روحی و ارواح العالمین له الفداء لات و عزّا را از خاک بیرون کشیده و آنانرا به سزای اعمال ننگین خود رساندند!

 

من از سئوال خود خجل شدم و نمی‌توانستم توضیح دهم ـ که من مسافر زمان هستم و لزا موضوعاتی را که او از قبل من دانسته است من تازه در جریان آنها واقع شده‌ام. برای اینکه حواسّ او را از سئوالی که کرده بودم متفرق سازم پرسیدم پسرجان این لباسهای نو را که به مناسبت این روز بزرگ پوشیده‌ای چند روز است که آنرا دوخته‌اند؟ وقتی که این سئوال را از او پرسیدم دیدم قدری قیافه‌اش را درهم کشیده بود با همان لحن جذّاب و شیرین خود گفت : آیا معذرت می‌خواهم مگر شما نیروی حافظه خود را از دست داده‌اید و همه چیز را در دست فراموشی می‌سپارید مگر نمی‌دانند از زمانی که عدالت بر جهان ما حکمفرما شده است و شیاطین و دولتهای غاصب زمان از میان رفته‌اند به برکت وجود انوار ولایت مهدویه وضع دنیا دگرگون شده است؟! مگر نمی‌دانید که امروز روزی است که تبدل الارض غیر الارض شده است؟! مگر نمی‌دانید که همه؟؟؟ در طبیعی دنیا نیز تغییر پذیرفته است؟!

 

گویا شما مرا فراموش کرده‌اید که در ای زمان همانطور که کودکان بزرگ شوند لباس آنان نیز با بزرگ شدن آنان بزرگ می‌شود! مگر فراموش کرده‌اید که در زمان ظلمانی غیبت وعده فرا رسیدن این روزگار خوش را با همین کیفیات به شیعیان و مشتاقان این روزگار مسرت بخش داده بودند. آیا از فرمایش امام صادق 7 فراموش کرده‌ای که درباره این روزها

فرمودند :

 

؟؟؟؟/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مسافر زمان یا سیر معنوی در زمان ظهور/ص 351/(712)

 

... در حالیکه اشک شوق از چشمانم می‌بارید و قلبم از شدّت شادی و سرور می‌طپید انواری که تا آن لحظه نظیرش را ندیده بودم اطرافم را فرا گرفت. انواری که مانند نورهای دیگر طبیعی نبودند. انواری که از نگاه کردن به آنها لذّت می‌بردم و قلبم صفا می‌یافت. وقتیکه هاله‌های نور کاملاً اطرافم را فرا گرفت، کم کم حالتم دگرگون شد در حالیکه غرق در تماشای انوار عجیب بودم متوجّه شدم توجّهم به اشیائی که در کنارم بودند کم شده است، گویا به مادّیت و دنیا توجّهی ندارم و از داشتن آنها احساس لذّت نمی‌کنم چند لحظه بیشتر نگذشت که دریافتم؟؟؟؟؟؟؟؟ و قوای روحی و معنویم قوّت یافته است.

 

 

 

 

 

 

 

سیر در زمان ظهور 2 / /ص 352/(712)

 

مردی را دیدم که نورانیست وی چشمگیر بود صفایش آشکار و قلبی مهذّب داشت او در حالیکه مقداری اندوهگین می‌نمود از نزدیک ما رد شد او در عالم خود بود و متوجّه نشد که یکی از نزدیک یکی از نقباء رد شده است و احترامات لازم را انجام نداده است.

 

از آن جناب پرسیدم مگر ندانستید که در زمان ظهور غم و اندوه‌ها برطرف شده و سرور و شادی قلب مؤمنین را فرا می‌گیرد پس چرا ایشان محزون بودند و فکر ایشان در چه چیزی غرق شده بود که متوجّه وجود جنابعالی نشدند ایشان فرمودند:

 

 

 

جواب شما به؟؟؟؟؟؟ بجز کلی نه راجع به شخص ایشان عرض می‌کنم عده‌ای از مؤمنین را گاهی غم و اندوه فرا می‌گیرد ... با اینکه

 

 

 

او یکی از مؤمنین بزرگوار و باصفا است او نه تنها الآن بلکه در زمان ظلمانی غیبت هم از محبّین جدّی اهل البیت : بود. او همیشه در مجالس عزاداری امام حسین 7 و مجالسی که دوستداران مقام شامخ ولایت در آنجا جمع می‌شدند شرکت می‌کرده و از فیوضات آن بهره می‌گرفت.

 

او علاقه‌ای سرشار به زیارت حرم ائمّه اطهار : داشت. وب ه بارگاه بسیاری از امامزادگان مشرّف می‌شد.

 

صفا و نورانیتی که در او می‌بینی آثار همان محبّتی است که به خاندان ولایت داشته و اکنون با وسعت یافتن معرفتش زیادتر شده است. غم و اندوهی که در او می‌بینی نیز از جهات مادّی و دنیوی نیست بلکه به خاطر غفلتی است که در زمان ظلمانی غیبت داشته است و به خاطر همین غفلت است که نفس لوّامه او ـ نه امّارّه ـ باعث حزن او شده است.

 

و چون شما مسافر زمان هستید و سیر معنوی شما در زمان ظهور پایان می‌پذیرد و به سوی دوستان خود باز خواهی گشت درباره علّت ناراحتی وی را برای شما روشن می‌کنم تا برای دوستداران مقام ولایت و ائمّه هدی صلوات الله علیهم اجمعین نقل کرده و تذکری

برای آنان باشد.

 

جریان ایشان وعده‌ای دیگر از مؤمنین از این قرار است که آنها در زمان ظلمانی غیبت همیشه در فکر تهذیب نفس بوده و به تصفیه و تذکیه و تخلیه و تحلیه آن می‌پرداختند. به یادگرفتن معارف و پی بردن به فضائل چهارده معصوم : نیز علاقه‌مند بودند. و چون در این راه زحمت می‌کشیدند، کارشان بی نتیجه نبود و به نتایجی می‌رسیدند.

 

 

 

 

 

 

 

داستان مسافر زمان/ص 354/(712)

 

ناگهان نوری درخشان ظاهر شد و سراسر محیطی را که در آن بودم احاطه کرد جذبه‌ای شدید وجودم را فرا گرفت بدنم همچون چوبی خشک بی حرکت ماند اراده‌ام در سیطره قدرتی مافوق قرار گرفته بود.

 

بوئی عطرآگین به مشام می‌رسید که دل مرده را زنده می‌ساخت وجد و شادی سراسر وجودم را فرا گرفت و نسیمی دلنشین که گویا امواجی مافوق طبیعت بود اطراف بدنم را احاطه کرد.

 

 

 

 

 

 

 

اسرار بزرگ فاش می‌شود/ص 355/(712)

 

درگیر و دار جنگهای پیروزمندانه یاوران حضرت بقیة الله الاعظم ارواحنا فداه در سراسر جهان پناهگاه زیرزمینی بسیار بزرگی از خون آشامان دوران ظلمانی غیبت کشف شد.

 

از آنجا که طبیعت نیز از ظلم و خیانت وارثان حکومت جبت و طاغوت به ستوه درآمده بود و از خیانت آدم کشان خون آشام جهان رنج می‌برد، درست در لحظه‌ای که عدّه‌ای از دلباختگان دولت مهدوی از تسخیر کشور مکار انگلیس آن روز برخی گشتند و پیروزمندانه بیابانهای آن سرزمین گام بر می‌داشتند سنگهایی که زیر پا می‌گذاشتند به صدا درآمده و زمین آنها را بسوی پناهگاه تعدادی از سران خائن انگلیس در پناهگاه بسیار سرّی ارتش شکست خورده انگلیس آن روز مخفی شده بودند فراخواند.[181]

 

 

 

پناهگاه کشف شده بزرگترین پناهگاهی بود که در انگلستان وجود داشت. در آنجا عده زیادی از سران ارتش شکست خورده انگلیس مخفی شده بودند، یاران حضرت مهدی 7 با تلاش و کوشش مدخل اصلی پناهگاه را یافته و با شعار یا لثارات الحسین به باقی ماندگان وارثان حکومت یزیدی حمله ور شدند ـ

 

دشمنان که همچون موشهای غارتگر دل خاک را شکافته و در آن پنهان شده بودند از ترس می‌لرزیدند و گاهی با نگاههای حسرت بار به اسلحه‌های از کار افتاده خود نگاه می‌کردند.

 

رعب و وحشت [182]  چنان آنان را فراگرفته بود که گویا بر تن رمقی ندارند و از حال رفته‌اند

 

و شاید در آن لحظه به یاد روزگاری می‌افتادند که دستور نابودی شیعیان را صادر کرده و سپس جان از آشامیده و روی تخت‌های نرم و گرم از حال می‌رفتند.

 

دیگر راه فرار وجود نداشت و کار از کار گذشته بود. چند تن از آنان بسوی اسناد اسرارآمیز رفتند تا آنها را با دستگاه‌های برقی خورد و خمیر کنند ولی دستگاه‌ها از کار افتاده و کار از کار گذشته بود.

 

زیرا همانطور که پرواز یک بشقاب پرنده در دوره ظلمانی غیبت تمام شهر واشنگتن را

خاموش می‌کرد. اکنون نیز نیروهای مافوق تمام وسائل و تکنیک دشمن را در سیطره نفوذ خود قرار داده است بنابراین چه کاری می‌توانستند انجام دهند.

 

 

 

 

 

تا ص 413   (می‌توانستند انجام دهند) در تاریخ 18 / 1 / 93 پرینت شد

 

از ص 414 باید پرینت شود

 

 

 

 

 

 

 

دستگیر شدگان عبارت بودند/ص 358/(712)

 

دستگیر شدگان عبارت بودند از آنهایی که سفیانی را آماده خروج کرده و برای شیعه‌کشی در عراق و سوریه و دیگر کشورهای آن روز به هر خیانتی دست زده بودند.

 

آنهایی که امیدوار بودند سفیانی بتواند در برابر جناب سید حسنی بایستد و لشکر ایشان را مغلوب کند.

 

ـ ... ولی، ولی غافل از آنکه  وللباطل جوله وللحق دولة .

 

محکومین؟؟؟؟؟؟؟؟؟ در حالیکه دستها را روی سرگذاشته و خود را آماده مرگ ساخته بودند آخرین لحظات عمر کثیف خود را پشت سر می‌گذاشتند و با زبانهای لکنت زده با گفتن آخرین حرفها با یکدیگر نجوا می‌کردند.

 

ای کا.... کاش این روز روز را ندیده بودیم.

 

ای کاش...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

از فقر، ناداری و قرض چگونه نجات پیدا کنم؟/ص 359/(712)

 

سئوال :

 

زندگیم را فقر و تنگدستی فرا گرفته، هر چه تلاش می کنم و هر چقدر کار می کنم نمی توانم از رنج قرض و بی پولی رها شوم، هر کار می کنم از قرض های فراوانی که دارم نجات پیدا نمی کنم، چه کنم تا از این گرفتاری ها رها شوم؟ راه فرار از این گرفتاری ها چیست؟ لطفاً مرا راهنمایی کنید.

 

جواب :

 

قبل از آنکه چاره برطرف شدن گرفتاری شما را بیان کنیم، تذکر این نکته ضروری است:

 

اکنون بر اثر شکست برنامه های اقتصادی، فقر و تنگدستی در سراسر جهان میلیونها نفر را گرفتار خود ساخته است. دولتمردان خودکامه نه تنها در فکر نجات ملت های خود نیستند، بلکه با اجرای برنامه هایی که فاصله طبقاتی را می افزاید، هر روز سرمایه اقلیت جامعه را افزایش می دهند و اکثریت جامعه را به سوی تنگدستی و فقر می کشانند.

 

اگر سیاستمداران جهان، از سیاست صحیح و سالم برخوردار بودند هیچگاه، فقر و ناداری اکثریت مردم جهان را به ستوه در نمی آورد.

 

با توجّه به آنچه گفتیم: بسیاری از مردم ، گرفتار قرض و ناداری هستند که باید برای نجات یافتن از این همه ناراحتی، چشم امید به سوی دیگران ندوزند، بلکه با توجّه به خداوند بزرگ ، کلید نجات از گرفتاری ها را به دست گرفته  و خود را از قرض و ناداری رها سازند.

 

یکی از راه هایی که انسان را متوجّه خداوند نموده و عوامل رهایی از گرفتاری های مادّی را فراهم می سازد، دعای بسیار مهمّی است که حضرت امام رضا 7 آن را از حضرت امیرالمومنین 7 نقل کرده اند.

 

این دعا که عامل بسیار مهم در رهایی انسان از گرفتاری های مادّی و سبب بخشش گناهان بزرگ است، بارها به تجربه رسیده و افراد زیادی به وسیله خواندن آن، راه رزق و روزی را به سوی خود گشوده اند.

 

 

 

این دعای بسیار مهم را چند روز بخوانید تا همچون هزاران نفر از کسانی که از آن نتیجه گرفته اند، از گرفتاری ها رهایی یافته و احساس آرامش کنید. این دعا عوامل رهایی شما از گرفتاریها را فراهم می کند. این دعا که استغفاری بسیار مجرّب است در کتاب صحیفه رضویه صفحه نقل شده است. کتاب صحیفه رضویه در بخش کتابخانه سایت المنجی موجود است .

 

 

 

---------------------------------------------------------

 

این استغفار در بخش نوزدهم (دعای پنجم : استغفار بسیار مهم/ص 360/(712)

 

کتاب «صحیفه رضویه» نقل شده است.

 

برای مطالعه و دانلود کتاب «صحیفه رضویه» در بخش کتابخانه سایت

 

المنجی، اینجا کلیک کنید.

 

 

 

به این نکته لازم است توجّه کنیم: عواملی وجود دارد که باعث فقر و ناداری و قرض و گرفتاری در میان مردم جهان شده و هر روز افزایش می‌یابد:

 

اکنون ما دو عامل مهم را یادآور می‌شویم :

 

1ـ طرح برنامه‌های اقتصادی غلط و شکست سیاستمداران جهان در اجراء طرحهای اقتصادی، سبب فقر و ناداری شده و هر روز رو به افزایش است.

 

دولت‌های جهان در برنامه‌ریزی صحیح ناتوان و در اجراء راه‌کارهای درست، عاجز هستند و بر اثر ناتوانی آنها فقر و تنگدستی و قرض و ناداری گریبانگیر اکثریت جامعه می‌شود.

 

2ـ عامل دیگر در گرفتار شدن ملّت‌های جهان به مشکلات مادّی و اقتصادی، مردم هستند. نقشی را که که ملّت‌ها در نابسامانی‌های جهان دارند نمی‌توان نادیده گرفت.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مسجد شریف جمکران فرمان حضرت بقیة الله الأعظم ارواحنا فداه به امامزاده بزرگوار جناب سید ابوالحسن الرضا نسبت به بناء مسجد شریف جمکران/ص 362/(712)

 

 

امام زادگان عظیم الشأن همانطور که در عالم ملکوت مأموریتهایی را از طرف ائمّه معصومین : انجام می دهند در عالم ظاهر نیز دستورالعملهایی را از جانب امامان اتّخاذ نموده و عملی می سازند.

 

از جمله دستوراتی که از ناحیه امام زمان عجل الله تعالی فرجه صادر شده و امامزاده بزرگوار جناب سید ابوالحسن الرضا مأموریت اجراء آن را پیدا کردند، فرمان بناء مسجد شریف جمکران است.

 

بعضی از افراد گمان می کنند بناء مسجد مقدس جمکران به فرمان حضرت امام زمان عجّل الله تعالی فرجه  به یکی از افراد معمولی دستور بناء آن صادر شده و از اهمیت ویژه ای برخوردار نیست .

 

افرادی که اینگونه می اندیشند به این نکته توجّه نکرده اند : فردی که بتواند در عصر غیبت، محضر امام زمان عجّل الله تعالی فرجه را درک کند ج آن هم با ویژگیهایی که در این تشرف وجود دارد ج یک انسان معمولی نیست ؛ زیرا با توجّه به متن جریانی که برای حسن بن مثله واقع شده متوجّه می شویم در تشرف او نکته هایی وجود دارد که دلالت بر عظمت مقام او دارد و در تشرفات دیگر وجود ندارد :

 

1ـ مأمور حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه به درب منزل او رفته و او را بیدار می نماید و به او بشارت شرفیابی حضور آن حضرت را می دهد.

 

2ـ او را از غیب آگاه کرده که در پوشیدن لباس اشتباه کرده است و درب حیاط بسته نبوده.

 

3ـ در هنگام تشرف خدمت آن بزرگوار ، گروهی از اصحاب و یاران آن حضرت را نیز دیده است .

 

4ـ مقصود از شرفیابی او فقط ملاقات نبوده ، بلکه مأموریت برای انجام کار بسیار مهمی بوده است که تا پایان جهان در احیای نام امام زمان عجل الله تعالی فرجه موثر است .

 

 

 

5ـ در این تشرف حامل پیامی بزرگ از امام زمان ارواحنا فداه به یکی از امامزادگان عظیم الشأن بوده است نه به یک فرد عادی .

 

6ـ امام زاده بزرگوار نیز از آمدن او ، سفارت و از پیام آوردن او آگاه بودند و او را مورد تجلیل و احترام قرار می دهند که موید صحّت اصل جریان است .

 

علاوه بر مطالب دیگر ، نکته های مهم دیگری در این تشرف وجود دارد که بیان آن ممکن نیست.

 

بنابراین بناء مسجد شریف یک جریان عادی نیست ، بلکه فرمان از امام و امیر عوالم هستی به واسطه یکی از اولیاء خدا و سفیر شدن او به سوی یکی از امامزادگان عظیم الشأن آن زمان می باشد .

 

اکنون با توجه به مطالب گذشته به نقل قسمتی از جریان بناء مسجد مقدّس جمکران می پردازیم  :

 

در این مأموریت حسن بن مثله جمکرانی «واسطه» رساندن فرمان ِ حضرت بقیة الله الأعظم عجّل الله تعالی فرجه الشریف به امامزاده عظیم الشأن جناب سید ابوالحسن الرضا بوده است .

 

در نیمه شب هفدهم ماه مبارک رمضان سال 373 ق چند نفر از اصحاب و یاران امام عصر عجّل الله تعالی فرجه الشریف به خانه جناب حسن بن مثله رفته و او را از خواب بیدار کرده و به سوی حضرت امام زمان ارواحنا فداه راهنمایی می کنند.

 

او در محلّی که اکنون مسجد است خدمت آن حضرت شرفیاب شده و پس از اخذ فرمان حضرت ولی عصر عجّل الله تعالی له الفرج به او می فرمایند :

 

تو به نزد سید ابوالحسن برو و بگو برخیزد و ...

 

او صبح هفدهم ماه مبارک رمضان برای انجام رسالت و رساندن فرمان امام زمان عجّل الله تعالی فرجه الشریف به محضر سید ابوالحسن الرضا شرفیاب می شود.

 

افرادی که از خدمتگزاران سید ابوالحسن الرضا بوده اند به حسن بن مثله می گویند که سید ابوالحسن از سحرگاه منتظر تو بوده اند.

 

حسن بن مثله مودّبانه به حضور آن حضرت وارد شده و مورد احترام قرار می گیرد.

امامزاده بزرگوار سید ابوالحسن الرضا قبل از آن که حسن بن مثله رسالت خود را بیان کند به او می فرمایند که از آمدن او اطّلاع داشته اند.

 

حسن بن مثله فرمان حضرت ولی عصر عجّل الله تعالی له الفرج را به سمع آن بزرگوار می رساند. آن جناب پس از شنیدن مأموریت برخواسته و به دنبال انجام مأموریت می روند . مأموریتی که عظمت آن وقتی روشن خواهد شد که دنیا با انوار ولایت اهل بیت عصمت : روشن شده و مسجد جمکران که به همّت جناب سید ابوالحسن الرضا بنیان گذاری شده پس از کوفه مهمترین مرکز اجتماع یاوران امام عصر عجّل الله تعالی له الفرج در سطح جهان باشد.

 

علماء و محدّثین بزرگ شیعه این مأموریت را بطور تفصیل در کتاب هایی مانند مونس الحزین ، تاریخ قم ، نجم الثاقب و ده ها کتاب دیگر ذکر کرده اند. گرچه بسیاری از امامزادگان مأموریت های سرّی و علنی داشته و دارند ولی محدّثین و علماء بزرگ شیعه مأموریتی را از اول غیبت صغری تاکنون، نظیر مأموریت امامزاده عظیم الشأن سید ابوالحسن الرضا ذکر نکرده اند.

 

و با توجه به این نکته که در زمانی که ایشان در قم زندگی می کرده اند (صدها نفر از امامزادگان معظّم دیگر در این شهر بوده اند) و حضرت بقیة الله الأعظم ارواحنا فداه جناب سید ابوالحسن الرضا را برای انجام این مأموریت انتخاب می کنند محبوبیت و جلالت آن بزرگوار روشنتر می شود.

 

جناب سید ابوالحسن الرضا علاوه بر صفات معنوی از حشمت و جلالت مادّی نیز برخوردار بوده اند.

 

زیارتگاه ایشان در محلّه موسویان ، منزل شخصی ایشان بوده است . چون عده ای از سادات رضائی یعنی امام زادگانی که از اولاد امام رضا7 بودند و از فرزندگان و اولاد جناب موسی مبرقع بودند در آن محله سکونت داشتند آن مکان به محلّه موسویان (نزدیک فلکه نکوئی شهر مقدس قم) معروف بوده است.

 

تا زمان حیات ایشان مردم برای استشفاء به حضور آن بزرگوار می رفتند و با تبرّک جستن به زنجیرهایی که امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف مکان مسجد جمکران را با آنها

تعیین کرده بودند، شفا می گرفتند. این شفایابی که برای عموم مردم آن زمان واقع می شد یکی از ادلّه صحّت این جریان می باشد. پس از رحلت جناب سید ابوالحسن الرضا آن زنجیرها ناپدید شد.

 

 

 

پایگاه علمی المنجی

 

 

 

 

 

 

 

بسمه تعالی

 

تأخیر پرواز هواپیما/ص 366/(712)

 

بیش از چند دقیقه فرصت نداشتم، خود را به سرعت به فرودگاه رساندم و ساک را به مأمورینی که مسئول گرفتن اثاثیه مسافرین بودند، دادم و با عجله وارد سالن انتظار شدم.

 

هیچگونه مانعی برای پرواز وجود نداشت و همه در انتظار ورود به هواپیما و پرواز بر فراز آسمان لحظه شماری می‌کردند، و گمان می‌کردند تا چند ساعت دیگر در فرودگاه «جدّه» پیاده شده و سپس وارد شهر مدینه می‌شوند و حرم رسول خدا 6 و قبرستان بقیع را زیارت می‌کنند. ولی ناگهان بلندگوهای سالن اعلام کرد :

 

به دلیل مانع جوّی و ایجاد طوفانی سهمگین و ناگهانی در فضای پرواز هواپیما تا چند ساعت دیگر به تأخیر افتاد.!

 

با شنیدن این خبر، چهره‌های همه گرفته شد و از تأخیر پرواز هواپیما اظهار تأسّف می‌نمودند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

شرکت در یک مجلس سرّی و گوش فرادادن به فرامین یکی از امامزادگان به نقباء/ص 367/(712)

 

از گوشه و کنار متوجّه شدم که امشب مجلسی بسیار باعظمت و اسرارآمیز منعقد می‌شود که شرکت همگان مردم جزیره خضراء از شرکت در آن ممنوع هستند زیرا در آن مجلس یکی از امامزادگان عظیم الشأن به نقباء که بزرگترین افراد معنوی این جهان پس از اهلبیت : هستند ـ دستوراتی می‌دهند که اگر نقباء بتوانند به ارشاد و راهنمایی‌ها عمل کنند در تاریخ آینده جهان تحوّل بسیار عظیمی پیش خواهد آمد.

 

نه تنها از نظر تکامل سطح معارف مردم تأثیر بسیار زیادی دارد بلکه در طولانی شدن بقاء حضرت بقیة الله الاعظم ارواحنا فداه در این عالم و تغییرات عجیب در تاریخ رجعت و کیفیت حکومت معصومین دیگر نیز مؤثّر است بوسیله بکار بردن این دستورات ظرفیت مردم ترقیات زیادی کرده و مردم آمادگی و قابلیت بیشتری در درک مقام ولایت پیدا می‌کنند وقتی که ظرفیت در مردم ایجاد شد معارف و اسرار عجیبی بوسیله حضرت ولی عصر ارواحنا فداه به مردم القاء می‌شود که این عالم را از نظر معنوی پیشرفته‌تر از بسیاری از مردم عوالم دیگر می‌سازد.

 

من نیز چون سایر مردم حق شرکت در آن مجلس را نداشتم دوست داشتم که با یکی از نقباء ملاقات کنم و به اندازه ظرفیت خود از دستورات و راهنمائیهائی که از سوی مقام شامخ ولایت به آنان شده است آگاه شوم خوشبختانه این خواسته من عملی شد و یک برخورد اتّفاقی با یکی از نقباء عظیم الشأن برایم اتّفاق افتاد.

 

من پس از احترام و اظهار تواضع نسبت به ساحت آن بزرگوار از ایشان تقاضا کردم درباره نکاتی که در مجلس سرّی صحبت شده است اشاره‌ای بفرمایند.

 

ایشان در پاسخ تذکر دادند همانطور که می‌دانید اصل مطلب چون از اسرار است نمی‌توان آنرا اظهار کرد و این نه به خاطر آنست که مردم را بدون جهت از آن بی اطلاع نگه داشته باشیم بلکه به خاطر این است که مردم نمی‌توانند آنرا تحمّل کرده و ظرفیت درک آنرا ندارند.

 

 

 

اصل موضوع راجع به یکی از مسائل ولایتی است که درک آن برای همه افراد میسّر نیست و از جمله اموری است که امام 7 فرمودند.

 

 

 

و چنانچه به یاری خداوند بزرگ بتوانیم این راهنمائی‌ها را جامه عملی بپوشانیم تاریخ آنیده جهان بوضعی عجیب تغییر داده‌ایم و اهمیت این موضوع آنقدر زیاد است که نمی‌توان او را توصیف کرد.

 

به ایشان گفتم: اگر موضوع این قدر مهمّ است آیا شما و سایر نقباء تصمیم جدّی بر انجام آن نگرفته‌اید؟!

 

ایشان فرمودند: البتّه ما تصمیم بر اعمال این دستورات گرفته‌ایم ولی چون موضوع مخصوص به نقبا نیست و سایر یاران و اصحاب حضرت بقیة الله الاعظم ارواحنا فداه و سایر مردم نیز در آن شریکند وظیفه ما است که به دیگران بگوئیم در جریان یک امتحان بزرگ الهی قرار گرفته‌اند که اگر خوب از عهده آن برآیند تغییرات عظیمی در سطح دنیا و حتّی برخی از عوالمی که وابستگی به عالم ما دارند، می‌شود. البتّه چون اصل موضوع از اسرار است نمی‌توانم آنرا برای شما بیان کنم. همینقدر می‌توانم بگویم که اگر ما و سایر افراد در این امتحان بزرگ الهی موفّق شویم کره زمین و عواملی را به آن وابستگی و ارتباط دارد از پیشرفت بسیار عظیمی برخوردار می‌شود.

 

همانطور که می‌دانید هر چند بظاهر نزول حضرت آدم علی نبینا و آله و علیه السلام به خاطر تردد در یک جریان ولایتی و یا خوردن از یک درخت ممنوع بوده است ولی در باطن نزول آن حضرت به این عالم سفلی به خاطر دشمنان اهل البیت : بوده است که در صلب او وجود داشته‌اند و چون در زمان قدرت در دست ماست ما باید برنامه‌ای را که فرمایش از سوی اهل البیت  : به ما صادر شده است اجراء کرده تا بتوانیم آدمیان را از این کره سفلی ـ هر چند که در زمان ما به اوج ترقی خود رسیده است ـ به عوالم برتر صعود دهیم.

 

در صورتی که ما موفّق به انجام این برنامه شویم آنوقت است که انتقام کامل اهل البیت  : را از دشمنانشان گرفته‌ایم.

 

تقدیر ظهور اهل البیت  : در نسل حضرت آدم برای این نبوده است که چهارده

معصوم : در عالم سفی ظاهر شوند! و این دشمنان اهل البیت: بودند که ما را به این عالم نزول دادند و ما انشاء الله با کمک چهارده معصوم علیهم السلام و امامزادگان والامقام مردم به عالم اصلی خود صعود خواهیم داد.

 

 

 

 

 

 

 

عروج به عالم علیین/ص 370/(712)

 

چون در زمان ظهور مردم به رشد فکری کامل می‌رسند و آمادگی برای رفت و آمد پیدا می‌کنند قدرت رفتن به کرات آسمانی و عوالم ملکوتی را بدست می‌آورند. و چون ستارگان و عوالم دیگر از لحاظ هواء و جهات دیگر با کره زمین فرق دارند و هر کدام شرایط محیطی خاصی هستند لذا باید مسافرین که قصد دارند به عوالم دیگر مسافرت کنند خود را با شرایط خاص آن عالم منطبق سازند.

 

البته رفتن به کره مریخ و امثال آن که در منظومه شمسی خودمان هستند کاری بس سهل و آسان است و تاکنون بسیاری از مردم از آن جاها دیدن کرده و مخلوقات آنجاها را از حیث مزایای دینی و علمی شناخته‌اند؛ مسافرت به کرات دیگری که در خارج از منظومه ما هستند نیز کار مشکلی نیست. مخصوصاً اگر مسافرت در همین کهکشان خودمان صورت گیرد. جهت آسان بودن این مسافرتها ترقیات عجیب علمی است زیرا پیشرفت و ترقّی علمی در این زمان سفینه هایی ساخته است که سرعتشان از بشقابهای پرنده که در عصر غیبت هم گاه و بی‌گاه در کره زمین به نحو ناشناخته دیده می‌شدند بیشتر است.

 

البتّه برای افرادی که از نظر معنوی بر دیگران سبقت گرفته‌اند و روح خود را کاملاً در تحت سیطره ولایت چهارده معصوم : در آورده‌اند، احتیاجی به این وسائل مادی ندارند آنان با نیرویی که به آن اصطلاحاً (طی السماء می‌گویند قادرند در یک لحظه خود را به هر عالمی که اراده کنند برسانند. برای اینگونه افراد فرقی نمی‌کند که به منظومه شمسی بخواهند بروند یا در خارج از منظومه شمسی، به نزدیکترین کهکشانی که در همسایگی کهکشان ما قرار دارد بروند یا به دورترین کهکشانها!

 

زیرا این نیرو فوق ماده است و نیروئی که فوق مادّه و محیط بر آنست فاصله مکانی در آن مطرح نیست. لذا دور بودن کهکشان یا نزدیک بودن آن مطرح نیست.

 

با این نیرو قید مکان در هم شکسته شود نظر این جریان اتفاق افتاده است: روایت مفصلی را علّامه مجلسی درج؟؟؟؟ ص؟؟؟ نقل می‌کند که خلاصه‌ای از مضمون آنرا برای شما نقل می‌کنم :

 

 

 

سلمان می‌گوید: روزی چند نفر از اصحاب خدمت حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام بودیم آن حضرت به دو ابر دستور دادند نزول کرده و بر یک ابر ما و بر دیگری خود آنحضرت نشستند سپس به باد دستور دادند که ابرها به پرواز درآورد ما در فضا از عوالم مختلفی دیدن کردیم در هر عالم مقداری توقف کرده و از آنها دیدن می‌کردیم پس از دیدن عجائب بسیار چون طاقت تحمل بیشتر از آن رد ما نبود از آن بزرگوار خواستند رجوع به زمین شدیم لذا آنحضرت دستور فرمودند ما بر ابرها بنشینیم خود آنحضرت نیز بر ابر دیگر سوار شده به باد دستور دادند ما را به حرکت درآورد باد ما را به پرواز درآورد و آنقدر در فضا بالا رفته بودیم که کرده زمین را به اندازه یک درهم می‌دیدیم سپس در کمتر از یک چشم بهم زدن در خانه حضرت امیرالمؤمنین 7 در مدینه فرود آمدیم.

 

نظیر این جریان برای افراد دیگری از اصحاب اهل البیت: اتّفاق افتاده است که به عوالم دیگر مسافرت کرده و از آنجاها دیدن کرده‌اند .

 

وقتی که در زمان غیبت اینچنین جریانات برای اصحاب ائمّه: اتّفاق افتاده باشد بدیهی است که در این زمان که زمان ظهور حقیقت است و مردم همه دلبسته به چهارده معصوم : هستند زیاد اتّفاق می‌افتد.

 

لذا من هم که در زمان ظهور هستم باید وقت را غنیمت شمرده و از فرصت استفاده کنم. برای مسافرت به عوالم دیگر احتیاج به کمک دارم از اینجهت به عده‌ای از اصحاب و یاوران حضرت بقیة الله رجوع کردم همان گروهی که از سوی حضرت مأموریت دارند مردمی را که زمینه مسافرت به عوالم دیگر را دارند کمک و راهنمائی کنند.

 

من بسوی آنان رفتم و با استقبال گرم آنان روبرو شدم از آنان پرسیدم آیا فردی مانند من که مسافر زمان هستم می‌تواند همانند شما مردمی که در زمان ظهور هستند به عوالم دیگر برود؟

 

در پاسخ گفتند: آری اینک شما با سایر افرادی که در زمان ظهور هستند هیچگونه فرقی ندارید شما .

 

؟؟؟؟؟؟؟ در زمان ظهور هستید.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

سفری به زمان ظهور/ص 373/(712)

مسافر زمان/ص 373/(712)

 

از شخصیت بزرگواری که همراه و موکل من بود پرسیدم نقباء چه کسانی هستند او در جوابم گفت نقباء در این زمان از بزرگترین یاران و یاوران حضرت بقیة الله الاعظم ارواحنا فداه هستند همانطور که در زمان ظلمانی غیبت نیز از اصحاب خاص حضرت امام زمان 7 بودند نقباء کسانی هستند که حتّی در زمان غیبت نه تنها به خدمت آن بزرگوار مشرّف می‌شدند بلکه در جزیره خضراء و هر مکانی که آن حضرت زندگی می‌کردند آنان از آن مکان اطّلاع داشته و به محضر بزرگوارش شرفیاب می‌شدند اینها حقایقی است که در روایات درباره ائمّه طاهرین : وارد شده و حتّی در همان زمان غیبت نیز این روایات در دسترس شما بود ولی جاذبه غیبت چنان شما را به خود کشیده بود که از این مطالب دور بودید در چند روایت وارد شده است که امام صادق7 درباره زمان غیبت و ارتباط و تشرّف اولیاء الله به محضر حضرت بقیة الله الاعظم تصریح فرموده‌اند از آنجمله روایتی است که نقل کرده است :

 

 

 

 

 

 

 

دیداری از جزیره خضراء/ص 374/(712)

 

1ـ مکانی که برای پذیرایی از علیین آماده شده بود.

 

2ـ تقاضا برای رفتن به کوفه به منظور تشرّف

 

ـ من وقتی این گفتار را از او می‌شنیدم اگر چه اوّل خود را از خجالت باخته بودم ولی شنیدن اوصاف زمانی که در آن هستم یعنی زمان پرشکوه ظهور دلم را صفا بخشید. با دلی شاد و پرامید در حالیکه از او عذرخواهی می‌کردم از او پرسیدم آیا حضرت بقیة الله ارواحنا فداه که در این زمان در کوفه مستقر شده‌اند باز هم به جزیره خضرا می‌آیند؟ و آیا مردم جزیره خضرا چگونه با آن حضرت ملاقات می‌کنند؟.

 

وقتی این سئوال را پرسیدم نه تنها قیافه‌اش را درهم نکشید بلکه با روئی باز گفت آقا معذرت می‌خواهم اگر با شما به تندی صحت کردم وقتی که از سئوال اول و دوم شما من گمان کردم به سوء حافظه شدید مبتلا شدید و حال متوجه شدم شما این سئوالات را از روی شوخی می‌پرسید تا در این روز که از اعیاد بزرگ زمان ما است تفریح کرده باشیم.

 

از این رو از شما عذر می‌خواهم من مطمئن هستم که مطالبی را که از من سئوال می‌کنید از من بهتر متوجه جواب آنها هستید پس تقاضای جواب پرسش خود را به من بفرمائید تا از نکات دقیق آن استفاده کرده و آنرا بهتر دریابم ـ من از این جهت که در طرز فکر آن کودک نسبت به من تغییر حاصل شده بود بسیار خوشحال شدم ولی چون جواب سئوالم به خودم محوّل شده بود.

 

 

 

بسمه تعالی

 

آیا حضرت عیسی علی نبینا وآله وعلیه السلام از زمره سیصد و سیزده نفرند؟/ص 375/(712)

 

313 نفر کسانی هستند که تا آنان در مکه اجتماع نکنند ظهور عمومی نخواهد شد و نزول حضرت عیسی در اوائل ظهور است نه اوّل ظهور و چنانکه متذکر شدیم حضرت عیسی از سیصد و سیزده نفر ـ که اوتاد در رأس آن گروه هستند ـ برترند زیرا ایشان از ارکان هستند. و در زمان غیبت در آسمان چهارم به انجام مأموریت از طرف آن حضرت مشغول بوده و در زمان ظهور به زمین باز می‌گردند و به سمت وزارت آن حضرت منصوب می‌شوند. بازگشت حضرت عیسی در روزهای اوّل ظهور بوده و بسیاری از مسیحیان توسّط آن حضرت به جهان تشیع روی می‌آورند و نیز بسیاری از دشمنان بدست آن حضرت به هلاکت خواهند رسید.

 

 

 

 

 

 

 

بسمه تعالی

 

فوقع فی نفس/ص 376/(712)

 

1ـ فوقع فی نفس رسول الله 6 انّه هو أقول یمکن ان یکون المراد من وقوع ما وقع فی نفس رسول الله ما وقع من الملائکة الّتی فی قلب رسول الله فالموقع هو الملک لانفس رسول الله6 وبمقتضا بشریته  6، کما انّ الملک قد یقع العلوم والطالب فی قلوبنا ونسمّیه بالالهام والاغراق. وهکذا قد یتکلّم الملک مع رسول الله 6 وتکلّم الملک علی حسب ظریفته الملک وعلمه کما انّ تکلّم أصحابه معه علی قدر عقولهم ولیس کلّما یسمعه رسول الله 6 دلیل علی اعتقاده لانّک تعلم ان فرق ذی علم علیم فهل تری علیم غیر رسول الله 6 فوقع الملک وتکلّم معه فی قلب رسول الله ما وقع ولکن لرسول الله 6 مقام فوق مقام ذی علم الّذی تکلّم معه کما انّ جبرئیل له مقام فوق مقام هذا الملک لان جبرئیل علیم بالنسبة الی هذا الملک فلذا صاح جبرئیل حتّی یعلّمه الحقیقة ای یعلّم جبرئیل هذا الملک فعلم جبرئیل بحقیقة الحال یدلّ بالاولیة علی علم رسول الله 6 وقد قال بعض المشاهیر فی جوابه عن معنی هذه الروایة انّه وقع من شخص رسول الله 6 وعلته ان الملک الّذی یسدّده غاب عنه فوقع فی التوهم. لانّ عصمته  6 بالملک الّذی یسدّهد، اقول هذا القول مستلزم اولاً للقول بعدم الاعتقاد علی عصمته المطلقة  6 ان لا یکون له عصمته علی؟؟؟ رحمن غیاب الملک والثانی ان لا یکون العصمة من مقاماته الذاتیة والثالث ان لا نعتقد بعلمه 6 بعلمه بجمیع ما کان و ما یکون وما هو کائن والرابع؟؟؟؟؟؟؟ یلزم منه عدم حجته الرسول والامام فی زمان غیاب الملک ح انهم حجّة الله فی کلّ آن

 

والخامس یلزم خسف الارض باهلها اذا لم یکن علیها حجّة

 

والسادس مخالفته مع آیة التطهیر واذهاب مطلق ای حس عنه؟؟؟؟؟؟؟؟ ویلزم من هذا القول فضیلته جمیع الناس علیه فی الخطور کما ورد فی أفضلیته مقدار علی سلمان فی لحظة خطور؟؟؟؟؟؟؟ویکن؟؟؟؟؟ تفضیل المفضول علی الفاضل فی هذه اللحظة.

 

 

 

قوله  6 ولازعمه فی وقع فی قلبه/ص 373/(712).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1ـ کلّ متغیر حادث از اصول و مطالب مسلّمه است اگر او خالق است به قبل از خلقت خالق است؟ یا پس از خلقت یا وقتیکه خلق کرد صفت خالقیت بر او صادق است. مسلماً قبل از خلقت او را خالق نمی‌گویند بر عکس قدرت که او قادر است حتّی قبل از اعمال قردت بنابراین ذات او خالق باشد دلیل بر تغیر اوست که وقتی خالق بوده و زمانی خالق نبوده است وقتیکه تغیر در او راه یافت دلیلی بر حدوث اوست. پس ذات او خالق نیست بلکه خلقت از صفات فعلی اوست وگرنه لازمه آن تغیر و لازمه تغیر حدوث است و حدوث مسلماً در خداوند راه ندارد پس خلقت و صفات دیگر مانند آن از صفات فعل خداوند است نه صفات ذات همانطور که در روایات متعدده وارد شده است.

 

2ـ همانطور که در روایات وارد شده صفات خداوند بر دو قسم است  :

 

1ـ صفات ذات    2ـ صفات افعال. فرق میان 2 قسم روشن است زیرا هر چه که گاهی قابل نفس باشد مثل خلقت و رزق و امثال آن نسبت به خداوند، از صفات فعل است و آنچه که در هیچ مورد امکان با نفس دارد نیست مانند علم و قدرت از صفات ذات است. اکنون سئوال می‌کنیم که آیا فعل خداوند عین ذات اوست یا مخلوق اوست؟ اگر بگوئید عین ذات اوست لازمه‌اش وحدت موجود می‌شود و کفر است. پس فعل خدا ذات خداوند نیست غیر خداست پس صفت فعل خدا هم صفت خداست صفت مخلوق خداست پس لازمه اینکه بعضی از صفات، صفات فعل خداوندند این است که صفات ذات او نباشد صفات غیر او باشند چون فعل او غیر ذات اوست و اگر این فعل را به او نسبت می‌دهیم بالتسبیب است نه بالمباشرة پس این صفات بالمباشرة صفت غیر او وفعل او هستند وبالتسبیب صفت او هستند.

 

 

 

بسمه تعالی

 

ما عبدالله بشیء مثل ما عبد بالبداء/ص 378/(712)

 

اقول: انّ لهذه الروایة معان مختلفة قد ذکر بعضها بعض العلماء والفحول وانا اذکر لک معناً آخر غیر ما ذکروا وهو انّ العبد اذا علم بواقعة اخبره بها النبی أو الوصی ثمّ بدء فیها ولم تقع فان کان العبد مطیعاً فصبرو اصبر ولم یطغ ولم یشک ولم یتردد وآمن بالبداء فقد عبد بهذا

الفعل عبادة ما عبدالله بشیء مثل ما عبده. وهذا العبد کالکبریت الاحمر قلیل الوجود.

 

ولا طاقة لاکثر النّاس بل للاکثر من اللاکثر وقوع البداء والایمان به وعدم التزلزل والشکر بما وقع لانّ أنواع الانسان یشکون فی أصل الدین. اذا بدء بشیء من مسائل الدین کما انّ هذه التکیکات والانکارات قد وقعت مراراً فی الازمنة المختلفة.

 

منها ما وقع لقوم نوح لانّه علی نبینا وآله وعلیه السلام قد اخبر قومه بوقوع الفرج ومجیء الحق واذحاق الباطل وعین زمانه ولفرح بذلک قومه فبدء ولم یقع فشک فیه بعض آخر ثمة اخبر بوقوعه فی زمان آخر فبدء ایضا ولم یقع فشک فیه عدة آخر وکذلک قد اخبر مراراً ووقع البداء فیه مراراً فلم یبق من الّذین آمنوا به الّا الاند رفا لا ندر فبقی علی اعیانه عدة قلیلة لن ینکروا ولم یکفروا او هم مؤمنون بما قاله نوح علی نبینا وآله وعلیه السلام ومؤمنن با وقع فیه البداء فانهم بالبداء کان عبادة ما عبدوالله بشی من العبادات والاعمال الّذین قد کفروا بالبداء مثلها.

 

 

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

سید مرتضی مجتهدی

 

(ایمان پیامبر به هدف/ص 379/(712)

 

هزاران سال از پیدایش بشر گذشته، هزاران سال تاریخ ورق خورده است، در این مدّت انسانها! هزاران هزار حکومت و سازمان تشکیل داده‌اند، که اکثر آنها نابود شده است آنچه که قابل دقت می‌باشد اینست که در ایجاد و تحکیم و توسعه تمام این حکومتها، دو امر مدخلیت فراوان داشته و دارد یکی هدف شخص و مقدس و دیگری ایمان رهبران و اعضاء و گروه این حکومتها به آن هدف.

 

در سراسر روزگار هیچ سازمان و حکومتی بوجود نیامده که در ایجاد آن ایده و هدفی منظور نشده باشد.

 

انگیزه اصلی و اساسی تشکیل جمیع سازمانها و حکومتها، اهدافی بوده است که مؤسسین آنها داشته‌اند. و در راه به ثمر رساندن ونیل به هدف، تمام این مؤسسین، زحمتها

کشیده‌اند و رنجها برده‌اند و متحمل سختیهای بسیار شده‌اند. البته حد و مرز و اندازه این تحمّلات افراد، با کیفیت اهداف، نسبت مستقیم دارد به این معنی:

 

هر مؤسس هر آنقدر هدفش عالیتر بوده و دیدش وسیعتر؟؟؟؟ وایده‌اش عمیقتر،؟؟؟ رنج و زحمت و کوشش او بیشتر بوده است! (هر که بامش بیش برفش بیشتر!) بدیهی است که زحمت شخصی که می‌خواهد یک مؤسسه تشکیل دهد با رنج آنکس که در فکر بنیان گذاری شالوده یک حکومت پهناور است تفاوت فراوان دارد.

 

بنابراین، پیامبر عالیقدر اسلام، در راه رسیدن به هدف خود (که تشکیل حکومت واحد اسلامی بود) از تمام مردمان (از بدو پیدایش آدم، بیشتر رنج برده و زحمت کشیده و اهانت دیده است. زیرا ایده آن حضرت، از همه مهمتر و با ارزش‌تر بوده است.

 

در میان میلیاردها انسان، آری! میلیاردها انسان! تاکنون هیچکس نیامده و یافت نشده که در راه نیل به ایده و مقصود و مطلوب خود مانند پیامبر اسلام رنج و زحمت دیده باشد. و در آینده نیز! حتّی در میان پیمبران الهی و مصلحین بزرگ!

 

 

 

نقل مترادف (چه کلمه و چه جمله) تا حدودی پسندیده است ولی زیادش محلّ و مُحّل به فصاحت می‌باشد.

 

در این باره «واشنگتن ارونیک آمریکائی در جشنی که به مناسبت میلاد مسعود رسول اکرم  6 در «دیتروت» سال 1936 گرفته شده بود می‌گوید :

 

«محمّد در راه هدایت مردم، از قوم خود چندان اهانت و استهزاء دید، که ناگزیر به هجرت از مکه شد ... او دارای آراء و افکار عالی بود. نسبت به خداوند عقیده پاکی داشت و بیش از هر پیغمبر دیگر، برای تعالیم دین خود فداکاری کرد و به آن ایمان ـ داشت، گفتار خود او راهنمای ماست که می‌گوید: «اگر آفتاب را در دستم قرار دهند و ماه را در دست چپم بگذارند که دست از تبلیغ دینم بردارم، آنرا ترک نخواهم کرد.»[183]

 

 

 

آیا تحمّل آنهمه دردهای و رنجا و زحمتها و...، ایمان به هدف پیامبر اسلام را به ما نمی‌نمایاند؟/ص 380/(712)

 

 

 

آیا عقیده آنحضرت را به ما معرفی نمی‌کند؟/ص 380/(712)

 

آیا حقانیت ایده آن حضرت را برای ما جلوه‌گر نمی‌سازد؟

 

آیا زحمتهای پیامبر احساس مسئولیت سنگین روحانیت مسلمانان را روشنتر نمی‌کند؟!!!

 

ما از چگونگی رنجهای پیمبر نقل نمی‌کنیم چون آن مربوط به تاریخ است و تاریخ است و ما را کاری به تاریخ نیست! از فلسفه تاریخ می‌گوئیم. کارهای پیغمبر را معرفی نمی‌کنیم از علل کارهای آنحضرت می‌نویسیم از رنجها و زحمتها و کوششها و تلاشهای پیامبر عالیقدر اسلام چیزی نمی‌گوئیم علّت اصلی و اساسی آنرا می‌گوئیم، از هدف و ایمان به هدف صحبت می‌کنیم! ما نمی‌گوئیم که کارهای قوم آنحضرت و قریش دردهای پیغمبر را دردناک‌تر می‌ساخته و مصیبتهای آنچنانی آنحضرت را آنچنان‌تر کرده چون بحث ما از علت است نه معلول گفتار ما از ریشه است نه از شاخ و برگ!

 

و این بحث را دامنه‌ای است وسیع که در دو سه صفحه عنوان و تکمیل آن مقدور نیست و مقدمه جای ذی المقدمة را گرفت!

 

البته قلم‌پردازی و قدرت نگارش شما قوی است و چونین‌تر باد ولی از شواهد قرآنی و روایتی و تاریخی خالی بود.

 

 

 

از این قسمت به بعد کم لطفی است چون اصل وظیفه و ذی المقدمه شما همینها بوده که متأسّفانه به تاریخ و دیگران واگذار کرده‌اید ـ در حالیکه یکی در تکه از آن شواهد محتوای مقاله شما را رنگین‌تر می‌کرد.

 

والسلام

 

 16

 

درودا درود پیروز باشید.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

اسلام برای این جهات آمده است و اینگونه هست که صحابیان پیامبر و یاران پیشوایان شیعه بگونه دیگر فکر می‌کردند نه آن طرز که دیگران می‌اندیشیدند/ص 380/(712).

 

شما گوشه‌ای از زندگانی سلمان‌ها، مالک‌ها، ابوذرها، حجرها، سعیدها شنیده‌اید و می‌دانید.

 

می‌دانید اینان چه کسانی بودند و چه می‌کردند! می‌دانید مالک با دو شمشیر می‌جنگید. می‌دانید برای چه فریاد داشتند و انگیزه اصلی آنان چه بوده ؟

 

آنها برای اسلام از دل  فریاد بر می‌آوردند یعنی برای آزادی و دگر چیزها امثال آزادی.

 

 

 

سعید شجاعِ شیعه/ص 382/(712)

 

آیا سعید یار امام سجّاد 7 و شاگرد حق شناس و وظیفه دان آن حضرت برای چه فریاد می‌کشید با اینکه اینکار را بزبان جان خود می‌دید؟ برای اسلام نه مصلحت جان و زن و فرزند.

 

حجاج فرمان داد تا مأمورین برای یافتن سعید تمام شهرهای عراق را بگردند. آنان رفتند و سعید را در یک شهر دوردست یافتند. هنگامیکه مأمورین، سعید را از میان صحرا عبور می‌دادند، نزدیک غروب بود. صحرا خاموش بود و خورشید کم کم از کرانه صحرا پر می‌کشید، تا جائیکه چشم کار می‌کرد صحرا بود صحرا! و در دامن آن یک دیر!

 

مأمورین برای رهائی از چنگ درندگان بیابان! به دیر راهب پناه بردند ولی سعید در بیابان ماند و گفت مسلمان دست گدائی به خانه نصاری نمی‌برد! مسلمان پناهنده به بیگانه نمی‌شود! مسلمان باید عزیز و سربلند باشد. عزّت از آن خدا و رسول او و مؤمنین است و دیگر کسان راند!

 

هر چه اصرار کردند وارد نشد! سعید شب را در صحرا بسر برد همینکه هوا تاریک شد، شیری بسوی دیر سرازیر شد راهب و مأموری که پشت بام دیر ناظر این صحنه خطرناک بودند بار دیگر سعید را دعوت به داخل دیر نمودند، سعید نپذیرفت و به نماز و مناجات با آفریدگار جهان مشغول گردید. ایمان راسخ و ارتباط محکم سعید با خدای هستی آفرین،

آنچنان در این حیوان گرسنه و وحشی اثر گذارد که همچون مأموری دلسوز تا سپیده دم اطراف سعید پاسداری کرد و صبحدم به مکان خود بازگشت ـ تا دین این عظمت و ایمان سعید را مأمورین بامدادان او را بسوی کوفه حرکت دادند! سعید وارد کوفه شد داخل دارالامارة شد. امّا به حجّاج که سفاکترین مردم آن روزگار بود سلام نکرد،

 

حجاج از او هرچه پرسید او بگونه‌ای جواب می‌داد که حجاج توانائی بدست آوردن بهانه نداشت. عاقبت بناچار دستور داد پول بیاورند پول! شاید سعید را با پول بفریبند ولی سعید شیعه بود!!! اشک بر گونه سعید غلطید و فریاد برآورد ای حجاج می‌توانی این پولها را همراه خود به قامت بری ... ای حجاج از خدا نمی‌ترسی.

 

حجاج گفت: چون به علی علاقه فراوان داشتی دستور می‌دهم ـ بدون محاکمه ـ اعدامت کنند! جلّاد! پیش آی گردن این مرد را از تن جدا کن.

 

شهامت و شجاعت سعید شگفت‌انگیز بود و در روحیه‌ی تمام حضار اثر کرد.

 

او را دو بقبله کردند سعید گفت: روی بسوی خدائی کردم که آفریدگار زمین و آسمان است آنکس که در برابرش تسلیم و برای او شریکی نیست.[184]

 

 

 

حجاج که این منظره را دید ناراحت شد گفت رویش از قبله برگردانید. او را پشت به قبله کردند. این آیه را تلاوت کرد: هر آنجا که روی کنید خدای در آن سو است.[185]

 

 

 

دستور داد او را به صورت بخوابانند! او را به رو خواباندند. سعید این آیه را تلاوت کرد : از خاک آفریده شدیم و به خاک برمی گردیم و از خاک روز قیامت خارج خواهیم شد.[186]

 

 

 

حجاج دیگر حوصله‌اش تمام شده فریاد کشید گردن سعید را بزنید، امّا در لحظه آخر دیدند دستهای سعید بسوی آسمان بلند شد و نفرینی کرد که آتش به کاخ آنان زد سر بآسمان بلند کرد و عرض نمود: اللّهمّ لاتسلّط علی أحد بعدی پس از گفتن این جمله او را کشتند و حجاج پس از 15 روز جانسپرد و......

 

 

 

 19

 

 

 

درودا درود ـ پیروز باشید

 

تذکر:

 

1ـ آیات را در پاورقی باید آورد.

 

2ـ مقدمه قدری طولانی بود.

 

3ـ نکات برجسته داستان یادآوری نشده.

 

جمعه:

 

29 / 4 /  93

 

11 / 3 /  52

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بسمه تعالی و به نستعین

 

تاریخ / جمعه

 

6 / 2 /  53

 

3 / 4 /  94

 

اختلاف و اثرات آن از دیدگاه دین و استعمار/ص 385/(712)

 

 

 

بحث در پیرامون اختلاف است از دیدگاه دین و استعمار مهمترین موضوعی که رهبران عالیقدر اسلام به آن توجه داشته‌اند و انسانها از نزدیک شدن و دست و پا زدن؟؟؟ به آن برحذر کرده‌اند اختلاف است. زیرا اختلاف این توانائی را دارد که در زمانی کوتاه گسترده‌ترین نیروها را درهم شکند و ژرف‌ترین اندیشه‌ها را در نابود ساختن توده‌ای که در آن اختلاف راه یافته است مشغول سازد و آن اندیشه هائی را که باید دریابش نیروهای اصیل‌تر و مهمتر غور کند درهم کوفته و نابود سازد.

 

تاریخ بهترین گواه ما در این گفتار است. صفحات تاریخ را، سرگذشتهای شگفت زای نابودی ملّتهائی که در آن اختلاف پدیدار شده ـ سیاه کرده است. به تاریخ بنگرید! به تاریخ بنگرید که چسان اختلاف در دامان بزرگترین نیروها شعله گرفته و آنها را نابود ساخته ـ سرگذشت غم‌انگیز عقب ماندگی مسلمین و شکست سربازان مسلمان ـ در اندلس ـ را در تاریخ دیده‌اید!

 

تنها رمز شکست مسلمانان در اسپانیا اختلاف بود اختلاف. اختلاف این مسئله نفرت زا تاکنون توانسته است شالوده محکم‌ترین دولتها را درهم فرو ریزد، و از همین رهگذر است که رهبران اسلام توده‌ها را به کناره‌گیری از آن تشویق کرده‌اند و حزب مقابل آنان یعنی استعمارگران تا توانسته‌اند اختلاف را در میان توده هائی که به آنان و سرزمینهای حاصلخیز آنان چشم داشته زنده گرداند. غولهای کهن استعماری در کشورهای مورد نظر اختلاف را از جهات مختلف اشاعه داده‌اند. تا در سایه این ابر سیاه و این تُندَر غرنده نیروهای سازنده و جهشزا را درهم کوبند.

 

 

 

یک زمان برای نابود ساختن نیروها از آن بهره گرفته‌اند و زمانی دیگر بجهت بازیابی قدرتهای از دست رفته!

 

این است اساس رواج اختلاف در توده ها

 

 

 

تذکر: خیلی شیرین و جذّاب بود ولی افسوس که مختصر و فاقد آیه و روایت و شعر و کلامی از بزرگان بود (ولو کوتاه و فشرده)

 

 16

 

پیروز باشید

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

امتیاز اندیشه بر نیروی خیال/ص 387/(712)

 

امتیازی که اندیشه بر خیال دارد اینستکه، اندیشه از مجهولات پرده میگیرد و شخص متفکر را به جهان اسرار می‌کشاند ولی خیال اینگونه نیست. خیال تنها می‌تواند شبحی را در مخیله انسان پرورش بدهد بدون هیچ استفاده و بهره‌گیری از آن این است امتیازی برای اندیشه بر خیال.

 

19

 

درودا درود

 

جالب و روان بود و چونینی‌تر باد.

 

پیروز باشید

 

مصطفوی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بسمه تعالی

 

مرتضی مجتهدی

 

جمعه: 27 / 2 /  53

 

 

 

ارزش اندیشه و امتیاز آن از خیال؟/ص 388/(712)!

 

 

 

در سراسر گیتی موجوداتی گوناگون جلوه‌گرند و به فعالیت مشغول! آنها که دارای روحند در مسیر تکاملند و آنها که مادی هستند، به تحرّک مشغول![187]

 

 

 

در این میان بشر بر سایر موجودات برتری دارد، زیرا که دارای اندیشه‌ای قوی و فکری بی نظیر است.

 

 

 

اندیشه چه کرده؟/ص 388/(712)

 

انسان تاکنون با استفاده از نیروی اندیشه و سائیدن سلول‌های مغزی خود توانسته است به اسرار مهمّی پی ببرد. از یکسو دل دریا را شکافته و بر امواج کوهپیکر و حیوانات عجیب دریایی پیروز گشته و از سوئی دیگر به کره ماه دست یافته است. در پیرامون اتم ـ و کوچکتر از اتم ـ تا سیاره‌های دور دست که برخی از آنها هزارها برابر خورشید ما هستند) فکر کرده و اندیشیده است تا بوجود یکصد میلیارد کهکشان که در هر یک از آنها یکصد میلیارد ستاره است معتقد گشته است.

 

بشر با اندیشیدن خود نبوغ خود را آشکار کرده است.

 

نبوغی عجیب و شگفت‌انگیز!

 

بشر به هر چه تاکنون نائل گشته و سرانجام نایل خواهد شد از نیروی خداداد فکر و اندیشه بوده است.

 

 

 

 

 

اهمیت اندیشه/ص 389/(712)

 

از این رو رهبران آئین آسمانی اسلام همواره پیروان خود ـ و بلکه جامعه انسانیت ـ را به اندیشه کردن، توصیه کرده‌اند و بشر را به سیر در زمین و اندیشه کردن و بهره برداری از آن، امر نموده‌اند. قرآن کریم در هفت مورد خطاب به پیامبر6 فرموده است: بگو: در زمین سیر کنید[188]  و در هفت موضع دیگر فرموده است: آیا در زمین سیر نکرده‌اید.[189]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

چگونه باید تبلیغ کرد؟/ص 390/(712)

 

روحانیت از جنبه‌های گوناگون تبلیغی باید استفاده کند و بهره گیرد تا ایده خود را عملی سازد. و چون تبلیغ دارای جنبه‌های متفاوت است باید در تمام آن جنبه‌ها کار کند و نیرو بگیرد. و اینک جنبه‌های گوناگون تبلیغ  :

 

 

 

وسایل تبلیغ چیست؟/ص 390/(712)!

 

وسایلی را که روحانیت می‌تواند در ترویج ایده‌های خود از آنها بهره گیرد متعدد است :

 

1ـ قلم و روش نویسندگی. جامعه روحانیت (در چنین شرایطی که قرار گرفته است) باید خود را از جهت نویسندگی تقویت کند. روش نویسندگی را هر چه بهتر همگام با چشمداشت توده‌ها فراگیرد. و مجلات گوناگون و کتابهای فراوان در زمینه‌های مختلف در دسترس جامعه قرار دهد. در سطح فکر تمام افراد 1ـ کوچکسالان 2ـ جوانان 3ـ کهنسالان

 

2ـ سخنرانی

 

 

 

5/ 18

 

درودا. درود

 

قلم روان و تیتربندی جالب بود و جونین‌تر باد؟؟؟

 

یادآوری: در مقدمه فقط روی جنایات استعمار تکیه شده، و از یادآوری گناه ویژه و عوامل دیگر غفلت شده است

 

پیروز باشید.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

این بود جملاتی نمایانگر اختلاف در میان ملت مسیحی از لوتر و در مقابل سخنان وی، مارلئن و ده پاپ دیگر رومی وی را تکفیر کردند.[190/ص 390/(712)]

 

 

 

کاتولیکها می‌گویند: لوتر مردی بوده کاهن و تارک دنیا و نذر کرده بود که زن نگیرد و هیچ حکومتی در کلیسا نداشت ولی از راه بدر رفت، و بضد کلیسا اقدام نمود و زن گرفت آن ضعیفه هم نذر کرده بود شوهر نگیرد![191]

 

 

 

 

 

ارامنه و یعقوبیه از نظر کاتولیکها/ص 391/(712)

 

ستیزه کاتولیکها ویژه فرقه پروتستان نیست. آنان تمام فرقه‌های مسیحی را تکفیر می‌نمایند.[192]  ما به عنوان روشن شدن این گفتار به نقل مطالب ذیل می‌پردازیم :

 

 

 

کاتولیکها مذهب ارامنه و یعقوبیة را گمراه می‌دانند، چون که (اوتکی) و (دیوسوقروس) که امام و پیشوای ملت هستند چهارصد سال پس از حواریون برخواستند و تأسیس مذهب نمودند و بدعت و ضلالت آوردند.[193]

 

 

 

 

 

نسطوریها از نظر کاتولیکها/ص 391/(712)

 

کاتولیکها نسطوریها را کافر می‌دانند، زیرا پاپ «مارقیلسطینوس» در سال 431 مسیحی نسطور: پدیدآرنده نسطوریها و تعلیماتش را تکفیر نمود وی را مرتد شمرد. و خود او و تعلیماتش را خارجی دانسته و او را از منصب خود معزول کرد. و می‌گوید: نسطور چهارصد سال پس از مسیح و حواریون برخاسته است.[194]

 

 

 

 

 

خورومنائیها از کاتولیکها/ص 391/(712)

 

کاتولیکها مذهب خور ومنائیها را باطل می‌دانند، زیرا «پیتوس» که خورمنائیها را از گروه رومیها جدا کرد و تفرقه میانشان افکند، هشتصد سال بعد از مسیح و حواریون برخاسته

است.

 

کاتولیکها می‌گویند: «پتیوس، خواجه و در خانه سلطان عصر خود بوده است در سال 869 مسیحی، کاتولیکها او را تکفیر کردند و از منصب خود معزول نموده و خارجی خواندندش.[195]

 

 

 

اینست چهره اختلاف، اختلافی ژرف و دامن گسترده! و اتّحاد ملّتی را درهم کوفته؛ پردامنه و درگذشت چندین قرن! نه چندین سال؛! پرآشوب و ناهنجار، خونین و کوبنده بسیار! ارمغان و ره آورد استعمار!!

 

 18

 

پیروز باشید، درودا درود،

 

تذکر :

 

1ـ قدری تکرار عبارات بیش از رسم و اندازه بود.

 

2ـ بدون مقدّمه و یکنواخت بود.

 

بامید موفقیت کاملتر شماـ

 

مصطفوی

 

20 / 2 /  53

 

 

 

 

 

 

 

بسمه تعالی

 

          جمعه  26 / 3 /  1394

 

مسیحیت آئین استعمارپسند/ص 393/(712)

 

(3)

 

اختلاف در میان مسیحیان/ص 393/(712)

 

(2)

 

سخن ـ در مقاله‌ی پیش ـ از اختلاف بود، اختلاف در میان مسیحیان، اختلافی بس وسیع و ژرف و دامن گسترده و در میان توده‌ی مسیحی رخنه کرده و اتّحاد مسیحیان را درهم کوفته.

 

سخن از اختلاف بود، اختلاف! اختلاف در میان مسیحیان، اختلافی پردامنه و همه جانبه، اختلافی کشنده و نابودگر، اختلافی پرجنجال؛ در گذشتِ چندین قرن! نه چند سال!! اختلافی پرآشوب و ناهنجار، خونین و کوبنده بسیار!!

 

نه یک اختلاف به خاموشی گرائیده، سرد و بی صدا، سکوت زده و بی نوا!!

 

سخن در مقاله پیشین از اختلاف بود! از اختلاف!! از اختلاف در میان توده مسیحی در میان سران مسیحی و گذشت مطالبی نمایانگر این اختلاف.

 

و اینک کلامی دیگر از لوتر ـ پدیدآرنده‌ی فرقه‌ی پروتستان ـ درباره‌ی پاپ زمان خویش! و پیروان وی  :

 

«پاپ و معتقدین وی از زمره اشرار و مفسدین»

 

«وخدّاعین و کاذبین و کنیف اشرارند که پر است از عظم»

 

«شیاطین جهنّم، وخود پاپ مملوّ است بحثی که از »

 

«آب دهان او نیز شیاطین بیرون می‌آیند.»[196]

 

 

 

و نیز به سلطان هنری هشتم ـ بدینجهت که کاتولیکی بوده ـ خطاب کرده می‌گوید :

 

«من تکلّم می‌کنم با دیوث و دروغگو چون به»

 

«خاطر حماقتیکه دارد مراعات ننمود منصب»

 

 

 

«سلطنت خود را پس چرا کذب او را در»

 

«حلقوم آورد نکنم.»[197]

 

 

 

از این جهت استعمار غربی راهی پیش گرفت که فرآوردهای آن هنوز در چهره‌ی فرسوده و آزرده شرق جلوه‌گر است! و آن دستبرد به عقیده و دینِ جامعه ساز و بیدار کننده و رواج اعتقادات بی اساس و ادیان خرافی در مشرق زمین بود استعمار غرب افکار ننگین خود را (با ماسکهای چشمگیر) در میان توده‌های زودباور و ضعیف رواج داد. جایگیر شدن اینگونه اعتقادات در میان مردمان بنیان حکومت جنایتکار استعمار است.

 

 

 

ترویج آئین کلیسا/ص 394/(712)

 

در این میان آئین تحریف شده مسیحیت از دیگر ادیان بهتر توانست استعمارگران را نیرو بخشد، زیرا آن بیشتر با مسائل استعماری آمیخته شده است! مگر نه اینستکه مسیحیت (تحریف شده) میراث استعمارگران و ساخته شده ارباب کهن کار کلیسای زرپرست است؟!

 

از این رو استعمارِ غرب با پرداختن سالانه میلیارها دلار به ترویج مسیحیت پرداخت، و از آنجا که برخی از عقاید استعماری را فقط در مسیحیت می‌توان دید بدین معنی که در ادیان خرافی بچشم نمی‌خورد) لذا در این سلسله مقالات آنها مورد بررسی قرار خواهد گرفت.

 

مهمترین مسائل کوبنده‌ای که توده‌ها را به سیر قهقرائی می‌کشاند و در اناجیل ـ از آنها یاد شده عبارتند از :

 

1ـ مسئله تثلیث

 

2ـ مسئله رهبانیت

 

3ـ کهانت

 

4ـ مسئله فداء

 

5ـ شراب خواری

 

6ـ آمرزش گناهان

 

7ـ مسئله فقر

 

 

 

8ـ سازش با استعمار

 

9ـ دوستی با استعمار

 

10ـ تحریم طلاق

 

منظور ما از طرح سلسله مقالات «مسیحیت آئین استعمار پسند» فقط اثبات استعمار پسند بودن مسیحیت است و دیگر هیچ.

 

و دیگر هیچ

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

مسیحیت آئین استعمارپسند

 

(4)

 

(استعمار چیست؟!)/ص 396/(712)

 

واژه «استعمار» یکی از واژه‌های عرب و به معنای خواستن عمران و آبادانی است ولی از آن زمان که نیروهای جنگنده و توانفریسای غرب به عنوان استعمار و ایجاد تمدنی عالی به مشرق زمین یورش برد و مشرق زمین در چنگال دیو سیاه مهاجم یعنی غرب قرار گرفت، واژه «استعمار» مفهومی دیگر به خود گرفت و همچون دیگر چیزها واژه «استعمار» هم استعمارزده شد.

 

دیگر مشرق زمین درک کرد که وارد شدن غربیان در شرق به منظور رفاه و آسایش و عمران مشرق زمین نیست! بلکه آنها با این ماسک فریبا مقاصد شومی را دنبال می‌کنند به گونه‌ای دیگر فکر می‌کنند!

 

ولذا بر استعمار لازم شد تا رنگی دیگر به خود گیرد و بر کارنامه‌ی سیاه و ننگین خود پرده‌ای افکند ـ پرده‌ای ضخیم و شب گونه ـ ولی آیا برای پیاده کردن این استعمار نو از چه راه مرموزی، به اندیشه‌های بیدار و استقلال طلبِ شرق می‌توان نفوذ کرد؟!

 

 

 

چه باید کرد؟؟/ص 397/(712)!

 

و به راستی به منظور نفوذ بیشتر غرب و فشردن (بیشتر از پیشتر) حلقوم مجروح شرق چه باید کرد؟... این مهمترین مسئله‌ای بود که افکار استعمارگران آن روزگار را سخت به خود مشغول کرده بود و در محافل سیاسی غربِ استعمارگر مطرح می‌شد... ثمره و بازده حرح این مسئله (در آن محافل) این شد که: غرب باید در قلب و مغز شرقیان قرار گیرد و آنها را استشحار؟؟؟ فکری و فرهنگی نماید!

 

جامعه مشرق زمین محال باشد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بسمه تعالی

 

1ـ یکی از فضائل ائمّه اطهار/ص 398/(712) : :

 

در مقدمه تفسیر برهان ص 57 مقداری از روایت مفصلی را که مرحوم طبرسی در کتاب احتجاج از حضرت امیرالمؤمنین 7 نقل کرده است، متذکر شده است که آن حضرت درباره آیه شریفه وهو معکم اینما کنتم فرموده‌اند مقصود از (هو) امام 7 است. یعنی ائمّه اطهار : در هر جا که شما باشید با شما است.

 

اینک این سئوال پیش می‌آید که آیا مقصود از بودن امام در هر جا که ما باشیم وجود ظاهری جسمانی آن حضرت است؟ وی ا مقصود احاطه علمی آن حضرت است و یا مقصود ولایت و تسلّط ائمّه اطهار : است بر هر جا که ما باشیم. و یا مقصود همه این سه صورت است.

 

در پاسخ شاید بتوان گفت:

 

1ـ مسلّم احاطه علمی ائمّه همه جا را احاطه کرده است کما اینکه بسیاری از شیعیان و دوستان مقرّب اهل البیت : از علم احاطه‌ای برخوردار بوده‌اند مثل جناب سلمان و محمّد بن مفضّل و سید حمیری و جابر بن یزید جعفی و دیگران و چنانچه بگوئیم مقصود از روایت احاطه علمی ائمّه اطهار: است خلاف ظاهر روایت است و روایت ظهور در این کلام ندارد.

 

2ـ ولایت و تسلّط آنان نیز همه جا را فرا گرفته است و هر جا که ما باشیم یا نباشیم در سیطره ولایت ائمّه اطهار : قرار دارد زیرا ولایت ائمّه اطهار علیهم السلام ولایة الله است کما اینکه خودشان فرموده‌اند ولایتنا ولایة الله.

 

3ـ از روایتی که در صحیفة الابرار فهمیده می‌شود فرقی میان مقامات ظاهریه و باطنیه ائمّه اطهار : نیست. پس همانطور که به حسب ولایت و مقامات باطنیه اهل البیت: در همه جا حاضرند به حسب مقام ظاهری و وجود جسمانی نیز در همه جا هستند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

از حدیثی که راجع به تفرق  313////ص 399/(712)

از حدیثی که راجع به تفرق 313 نفر در کوفه به خاطر قرائت آن کتاب از حضرت ولی عصر عجل الله تعالی له الفرج ذکر کردیم استفاده شد که تعداد نقباء و اوتاد در زمان ظهور  12 نفر هستند همانطور که تعداد نقبائی که در بین اصحاب حضرت موسی 7 بودند و همه اصحاب از آن بزرگوار فرار کردند غیر از نقباء 12 نفر بودند. بنابراین وقتی که در بین 313 نفر فقط 12 نفر به مقام اوتادی رسیده باشند ـ روشن است که دیگران به این مقام نرسیده‌اند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

اوتاد/ص 400/(712)

 

1ـ اوتاد چون صاحبان قلب مجتمع هستند و همیشه در حال حضور و توجّهند و فکرشان به یاد اهل بیت : است. از وساوس شیطانی بدورند زیرا ذکرنا اهل البیت شفاءٌ من العلل والاسقام ووسواس الصدور.

 

2ـ روایت ج 2 خصال ص 105 دلیل بر آنستکه اولین درجه از مؤمنین که اوتاد هستند شاهد بر خلقتند و شهادت بر خلق مستلزم عصمت است.

 

3ـ از روایتی که راجع به سلمان است که دارای علم و امر پیغمبر بوده است استفاده می‌شود که او دارای ولایت تکوینی بوده و در یک آن می‌توانسته است در مکانهای متعدده باشد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

چه کسی مقدّس است؟/ص 401/(712)

 

مقدّس کسی را گویند که قوه نظری و عملی خود را از احساسات و تخیلات پاک نموده و متخلّق به اخلاق طاهره باشد.

 

مقصود ما از تطهیر قوه نظریه اینستکه علم و دانش خود را از خاندان پاک وحی گرفته باشد و از محسوسات و تخیلات و موهومات بری باشد.

 

و ادراکات علمیه او در مدار امور الهیه و ذوات مقدّسه دور بزند.

 

و مقصود ما از تطهیر قوه عملیه آنستکه فکر و اندیشه‌اش را از در  اطراف بهره جسمی و جنسی نباشد و عملا در جستجوی حقیقت باشد نه در پی یافتن مطعم و منکح و ملبس. ر ک شرح تقدمة الایمان ص 5.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ولایت کلّیه مطلقه/ص 402/(712)

 

از ادله ولایت کلّیه مطلقه نشان دادن حضرت امام حسین 7 است جریانات کربلاء را به حضرت امّ السلمة قبل از وقوع آن و این دلیل بر ولایت ائمّه : است بر زمان ـ و اینکه از گذشته و آینده و حال برای آنان فرقی نمی‌کند ائمّه : احاطه دارند بر گذشته و آینده و حال و متصرف در آنند پس این نه تنها دلیل بر علم احاطه‌ای آنانست بلکه دلیل بر ولایت آنان : نیز می‌باشد.

 

و دلیل بر آن تعمیم خطابات قرآنیه است بر جمیع مؤمنین و کافرین که شامل جمیع مؤمنین و کافرین بشود اعمّ از آنانکه در زمان نزول قرآن بوده‌اند و یا آنانکه بعدها خلق شده‌اند قرآن همه آنها را یکسان خطاب می‌کند و خطاب در صورتی استکه مخاطب در نزد مخاطب وجود داشته باشد و حاضر باشد و الّا خطاب معنی ندارد و باید نسبت به کسانیکه نیستند و غایبند به نحو معایب لفظ را بکار برند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

کلّ یوم عاشورا و کلّ ارض کربلا/ص 403/(712)

 

در هر مکان مصیبت خوانده شود آنجا قبه امام حسین 7 است که شرف کربلا به قدوم امام حسین 7 است پس این روایت مهمتر از کل ارض کربلاست

 

معنای این جمله که به عنوان روایت نقل می‌شود ممکن است چنین باشد  :

 

1ـ همانگونه که بدن انسان دارای میلیاردها سلول است و امروز ثابت شده است که در هر سلّولی که در کف دست؟؟؟ما قرار دارد جمیع خصوصیاتی که در تمام بدن است قرار دارد منتهی چون خصوصیت دست در او بیشتر بوده است به صورت دست ظاهر شده است همینگونه هر زمینی و هر زمانی دارای تمامی خصوصیات تمام زمینها و زمانها است منتهی خصوصیت حقیقت کربلا در سرزمین کربلا و خصوصیت زمان عاشورا در روز عاشورا بیشتر است پس به این گونه هر روزی عاشورا و هر زمانی کربلا است.

 

2ـ کربلا قلب زمین است کما اینکه مکه بمنزله وجه زمین است و در زمان ظهور ولایت الهیه قلب زمین و حقیقت آن آشکار شده و قبله مردم قرار خواهد گرفت و همانطور که حقیقت هر صاحب قلبی به قلب آن است و اگر مرض و ناراحتی در قلب ایجاد شود در سراسر بدن مؤثّر است همینگونه جریانات کربلا چون در قلب زمین واضع شده است در تمامی زمین اثر گذارده است و لذا تمامی زمینها برای امام حسین 7 گریه کردند مگر سرزمین بصره که بمنزله عضوی از بدن که روح از او خارج شده و به صورت میته درآمده است می‌باشد.

 

3ـ روایاتی که وارد شده بر 2 قسم است: 1ـ روایاتی که مستضمن مطالبی است برای مردم و از حالات مردم در آنان سخن رفته است مانند: قبل السفیانی مصری و یمانی. 2ـ روایاتی که در صفات و خصوصیات خداوند است مثل فالقی فی هویتها مثاله :

 

وهمچنین این جمله کلّ یوم عاشورا و کلّ ارض کربلا برای خداوند خصوصیتی وجود دارد؟؟؟ همانطور که گذشته و حال و آینده برای او معنی ندارد هر روزی برای او عاشورا و هر عاشورائی برای او غیر عاشورا است و همینطور هر سرزمینی کربلا است برا خداوند

متعال .

 

 

 

جریان مردی که به عنوان شرکت در صفین مجروح شد/ص 403/(712)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

چرا حضرت امیر مؤمنان 7 در دوران حکومت خویش حکومت جهانی را برپا نساخت؟/ص 405/(712)

 

جواب :

 

لازمه همه چیز مقتضی و رفع مانع: مقتضی وجود حاکم عالم عادل وجود داشته است ولی موانع که افراد حرام زاده و نالایق بودند وجود داشتند.

 

آیا حضرت امیرالمؤمنین 7 در خلافت ظاهریه خودشان دستشان باز بوده و آنچه را که با؟؟؟؟ بودند انجام می‌دادند یا شرایط محیط اجتماع آن زمان محدودیتهائی برای آن بزرگوار داشته است؟

 

1ـ آن بزرگوار مسلماً محدودیتهای زیادی داشتند که مانع بود آنچه را آن بزرگوار مایل هستند انجام دهند، عملی کنند و این مسئله دلایل بسیار زیادی دارد که بعضی از آنها را ذکر می‌کنیم.

 

1ـ آن حضرت در زمان خلافت ظاهریه فدک را که از آن اولاد حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها بود و در زمان ابی بکر غصب شده بود به ورثه حضرت زهراء سلام الله علیها برنگرداندند و...

 

2ـ از ضاربین حضرت فاطمه زهراء سلام الله علیها قصاص نگرفته و بر آنان که تا آن زمان زنده مانده بودند حدّ جاری نساختند.

 

3ـ از فرمایشات آن بزرگوار است که لو ثنیت لی الوسادة لاحکمت بین أهل التوراة بتوراتهم... و در زمان خلافت ظاهریه این جریان عملی نشد. این خود دلیل بر عدم اطمینان آن بزرگوار نسبت به مردم بوده است.

 

 

 

 

 

 

 

بسمه تعالی

 

درباره اسماء الله الحسنی/ص 406/(712)

 

خداوند متعال دارای چند اسم است یک قسم اسمائی هستند که از حروف تشکیل می‌شوند قسم دیگر اسماء غیر لفظیه هستند.

 

در میان اسماء لفظیه به اعتقاد بسیای از افراد لفظ مبارک الله با عظمت‌ترین اسم است زیرا هر اسمی نشانه و اثر خصوصیتی است که معنای آن است است و چون لفظ الله بمعنای ذاتی است که دارای جمیع این صفات و معاونی که در تمام اسماء است می‌باشد پس لفظ الله معنایش جامع جمیع معانی است پس مهمترین اسم است ولی حقیقت بنظر این جانب این است که خداوند متعال را عوالمی بی نهایت است که خداوند را در آن عوالم اسمائی است که به قلب ما خطور نکرده است فلذا نمی‌توان گفت مهمترین اسم در میان اسماء ... چیست مگر آنکه بگوئیم در میان عوالمی که ما در آن قرار داریم این اسم یا اسم دیگر مثلا مهمترین اسم است. و در عوالم ما لفظ مبارک (هو) اعظم اسماء الله است. و شاید کسانیکه درباره انتخاب اسماء اعظم الهی فکر کرده‌اند به این نکته رسیده باشند هو الله الّذی لا إله إلّا هو.

 

و بزرگترین اسماء غیر لفظیه ذوات مقدّسه چهارده معصوم: می‌باشند.

 

(1) در اینجا مطلب مهمّی را به اشاره یادآور می‌شویم. در مثال زید قائم و کاتب و عالم ـ لفظ زید اسم است برای ذات زید و قائم و کاتب و عالم است است برای ظهور زید به قیام و کتابت و علم؟؟؟ کما اینکه اسم باشند این سه برای ذات زید. همچنین اسم الله اسم است برای ذات پروردگار که جامع جمیع صفات است و لفظ خالق و رازق و امثال آنها اسم است برای ظهور خداوند در رزق و روزی دادن و خلق نمودن.

 

 

 

 

 

 

 

ارتباط بسم الله الرحمن الرحیم با چهارده معصوم/ص 407/(712) :

 

1ـ بسمله بمعنای استعانت جستن از اسم الله است که اسم الله طبق فرموده اهل بیت عصمت : خودشان هستند کما اینکه فرموده نحن والله الاسماء الحسنی.

 

2ـ اسم الله در هر زمانی امام آن زمان است بنابراین بسمله در هر زمان خاصی استعانت جستن از امام همان زمان است.

 

3ـ چون هر انسانی موظف در نماز و غیر نماز هر روز بارها از امام زمان خودش استعانت جسته و طلب کمک کند روشن می‌شود واضح می‌شود که در هر زمانی مردم آن زمان وظیفه بخصوصی نسبت به امام آن زمان دارند.

 

4ـ غفلت ورزیدن از اسم «الله» در هر زمان باعث کوتاه شدن ارتباط، استعانت و کمک از اسم «الله» در آن زمان است.

 

5ـ استحباب مؤکد گفتن بسمله در اول هر کاری دلیل بر آن است که واسطه فیض یافتن رسیدن انسان به هر کار خیری استعانت از اسم «الله» در آن زمان است.

 

6ـ استحباب بسمله در ابتداء هر فعلی دلیل بر این است که انسان به نحو استحباب مؤکد وظیفه دارد به امام زمان خودش که اسم «الله» در آن زمان است توجّه کند.

 

7ـ استحباب بسمله دلیل بر آنست که انسان باید از اسم اللهی طلب کند که مظهر صفت رحمانیت و رحیمیت خداوند است بنابراین همیشه باید در ابتداء کار رحمت را در نظر گرفت نه قهر و یأس را.

 

 

 

 

 

 

 

مهربان‌تر از همه/ص 408/(712)

 

جریان فرعون و خطاب خداوند به حضرت موسی که اگر او از من استمداد می‌کرد نجاتش می‌دادم حضرت موسی چه قدر از او کینه داشت که او را نجات نداد و به او اعتنا نکرد.

 

اهل بیت : چون مشیة الله عاملها؟؟؟ ارادة الهی هستند هر چه را او بخواهد انجام می‌دهند، بنابراین اگر فرعون مثلا از آن اهل بیت چنین درخواستی می‌نمود با توجه به ـ حیات و فرا رسیدن عصر رجعت ـ آنان بر طبق مشیت الهی او را از غرق شدن نجات می‌دادند ولی حضرت موسی اگر چه پیامبر اولوالعزم الهی بوده است ووو؟؟؟؟ چون تمام اعمالش بر طبق مشیت الهی نیست؟؟؟ برای نجات او کاری نکرد و این یکی از دلایل افضلیت اهل بیت : بر پیامبران اولوالعزم الهی است.

 

جریان حضرت نوح و پشیمان شدن او از نفرین کردن بر قومش/ص 409/(712)

 

جریان حضرت ابراهیم و جریان حضرت امیرالمؤمنین 7 و فرمایش آن بزرگوار به عمر برای توبه و بازگشت و گفتن او العار ولا النّار.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

کار و کسب برای کار راه اندازی، تعاون و کمک به یکدیگر است نه برای به دست آوردن سود و انباشتن اموال و تکاثر فراوانی آنقدر خواهد بود که نیازی به سود گرفتن ندارند، این مانند خرید و فروش آب می‌باشد.

 

اگر یاوران امام عصر ارواحنا فداه تکمیل شوند. منتخب الاثر ص 124 ح 35.

 

اثر انقطاع: اقطره روایت 390 /  22

 

آیا صحیح است که حضرت به شکل‌های گوناگون دیده می‌شوند؟

 

ج: حدیث نورانیت فاتانظهر فی ای صورة شئنا باذن الله.

 

رقعة و استغاثه به امام عصر ارواحنا فداه ج 94 / 30 و 29...

 

 

 

 

 

 

 

1ـ یخرج رجلٌ به قیام سال 42 خروج گفته نمی‌شود بلکه یک انتقاد علی بر او صادق است و انقلاب 57 نیز با یخرج رجلٌ سازگار نیست بلکه باید رجالٌ گفته می‌شد زیرا با سعی و فعالیت مراجع قم شروع شد.

 

1ـ روایاتی را که به نحو مطلق از ائمّه معصومین : رسیده است نمی‌توان بر شخص خاصی تطبیق کرد بالاخص اگر قرائنی بر خلاف موردی که تطبیق شده وجود داشته باشد .

 

2 ـ یدعوا الناس الی الحقّ. انقلابی که شد مردم را به؟؟؟؟ مخالفت با رژیم و پیروی از شورای انقلاب و سپس جمهوری اسلامی که در اسلام از آن خبری نیست دعوت می‌نمود، شورای انقلابی که خودشان بیشتر افرادش را خارجی و وابسته به کشورهای خارج معرّفی کردند آیا یدعوا الناس الی الحق با چنین موردی سازگار است .

 

3ـ یجتمع معه قوم در این انقلاب یک دسته و طایفه شرکت نداشتند. بلکه همه اقشار ملّت گرفته از مردم مذهبی گرفته تا حزب کموله و دموکرات، مجاهدین خلق، چرتهای فدائی بنابراین باید گفته می‌شد یجتمع معه اقوام.

 

4ـ یجتمع معه. در این روایت یجتمع معه آورده شده است نه یتّبعه و حال آنکه اگر مقصود از روایت این انقلاب بود باید یتّبعه که فقط به معنای پیروی نمودن از رهبر انقلاب است استعمال می‌شد نه از یجتمع معه زیرا از یجتمع معه استفاده می‌شود که مردم اطراف آن شخص را گرفته و او در حالیکه در میان آنان است حرب را شروع می‌کند و حال آنکه در این انقلاب، سران کنونی ابتداء در پاریس که مأمن پناهندگان سیاسی است جا داشتند نه در میان مردم و در اجتماع آنان. پس حقّ این بود که می‌فرمودند یتّبعه نه یجتمع معه.

 

5ـ لایملوّن من الحرب: از این جمله استفاده می‌شود که کار آن شخص و افراد وی از ابتداء حرب و کارزار با مخالفین آنها بوده است. و حال آنکه به وضعیتِ اوّل انقلاب که فقط تظاهرات دسته جمعی بود (حرب) گفته نمی‌شود. بلکه اعلام مخالفت است. بنابراین لفظ حرب ظهور در این دارد که عده‌ای با عده دیگر می‌جنگند و حال آنکه در اوّل انقلاب به خاطر عوض شدن مهره‌ها از سوی کشورهای استعماری عده‌ای به مخالفت با رژیم پرداختند. پس اگر مقصود این انقلاب بود مناسب این بود که می‌فرمودند و لا یملّون من

النزاع.

 

6ـ لا تزلهم الریاح العواصف. اگر مقصود از روایت این انقلاب بوده است پس چرا در این انقلاب صدها هزار نفر از پیروانش به احزاب وابسته پیوستند و در گردبادها نابود شدند .

 

7ـ و علی الله یتوکلون: اگر در این انقلاب به خداوند توکل داشتند، پس چرا طبق کتابهای که با اجازه دولت؟؟؟ پاپ شد، اعتراف به موارد بسیار زیادی زیادی از وابستگی به آمریکا و انگلیسی و شوروی شده است. آیا این توکل علی الله است.

 

8ـ والعاقبة للمتّقین. این جمله اشاره به روایاتی است که کسی حق ندارد قبل از ظهور قیام کند یعنی بر فرض کسی مردم را بسوی خدا بخواند و مردم بر خداوند توکل کنند و او را یاری کنند. باز فقط متقین هستند که دارای عاقبت هستند و الّا نوع مردم که از متقین نیستند در هلاکتند.

 

9ـ ولایجبنون؟؟؟. در عدم ترس سران انقلاب همین قدر کافی است که تا وقتی شاه از کشور خارج نشد و به وعده‌های کشورهای خارج یقین صد در صد پیدا نکردند وارد کشور نشدند در اجتماعات مردم بیچاره شرکت نکردند.

 

10ـ کز برالحدید؟؟؟؟ این جمله در موردی به کار می‌رود که افرادی معتقد با ایمان قلبی به حرب مشغول شود، ولی انقلابی که از اوّل آن تا به آخر از همه بیشتر زنان که مظهر احساسات هستند ـ مؤید آن بوده‌اند آیا احساسات را باید به آهن تشبیه کرد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بسمه تعالی

 

بعضی معتقدند که باید دنیا قابلیت ظهور را پیدا کرده و همه مردم جهان به رشد و تکامل فکری برسند تا ظهور آن حضرت واقع شود و چنانچه چنین تکاملی پیدا نشود ظهور همچنان به تأخیر خواهد افتاد/ص 412/(712)

 

جواب :

 

این اعتقاد بر خلاف روایات بسیاری است که در زمینه ظهور حضرت ولی عصر عجّل الله تعالی له الفرج وارد شده است اگر همه مردم جهان به رشد فکری و تکامل عقلی تائل شوند و سپس خصوص؟؟؟ حضرت ظهور بفرمایند.

 

پس این همه روایاتی که درباره جنگهای حضرت و لشکریان آن بزرگوار وجود دارد همه را باید کنار بگذاریم (ذکر چند روایت در این زمینه):

 

این روایات دال بر وجود افراد مخالف با آن بزرگوار و جنگ آنان با حضرت است و این خود دلیل بر عدم و رشد فکری و تکامل عقلی مردم در زمان ابتداء ظهور است.

 

ثانیاً روایات متعدده دلالت بر عدم رشد فکری مردم در حین ظهور دارد مثل روایاتی که تصریح دارد که حضرت دست مبارک خود را روی سر مردم می‌گذارند فیجمع به احلامهم این عمل دلیل واضح و صریحی است بر عدم رشد فکری و تکامل عقلی مردم قبل از ظهور آن بزرگوار.

 

(ذکر چند روایت در این زمینه) :

 

ثالثاً اگر مردم به رشد فکری رسیده و آمادگی ظهور آن بزرگوار را داشته باشند حضرت ولی عصر عجل الله تعالی له الفرج با شوق و میل ظهور فرموده و حاضر به بیعت اصحاب و یاران خاصّ خود می‌شوند و حال آنکه در چند روایت ذکر شده است که آن بزرگوار وقتی اصحاب خاص قصد بیعت با آن بزرگوار را دارند پس از اذن ظهور ـ آن حضرت با اکراه حاضر به بیعت می‌شوند.

 

(ذکر چند روایت در این زمینه) اکراه آن بزرگوار از بیعت خود سرّی دارد که در مورد

دیگری آن را خواهیم گفت.

 

پس از آنکه اذن ظهور صادر شده و حضرت سالهای متمادی در انتظار چنین روزی بوده‌اند اگر مردم هم آمادگی برای ظهور آن بزرگوار را دارند پس چه آن حضرت از بیعت کردن اصحابشان کراهت داشته باشند؟

 

رابعاً این که مردم به رشد فکری می‌رسند و تکامل عقلی می‌یابند و سپس ظهور آن حضرت واقع می‌شود احتمالی است که هیچگونه مبنای روایتی ندارد و بلکه روایات متعدد بر خلاف این احتمال وجود دارد که بعضی از آنها را ذکر کردیم.

 

خامساً طبق بعضی از روایات در ابتداء؟؟؟؟ بعضی از اصحاب آن حضرت نیز به مرحله رشد فکری و عقلی نرسیده‌اند و لذا به مخالفت با آن حضرت می‌پردازند و کشته می‌شوند.

 

(ذکر چند روایت)

 

 

 

 

 

از آنجا که مجالس سوگواری/ص 414/(712)

 

از آنجا که مجالس سوگواری همراه ایراد مسائل اعتقادی و مذهبی نیز هست یک نوع «خود تلقینی» نسبت به مسائل مذکور در شنوندگان ایجاد می‌شود.

 

به این دلیل که در علم روانشناسی برتری مسئله «خودتلقینی» بر اراده مطرح و اثبات شده است؛ شرکت در مجالس روضه شرکت کنندگان محبّت و ارادت به خاندان رسالت و همچنین توجه به فرمایشات آن بزرگواران را ناخودآگاه به خود تلقین می‌کنند.

 

به وسیله این گونه تلقینات ناخودآگاه، اعتقادات مذهبی در ضمیر ناخودآگاه شرکت کنندگان نفوذ نموده و تحولّاتی را در سریره و باطن آنان ایجاد می‌کنند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

عوامل پیشرفت سید حسنی/ص 415/(712)

 

1ـ کمکهای غیبی و الهی نظیر شرکت کردن اصحاب حضرت که دارای ولایت و صاحبان قدرت مافوق طبیعی هستند و همچنین شرکت کردن خود حضرت در میان لشکر وی بصورت ناشناس

 

2ـ آشفتگی اوضاع آن زمان وعدم و مرد قدرت حاکمه‌ای که بتواند امور را در دست گرفته و مردم را آرام و راضی نگه دارد.

 

3ـ خستگی مردم از اوضاع و تنفّر از وضع حکومت و بدنبال پناهگاه بودن مرم تا وضع رقّت بار و وحشت بار نجات یابند.

 

4ـ اخبار غیبی و پیشگویی هایی که راجع به جناب سید حسنی شده است و اخبار اهل البیت : از پیروزی وی که باعث اطمینان و دیگری مردم به آن جناب می‌شود.

 

5ـ برخورداری آن جناب از جمیع جهات معنوی و مادی به خلاف؟؟؟ حکومت‌های گذشته که اگر از معنویت نامی می‌برد غیر اسم آن حقیقتی در خارج نداشته است.

 

6ـ گرایش فطری مردم بسوی معنویت و حضرت مهدی صلوات الله علیه در آن عصر.

 

 

 

 

 

 

 

پاسخِ ایراد به جزیره خضراء/ص 416/(712)

 

1ـ علامه مجلسی نفرموده است جریان جزیره خضرا غیر معتبر است بلکه فرموده است آنرا در کتب معتبره ندیده‌ام.

 

و تفاوت این دو واضح است.

 

2ـ باب نادر را مرحوم علامه مجلسی برای جریان جزیره خضراء ذکر نکرده است بلکه برای جریاناتی که قرب به زمان ایشان نقل شده است ذکر کرده است از این جهت باب جداگانه‌ای غیر بر تشرفاتی که در زمانهای دورتر از زمان ایشان بوده است ذکر کرده‌اند. این؟؟؟ ایشان باب نادر را برای این قضیه و قضایای دیگری که در کتب معتبره هنوز ذکر نشده و یا از مسموعات؟؟؟ ایشان بوده است ذکر کرده‌اند که از جمله آنها این قضیه است.

 

3ـ داستانهای رمانتیک و نوشتن قصه‌های تخیلی در بین علماء قدیم رواج نداشته است پس به چه دلیل می‌گوئید این قضیه قصّه رمانتیک است.

 

4ـ اگر کلام بهبودی ارزش دارد توجیه وی نیز در ص 169 که جمع بین روایات درباره کیفیت قرآن که توجیه وجیه است چرا ذکر نمی‌شود. توسط کلام جناب سید شمس الدین که در جریان جزیره خضراء ذکر شده است جمع بین روایات متعارضه می‌شود.

 

6ـ این جریان در کتب معروف قبل از علامه مجلسی وجود داشته است و ایشان توجه نداشته‌اند که فرموده انّی لم اظفر... زیرا در کتاب مجالس المؤمنین مرحوم شوشتری این جریان را ذکر کرده است و این کتاب از کتب معروفه و معتبره در نزد علامه مجلسی است. [198]

 

 

 

5ـ خامساً بر فرض عدم وجدان علامه مجلسی جریان جزیره خضراء را در کتب معتبره الی دلیل بر عدم وجود نیست زیرا تعداد بسیاری از کتب مهمّه در بحارالانوار مودر استفاده علامه مجلسی قرار نداشته و لذا ایشان تصمیم به نوشتن مستدرک بحارالانوار داشته‌اند رجوع شود به کلمات میرزا عبدالله افندی در خاتمه بحار و ذکر بعضی از آن کتب.

 

 

 

گادر بعضی از موارد که گرفتاریها انسان را احاطه می‌کند و انسان راه چاره‌ای جز دعا و

توسّل به اهل بیت عصمت و طهارت : چاره‌ای وجود ندارد. و نوعاً در اینگونه موارد توسّل به آن خاندان اثربخش بوده و اثر فوری دارد.

 

 

 

جریانی را مرحوم حجّة الاسلام والمسلمین جناب آقای ملاعباس سیبویه نقل می‌کنیم :

 

پسر عمویی به نام حاج شیخ علی یزدی داشتم که از روحانیون و علمای یزد بود در یکی از سالها آن مرحوم با چند نفر از دوستان یزدی خویش به منظور تشرّف به حج وارد کربلا شد و به منزل ما وارد و پس از چند روز توقّف و زیارت به سوی خانه خدا حرکت کردند.

 

پس از پایان موسم حجّ من انتظار بازگشت او را داشتم ولی او نیامد و پیامی هم نفرستاد. فکر کردم پس از انجام مناسک حج به ایران بازگشته است؛ روزی در حرم حضرت امام حسین 7 دوستان و همراهان سفرِ او را دیدم و از حال او جویا شدم آنان از جواب روشن، خودداری نمودند.

 

پس از اصرار این جانب گفت: «واقعیت این است که آقای حاج شیخ علی، روزی به منظور انجام طواف مستحب از خانه بیرون رفت و دیگر نیامد و تلاش و جستجوی ما برای یافتن او بی‌ثمر بود.

 

به همین جهت پس از یأس و نومیدی از حیات او اثاث او را به خانواده‌اش در یزد بر می‌گردانیم ما فکر می‌کنیم برخی از افراطیون وهابی او را کشته باشند.

 

با شنیدن این خبر بسیار اندوهگین شدم و بر او تأسّف خوردم و کم کم این حادثه با گذشت مدّتی بیشتر از یک سال به بوته فراموشی سپرده می‌شد که روزی صدای درب منزل را شنیدم و هنگامی که درب را گشودم با پسرعمویم آقای حاج شیخ علی روبرو شدم، شگفت زده او را در آغوش گرفتم و پس از روبوسی متقابل گفتم: «دوست عزیز کجایی؟!».

 

گفت: اوّل دستور یک قلیان را برای رفع خستگی بدهید، تا جریان عجیب خویش را برای شما بازگویم و آنگاه پس از رفع خستگی گفت: من اکنون از یزد می‌آیم و داستانم از این قرار است که روزی پس از پایان مراسم و مناسک حج از منزل خارج شده و به سوی مسجدالحرام رفتم. پس از طواف و نماز و راز و نیاز با خدا به سوی منزل بازگشتم در مسیر با مردی با ریش تراشیده و سبیلهای وحشتناک روبرو شدم که گویی انتظار مرا می‌کشید. تا مرا دید کمی به من

نگاه کرد و بعد جلو آمد و گفت: «شیخ علی یزدی نیستی؟»

 

پاسخ دادم: «چرا»

 

گفت: سلام علیکم و دست به گردن من انداخت و مرا بوسید و به منزل خود دعوتم کرد.

 

با اینکه او را نمی‌شناختم به خاطر اصرار و اظهار مهر و ارادتش به منزل او رفتم و هنگامی که از او می‌پرسیدم: کجا جنابعالی را دیده‌ام؟ پاسخ می‌داد: عجب مرا فراموش کرده‌ای؟ من از دوستان شما هستم.

 

در منزل او بودم که ظهر از راه رسید خواستم خداحافظی کنم که نگذاشت و گفت : دوست عزیز این شهر سراسر حرم است همینجا نماز بخوان. و نهار آورد و من هر چه اصرار کردم که بروم راضی نشد.

 

به هر صورت مرا تا شامگاه نگه داشت و به ظاهر بسیار محبّت می‌کرد، پس از نماز مغرب و عشا بود دیدم چهره هایی گوناگون وارد منزل او می‌شوند هنگامی که گروهی یکی پس از دیگری وارد شدند و نشستند میزبان ضمن خوش آمد گفتن به آنان سخن خویش را به بحث در مورد شیعه تبدیل کرد و گفت: اینها مردمی هستند که به خلفا هیچ ارادت ندارند بلکه به آنها اهانت می‌کنند و آنگاه از مراسم «عیدالزهراء» در ربیع الاول که در میان گروهی معمول و مرسوم است سخن گفت و مرا یکی از کسانی معرّفی کرد که از خلفاء اظهار نفرت و بیزاری می‌کنم و همه را بر ضد من تحریک کرد تا کار به جایی رسید که تصمیم به کشتن من گرفتند.

 

من حرفهای او را انکار کردم امّا او اصرار خویش در شعله ورساختن آتش تعصّب و کینه‌توزی آنان افزود و خطاب به من گفت: «شیخ علی یزدی گویی! مدرسه مصلّای یزد و اهانتهای برخی به خلفا و تبسّم رضایت‌آمیز خودت را فراموش کرده‌ای ؟

 

تا این جمله را گفت یادم آمد که در زمان تحصیل همسایه‌ای در مدرسه و کنار حجره خویش به نام شیخ جابر کردستانی داشتم که سنّی مذهب بود امّا این راز را پنهان نگه داشته و آشکار نمی‌کرد.

 

یک شب طلبه‌ها جشنی داشتند و همه جز او گرد آمده بودند و بعد رفتند و او را هم آوردند و در آن محفل، برخی از دوستان به شوخی یا جدّی به دوّمی چیزهایی گفتند که خوشایند او نبود ولی شیخ جابر سکوت کرد و سوخت و ساخت. اینک مرا به عنوان میهمان

آن هم در یک کشور و شهر بیگانه به خانه خویش دعوت کرده و به جای احترام بر آن است که انتقام خویش را از من بگیرد آن هم با ریختن خون من به جای چند شوخی یا جدّی دیگران خوب به چهره‌اش نگاه کردم و پرسیدم: «شما شیخ جابر نیستی؟» پاسخ داد: چرا.

 

گفتم: تو خود خوب می‌دانی که من با گفتار و رفتار آنان موافق نبودم.

 

گفت: آری! ولی چون از آنان هستی ما ار تو انتقام خواهیم گرفت.

 

گفتم: اینجا مکه است و به صراحت قرآن شریف خانه امن و امان است: ومن دخله کان آمناً مگر اینطور نیست؟.

 

گفت: چرا: امّا جرم شما شیعیان آنقدر بزرگ است که از شما سلب امنیت می‌شود.

 

گفتم: حتّی اگر مرا مؤمن هم به حساب نیاورید قرآن شریف تصریح می‌کند که اگر به مشرک هم پناه دادید امنیت او را محترم شمرده و او را به خاندانش بازگشت دهید مگر این آیه را نخوانده‌اید که  :

 

وان احدٌ من المشرکین استجارک فاجره حتّی یسمع کلام الله ثمّ ابلغه مأمنه....[199]

 

 

 

یعنی: «اگر یکی از مشرکان از تو پناهندگی بخواهد، به او پناه ده تا سخن خدا را بشنود سپس او را به محلّ امنش برسان...»

 

پاسخ داد: شما از مشرک بدترید.

 

به هر صورت نه دلیل و برهان من بر بی گناهیم در آنها سودمند افتاد و نه آیات و یا التماس من و خود شاهد بودم که در مورد چگونگی ریختن خون من به مشورت پرداختند.

 

هنگامیکه راه نجات را مسدود یافتم گفتم: شیخ جابر پس اجازه ده دو رکعت نماز بخوانم.

 

گفت: بسیار خوب.

 

گفتم: در حضور شما حضور قلبی ندارم.

 

گفت: هر کجا دوست داری بخوان زیرا که راه فراری نداری.

 

وارد حیاط شدم و در راه بام خانه رفتم و دو رکعت نماز استغاثه خواندم و پس ار توسّل به حضرت صدّیقه طاهره علیهاالسلام دخت گرانقدر پیامبر 6 سر به سجده نهادم و پانصدو

ده بار با همه وجود و سوز و گداز گفتم: «یا مولاتی یا فاطمة اغیثینی» و التماس کردم که: ای دختر پیامبر راضی مشو که یکی از دوستداران خاندانت، غریب و تنها به دست دشمنان شما با وضع فجیعی کشته شود و خانواده‌اش در وطن چشم به راه او بمانند.

 

پس از گویی روزنه امیدی در قلبم گشوده شد در دلم افتاد که به سرعت از پله‌ها خویشتن را به پشت بام رسانده و با توکل به خدا خود را به کوچه بیندازم بدان امید که امیرالمؤمنین 7 با دست پراقتدار یداللهی خویش نجاتم بخشد.

 

با این فکر، در یک چشم به هم زدن خود را به پشت بام رساندم و هنگامی که به لب بام نزدیک شدم تا خود را داخل کوچه بیندازم، دیدم گویی این بام از پشت بامهای مکه نیست زیرا که در مکه پشت بامها حدود یک متر دیوار دارند این پشت بام دیوار ندارد.

 

شب بود و ماه می‌تابید به این سو و آن سو نگاه کردم دیدم گویا در شهر مکه نیستم زیرا که اطراف مکه به دلیل اینکه یک شهر کوهستانی است برایم شناخته شده بود خوب دقت کردم دیدم شگفتا گویی در یزد هستم و در پشت بام خانه خود هستم.

 

سخت تعجّب کردم آیا خواب می‌بینم؟ من کجا و یزد کجا؟ خوب شناسایی کردم دیدم درست است پشت بام خانه خودم در یزد هستم.

 

سپاس خدای را به جا آوردم و بر پیامبر و خاندانش درود فرستادم و به گونه‌ای که زن و بچه‌ام وحشت نکنند آنان را صدا زدم، دیدم بیدار شدند و به هم گفتند: «صدای باباست».

 

همسرم گفت: «نه! پدرتان مکه است اینجا چه می‌کند؟ او چند ماه؟؟؟ دیگر؟؟؟ خواهد آمد.

 

من با آرامش گفتم: «نترسید خودم هستم درب پشت بام را باز کنید.

 

زن و بچه شاد و مسرور امّا فرق در بهت و حیرت دویدند و درب را گشودند.

 

گفتم: «خدا را سپاس بگوئید که مرا به برکت توسل به دختر گرانمایه پیامبر، فاطمه مطهره  3 از مرگ نجات داد و به یک چشم به هم زدن از مکه به یزد رسانید.

 

آنگاه جریان را برای آنان بازگفتم.[200]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

چگونه محبّت اکسیر است؟/ص 422/(712)

 

محبّت نابود کننده تمایلات نفسانی و شهوات انسان نیست بلکه تبدیل کننده آن به صفات نیک و اخلاق ارزنده است.

 

محبّت به اهل بیت : اگر در سنین جوانی در انسان ایجاد شده و شدید اثرات بیشتری را در بر خواهد داشت چون سنین جوان هنگام بروز تمایلات نفسانی و شدّت شهوات است. محبّت اینگونه تمایلات را تبدیل خواسته‌های الهی و الهامات رحمانی می‌کند از این جهت شور و شوق جوانان نسبت به ارادت به خاندان وحی : بیشتر ظاهر می‌شود.

 

به این دلیل که محبّت آن بزرگواران تبدیل کننده شور و شوق و تمایلات پست اخلاق و رفتار پسندیده و ارزنده است محبّت اهل بیت: اکسیر است.

 

بنابراین می‌توانید محبّت اهل بیت : را کیمیای روح و جان خود بدانید

 

 

 

 

 

 

 

(یک راه کلیدی/ص 423/(712)

 

یک راه کلیدی برای نزدیک شدن و تقرّب به امام زمان عجّل الله فرجه انسان می‌تواند با تحمّل سختیها و کوشش فراوان برای نزدیک شدن به امام زمان ارواحنا فداه به این هدف نزدیک شود یا به مقصود خود برسد.

 

برنامه‌های عبادی زنگار تاریکی و ظلمتِ قلب را صیقل می‌دهد و در آن صفا و نورانیت ایجاد می‌کند.

 

بدیهی است تفاوت برنامه‌های عملی برای رسیدن به این هدف بزرگ، سبب می‌شود که از نظر سرعت برای رسیدن به آن مختلف باشد، به گونه‌ای که برخی از آنها نسبت به دیگر برنامه‌های سازنده، راه کلیدی به شمار می‌آیند.

 

شکی نیست که اشک و سوختن از اعماق جان و دل برای حضرت امام حسین 7، اکسیر اعظم و یک راه کلیدی و بسیار مؤثّر برای جلب توجّه امام عصر عجّل الله تعالی فرجه می‌باشد.

 

برای برخی از کسانی که ده‌ها سال به تلاش‌ها و کوشش‌های فراوان پرداخته‌اند و سرانجام به راه وصال دست یافته‌اند، در میان انواع کارهایی که انجام داده‌اند، اشک و گریه و سوختن باتمام وجود برای حضرت امام حسین علیه السلام، راه کلیدی و هموار بوده است.

 

پرداختن به توضیح این نکته نیاز به فرصت و مناسبت بیشتری دارد که در اینجا به همین مقدار بسنده می‌کنیم.

 

 

 

(از بلوغ جنسی تا بلوغ روحی/ص 424/(712)

 

حضرت امیرالمؤمنین 7 رد ضمن گفتارهای بیدارکننده خود، مردم را به سوی هوشیاری فراخوانده و زنگ بیدارباش را برای همگان به صدا در می‌آوردند.

 

حضرت امیرالمؤمنین علی 7 با الفاظی کوتاه مطالب بسیار مهمّی را به اطّلاع مردم می‌رساندند تا همه بدانند بهره‌گیری از بلوغ جنسی و لذّت‌های غریزی، کامل کننده انسان نیست و او را به تکامل نمی‌رساند، بلکه بلوغ جنسی اوّلِ راه و اوّل تکلیف است که انسان نباید آن را در انحصار استفاده‌های جنسی درآورد، بلکه باید بداند انسان دارای نهایتی است که باید خود را به آن نهایت و به آن پایان، برساند.

 

تا دارای بلوغ روحی شود. نه اینکه خود را در حصار بلوغ جنسی اسیر سازد.

 

همه جوانان باید بدانند بلوغ جنسی اوّل راه، اوّل کار و اوّل تکلیف است، با رسیدن به این مرلحه، باید کار را آغاز کنند و بدانند برای انسان روحی نهایت و پایانی است که برای رسیدن به آن باید استقامت ورزیده، صبر کند و پرهیزگاری را پیشه سازد.

 

حضرت امیرالمؤمنین 7 در خطبه 176 نهج البلاغة چنین می‌فرمایند :

 

العمل العمل ثمّ النهایة النّهایة والاستقامة الاستقامه ثمة الصبر الصبر والورعَ الورعَ ان لکم نهایةً فانتهوا الی نهایتکم وانّ لکم علما فاهتدوا بعلکم وانّ للاسلام غایةً فانتهوا الی غایة واخرجوا الی الله بما افترض علیکم من حقّه و بین لکم من وظائفه انا شاهدٌ لکم وحجیجٌ یوم القیامة عنکم.[201]

 

 

 

کار، کار (انجام دهید!) آنگاه آن را به پایان رسانید، به پایان رسانید و پایداری، پایداری (کنید) آنگاه شکیبایی (ورزید) شکیبایی، و پرهیزکاری (پیشه کنید) پرهیزگاری، شما را نهایتی است پس خود را به نهایتتان برسانید، و شما را نشانه‌ای است؛ به وسیله نشانه تان راه یابید و اسلام را مقصدی است، به آن برسید و با (گزاردن) آنچه خداوند از حقّ خود بر شما واجب نموده و وظایفی که برای شما بیان کرده است، به سوی خدا روی آورید! من گواه شمایم و در رستاخیز از طرف شما برهان می‌آورم.

 

 

 

 

 

قرار دادن این راه‌ها برای جذب شدن خلق به سوی خالق و دور شدن آنان از پستی‌ها و رذایل، گناهان و هر چه انسان را از خدا دور کرده و به سوی غیر خدا جذب می‌کند، می‌باشد.

 

بدیهی است که راه هایی را که خداوند برای مردم ایجاد کرده هرچه از جذّابیت و کشش بیشتری برخوردار باشد، بهتر، بیشتر و کامل‌تر می‌تواند خلق را به سوی خالق جذب نموده و نزدیک نماید.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تشابه دیگر/ص 426/(712)

 

بودن ابرهای در آسمان مدّتی دارد و سرانجام که شرایط و مدّت آن‌ها تمام با وزش بادها از هم می‌پاشند و با تابش خورشید از میان می‌روند، ابرهای تیره‌ای که عصر غیبت را به وجود آورده‌اند نیز، آن گاه که مدّت و مهلتش پایان یابد در زمانی کوتاه از هم پاشیده می‌شوند و نابود می‌گردند و با از میان رفتن آنها فروغ تابناک خورشید جهانتاب بر سراسر هستی می‌تابد و همه جا را روشن و همگان از انوار درخشان شمس ولایت بهره‌مند می‌شوند. بنابراین همانگونه که ابرهای فشرده شده را بادهای خروشنده از میان بر می‌دارند، نیروهای توانمند عصر قیام ابرهای غیبت ساز را از میان برداشته و به دوران آنها خاتمه می‌دهند.

 

 

 

 

 

 

 

«تحقیقی درباره نقش ابوبکر علیه اهل بیت/ص 427/(712)

 

ابوبکر علاوه بر شرکت در سقیفه و منحرف ساختن مسلمانان از گرایش به امیرالمؤمنین 7، که به شهادت حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها و شهادت حضرت محسن 7 منجرّ شد، در شهادت امام حسن مجتبی 7، شهادت امام حسین 7 و حضرت ابوالفضل 7 و در نتیجه اسارت حضرت زینب کبری و سایر اهل بیت، نقش فراوانی داشت.

 

همانگونه در شهادت حضرت امیرالمؤمنین 7 نیز نقش داشت.

 

سزاوار است دوستان اهل بیت : با این جریانات آگاه باشند و بدانند منافقان چگونه با اهل بیت : به جنگ آشکار و پنهان پرداخته‌اند :

 

پس از رحلت حضرت رسول اکرم  6، اشعث بن قیس که کافر شد و در جنگ‌های ارتداد شرکت کرد او در این جنگ شکست خورد و اسیر گردید.

 

اشعث بن قیس را نزد ابوبکر بردند. و او نه تنها از جرم و جنایت اشعث بن قیس درگذشت بلکه خواهر خود ام فروه را به عقد اشعث بن قیس درآورد.

 

اشعث بن قیس که دو مرتبه اسلام را به ظاهر پذیرفته بود در جنگ صفّین شرکت داشت و با مالک اشتر در گرفتن شریعه از شامیان شرکت داشت. او در این کار نه برای خدا و یا برای علاقه به حضرت امیرالمؤمنین 7 بلکه به خاطر حمیت قومی این برنامه را انجام داد و سرانجام در همان جنگ، یکی از عوامل مهم شکست در جنگ صفّین بود. زیرا همچون عمروعاص مردم را تحریک به پذیرش لا حکم الاة لله می‌نمود .

 

او پس از جنگ صفّین، در شهادت حضرت امیرالمؤمنین 7، با ابن ملجم و قطّام ارتباط داشت و در سحرگاهان شب بیست و یکم ماه رمضان، ابن ملجم را تحریک نمود که هوا روشن نشده برای شهید ساختن حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام فرصت را از دست ندهد.

 

اگر ابوبکر، اشعث بن قیس را می‌کشف، او نمی‌توانست خود را به عنوان یک مسلمان در میان مردم مشهور سازد و در میان مسجد، منافقانه به تحریک ابن ملجم بپردازد و حضرت امیرالمؤمنین 7 به شهادت برسند.

 

ضربه دیگری که ابوبکر با بخشیدن اشعث بن قیس به اهل بیت : وارد نمود ازدواج ام

فروه خواهر ابوبکر با اشعث بن قیس بود که توسط ابوبکر صورت گرفت. نتیجه این ازدواج یکی تولد جعده بود که با کمک معاویه، حضرت امام حسن 7 را به شهادت رساند و دیگر تولد محمد بن اشعث بن که از سرداران عمر سعد در کربلا و یکی از قاتلین امام حسین علیه السلام بود، که بر اثر شهادت آن حضرت، اسارت حضرت زینب و سایر اهل بیت: در کربلا رقم خورد.

 

با این توضیح کوتاه روشن شد که ابوبکر نه تنها در سقیفه شرکت داشت و اوّلین غاصب خلافت بود، بلکه با کارهای دیگر خود مانند بخشیدن اشعث بن قیس، در شهادت حضرت امیرالمؤمنین 7 و فرزندان آن بزرگوار سهیم بود.

 

 

 

 

 

بسم الله/ص 429/(712)

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

یکی از مسائل بسیار مهم که تاکنون برای بسیاری از اهل تحقیق حلّ نشده است مسئله بداء است. بالاخص که درباره بداء روایتی نقل شده که ما عبدالله بشیء مثل ما عبد بالبداء آیا معنای روایت چیست و چگونه، بداء بزرگترین وسیله عبادت و بندگی خدا است؟

 

در پاسخ به این سئوال می‌گوئیم: مسأله بداء در زمان ما دارای نقش حیاتی است و از نظر اعتقادی همه پیروان خاندان وحی و همه دوستداران اهل بیت علیهم السلام باید درباره آن دقت نموده و به آن توجّه داشته باشند وگرنه ممکن است بر اثر خطورات و خیالات نفسانی و وسوسه‌های شیطانی راه گم کرده و در وادی حیرت و سرگردانی قدم بگذارند.

 

برای روشن شدن این مطلب، لازم است مطلب را توضیح داده و بطور روشن درباره آن صحبت کنیم :

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1ـ پیشرفت علم در زمان ظهور.

 

 

 

2ـ ابرها چگونه یاران خاص امام عصر ارواحنا فداه را به مکه می‌رسانند.

 

 

 

3ـ آیا علم و دانش می‌تواند رهبری جهان را به عهده گیرد؟

 

 

 

4ـ  ....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آینده جهان و حضرت امیرالمؤمنین /ص 431/(712)

 

ملائکه و از جمله آنها حجرالاسود از شیعیان امیرالمؤمنین7 هستند و حجرالاسود ملکی است که به صورت سنگ سفید درآمده و دارای علم و آگاهی از تمام کارهای دوران عمر کسانی که به او دست زده‌اند می‌باشد تبدیل شدن او به سنگ نوعی از تبدیل انرژی به مادّه است ـ به معنای عام انرژی ـ می‌باشد. بحث تبدیل انرژی به مادّه از بحث‌های بسیار مهمّی است که هنوز جامعه بشریت راز آن را نگشوده و همچنان در پرده ابهام باقی مانده است که انرژی را چگونه می‌توان به مادّه تبدیل کرد (رک: مغز متفکر شیعه: 344)

 

نمونه‌ای کوچک از شیعیان امیرالمؤمنین 7 که تاکنون صدها میلیون نفر او را دیده‌اند و از نزدیک او را لمس کرده‌اند نمونه‌ای بسیار بزرگ و عظیم در جهان ما ولی کوچک و اندک در برابر حضرت امیرالمؤمنین 7.

 

ما در اینجا می‌خواهیم آدرس روشنی از یکی از شیعیان حضرت امیرالمؤمنین 7 را برای شما بیان کنیم. یکی از شیعیانی که آگاه از اسرار صدها میلیون نفر از مردم جهان است.

 

او از همه روی تافته سینه آسمانها را شکافته و به سوی زادگاه امیر مؤمنان علیه السلام شتافته. او دست از همه شسته در برابر زادگاه امیر مؤمنان نشسته و......................

 

 

 

 

در آن زمان جامعه/ص 432/(712)

 

 

در آن زمان جامعه بشریت خواهند دید انتظاری را که قبلاً از دین داشتند جامه عمل پوشیده است. انسان‌ها در آن زمان نظاره‌گر آرامش جهانی و تکامل همگانی خواهند بود. در آن روزگار همه می‌دانند همه ویژگی‌های شگفت‌انگیز جهانی بر اثر حکومت دین و اجراء فرمان‌های الهی، سراسر جهان را تحت پوشش خود قرار داده است.

 

آری در آن زمان آنچه را که جامعه بشریت در طول قرنها از مکاتب و ادیان الهی انتظار داشته است، نظاره‌گر خواهد بود.

 

در آن زمان پیروان همه ادیان جهان: یهودیان، مسیحیان، زرتشتیان، بودائیان و معتقدان به همه ادیان دیگر به مکتب حیاتبخش اسلام روی می‌آورند و با راهنمایی‌های حضرت بقیة الله الاعظم ارواحنا فداه و یاوران فداکار آن بزرگوار، همه مردمان جهان پیرو مکتب حیاتبخش خاندان وحی علیهم السلام خواهند بود.

 

در آن زمان همه آنان خواهند گفت: ای کاش منجی عالم بشریت زودتر ظهور می‌کرد و نه تنها ما بلکه پدران و نیاکان ما نیز گام از وادی گمراهی بیرون می‌نهادیم و زودتر از دام شیطان و رهبران شیطانی نجات می‌یافتیم.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بسمه تعالی

 

فرق ابرهای نوری و ابرهای بخاری/ص 433/(712)

 

با بحث و جستجو، بررسی و تحقیق درباره فرق‌های میان ابرهای نوری و ابرهای بخاری می‌توان به دلیل‌های بسیاری دست یافت؛ ولی ما به بیان چند فرق میان ابرهای نوری و بخاری اکتفا می‌نماییم.

 

دلیل هایی را که بیان می‌کنیم به خوبی می‌تواند روشنگر این واقعیت باشد که ابرهای نوری غیر از ابرهایی است که از بخار تشکیل می‌شوند و این حقیقت را آشکار می‌سازد که بحث درباره ابرهای نوری، بحث تازه و مهمّی است که می‌تواند ثابت کند: ابرهای نوری موجوداتی بسیار برتر و مهم‌تر از ابرهای بخاری است. قدرت و سرعتی که در ابرهای نوری وجود دارد بسیار عجیب و شگفت‌انگیز است و سزاوار بود که تاکنون بحث‌های عمیق و طولانی درباره آن انجام می‌گرفت ولی متأسفانه تاکنون مطالبی درباره آنها ارائه نشده و وجو آنها حتّی برای اهل فضل و دانش در پرده ابهام باقی مانده است به گونه‌ای که می‌پندارند فرقی میان ابرهای نوری و بخاری نیست، و ابرهای نوری همان ابرهایی که از بخار تشکیل شده‌اند می‌باشند.

 

ما برای روشن شدن این وقاعیت که ابرهای نوری غیر از ابرهای بخاری می‌باشند که بیان فرق میان آنها می‌پردازیم که تا روشن شود ابرهای نوری موجوداتی هوشمند می‌باشند و از نظر ساختار وجودی تشابهی میان ابرهای نوری و بخاری وجود ندارد.

 

 

 

 

 

اولیاء خدا بر اثر احساس/ص 434/(712)

 

اولیاء خدا بر اثر احساس گناه شرطی شده و نه تنها در برابر مناظر گناه احساس لذّت نمی‌کنند بلکه از دیدن زنان برهنه احساس تنفّر و انزجار می‌نمایند این معنای قلب سلیم است اگر در قلب مرض وجود نداشته باشد این حالت پیش می‌آید ولی در صورتی که در قلب مرض وجود داشته باشد کسی که با چنین مناظری روبرو می‌شود شرطی نمی‌شود بنابراین به خاطر سالم نبودن قلب احساس لذّت می‌کند. این است معنای آیه شریفه می‌فرماید: فی قلوبهم مرض.

 

رجوع کنید به روایت غض البصر وتحت سلطان قدرة الله.

 

روبرو شدن با یک منظره شهوت‌انگیز بر افراد مختلف، حالات گوناگون ایجاد می‌کند .

 

1ـ احساس لذّت   2ـ احساس گناه همراه با احساس لذّت.    3ـ احساس انزجار و تنفّر.

 

حالت سوّم به راحتی ایجاد نمی‌شود و باید با پیگیری و تلاش ایجاد شود همانگونه یک انسان حاضر نیست بدن فرد دیگری را با کارد پاره پاره کند ولی یک دکتر به راحتی این کار را انجام می‌دهد و این حالت را بر اثر تکرار و شرطی شدن در خود ایجاد کرده است، عده‌ای نیز بر اثر؟؟؟؟؟ تکرار حالت حضور و احساس گناه در برابر خدا شرطی شده و احساس لذّت نمی‌کنند.

 

 

 

از طریق بازتاب شرطی می‌توان این حالت را در خود ایجاد نمود که هرگاه احساس نزدیک شدن شیطان و یا حدیث نفس نمودیم با یک نوع بازتاب شرطی خود را به سوی مسائل معنوی سوق دهیم در این صورت وجود شیطان و نفس زمینه تحرّک به سوی تکامل را برای انسان ایجاد می‌کنند و به این طریق نه تنها می‌توان از خطر سقوط خود را نگهداری کنیم بلکه وسیله تعالی و تکامل روحی را برای خود به وجود می‌آوریم.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بعضی از کشورهای بزرگ برای راه یافتن به عالم غیب! و درک اسرار ناشناخته جهانِ نامرئی، سرمایه‌های کلانی را از دست داده و تعدادی از نیروهای خود را به هلاکت رسانده‌اند/ص 435/(712) .

 

همانگونه که در زمان‌های گذشته فرعون برای رفتن به آسمان و دیدن خدا! با استفاده از افکار وزیرش هامان دست به دامن چند «کرکس» شد تا او را برفراز آسمانها بالا برند؛ اینان نیز با ایجاد میدان‌های الکترومغناطیسی در خیال راه یافتن به عالم غیب بودند و می‌خواستند جهان نامرئی را نیز در اختیار خود قرار دهند! برای رسیدن به این هدف دست به کار شدند و به تلاش و تجربه پرداختند. ولی نتیجه‌ای که عاید آنها شد این بود که تعدادی از نیروهای آنها، به جنون گرفتار شدند و دکتر جساپ مهمترین شخصیت علمی آنها که کارها را با نظر او انجام می‌دادند، ناگهان به طرز نامعلوم و اسرارآمیزی دست به خودکشی زد.

 

او در پیرامون این آزمایش به یکی از دوستان خود نوشت:

 

«هدف از این آزمایش تأثیر میدان مغناطیسی شدید بر روی کشتی سرنشین دار بود. این عمل به وسیله مولدهای مغناطیسی انجام می‌شد و این دستگاهها در اطراف کشتی مورد نظر، میدان مغناطیسی بسیار شدیدی را ایجاد می‌کردند تا آن را ناپدید سازند.

 

گرچه احتمال می‌رفت میدان مغناطیسی بر روی سرنشینان کشتی اثرات منفی بگذارد، ولی نتیجه هایی که به دست می‌آمد، بسیار با مهمتر از جان عده‌ای انسان بود(!) هنگامیکه نخستین بار این آزمایش انجام پذیرفت، نوری سبزرنگ تیره پدیدار شد و درست مانند مه نورانی سبز رنگی که بازماندگان از حوادث برمودا نقل می‌کنند در اطراف کشتی پدیدآمدی.

 

«نتیجه این آزمایش نامرئی شدن کامل کشتی و سرنشیان بود بعضی از افسران و سرنشینان کشتی در حال حاضر دچار جنون شده‌اند و برخی نیز در مناطق مورد نظر بستری شده تا تحت مراقبتهای ویژه قرار گیرند.»

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

یکی از وظیفه‌های مهم در عصر غیبت/ص 436/(712)

 

همه دوستداران و ارادتمندان به خاندان وحی : و همه کسانی که در جستجوی تحوّل معنوی و پیشرفت در راه خدا می‌باشند، باید بدانند که در برابر قدرت‌ها و امکاناتی که خداوند به آنها داده است مسئولیت‌های بزرگی را بر عهده دارند.

 

یکی از وظائف بسیار مهم در عصر غیبت، پیمانِ خدمتگزاری و تعهدِ فداکاری در راه امام زمان عجل الله تعالی فرجه می‌باشد.

 

ما همه وظیفه داریم پیمان یاری و وفاداری با امام عصر ارواحنا فداه داشته باشیم و از جان و دل متعهد شویم تا می‌توانیم در نصرت و یاری آن حضرت بکوشیم. این درس بزرگی است که دعای عهد به ما می‌آموزد.

 

امام صادق 7 در این دعا به همگان می‌آموزند که همه دوستداران اهل بیت علیهم السلام و همه شیفتگان حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه بر یاری آن بزرگوار پیمان بسته و در راه آن حضرت فداکارانه، کار کنند.

 

ما باید هر روز این عهد و پیمان را تجدید نموده و با استقامتِ بسیار در این راه، نه آن را از دست بدهیم و نه کار دیگری را جایگزین آن کنیم ما در این دعا می‌خوانیم: اللّهمّ انّی اجدّد له فی صبیحة یومی هذا وما عشت من أیامی عهداً وعقدا وبیعة له فی عنقی، لا أحول عنها ولاأزول أبداً.

 

بارخدایا من در این بامداد و تمامی ایام زندگانیم پیمان و قرار دو بیعتی با آن عزیز می‌بندم که هیچگاه و به هیچ وجه از آن بر نخواهم گشت.، بلکه باید آرزو داشته باشیم پس ما باید آن گونه در راه آن حضرت کار و کوشش کنیم که یکی از اسباب و اعلام خدمتگزار آن بزرگوار باشیم. در دعای بسیار مهم قنوت امام حسن عسکری 7 می‌خوانیم: أللّهمّ اجعلنا سبباً من أسبابه وعلماً من أعلامه ومعقلا من معاقله[202]

 

 

 

خداوندا ما را یکی از سبب‌ها و یکی از علم‌ها و نشانه‌های هدایتش و یکی از پناهگاه‌های

پناهندگانش قرار ده.

 

بنابراین ما نه تنها خود باید با آن حضرت آشنا باشیم بلکه بسیاری از افراد جامعه را به سوی آن حضرت راهنمایی کنیم.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بسمه تعالی

 

یکی از وظائف بسیار مهمّ در عصر غیبت/ص 438/(712)

 

یکی از وظائف بسیار مهمّ عصر غیبت پیمان خدمتگزاری و تعهّد فداکاری در راه امام زمان صلوات الله علیه می‌باشد.

 

همه دوستداران و ارادتمندان به خاندان وحی : و همه کسانی که در جستجوی تحوّل و پیشرفت در راه خدا می‌باشند، باید بدانند که در برابر همه قدرت‌ها و امکاناتی که خداوند به آنها داده است، مسئولیت بزرگی را بر عهده دارند.

 

به این جهت ما وظیفه داریم پیمان خدمتگزاری و وفادارای با امام زمان ارواحنا فداه داشته باشیم و از جان و دل متعهّد شویم تا می‌توانیم به نصرت و یاری آن حضرت، قدم برداریم.

 

این درس بزرگی است که از دعای عهد می‌گیریم. در این دعا حضرت امام صادق 7 به همگان آموخته‌اند که همه دوستداران خاندان وحی: و همه شیفتگان حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه بر یاری آن بزرگوار گردن نهاده و فداکارانه، در راه حضرت کار انجام دهند.

 

درسی که از دعای عهد می‌آموزیم این است که: نه تنها تا هنگامی که جان در بدن داریم بلکه پس از مرگ نیز آرزوی خدمتگزاری و فداکاری در راه آن حضرت را در سر می‌پرورانیم و آرزومندیم که در روزگار پرشکوه ظهور از دل خاک برخواسته و آرزوی دیرین خدا را که جهاد و فداکاری در رکاب حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه می‌باشد انجام دهیم.

 

این درس بزرگی است که از دعای عهد می‌آموزیم ما باید به گونه‌ای در راه آن حضرت گام برداریم که یکی از وسیله‌ها و اسباب خدمتگذاری به آن خدمت محسوب شویم در دعا می‌خوانیم: واجعلنی سبباً من أسبابه، همانگونه که اصحاب و یاران خاص آن حضرت وسیله و سبب یاری و فداکاری آن حضرت می‌باشند ما باید نیز چنین آرزویی داشته و همانگونه که در این دعا می‌خوانیم از خداوند بخواهیم ما نیز یکی از اسباب و کانال؟؟؟؟؟؟؟؟ خدمت به

آن بزرگوار باشیم.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

محاصره عثمان و یهودی زادگان/ص 440/(712)

 

برخی از کسانی که مردم را از محاصره کردن عثمان و ریختن خون او، باز می‌داشتند، یهودیان یا یهودی زادگانی بوده‌اند، که در راه حفظ خون عثمان تلاش فراوان می‌کردند.

 

عبدالله بن سلّام یکی از آنان بوده است که مسلمانان را از اطراف خانه عثمان دور می‌کرد. ولی مردم به او می‌گفتند: ای یهودی زاده تو را با این امور چکار؟

 

او با نقشه‌های حساب شده چنان خود را در میان مسلمانان معروف ساخت که یکی از افراد روایت جعلی «عشره مبشّره است».

 

یکی از ده نفر که پیغمبر اکرم  6 بشارت ورود به بهشت را به آنان داده است او خود را صاحب علم قرآن می‌دانست و پس از کشته شدن عثمان و بی ثمر ماند تلاش‌های او برای حفظ جان عثمان، با حضرت امیرالمؤمنین7 بیعت نکرد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آیا امیرالمؤمنین 7؟/ص 441/(712)

 

برخی از عوام و یا افرادی که معترضانه قضاوت می‌کنند، می‌گویند امیرالمؤمنین 7 به خلافت ابوبکر و عمر راضی بودند و در حکومت آنان به آنها کمک می‌نمودند.

 

در صورتی که واقعیت کاملاً روشن است و با دلیل‌های زیاد می‌توان ثابت نمود که امیرالمؤمنین 7 با ابوبکر و عمر همکاری نداشته و از اولین روز تا آخرین روز حکومت آنها، خلافت آنان را غاصبانه و غیر شرعی می‌دانستند.

 

یکی از دلیل‌های بسیار روشن بر همکاری نکردن امیرالمؤمنین 7 با ابوبکر و عمر شرکت نکردن آن حضرت در جنگ‌های ردّه است. با اینکه ابوبکر نیاز شدید به شرکت حضرت امیرالمؤمنین7 احساس می‌کرد، ولی با مشورت با افرادی مانند عمر و عمروعاص.. با مخالفت آنان روبرو شده و به او می‌گفتند هیچگاه چنین خواسته‌ای را علی مخواه که او سخن تو را نمی‌پذیرد.

 

و به خاطر شرکت نکردن حضرت امیرالمؤمنین 7 در جنگ‌های ردّه با اینکه آن حضرت مرد میدان همه جنگها در زمان رسول خدا6 بودند، جنگ‌های ردّه «از سال  11 تا 13 هجری» طول کشید، یعنی ابوبکر نزدیک به تمام زمان حکومتش را به جنگ و کشتار با آنان پرداخت و بدیهی است اگر امیرالمؤمنین 7 در آن جنگ‌ها شرکت می‌کردند نه تنها آنقدر طولانی نمی‌شد بلکه بسیاری از آنان دست از جنگیدن با امیرالمؤمنین7 دست بر می‌داشتند زیرا طرفداران آن حضرت بودند.

 

 

 

 

 

ترور شخص، ترور شخصیت/ص 442/(712)

 

ترورهایی که در جهان واقع می‌شود گاهی شخص مورد هدف قرار می‌گیرد و گاهی ترورهای مسلّحانه نیست بلکه شخصیت و موقعیت فردی را مورد حمله قرار داده و او را در نظر مردم بی آبرو می‌سازند.

 

اگر کسی معاویه را عامل ترور شخص عثمان نداند، ولی بدون شک او در ترور موقعیتِ اجتماعی عثمان، محصور شدن و شکسته شدن شخصیت ظاهری او مؤثر بوده است؛ زیرا او با نهی کردن لشکر خود در کمک رسانی به عثمان، چنان راه را برای مخالفان آزاد گذارد که حتّی پس از کشته شدن مردمی که او را خلیفه مسلمانان می‌دانستند جسدش را در قبرستان یهودیان دفن کردند.

 

این جریان نشانگر آنست که چقدر عثمان موقعیت اجتماعی خود را از دست داده بود که حتّی او را مانند یک مسلمان معمولی و پیش پا افتاده به حساب نیاوردند و همچون یهودیان در گورستان آنان دفن نمودند.

 

 

 

 

 

 

 

نقش معاویه در کشته شدن عثمان/ص 443/(712)

 

عواملی را که در قتل عثمان مؤثر بوده می‌توان به دو قسمت تقسیم نمود :

 

1ـ عواملی که مباشر در کشته شدن عثمان بودند و در محاصره عثمان و کشته شدن او شرکت داشتند.

 

2ـ عواملی که رسماً در قتل او شرکت نداشتند ولی میدان را برای افراد مخالف عثمان بازگزاده تا آنها بتوانند عثمان را از پای درآورده و به قتل برسانند :

 

1ـ بدون شک معاویه در کشته شدن عثمان به گونه دوّم شرکت داشته و علمای مخالف ما نیز این جریان را در کتاب‌های متعدد نقل کرده‌اند که برخی از آن گزارشات را ما در این کتاب می‌آوریم.

 

معاویه به لشکر خود که به ظاهر برای نجات عثمان فرستاده بود، دستور داد وارد مدینه نشوند و عثمان را به حال خود بگزارند.

 

2ـ از آنجا که معاویه در جنگ‌ها، از افرادی به عنوان جاسوس یا کسانی که در میان مخالفان به شایعه پراکنی می‌پرداختند مردم را برای رسیدن معاویه به اهدافش آماده می‌ساختند.

 

چه بسا افراد او در تحریک مخالفان عثمان و کشته شدن او دست داشته‌اند .

 

جالب توجّه است که حضرت امیرالمؤمنین 7، معاویه را قاتل عثمان معرفی نموده‌اند.

 

این نکته نیز قابل دقّت است که در ملاقات عثمان و معاویه در مدینه که در ابتداء شورش علیه عثمان واقع شد، معاویه به جای اینکه یک راه حلّ اساسی را به عثمان پیشنهاد کند، از او خواست برای حفظ جان خود و فرار از شورش، مدینه را رها کرده و با او به شام برود!

 

گویا می‌خواست از همان زمان عثمان شام را پایگاه حکومت اموی قرار دهد. علاوه بر اینکه شاید بتواند با نقشه‌ها و طرفندهای خود و طرفدارانش عثمان را برای عنوان نمودن جانشین معاویه به جای خود آماده نماید.

 

ابوبکر در جریان جنگ‌های ارتداد نه تنها نتوانست از همکاری حضرت امیرالمؤمنین 7 استفاده کند، بلکه گروهی از طرفداران آن حضرت را در جنگ‌های ارتداد

که مخالف با جریان سقیفه و خلافت ابوبکر بودند به اسم ارتداد کشت ولی اشعث بن قیس را که یکی از سرکردگان مخالفانش بود و اسیر شده بود نه تنها بخشید بلکه خواهر خود را نیز به او تزویج نمود. اگر آن دو پیمان سرّی را در این باره با هم امضا کردند تاریخ چیزی در این باره ننوشته است، ولی نتیجه زنده ماندن اشعث بن قیس و ازدواج او با خواهر ابوبکر، همدست شدن اشعث بن قیس با عمروعاص در جنگ صفّین و گفتن لا حکم الّا لله و در نتیجه شکست جنگ صفّین در آخرین لحظه‌های پیروزی بوده است و همچنین دست داشتن اشعث در شهادت امیرالمؤمنین 7 و تحریک ابن ملجم به آن عمل شوم و شهادت حضرت امام حسن مجتبی7 توسّط دختر اشعث: جعده، و درست داشتن پسرش در شهادت امام حسین و اصحاب و یاران آن حضرت، و اسارت حضرت زینب کبری و سایر اهل بیت علیهم السلام و...

 

آیا امیرالمؤمنین 7 با ابوبکر که فقط توسط اشعث و خانواده‌اش اینهمه ضربه به امیرالمؤمنین و اهل بیت آن حضرت وارد نموده، همکاری داشتند!

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

آیا حضرت امیرالمؤمنین 7 با ابوبکر و عمر همکاری می‌نمودند؟/ص 445/(712)

 

ج :

 

هیچگاه حضرت امیرالمؤمنین 7 با آن دو همکاری و همیاری نداشتند و یکی از بهترین ادله بر عدم همکاری حضرت با آن دو این است که آن حضرت در هیچ یک از جنگ‌هایی که در زمان آن آن دو واقع شد شرکت نکردند ـ جز هنگامی که اهل ارتداد می‌خواستند به مدینه حمله کنند ـ در آن زمان حضرت شمشیر بدست گرفتند تا مدینه را از شرّ آنان نجات دهند و به همین مقدار اکتفا کرده و هیچگاه شمشیر را به کار نگرفتند و نجنگیدند.

 

 

 

روز جمعه اول محرّم روز نجات یونس از شکم ماهی نیست، روز فرود کشتی نوح نیست روز قبولی توبه آدم نیست. روایت امالی شیخ صدوق مجلس 27 ص 126.

 

 

 

علت حرمت تریاک تخدیر است یا چیز دیگر؟ تریاک، سرطان، دیابت/ص 445/(712)

 

 

 

زیره بسیار ملطف و حابس طبع است و با سرکه بسیار قابض است.

 

الفجأة السلمی کسیکه ابوبکر او را آتش زد.

 

سواء فیه العاکف والباء آیه سوره    در ارتباط با معاویه.

 

 

 

 

 

یکی از مطالبی که سنّی‌ها به گمان/ص 446/(712)

 

یکی از مطالبی که سنّی‌ها به گمان خود به آن استدلال نموده و می‌گویند میان اهل بیت پیامبر : و خلفاء مخالفتی وجود نداشته و بنابر این خاندان آن حضرت، آنان را به عنوان خلافت نپذیرفته‌اند، این است که آنها می‌گویند حضرت امیرالمؤمنین 7 برخی از فرزندان خود را به نام خلفاء نام گذاری نموده‌اند و این دلیلی بر پذیرش و رضایت حضرت امیرالمؤمنین7 از آنان می‌باشد.

 

اگر حضرت امیرالمؤمنین 7 از خلافت ابوبکر، عمر و عثمان ناراضی بودند فرزندان خود را به نام آنان نمی‌گذاردند، بنابراین، این گونه نامگذاری به معنای قبول داشتن آنها و وجود نداشتن اختلاف میان آن حضرت و آن سه نفر می‌باشد!

 

در پاسخ به این پندار می‌گوییم: اگر نامگذاری بر فرزندان به اسم بعضی از افراد دلیل بر وجود نداشتن میان آنها می‌باشد، نام نگذاردن فرزندان هم دلیل بر وجود اختلاف و دشمنی میان آنها می‌باشد بنابراین چون ابوبکر، عمر، عثمان و معاویه هیچکدام نام فرزندانشان را به نام‌های حسن و حسین و علی و... نگذاردند دلیل بر این است که این نام‌ها که بسیار محبوب رسول خدا6 بود، خوشایند آنها نبود، بگونه‌ای که حتّی هیچکدام از آنها حتّی یک نفر از فرزندان خود را به نام آنان نام گذاری نکرد. پس این گواه و دلیل روشنی است که میان آنها و اهل بیت : نه تنها دوستی و محبّت، نبوده، بلکه عداوت، مخالفت و ناراحتی میان آنها وجود داشته است.

 

این حقیقت در زمان معاویه که دست پرورده ابوسفیان و حاکم شام از طرف عمر بود بسیار واضح‌تر و آشکارتر می‌گردد؛ زیرا او نه تنها نام فرزندان خود را اسم اهل بیت : نامگذاری نکرد، بله مردم عموماً در سراسر شام که در تحت سیطره او بود، با این نام‌ها آشنایی نداشتند تا چه رسد به اینکه آن نام مقدس را بر فرزندان خود بگذارند. و جای تعجّب است که بسیاری از مردم شام گمان می‌کردند که پیغمبر اکرم  6 خویشاوندان و نزدیکانی جز معاویه و بستگان او نداشته است!

 

جریان متعدّدی که علمای سنّی در کتاب‌های خود نوشته‌اند بر این واقعیت‌ها دلالت

دارد.

 

 

 

 

 

 

 

نکته‌های مهم یا بررسی و تحلیل پیشنهاد معاویه به عثمان/ص 448/(712)

 

راهی را که معاویه به عثمان برای نجات از گرفتاری‌ها و شورش هایی که علیه او شده بود نشان داد، بهترین وسیله برای تسلّط معاویه نه تنها بر شام بلکه در سراسر کشور بود.

 

1ـ معاویه می‌توانست با انتقال عثمان به شام، خلافت ظاهری و حکومت را به راحتی از مدینه به شام منتقل سازد و همانگونه که مهر عثمان در مدینه در اختیار مروان بود، در شام معاویه جای گزین مروان قرار گیرد و هر چند به ظاهر خلافت از آنِ عثمان بود، ولی حکومت و سیطره قدرت در سراسر کشور در دست معاویه قرار گیرد.

 

2ـ در صورت انتقال حکومت از حجاز به شام، معاویه می‌توانست با دور بودن عثمان از افرادی مانند طلحه، زبیر و دیگران، عثمان را آماده برای انتخاب نمودن خود برای جانشینی و خلافت نماید.

 

و دور بودن حضرت امیرالمؤمنین 7 و نیز محمّد بن ابوبکر، مالک اشتر و افراد دیگری از این قبیل، کار انتخاب شدن معاویه را از سوی عثمان هم برای معاویه و هم عثمان آسان می‌ساخت.

 

3ـ از آنجا که عثمان فرزندی که لایق حکومت باشند نداشت، و از سوی دیگر ابوبکر و عمر هیچکدام فرزندان خود را به عنوان جانشینی خود انتخاب نکردند، او نمی‌توانست یکی از پسران خود را برگزیند، در نتیجه، از این جهت نیز انتخاب معاویه برا جانشینی بدون منازع بود، زیرا اگر چه در مدینه مردم از وجود فرزندان عثمان باخبر بودند، امّا در شام، شهرت هیچ یک از آنان با شهرت معاویه برابری نمی‌کرد او می‌توانست حتّی از این جهت خود را آماده‌ترین فرد برای انتخاب جانشینی در نزد عثمان جلوه دهد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

سئوال :

 

(آیا اوّل کسی که غیر مسلمانان را بر آنان/ص 449/(712)

 

برتری داد معاویه بود؟)

 

همانگونه که علمای سنّی نوشته‌اند: از زمان حکومت معاویه و سایر بنی امیه مسیحیان و یهودیان در امور مملکت دخالت می‌نمودند و دارای مقام و منصب حکومتی بودند، آیا در زمان عثمان نیز اینچنین بوده است یا معاویه این بدعت را ایجاد نمود و او برای اولین بار کرسی مقام و منصب را به دشمنان اسلام داد؟

 

همانگونه که نویسنده: «الاستیعاب نوشته است، در زمان عثمان نیز دشمنان اسلام دارای مقام و منصب بودند، بالاخص زمانی که ولید از طرف عثمان والی کوفه شد و با ابو زبید مسیحی، به شراب خواری می‌پرداخت که همین کار یکی از زمینه‌های شورش مردم را علیه عثمان فراهم کرد. ولی عثمان نیز اولین فردی نبود که به فرد غیر مسلمان مقام و منصب دهد، بلکه قبل از او عمر این کار انجام داد و ابو زبید را که فردی مسیحی، شراب خوار و بدنام بود مأمور جمع آوری زکات قبیله او نمود.

 

با این کار عمر، راه برای آیندگان هموار شد تا دیگران نیز افراد غیر مسلمان را بر مسلمانان برتری دهند. زیرا اگر چه بنا به نوشته الاستیعاب عمر فقط ابو زبید مسیحی را مأمور گرفتن خراج از مسلمانان نمود ولی در زمان بنی امیه نه تنها تعداد زیادی از مسیحیان مأمور گرفتن خراج از مسلمانان شدند؛ بلکه به کارهای مهم حکومتی نیز گماشته شدند!

 

 

 

 

 

(چرا مسلمانان عثمان را در قبرستان یهودیان دفن کردند؟/ص 450/(712)

 

همانگونه که در کتابهای شیعه و سنی نقل شده است: مسلمانان پس از کشتن عثمان او را در قبرستان یهودیان دفن کردند و مانع شدند که اقوام و بستگان او وی را در قبرستان مسلمانان به خاک بسپارند.

 

آیا رفتار مسلمانان را با او، که خاندانش را محاصره و برخی از اقوامش را مجروح و خودش را کشتند و سپس دفن او در قبرستان یهودیان چگونه می‌توان تحلیل کرد؟ آیا همه مسلمانان مدینه در این کار دست داشتند؟ اگر همگان در این کار شریک و پشتیبان نبودند آیا همه با رفتار گروهی که عامل این کارها بودند موافقت داشته و راضی بودند؟ اگر همگان با این کار موافق نبودند چرا به مخالفت با عاملین این اعمال برنخواستند و برای نجات عثمان با آنان نجنگیدند؟

 

اکنون که هزار و چهار؟؟؟؟؟سال از این جریان می‌گذرد، با شنیدن این مطلب این سئوال در اذهان مردم پدیدار می‌شود که چرا مسلمانان کسی را که خلیفه خود می‌شمردند در قبرستان یهودیان دفن کردند! هیچ گروهی برای دفاع از او به هنگام دفنش، به نزاع و جنگ نپرداختند؟!

 

چرا عایشه عثمان را نعثل (نام پیرمرد خرفت یهودی) می‌نامید!

 

چرا کسی با عایشه در این باره مخالفت نمی‌کرد؟

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ابوحنیفه/ص 451/(712)

 

بسیاری از علمای سنّی روایاتی را نقل کرده‌اند که ابوحنیفه احکامی را بر خلاف واقع و بر خلاف دستورات نبی اکرم  6 صادر می‌کرده است :

 

عبدالله بن احمد در کتاب السنّة ج 1 / 180 می‌نویسد: ... همان گفت از ابوحنیفه درباره خوک برّی سئوال شد در پاسخ گفت: خوردن آن اشکالی ندارد. (حدیث 32)

 

و همچنین ابو عوانة می‌گوید از ابو حنیفه درباره آشامیدنی‌ها سئوال شد از هر گونه آشامیدنی که از او سئوال شد در جواب گفت آشامیدن آن جایز است. (حدیث 321)

 

همچنین از اوزاعی نقل شده که چون ابوحنیفه مرد اوزاعی گفت: الحمدلله.... حمد خدایی را که جان او را گرفت، زیرا که پایه‌های اسلام را یکی یکی می‌شکست.(حدیث 324)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مسح بر سر از نظر شافعی/ص 452/(712)

 

شافعی در کتاب: «الام» درباره آیه شریفه (وامسحوا برؤسکم) گفته است: آنچه در این آیه معقول و پسندیده است این است که کسی که به قسمتی از سر خود دست کشد، مسح بر سر نموده و معنایی آیه غیر از این نیست و این معنی ظاهرترین معنای آیه است.

 

معنای دیگر مسح بر سر این است که تمام سر را مسح نماید ولی چون سنت بر این نیست که انسان تمام سر را مسح نماید، بنابراین معنای آیه چنین است که کسی جزئی از سر و قسمتی از آن را مسح نماید او را کفایت می‌کند.[203]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

عمر بن عبدالعزیز/ص 453/(712)

 

سخنان حکومتگزاران و سیاستمداران در طول تاریخ، یکنواخت نبوده و با هر گروهی همچون آنان سخن گفته و اعتقاد خود را همچون مخاطبان خود اظهار می‌کرده‌اند. به این جهت سخنان گوناگون از آنان نقل شده که با اعمال و رفتار آنان هیچگونه شباهتی نداشته است.

 

در طول تاریخ چند نفر از پادشاهان و سیاستمداران خود را ظالم و جنایتکار دانسته و خود را خائن به مردم و ملّت معرّفی نموده‌اند؟!

 

آنان همیشه دم از عدالت و پیشرفت زده و همواره مردم راا با وعده فریب داده‌اند. یکی از نمونه‌های آشکار این گونه افراد که به ظاهر خود را در خدمت مردم دانسته و چنین وانمود می‌کرده‌اند که مانع ظلم و ستم هستند عمر بن عبدالعزیز است.

 

عمر بن عبدالعزیز که خلافت و حکومت را از امام باقر 7 غصب نموده بود آنچنان خود را دوستدار اهل بیت : قرار می‌داد که گویا هیچگونه ظلمی به آنان ننموده و وظیفه خود را در برابر آنان کاملاً انجام داده است.

 

ابن تیمیه در منهاج السنّة می‌نویسد: خلیفه عمر بن عبدالعزیز رضی الله عنه (به اهل بیت :) گفته است: بر روی زمین اهل بیتی وجود ندارد که نزد من محبوب‌تر از شما باشد و یقیناً شما از اهل بیت من برای من محبوب‌تر هستید.

 

او در برابر اهل بیت : اینگونه سخن می‌گفت، ولی در مقام عمل و رفتار خود به گونه‌ای دیگر عمل می‌کرد.

 

ابن کثیر در کتاب خود: «البدایة والنهایة» مطلبی را نقل کرده است که بسیار جالب و راهگشای مهمّی برای شناخت عمر بن عبدالعزیز است.

 

با مطلبی که ابن کثیر در کتاب خود آورده است، چند چهره بودن عمر بن عبدالعزیز را به خوبی آشکار می‌سازد. به نقل ابن کثیر توجه کنید :

 

او می‌گوید ابن مبارک از محمّد بن مسلم و او از ابراهیم بن میسره نقل کرده است که او گفته است: هیچگاه ندیدم عمر بن عبدالعزیز هرگز انسانی را بزند مگر کسی که به معاویه

دشنام دهد که او را چندین تازیانه می‌زد.[204]

 

 

 

بدیهی است که این گفتار به خوبی ثابت می‌کند که عمر بن عبدالعزیز معاویه را قبول داشته و از او طرفداری و حمایت می‌کرده است.

 

عمر بن عبدالعزیز دشنام دادن به امیرالمؤمنین 7 را بر روی منابر ممنوع ساخت امّا در غیر منابر منعی از دشنام دادن امیرالمؤمنین 7 وجود نداشت. به این جهت مردم می‌توانستند در غیر منابر، آزادانه به دشنام دادن به آن بزرگوار بپردازند و هیچکس مانع آنان نمی‌شد، امّا اگر کسی به معاویه دشنام می‌داد به دستور عمر بن عبدالعزیز به او چندین تازیانه می‌زدند!

 

ای کاش کسانی که بر اثر بی اطّلاعی و عدم تحقیق، به عمر بن عبدالعزیز خوشبین هستند و او را خلیفه‌ای عادل می‌دانند با اینگونه رفتارهای قبیحانه او آشنا می‌شدند تا به یک فرد چند چهره خوشبین و خوش‌گمان نباشند.

 

مهمترین برنامه‌ای که عمر بن عبدالعزیز انجام داده و او را در نظر برخی از شیعیان مورد توجّه قرار داده است، یکی ردّ فدک می‌باشد و دیگری ممنوع ساختن از دشنام دادن به حضرت امیرالمؤمنین 7 بر روی منابر است.

 

در حالیکه هیچیک از این دو گواه بر عدالت او نیست و ما در این کتاب ثابت کرده‌ایم که او از انجام این دو کار، اهداف سیاسی را در سر، پرورانده نه وظیفه دینی را.

 

 

 

خباثت عمر بن عبدالعزیز به خاطر این بوده است که در رفتار و اعمال خود پیرو اهل بیت پیغمبر 6 نبوده است. اگر در کردار خود تابع خاندان وحی علیهم السلام بود هر چند از بنی امیه بود ـ ولی مورد توجّه اهل بیت: قرار می‌گرفت و الطاف و عنایات آن بزرگواران شامل حال او می‌شد.

 

یکی از نزدیکان او به نام سعد الخیر که همانند عمر بن عبدالعزیز از بنی امیه بود، کاملاً مورد توجّه حضرت امام باقر 7 بود به طوری که آن بزرگوار دو نامه برای او نوشتند و مطالبی را برای او بیان کردند در اعیان الشیعة 34 / 222 از کتاب اختصاص مرحوم شیخ مفید

نقل کرده است که روزی او بر امام باقر7 وارد شد و همچون زنان می‌گریست.

 

امام باقر 7 به او فرمودند :

 

چه چیزی تو را به گریه واداشته است؟

 

او در جواب گفت: چگونه گریه نکنم در حالی که من از شجره و نسلی هستم که در قرآن لعنت شده‌اند؟!

 

امام باقر 7 فرمودند: لست منهم، انت منّا اهل البیت أو ما سمعت قول الله عزّوجلّ فمن تبعنی فانّه منّی! تو از آنان نیستی! تو از ما اهل بیت: هستی آیا نشنیده‌ای که خداوند فرموده است.

 

فمن تبعنی فانّه منّی. هر کس از من پیروی کند از من است.

 

سعد الخیر آنچنان مورد لطف و عنایت امام باقر 7 بود که در نامه دوّم خود به سعد الخیر از او تعبیر به برادر نموده و به او خطاب نموده‌اند: یا أخی ای برادر من! بنابراین روایت با اینکه سعد الخیر از نسل بنی امیه بوده است ولی از اهل بیت : شمارده شده تا حدّی که امام باقر 7 به او فرمودند: برادر من!

 

(2) اعیان الشیعة 34 / 222 .

 

احمد بن حنبل می‌گوید: سزاوار نیست که از اصحاب ابوحنیفه چیزی را روایت کنند.

 

و از منصور بن ابی مزاحم نقل شده که گفت از مالک بن انس شنیدم که از ابوحنیفه یاد کرد و گفت ابوحنیفه به دین مکر و حیله کرد و کسی که به دین مکر کند اهل دین نیست.

 

و خطیب در تاریخ خود 13 / 400 این جریان را نقل کرده است.

 

ولید بن مسلم می‌گوید مالک بن انس به من گفت در شهر شما از ابوحنیفه یاد می‌شود؟ گفتم آری. گفت: پس شهر شما سزاوار سکونت نیست.

 

و یوسف بن اسباط می‌گوید: ابوحنیفه چهارصد حدیث یا بیشتر از آن از احادیث پیامبر اکرم  6 را ردّ کرده است.

 

از مالک نقل شده است که گفته است در اسلام مولودی به دنیا نیامده است که زیان او بر اهل اسلام بیش‌تر از ابوحنیفه باشد.

 

او همچنین گفته است که فتنه ابوحنیفه از فتنه شیطان زیان‌بارتر است بر این است به

خاطر دو جهت 1ـ مرجئه‌گری   2ـ شکستن سنّت‌ها و قوانین دین از عبدالرحمن بن مهدی نقل شده که گفته است: در اسلام فتنه‌ای را بعد از فتنه دجال بزرگتر از فتنه عقیده ابوحنیفه نمی‌دانم.

 

 

 

 

 

چند سئوال بسیار حیاتی/ص 457/(712)

 

آیا اینهمه پیشگویی‌های پیامبر اکرم  6 که در کتاب‌ها درباره بنی امیه موجود است و فرموده‌اند بنی امیه بر منبر بالا می‌روند و معاویه به کرسی خلافت می‌نشیند. آیا هیچ پیشگویی درباره سقیفه و غصب خلافت نفرمودند؟ یا در نهی از تدوین حدیث و آتش زدن و نابود ساختن احادیث پیامبر از بین بردند؟!

 

آیا ممکن است درباره بنی امیه و معاویه پیشگویی شده باشد و درباره ابوبکر و عمر و غصب خلافت سخنی به میان نیامده باشد؟!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آیا عمر ایران را فتح کرد/ص 458/(712)!

 

برخی از سنّی‌ها کشورگشایی عمر و فتح ایران را افتخاری برای او می‌پندارند و گمان می‌کنند بر اثر کوشش و تلاش و یا سیاست عمر، ایران فتح شده و گشوده شده، در حالی که عمر نه تنها عامل گشوده شدن ایران و پیروز شدن اعراب بر ایرانیان نبوده است بلکه او از نقشه‌های جنگی آگاهی نداشته و از چگونگی پیروز شدن در حمله به ایران اطّلاعی نداشته است. بنابراین عمر چگونه عامل فتح ایران و غلبه اعراب بر ایرانیان بوده است؟!

 

ما ثابت می‌کنیم که نه تنها در کتاب‌های شیعه بلکه در کتابهایی که علمای سنّی نوشته‌اند مطالب مهمّی وجود دارد که به خوبی دلالت می‌کند بر؟؟؟؟ این؟؟؟؟ که؟؟؟؟ عمر عامل پیروزی اعراب و شکست ایرانیان نبوده است.

 

با مراجعه به کتاب‌های شیعه و سنّی این واقعیت به خوبی آشکار می‌شود. به این جهت برای روشن شدن حقیقتی که بیان کردیم به تشریح این مطلب بپردازیم :

 

برای یورش بردن هر کشور به کشور دیگر و تسخیر آن و غلبه یافتن بر نیروهای مخالف شرایطی وجود دارد که باید کسی که حمله را آغاز می‌کند و قصد کشورگشایی دارد؟؟؟ آن شرایط را دارا باشد.

 

؟؟؟؟رهبری اسامه نه ابوبکر و عمر ؟؟؟؟؟

 

 

 

بسمه تعالی

 

توسعه کشاورزی/ص 459/(712)

 

با دقت در گفتار اهل بیت : متوجّه می‌شویم همانگونه که زمین‌ها از نظر پرورش گل و گیاهان، متفاوت هستند، و از نظر داشتن توان و انرژی برای روییدن روئیدنی‌ها فرق دارند، بارانهایی که بر زمین می‌بارند نیز با یکدیگر متفاوت هستند. نه تنها بارش باران در زمان‌های مختلف سال از نظر سود و زیان فرق دارند، بلکه جنس باران‌ها ـ گذشته از زمان بارش آنها ـ با یک دیگر تفاوت دارند.

 

در فرموده‌های خاندان وحی : از این حقیقت آگاه می‌شویم که نوعی از باران‌ها، بسیار برکت آفرین بوده و در پرورش گیاهان و درختان تأثیر شگفت انگیزی دارد که متأسّفانه خداوند بر اثر گناهان مردم قرن‌ها است که انسان‌ها و سایر موجودات را از اینگونه باران محروم ساخته است تا روزگاری که نور پرفروغ حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه بر سراسر جهان بتابد و مردم جهان مورد رحمت الهی قرار گیرند، بر اثر بارش این باران‌های برکت آفرین تمام گیتی سرسبز و خرّم می‌شود و آنچنان درختان پربار می‌شوند که نظیر آن را ندیده‌ایم و گل و گیاه فراوان می‌شود که در جمیع اعصار بی‌نظیر است. در برخی از روایات تصریح شده است که از یک دانه بذر هفتصد دانه تولید می‌شود بنابراین از کاشتن یک کیسه گندم هفتصد کیسه گندم به دست می‌آید.

 

علاوه بر این، خداوند مهربان در این آیه شریفه که معنای آن در عصر شکوهمند ظهور جلوه‌گر می‌شود می‌فرماید: والله یضاعف لمن یشاء خداوند برای هر کس بخواهد چند برابر می‌کند.

 

بنابراین هفتصد برابر شدن تولید در کشاورزی حدّ نهایی برداشتِ حاصل از زمین؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟، بلکه حدّ معمولی آنست.

 

با دقّت در این مطالب، متوجّه می‌شویم که حاصلخیز شدن زمین در زمان ظهور، آنچنان است که بدون شک فراوانی محصولات کشاورزی و در نتیجه ارزانی آنها، شگفت‌انگیز است و این خود یکی از ارمغانهایی است که ویژه عصر درخشان ظهور می‌باشد.

 

بدیهی است یکی از پشتوانه‌های مهمّ بازار اقتصاد جهان، توسعه کشاورزی و

حاصلخیزی آن است هر چند که در عصر فرخنده ظهور، وضع اقتصاد جهانی آنچنان است که فقیری در سراسر گیتی یافت نخواهد شد. پیشرفت اقتصادی تا این حدّ فقط به خاطر توسعه کشاورزی نیست، ولی می‌توان آن را به عنوان یکی از عوامل پیشرفت اقتصادی دانست.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

م فاطمی: سئوال از پایگاه المنجی/ص 461/(712)

 

برخی از علمای سنّی خلافت و حکومت معاویه را غیر قانونی می‌دانند و او را خلیفه مسلمانان نمی‌دانند چرا که خلافت را با بیعت نمودن مردم به عنوان خلافت برای خلیفه ثابت می‌دانند بدیهی است که مردم شام با او به عنوان خلافت بیعت نکرده بودند.

 

جواب:

 

در برابر این گونه از افراد برخی دیگر از علمای سنّی نه تنها معاویه را خلیفه می‌دانند بلکه می‌گویند او تابع ابوبکر و عمر بوده است؟

 

آیا واقعاً معاویه از نظر سنّی‌ها خلیفه مسلمانان بوده و تابع ابوبکر و عمر بوده است یا نه؟

 

 

 

برخی از علمای سنّی مانند سیوطی و... مروان را خلیفه مسلمانان نمی‌دانند و به این دلیل استناد کرده و گفته‌اند مروان را خلیفه مسلمانان نمی‌دانند و به این دلیل استناد کرده و گفته‌اند مروان حکومت را با جنگ با ابن زبیر به دست آورده است نه با بیعت نمودن مردم با او بنابراین او خلیفه مسلمانان نیست. بدیهی است که این استدلال آنان شامل معاویه نیز می‌شود پس معاویه نیز خلیفه مسلمانان نیست.

 

زیرا نه تنها مردم با معاویه بیعت ننمودند بلکه او با جنگیدن با خلیفه مسلمانان یعنی حضرت امیرالمؤمنین 7 به دست آورده بود پس معاویه نیز خلافت را با جنگ به چنگ آورد نه با بیعت مردم.

 

نکته دیگر که برخی از علمای سنّی معاویه را تابع ابوبکر و عمر می‌دانند، این نیز صحیح نیست بلکه در موارد بسیاری معاویه، بر خلاف ابوبکر و عمر رفتار کرده است. ما اکنون یک نمونه از کارهایی را که او بر خلاف رفتار عمر انجام داده نقل می‌کنیم :

 

ابن اثیر در اسدالغابة 4/407 و ابن حجر در تهذیب التهذیب 10 / 262 نقل کرده‌اند: عمر بن خطاب، مغیرة، والی بصرة نمود و همچنان در آن مکان بود تا برخی شهادت دادند که او

زنا کرده است. پس از آن عمر او را از والی بودن بصره عزل کرد و برکنار نمود.[205]

 

 

 

این جریان را عدّه‌ای از علمای سنّی از کتاب‌های خود نقل کرده‌اند امّا وقتی به قدرت رسید به خاطر دشمنی هایی که با امیرالمؤمنین علی7 داشت مغیره را که از دشمنان سرسخت اهل بیت: بود به کار گماشت ابن عساکر در کتاب: تهذیب تاریخ دمشق: / 2 / 373 نوشته است: معاویة بن أبی سفیان در سال 41 هجری، مغیرة بن شعبه را والی کوفه نمود.[206]

 

 

 

این یک نمونه از کارهای زشت معاویه است که یک فرد زناکار را که گروهی گواهی به زنای او داده‌اند والی مسلمانان نمود.

 

این یک نمونه از کارهایی است که معاویه بر خلاف عمر انجام داد. در تاریخ حکومت معاویه نمونه‌های فراوانی دیده می‌شود که او بر خلاف ابوبکر و عمر عمل نموده است، پس چگونه می‌توان گفت معاویه تابع ابوبکر و عمر بوده است.

 

پس کسی که؟؟؟؟ به گواهی بسیاری از علمای سنی بارها مورد لعن رسول اکرم  6 قرار گرفته و بارها در عمل مخالفت با خلفای سنی‌ها یعنی ابوبکر و عمر نموده است، چگونه می‌توان او را خلفه پیامبر اکرم  6 و یا تابع ابوبکر و عمر دانست؟!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

روزی حضرت امیرالمؤمنین 7 و ابوبکر و عمر راه می‌رفتند به گونه‌ای که آن دو در طرف راست و چپ آن حضرت بودند. عمر به آن حضرت عرض کرد انت فی ما بیننا کالنون فی لنا شما در میان ما مانند نون در لنا هستید حضرت فرمودند مگر ان لم اکن لکنتما لا.

 

اگر نباشم در میان شما لا خواهید بود یا معدوم خواهید بود آن دو اگر کار درستی انجام دادند با مشورت و دستور حضرت امیرالمؤمنین7 بوده است وگرنه کاری خیری انجام نداده‌اند بلکه کارهای نیک را قطع کرده و نابود ساخته‌اند، همچون مقراض (قیچی) که بصورت (لا) می‌باشد و خوبی‌ها را قطع می‌کند.

 

اگر آن دو (لا) نبودند، چگونه خوبی‌ها از هم می‌گسستند و شیرازه نیکی‌ها پاره می‌گشت.

 

شاعر می‌گوید :

 

لعن الله لا و لا         خُلِقَتْ حَلْقّةُ الْجَلَم

 

انّها تَقرِضُ الجمی          لَ وتأبی (علی)الکرم

 

لعنت خدای بر کلمه لا باد و آفریده مباد حلقه مقراض، و مقراض در صورت به کلمه (لا) می‌ماند که به درستی (لا) کار نیک را می‌برد و منع می‌کند از کرم.[207]

 

 

 

آن دو نفر به هم پیوستند و با وحدت و اتّحاد به یکدیگر صورت (لا) را تشکیل دادند و به این گونه در سقیفه بنی ساعده حبل متینِ خلافت را از اریکه قدرت جدا کرده و زاغ و زغن کرسی نشین امارت شده و مقام عظمای ولایت را خانه نشین ساختند.

 

حکومت آنان که حکومت (لا اله) است ادامه یافت تا آن زمان که حکومتِ الهی (الّا الله) فرا رسد و حکومت ـ (لائیک) ولی دینی را در سراسر جهان به نیستی کشاند به گونه‌ای که نه از (لا) و نه از حکومت آنان (لا اله) و (لائیک) هیچ گونه اثری باقی نماند.

 

همه منتظران حکومت الهی حضرت بقیة الله عجّل الله فرجه چشم انتظار حکومتِ (الّا الله) یعنی فقط حکومت خدا هستند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(امام حسین 7/ص 465/(712)

 

اگر کسی بتواند با دیدگان قلبی خود جسد مطهّر و پر جراحت امام حسین علیه السلام در قتلگاه را ببیند و یا بتواند در فکر خود به پیکر مقدّس آن حضرت نگاه کند و توجّه کند که نزدیک به هزار و چهارصد سال هنوز از خون به زمین ریخته شده آن حضرت، از دشمنان اهل بیت : انتقام گرفته نشده، تکرار این دیدن یا حضور فکری آن، چنان انسان را جذب می‌کند و حرارتی را که خداوند برای امام حسین 7 در قلب هر مؤمن ایجاد کرده، به جوش می‌آورد، که دل او از امور دنیایی کنده می‌شود و جذبه‌های مادّی او را به سوی خود نمی‌تواند بکشاند به این جهت به راحتی می‌تواند خود را در محضر آن پیکر مقدّس ببیند و با تمام وجود بسوزد و با قلب سوخته اشک بریزد و گریه و زاری کند.

 

به خاطر حرارت یا شعله محبّتی که خداوند برای امام حسین7 در قلب مؤمنین آفریده و قرار داده است، کسی که با اعماق وجود برای آن حضرت می‌سوزد و به گریه و زاری می‌پردازد، جذب عالم معنی می‌شود و علاقه‌اش به امور مادّی زدوده می‌شود. این یک راه هموار، سریع و کلیدی برای رسیدن و پیوستن به عالم معنی است.

 

برای اینکه این مطلب روشن و واضح شود نیاز به توضیح بیشتر دارد. به این جهت به بیان یک نکته اساسی که توجّه به آن دارای آثار فراوانی است، می‌پردازیم، اگر درباره آن کاملاً دقّت نموده و بیندیشید می‌توانید به خوبی از آن استفاده کنید :

 

خداوند برای توجه نمودن خلق به سوی خود، راه‌هایی قرار داده است

 

 

 

 

 

استفاده از بمب‌های هیدروژنی/ص 466/(712)

 

چه روایتی را دلیل یا قرینه برای استفاده از بمب‌های هیدروژنی می‌دانید در حالی که در هیچ یک از روایات درباره بمب‌های هیدروژن و غیر آن تصریحی وجود ندارد؟!

 

جواب:

 

در روایات از بمب‌های هیدروژنی یا غیر آن و استفاده از آن در جنگ جهانی نام برده نشده است ولی اوصافی را که بعضی از روایات درباره نابودی بسیاری از مردم جهان وجود دارد، دلیل و یا حداقلّ قرینه بر این است که بمب‌های در جنگ جهانی به کار گرفته خواهند شد!

 

در این روایات تصریح شده است که حضرت بقیة الله الاعظم عجّل الله تعالی فرجه الشریف که به یاوران و پیروان خود دستور می‌دهند که در مساکن و منازل خالی آنان سکونت نموده و در آنها زندگی کنید. که واضح است اینگونه تعبیرها دلیل بر نابودی صاحبان منازل دارد بدون اینکه منازل آنها تخریب شده باشد و این همان چیزی است که به وسیله بمب‌های؟؟؟؟؟؟ واقع می‌شود که هر جانداری را نابود می‌سازد بدون اینکه تخریبی در بیوت و منازل آنها واقع شود.

 

اگر گفته شود آن افراد به وسیله جنگ از بین رفته و کشته شده‌اند پاسخ داده می‌شود که کسانی که به جنگ آن حضرت اقدام کنند کشته خواهند ولی زنان و فرزندان آنها که کشته نخواهند شد و طبق پیمان آن حضرت از اصحاب خود هیچیک از آنان که به جنگ نیامده‌اند نباید کشته شوند، پس اگر صاحبان منازل بر اثر جنگ با حضرت کشته شوند، زنان و فرزندان آنها زنده خواهند بود و در اینگونه روایات شاهد بر این است که اگر در تمام جهان بمب‌های اخلاقی به کار برده نشود، در مناطق وسیعی از آن، این گونه بمب‌ها به کار گرفته می‌شوند و در نتیجه تمامی جانداران آن مناطق نابود شده ولی ساختمان و منازل آن‌ها سالم می‌ماند.

 

 

 

 

 

 

 

آیا دلیل در روایات وجود دارد که توسط بمب‌های اخلاقی! بیشتر مردم جهان از بین خواهند رفت/ص 467/(712).

 

ج:

 

در روایات صراحتی در این باره وجود ندارد، ولی دلیل وجود دارد که بسیاری از ستمگران جهان نابود خواهند شد بدون اینکه اماکن و منازل شخصی آنان تخریب شده باشد.

 

اینگونه روایات را اگر دلیل بر استفاده از بمب‌های اخلاقی ندانیم حداقل قرینه بر این مطلب خواهد بود که آنان توسط بمب‌های؟؟؟؟ از میان می‌روند نه توسط بمب‌های تخریب کننده!.

 

 

 

 

 

 

 

نقباء چه کسانی هستند آیا در روایات اهل بیت/ص 468/(712) :

 

از آنان سخنی فرموده‌اند!

 

جواب :

 

نقباء اوّلین گروه از سیصد و سیزده نفر می‌باشند که اولین آنها وزیر حضرت مهدی عجّل الله تعالی فرجه می‌باشد و یازده نفر دیگر غیر از وزیر، نیز از نقباء هستند.

 

در حدیث اجفال از آنان یاد شده است: امام صادق 7 می‌فرمایند :

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نقباء چند نفر می‌باشند آیا اهل بیت/ص 469/(712) :

 

درباره تعداد آنها در روایات بیانی فرموده‌اند یا نه؟

 

جواب:

 

در روایات تعداد آنها دوازده نفر ذکر شده است و تصریح شده است همانگونه که شماره ماه‌ها دوازده و تعداد ائمّه : دوازده نفر است تعداد نقباء نیز دوازده نفر می‌باشد.

 

این روایت را مرحوم؟؟؟؟؟؟ در ؟؟؟؟ و بزرگان دیگر نیز در کتاب‌های خود بیان نموده‌اند و ما آن را در صحیفه مهدیه نقل کرده‌ایم  :

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ابرها چگونه می توانند اصحابامام زمان عجل الله تعالی فرجه را به مکه برسانند؟/ص 470/(712)

 

امام زمان عجل الله تعالی فرجه را به مکه برسانند؟

 

در روایات آمده است: تعدادی از یاوران امام عصر عجل الله تعالی فرجه توسط ابرها به مکه می روند بطوری که مردم آن ها را سوار بر ابرها دیده و می شناسند.

 

سئوال این است که چگونه ابرهایی که از بخار تشکیل شده اند می توانند آنان را حمل نمایند؟ و آن ابرها چگونه از سرزمین های دوردست کره زمین ، راه مکه را شناسایی نموده و آنها را به مکه می رسانند؟

 

--------------------

 

جواب :

 

همه ما می دانیم که قدرت خداوند آنقدر زیاد و گسترده است که هیچ کاری از قدرت او خارج نیست و اگر بخواهد می تواند چنین توانایی را به ابرها بدهد، ولی باید به این نکته مهم توجّه داشته باشیم که ابرها فقط منحصر به آنچه ما می دانیم نیستند؛ بلکه ابرهایی وجود دارند که فقط از نظر ظاهر شبیه به ابرهایی که از بخار تشکیل شده اند می باشند؛ آنها ابرهای اسرارآمیز نوری هستند و از قدرت و هوشیاری بسیار بالایی برخوردار هستند. متأسفانه ابرهای نوری در عصر ما ناشناخته مانده اند و با اینکه در کلمات اهل بیت علیهم السلام درباره آنها سخن به میان آمده است همچنان ناشناخته اند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ان لکل دین آفة و آفة  /// بنوامیه   317  التشریف/ص 470/(712)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور/ص 470/(712)

 

«کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور»

 

 

در انتظار او/ص 472/(712)

در انتظار او

 

 

 

روزی که فلک از تو بریدست مرا

 

کس با لب پرخنده ندیدست مرا

 

چندان غم هجران تو بر دل دارم

 

من دانم و آنکه آفریدست مرا..

 

 

 

          از لسان الغیب حافظ شیرازی

 

در انتظار او

 

لسان الغیب حافظ شیرازی

 

 

 

 

 

 

 

بسمه تعالی

 

السلام علیک یا مولای یا صاحب الزمان

 

 

 

به ملازمان سلطان که رساند این دعا را         که به شکر پادشاهی زنظر مران گدا را/ص 474/(712)

 

زرقیب دیوسیرت به خدای خود پناهم         مگر آن شهاب ثاقب مددی کند سُها را

 

چه قیامتست جانا که به عاشقان نمودی         رخ همچو ماه تابان قد سرو و دلربا را

 

دل عالمی بسوزی چو عذار بر فروزی         تو از این چه سود داری که نمیکنی مدارا

 

همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی         به پیام آشنایی بنوازد آشنا را

 

بخدا که جرعه‌ای ده تو به حافظ سحرخیز

 

 

که دعای صبحگاهی اثری کند شما را

 

 

***

 

ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت         بنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت

 

حیفست طایری چو تو در خاکدان غم         زینجا به آشیان وفا می‌فرستمت

 

در راه عشق مرحله قرب و بعد نیست         می‌بینمت عیان و دعا می‌فرستمت

 

هر صبح و شام قافله‌ای از دعای خیر         در صحبت شمال و صبا می‌فرستمت

 

 

 

تا لشکر غمت نکند ملک دل خراب         جان عزیز خود بنوا می‌فرستمت

 

ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت         جانم بسوختی و بدل دوست دارمت

 

تا دامن کفن نکشم زیر پای خاک         باور مکن که دست زدامن بدارمت

 

صه جوی آب بسته‌ام از دیده بر کنار         بر بوی تخم مهد که در دل بکارمت

 

بارم ده از کرم سوی خود تا به سوز دل          در پای دمبدم گهر از دیده بارمت

 

می‌گریم و مرادم ازین سیل اشکبار         تخم محبّتست که در دل بکارمت

 

محراب ابرویت بنما تا سحرگهی         دست دعا برآرم و در گردن آرمت

 

خونم بریز و از غم هجرم خلاص کن         منت‌پذیر غمزه خنجر گذارمت

 

حافظ شراب و شاهد و رندی نه وضع تست

 

فی الجمله می‌کنی و فرو می‌گذارمت

 

***

 

بی مهر رخت روز مرا نور نماندست         وز عمر مرا جز شب دیجور نماندست

 

صبرست مرا چاره هجران تو لیکن         چون صبر توان کرد که مقدور نماندست

 

هنگام وداع تو زبس گریه که کردم         دور از رخ تو چشم مرا نور نماندست

 

 

 

وصل تو اجل را زسرم دور همیداشت         از دولت هجر تو کنون دور نماندست

 

نزدیک شد آندم که رقیب تو بگوید         دور از رخت آن خسته رنجور نماندست

 

میرفت خیال تو زچشم من و می‌گفت         هیهات از این گوشه که معمور نماندست

 

در هجر تو گر چشم مرا آب نماند         گو خون جگر ریز که معذور نماندست

 

حافظ زغم از گریه پرداخت به خنده         ماتمزده را داعیه سور نماندست

 

***

 

حال دل با تو گفتم هوسست         خبر دل شنفتم هوسست

 

طمع خام بین که قصه فاش         از رقیبان نهفتم هوسست

 

ای صبا امشبم مدد فرمای         که سحرگه شکفتم هوسست

 

از برای شرف بنوک مژه         خاک راه تو رفتنم هوسست

 

همچو حافظ بر غم مدعیان

 

 

شعر رندانه گفتنم هوسست/ص 479/(712)

 

 

***

 

خلوت گزیده را به تماشا چه حاجتست         چون کوی دوست هست بصحرا چه حاجتست

 

جانا به حاجتی که ترا هست با خدا         آخر دمی برس که ما را چه حاجتست

 

ای پادشاه حسن خدا را بسوختیم         آخر سئوال کن که گدا را چه حاجتست

 

 

 

ارباب حاجتیم و زبان سئوال نیست         در حضرت کریم تمنّا چه حاجتست

 

جام جهان نماست ضمیر منیر دوست         اظهار احتیاج خود آنجا چه حاجتست

 

محتاج جنگ نیست گرت قصد جان ماست         چون درخت از آن تست به یغما چه حاجتست

 

آن شد که بار منّت ملاح بردمی         گوهر چو دست داد به دریا چه حاجتست

 

ای مدّعی برو که مرا با تو کار نیست         احباب حاضرند به اعدا چه حاجتست

 

حافظ تو ختم کن که هنر خود عیان شود         با مدعی نزاع و محابا چه حاجتست

 

***

 

روزگاریت که سودای بتان دین منست         غم این کار نشاط دل غمگین منست

 

دیدن رومی ترا دیده جان بین باید         وین کجا مرتبه چشم جهان‌بین منست

 

یار من باش که زیب فلک و زینت دهر         از مه روی تو و اشک چو پروین منست

 

تا مرا عشق تو تعلیم سخن گفتن کرد         خلق را ورد زبان مدحت و تحسین منست

 

دولت فقر خدایا به من ارزانی دار         کین کرامت سبب حشمت و تمکین منست

 

یا رب این کعبه مقصود تماشاگه کیست         که مغیلان طریقش گل و نسرین منست

 

 

 

حافظ از حشمت پرویز دگر قصه مخوان         که لبش جرعه‌کش خسرو شیرینِ منست

 

***

 

رواق منظر چشم من آشیانه تست         کرم نما و فرود آ که خانه خانه تست

 

به تن مقصرم از دولت ملازمتت         ولی خلاصه جان خاک آستانه تست

 

من آن نیم که دهم نقد دل به هر شوخی         در خزانه به مُهر تو و نشانه تست

 

تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین کار         که توستی چو فلک رام تازیانه تست

 

دلت بوصل گل ای بلبل چمن خوش باد         که در چمن همه گلبانگ عاشقانه تست

 

چه جای من که بلغزد سپهر شعبده‌باز         از این حیل که در انبانه بهانه تست

 

سرود مجلست اکنون فلک برقص آرد         که شعر حافظ شیرین سخن ترانه تست

 

***

 

سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت         آتشی بود درین خانه که کاشانه بسوخت

 

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت         جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

 

سوز دل بین که زبس آتش و اشکم دل شمع         دوش بر من زسر مهر چو پروانه بسوخت

 

 

 

ماجرا کم کن و باز آ که مرا مردم چشم         خرقه از سر بدر آورد و بشکرانه بسوخت

 

آشنائی نه غریبست که دلسوز منست         چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

 

ترک افسانه بگو حافظ و می‌نوش دمی         که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

 

***

 

مرحبا ای پیک مشتاقان بگو پیغام دوست         تا کنم جان از سر رغبت فدای نام دوست

 

واله و شیداست دایم همچو بلبل در قفس         طوطی طبعم زشوق شکر و بادام دوست

 

سر زمستی برنگیرد تا به صبح روز حشر         هر که چون من در ازل یکجرعه خورد از جام دوست

 

من نگفتم شمه‌ای از شرح شوق خود از آنک         دردسر باشد نمودن بیش از این ابرام دوست

 

گر دهد دستم کشم در دیده همچون توتیا         خاک راهی کان مشرف گردد از اقدام دوست

 

میل من سوی وصال و قصد او سُوی فراق         ترک کام خود گرفتم تا برآید کامِ دوست

 

حافظا با درد او می‌سوز و بی درمان بساز         زانکه درمانی ندارد درد بی آرام دوست

 

***

 

مردم دیده ما جز برخت ناظر نیست         دل سرگشته ما غیر ترا ذاکر نیست

 

 

 

بسته دام و قفس باد چو مرغ وحشی         طایر سدره اگر در طلبت طایر نیست

 

عاشق مفلس اگر قلب دلش کرد نثار         مکنش عیب که بر نقد روان قادر نیست

 

عاقبت دست بدان سرو بلندش برسد         هر کرا در طلبت همت او قاصر نیست

 

منکه در آتش سودای تو آهی نزنم         کی توان گفت که بر داغ دلم صابر نیست

 

سر پیوند تو تنها نه دل حافظ راست         «کیست آن کش سر پیوند تو در خاطر نیست»

 

***

 

جان بی جمال جانان میل جهان ندارد         هرکس که این ندارد حقّا که آن ندارد

 

با هیچکس نشانی زان دلستان ندیدم         یا من خبر نداردم یا او نشان ندارد

 

هر شبنمی درین ره صد بحر آتشینست         دردا که این معمّا شرح و بیان ندارد

 

سر منزل فراغت نتوان زدست دادن         ای ساربان فروکش کین ره کران ندارد

 

احوال گنج قارون کایام داد بر باد         در گوش دل فرو خوان تا زر نهان ندارد

 

گر خود رقیب شمعست اسرار ازو بپوشان         کان شوخ سر بریده بند زبان ندارد

 

کس در جهان ندارد یک بنده همچو حافظ         زیرا که چون تو شاهی کس در جهان ندارد

 

 

 

***

 

دست از طلب ندارم تا کام دل برآید         یا تن رسد به جانان یا جان زتن برآید

 

بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر         کز آتش درونم دود از کفن برآید

 

بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران         بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید

 

جان بر لبست و حسرت در دل که از لبانش         نگرفته هیچ کامی جان از بدن برآید

 

از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم         خودکام تنگدستان کی زان دهان برآید

 

بربوی آن که در باغ یابد گلی چو رویت         آید نسیم و هر دم گِرد چمن برآید

 

گویند ذکر خیرش در خیل عشقبازان

 

هرجا که نام حافظ در انجمن برآید

 

***

 

دوش آگهی زیار سفرکرده داد باد         من نیز دل بیاد دهم هر چه بادباد

 

کارم بدان رسید که همراز خود کنم         هر شام برق لامع و هر بامداد باد

 

خون شد دلم بیاد تو هرگه که در چمن         بند قبای غنچه گل میگشاد باد

 

از دست رفته بود وجود ضعیف من         صبحم ببوی وصل تو جان باز داد باد

 

حافظ نهاد نیک تو کامت برآورد

 

 

 

جانها فدای مردم نیکو نهاد باد/ص 480/(712)

 

***

 

دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد         کز حضرت سلیمان عشرت اشارت آمد

 

خاک وجود ما را از آب باده گل کن         ویرانسرای دل را گاه عمارت آمد

 

این شرح بی نهایت کز حسن یار گفتند         حرفیست از هزاران کاندر عبارت آمد

 

امروز جای هر کس پیدا شود زخوبان         کان ماه مجلس افروز اندر صدارت آمد

 

بر تخت جم که تاجش معراج آسمانست         همّت نگر که موری با آن حقارت آمد

 

دریاست مجلس شاه دَریاب وقت و دُریاب         هان ای زیان رسیده وقت تجارت آمد

 

آلوده‌ای تو حافظ فیضی زشاه درخواه

 

کان عنصر سماحت بهر طهارت آمد

 

***

 

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند         وندران ظلبمت شب آب حیاتم دادند

 

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی         آنشب قدر که این تازه براتم دادند

 

من اگر کامروا گشتم و خوشدم چه عجب         مستحق بودم و اینها به زکاتم دادند

 

هاتف آنروز بمن مژده این دولت داد         که بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند

 

 

 

بعد از این روی من و آینه وصف جمال         که در آنجا خبر از جلوه ذاتم دادند

 

اینهمه شهد و شکر کز سخنم می‌ریزد         اجر صبریست کزان شاخ نباتم دادند

 

همّت حافظ و انفاس سحرخیزان بود

 

که زبند غم ایام نجاتم دادند

 

***

 

روز هجران و شب فرقت یار آخر شد         زدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد

 

آن پریشانی شبهای دراز و غم دل         همه در سایه گیسوی نگار آخر شد

 

صبح امید که شد معتکف پرده غیب         گو برون آی که کار شب تار آخر شد

 

آنهمه ناز و تنعم که خزان می‌فرمود         عاقبت در قدم باد بهار آخر شد

 

شکر ایزد که به اقبال کله گوشه گل         نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد

 

باورم نیست زبد عهدی ایام هنوز         قصه غصه که در دولت یار آخر شد

 

در شمار ارچه نیاورد کسی حافظ را

 

شکر کان محنت بیرون زشمار آخر شد

 

***

 

زهی خجسته زمانی که یار بازآید         به کام غمزدگان غمگسار بازآید

 

 

 

پیش خیل خیالش کشید ابلق چشم         بدان امید که آن شهسوار بازآید

 

مقیم بر سر راهش نشسته‌ام چون گرد         بدان هوس که بدین رهگذار بازآید

 

اگر نه در خم چوگان او رود سر من         ز سر چه گویم و سر خود چکار باز آید

 

چه جورها که کشیدند بلبلان از دی         ببوی آنکه دگر نوبهار بازآید

 

زنقشبند قضا هست امید آن حافظ

 

که همچو سرو بدستم نگار بازآید

 

***

 

در بیابان گر بشوق کعبه خواهی زد قدم         سرزنشها گر کند خار مغیلان غم مخور

 

حال ما در فرقت جانان و ابرام رقیب         جمله می‌داند خدای حال گردان غم مخور

 

گر چه منزل بس خطرناکست و مقصد ناپدید         هیچ راهی نیست کانرا نیست پایان غم مخور

 

حافظ در کنج فقر و خلوت شبهای تار

 

تا بود وردت دعا و درس قرآن غم مخور

 

***

 

در آ که در دل خسته توان درآید باز         بیا که در تن مرده روان درآید باز

 

بیا که فرقت تو چشم من چنان درست         که فتح باب وصالت مگر گشاید باز

 

 

 

غمی که چون سپه زنگ ملک دل بگرفت         زخیل شادی روم رخت زداید باز

 

به پیش آینه دل هرآنچه می‌دارم         به جز خیال جمالت نمی‌نماید باز

 

بدان مثل که شب آبستن است دور از تو         ستاره میشرم تا که شب چه زاید باز

 

بیا که بلبل مطبوع خاطر حافظ         به بوی گلبن وصل تو میسر آید باز

 

***

 

هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز         زروی صدق و صفا گشته با دلم دمساز

 

روندگان طریقت ره بلا سپرند         رفیق عشق چه غم دارد از شیب و فراز

 

غم حبیب نهان به زگفتگوی رقیب         که نیست سینه ارباب کینه محرم راز

 

چگویمت که زسوز درون چه می‌بینم         زاشک پرسی حکایت که من نیم غمّاز

 

غزلسرای ناهید صرفه‌ای نبرد         درآن مقام که حافظ برآورد آواز

 

***

 

درد عشقی کشیده‌ام که مپرس         زهر هجری چشیده‌ام که مپرس

 

گشته‌ام در جهان و آخر کار         دلبری برگزیده‌ام که مپرس

 

آنچنان در هوای خاک درش         می‌رود آب دیده‌ام که مپرس

 

من به گوش خود از دهانش دوش         سخنانی شنیده‌ام که مپرس

 

بی تو در کلبه گدایی خویش         دردهایی کشیده‌ام که مپرس

 

 

 

همچو حافظ به رغم مدعیان         به مقامی رسیده‌ام که مپرس

 

***

 

گلعذاری زگلستان جهان ما را بس         زین چمن سایه آن سرو روان ما را بس

 

من و همصحبتی اهل ریا دورم باد         از گرانان جهان رطل گران ما را بس

 

به نشین بر لب جوی و گذر عمر ببین         کین اشارت زجهان گذران ما را بس

 

یار با ماست چه حاجت که زیادت طلبم         دولت صحبت آن مونس جان ما را بس

 

نیست ما را به جز از وصل تو در سر هوسی         این تجارت زمتاع دو جهان ما را بس

 

از در خویش خدا را ببهشتم مفرست         که سر کوی تو از کون و مکان ما را بس

 

حافظ از مشرب قسمت گله بی‌انصافیست         طبع چون آب و غزلهای روان ما را بس

 

***

 

حسن و جمال تو جهان جمله گرفته طول و عرض         شمس فلک خجل شده از رخ خوب ماه ارض

 

دیدن حسن و خوبیت بر همه خلق واجبست         سجده درگه تو بر جمله ملایکست فرض

 

از رخ تست مقتبس خور زچهارم آسمان         همچو زمین هفتمین مانده بزیر باز قرض

 

جان که فدای او نشد مرده جاودان بود         تن که اسیر او نشد لایق اوست قطع و فرض

 

 

 

بوسه به خاکپای او دست کجا دهد ترا         قصه شوق حافظا باد رساندش به عرض

 

***

 

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع         شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

 

بی جمال عالم آرای تو روزم چون شبست         با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع

 

روز و شب خوابم نمی‌آید به چشم غم پرست         بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

 

رشته عمرم به مقراض اجل ببریده شد         همچنان در آتش عشق تو خندانم چو شمع

 

در میان آب و آتش همچنان سرگرم تست         این دل زار نزار اشکبارانم چو شمع

 

گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم رو         کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع

 

همچو صبحم یک نفس باقیست بی دیدار تو         چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع

 

در شب هجران مرا پروانه وصلی فرست         ورنه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع

 

سرفرازم کن شبی از وصل خود ای ماه مهر         تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع

 

آتش مهر ترا حافظ عجب در سر گرفت

 

آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع

 

***

 

 

 

زبان خامه ندارد سر بیان فراق         وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق

 

دریغ مدت عمرم که بر امید وصال         به سر رسید و نیامد به سر زمان فراق

 

سری که بر سر گردون بفخر میسودم         براستان که نهادم بر آستان فراق

 

چگونه باز کنم بال در هوای وصال         که ریخت مرغ دلم بر در آشیان فراق

 

کنون چه چاره که در بحر غم به گردابی         فتاده زورق صبرم زبادبان فراق

 

بسی نماند که کشتی عمر غرقه شود         زموج شوق تو در بحر بیکران فراق

 

اگر بدست من افتد فراق را بکشم         که روی هجر سیه باد و خانمان فراق

 

رفیق خیل خیالیم و همنشین شکیب         قرین آتش هجران و همقران فراق

 

چگونه دعوی وصلت کنم بجان که شده‌ست         تنم وکیل فضا و دلم ضمان فراق

 

زسوز شوق دلم شد کباب دور از یار         مدام خون جگر میخورم زخوان فراق

 

فلک چو دید سرم را اسیر چنبر عشق         به بست گردن صبرم بریسمان فراق

 

به پای شوق گرین ره بسر شدی حافظ

 

به دست عشق ندادی کسی عنان فراق

 

***

 

 

 

مباد کسی چو منِ خسته مبتلای فراق         که عمر من همه بگذشت در بلای فراق

 

غریب و عاشق و بیدل فقیر و سرگردان         کشیده محنت ایام و داغهای فراق

 

اگر بدست من افتد فراقرا بکشم         به آب دیده دهم باز خوبهای فراق

 

کجا روم چه کنم حال دل کرا گویم         که داد من بستاند دهد جزای فراق

 

فراقرا به فراق تو مبتلا سازم         چنان که خون بچکانم زدیدهای فراق

 

من از کجا و فراق از کجا و غم زکجا         مگر بزاد مرا مادر از برای فراق

 

زدرد هجر و فراقم دمی خلاصی نیست         خدایرا بستان داد و ده سزای فراق

 

بداغ عشق تو حافظ چو بلبل سحری

 

زند به روز و شبان خونفشان نوای فراق

 

***

 

هزار دشمنم ار می‌کنند قصد هلاک         کرم تو دوستی از دشمنان ندارم باک

 

رود به خواب دو چشم از خیال تو هیهات         بود صبور دل اندر فراق تو حاشاک

 

«مرا امید وصال تو زنده می‌دارد»         وگرنه هر دمم از هجر تست بیم هلاک

 

اگر تو زخم زنی به که دیگری مرهم         وگر تو زهر دهی به که دیگران تریاک

 

 

 

نفس نفس اگر از باد نشنوم بویت         زمان زمان کنم از غم چو گل گریبان چاک

 

بضرب سیفک قتلی حیاتنا ابدا         لان روحی قد طاب ان یکون فداک

 

عنان مسیح که گر می‌زنی بشمشیرم         سیر کنم سر و دستت ندارم از فتراک

 

ترا چنانکه تویی هر نظر کجا بیند         بقدر بینش خود هر کسی کند ادراک

 

به چشم خلق عزیز آن زمان شود حافظ         که بر در تو نهد روی مسکنت بر خاک

 

***

 

بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم         که من دلشده این ره نه بخود می‌پویم

 

در پس آینه طوطی صفتم داشته‌اند         هر چه استاد ازل گفت همان می‌گویم

 

من اگر خارم اگر گل چمن آرایی هست         که از آن دست که می‌پروردم می‌رویم

 

دوستان عیب من بیدل حیران مکنید         گوهری دارم و صاحب نظری می‌جویم

 

خنده و گریه عشاق زجایی دگرست         می‌سرایم به شب و وقت سحر میمویم

 

حافظم گفت که خاک در میخانه مبوی

 

گو مکن عیب که من مشک ختن می‌بویم

 

***

 

 

 

مرا می‌بینی و هر دم زیادت می‌کنی دردم         ترا می‌بینم و مهرم زیارت می‌شود هردم

 

زسامانم نمی‌پرسی نمی‌دانم چه سر داری         به درمانم نمی‌کوشی نمی‌دانی مگر دردم

 

نه راهست اینکه بگذاری مرا بر خاک و بگریزی         گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم

 

ندارم دستت از دامن به جز در خاک و آندم هم         که بر خاکم گذار آری بگیرد دامنت گردم

 

فرو رفت از غم عشقت دمم دم می‌دهی تاکی         دمار از من برآوردی نمی‌گویی برآوردم

 

تو خوش می‌باش با حافظ برو گو خصم جان میده

 

چو گرمی از تو می‌بینم چه باک از خصم دمسردم

 

***

 

مرو که در غم هجر تو از جهان برویم         بیا که پیش تو از خویش هر زمان برویم

 

سخن بگوی که پیش لب تو جان بدهیم         رها مکن که درین حسرت از جهان برویم

 

گدای کوی شماییم و حاجتی داریم         روا مدار که محروم از آستان برویم

 

نشان وصل به ما ده به هر طریق که هست         که باری از پی وصل تو بر نشان برویم

 

مگو که حافظ از ایندر برو برای خدا

 

که هرچه رای تو باشد جزین برآن برویم

 

***

 

 

 

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم         لطفها می‌کنی ای خاک درت تاج سرم

 

دلبرا بنده نوازیت که آموخت بگو         که من این ظن به رقیبان تو هرگز نبرم

 

همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس         که درازست ره مقصد و من نوسفرم

 

ای نسیم سحری بندگی من برسان         گو فراموش مکن وقت دعای سحرم

 

خرم آن روز کزین مرحله بربندم رخت         وز سر کوی تو پرسند رفیقان خبرم

 

پایه نظم بلندست و جهانگیر بگو         تا کند پادشه بحر دهان پر گهرم

 

حافظا شاید اگر در طلب گوهر وصل

 

دیده دریا کنم از اشک و درو غوطه خورم

 

***

 

هرچند پیر و خسته دل و ناتوان شدم         هرگه که یاد روی تو کردم جوان شدم

 

شکر خدا که هر چه طلب کردم از خدا         بر منتهای مطلب خود کامران شدم

 

اول زحرف لوح وجودم خبر نبود         در مکتب غم تو چنین نکته دان شدم

 

زانروز بر دلم در معنی گشوده شد         کز ساکنان درگه پیر مغان شدم

 

قسمت حوالتم بخرابات می‌کند         چندانکه اینچنین شدم آخر چنان شدم

 

 

 

دوشم نوید داد عنایت که حافظا

 

بازآ که من به عفو گناهت ضمان شدم

 

***

 

دلبر جانان من برد دل و جان من         برد دل و جان من دلبر جانان من

 

روضه رضوان من خاک سر کوی دوست         خاک سر کوی دوست روضه رضوان من

 

این دل حیران من واله و شیدای تست         واله و شیدای تست این دل حیران من

 

یوسف کنعان من مصر ملاحت تراست         مصر ملاحت تراست یوسف کنعان من

 

سرو گلستان من قامت دلجوی تست         قامت دلجوی تست سرو گلستان من

 

حافظ خوش خوان من نقد کمال غیاث

 

نقد کمال غیاث حافظ خوش خوان من

 

***

 

زدر درآ و شبستان ما منور کن         هوای مجلس روحانیان معطّر کن

 

حجاب دیده ادراک شد شعاع جمال         بیا و خرگه خورشید را منور کن

 

ستاره شب هجران نمیفشاند نور         ببام قصر برآی و چراغ مه پر کن

 

بگو به خازن جنت که خاک این مجلس         به تحفه بر سوی فردوس و عود مُجمر کن

 

 

 

بچشم و ابروی جانان سپرده‌ام دل و جان         بیا بیا و تماشای طاق و منظر کن

 

پس از ملازمت عیش و عشق و مهرویان

 

زکارها که کنی شعر حافظ از برکن

 

***

 

ای پادشاه خوبان داد از غم تنهائی         دل بی تو به جان آمد وقتست که بازآیی

 

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد         کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی

 

دایم گل این بستان شاداب نمی‌ماند         دریاب ضعیفان را در وقت توانایی

 

یارب بکه شاید گفت این نکته که در عالم         رخساره بکس ننمود آن شاهد هرجایی

 

ای درد توام درمان در بستر بیماری         وی یاد توام مونس در گوشه تنهایی

 

در دایره قسمت ما نقطه پرگاریم         لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمایی

 

حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد

 

شادیت مبارک باد ای عاشق شیدایی

 

***

 

ای گدایان ترا عارز شاهنشاهی         همه کسرا تو دهی منصف صاحبجاهی

 

هیچکس نیست بر اسرار تو آگاه ولی         تو ز اسرار همه خلق جهان آگاهی

 

 

 

بی رضای تو چو یک برگ نریزد زدرخت         که تواند که به ملک تو کند بیراهی

 

حافظ از خدمت مردان خدا عار مدار

 

زانکه تو بنده دیرینه این درگاهی

 

***

 

جان فدای تو که هم جانی و هم جانانی         هرکه شد خاک درت رست زسرگردانی

 

سرسری از سر کوی تو نیارم برخاست         کار دشوار نگیرند بدین آسانی

 

خلقرا طاقت پروانه پرسوخته نیست         ناز کافرا نبود شیوه جان افشانی

 

بی تو آرام گرفتن بود از ناکامی         با تو گستاخ نشستن بود از حیرانی

 

فاش کردند رقیبان تو سر دل من         چند پوشیده بماند سخن پنهانی

 

راستی حد تو حافظ نبود صحبت ما

 

بس اگر بر سر این کوی کنی دربانی

 

***

 

دیدم به خواب دوش که ماهی برآمدی         کز عکس روی او شب هجران سرآمدی

 

تعبیر رفت یار سفرکرده می‌رسد         ای کاش هر چه زودتر از در درآمدی

 

خوش بودی ار بخواب بدیدی دیار خویش         تا یاد صحبتش سوی ما رهبر آمدی

 

 

 

فیض ازل بزور و زر ار آمدی بدست         آب خضر نصیبه اسکندر آمدی

 

گر دیگری بشیوه حافظ زدی رقم

 

مقبول طبع شاه هنرپرور آمدی

 

***

 

تعالی الله چه دولت دارم امشب         که آمد ناگهان دلدارم امشب

 

چو دیدم روی خوبش سجده کردم         بحمدلله نکو کردارم امشب

 

نهال صبرم از وصلش برآورد         زبخت خویش برخوردارم امشب

 

برات لیلة القدری بدستم         رسید از طالع بیدارم امشب

 

برآن عزمم که گر خود می‌رود سر         که سرپوش ار طبق بردارم امشب

 

تو صاحب نعمتی من مستحقم         زکوة حُسن ده حق دارم امشب

 

همی ترسم که حافظ محو گردد

 

ازین شورش که در سر دارم امشب

 

***

 

مدتی شد کاتش سودای او در جان ماست         وین تمنا بین که دایم در دل ویران ماست

 

مردم چشمم بخوناب جگر غرقست از آنک         چشمه مهر رخش در سینه نالان ماست

 

 

 

آب حیوان قطره زان لعل همچون شکرست         قرص خور عکسی زروی آن مه تابان ماست

 

تا نفخت فیه من روحی شنیدم شد یقین         بر من این معنی که ما زان وی واو زان ماست

 

هر دلی را اطلاعی نیست بر اسرار عشق         محرم این سر معنی دار علوی جان ماست

 

چند گویی ناصحا در شرح دین خاموش باش         دین ما در هر دو عالم صحبت جانان ماست

 

حافظا تا روز آخر شکر این نعمت گزار

 

کان صنم از روز اول داروی درمان ماست

 

***

 

در سختی عشق اگر بمیرم         من دل زغم تو برنگیرم

 

بی شک دل ماه و خور بگیرد         گر سوی فلک رسد نفیرم

 

نتوان به قلم نوشت شوقش         گر تیر فلک شود دبیرم

 

پیر غم عشقم ارچه طفلم         طفل غم عشقم ارچه پیروم

 

چون کرد زمانه سمتکار         دور از تو به بند غم اسیرم

 

دارم سر آنکه همچو سعدی         «بنشینم و صبر پیش گیرم»

 

آن به که زصبر رخ نتابم         باشد که مراد دل بیایم

 

***

 

ای راحت جان بیقرارم         امید دل امیدوارم

 

شادم به غمت که در همه حال         سوز غم تست سازگارم

 

تا رفته‌ئی از کنارم ای دوست         یکباره زخویش برکنارم

 

درآرزوی وصال حالی         عمری بفراق می‌گذارم

 

امشب بگذشت خواهد از دوش         طوفان دو چشم اشکبارم

 

تا مرگ نگیردم گریبان         من دست زدامنت ندارم

 

 

 

چون هیچ نشد به سعی حاصل         کام دل خسته فکارم

 

آن به که زصبر رخ نتابم         باشد که مراد دل بیابم

 

***

 

 

 

 

 

ترکیب بند/ص 498/(712)

اشعار

 

شاهی که پناه ملک و دین است         در خورد هزار آفرین است

 

نوباوه خاندان ملک است         گلدسته بوستان دین است

 

هم نسل شهنشه زمان است         هم نقد خلیفه زمین است

 

آثار و دلائل سعادت         تابنده چو نورش از جبین است

 

در ملک جهان بفر شاهی         انصاف که کوکب یقین است

 

در خاتم قدر او نهفته         فیروزه چرخ در نگین است

 

تیغش به میان کفر و اسلام         سیریست و لیک آهنین است

 

کلک از کف دست اوست دُربار

 

شمشیر ببازویش سزاوار

 

***

 

ای سایه رحمت الهی         وی غنچه باغ پادشاهی

 

هم چرخ جمال را تو مهری         هم برج هلال را تو ماهی

 

درخواستم از خدای بیچون         بختت به دعای صبحگاهی

 

بر نام تو مهر کرده گردن         منشور اوامر و نواهی

 

بر سلطنت تو بی تکلّف         تمکین تو می‌دهد گواهی

 

نام تو یقین که می‌برآرد         آوازه زما تا به ماهی

 

گردون که لطیفه‌ها برآرد

 

دری چو تو در صدف ندارد

 

***

 

ای خلعت ملک بر تو زیبا         وی غره دولت تو عزا

 

انوار شکوه شهریاری         از روی مبارکت هویدا

 

***

 

خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد         ساحت کون و مکان عرصه میدان تو باد

 

 

 

همه آفاق گرفت و همه اطراف گشاد         صیت خلق تو که پیوسته نگهبان تو باد

 

ایکه انشای عطارد صفت شوکت تست         عقل کل چاکر طغراکش دیوان تو باد

 

طیره جلوه طوبا قد چون سرو تو شد         غیرت خلد برین ساحت بستان تو باد

 

نه تبنها حیوانات و نباتات و جماد         هرچه در عالم امرست بفرمان تو باد

 

حافظ خسته به اخلاص ثنا خوا تو شد         لطف عام تو شفابخش ثناخوان تو شد

 

***

 

گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد         بسوختیم درین آرزوی خام و نشد

 

فغان که در طلب گنجنامه مقصود         شدم خراب جهانی زغم تمام و نشد

 

دریغ و درد که در جستجوی گنج حضور         بسی شدم بگدایی بر کرام و نشد

 

پیام داد که خواهم نشست با رندان؟؟         بشر به رندی و دردیکشم نام و نشد

 

بطعنه گفت شبی میر مجلس تو شوم         شدم به رغبت خویشش کمین غلام و نشد

 

رواست در برا گرمی تپ کبوتر دل         که دیده در ره خود پیچ و تاب دام و نشد

 

بکوی عشق منه بی دلیل راه قدم         که من به خویش نمودم صد اهتمام و نشد

 

 

 

هزار حیله برانگیخت حافظ از سر فکر

 

درآن هوس که شود آن نگار رام و نشد

 

***

 

مژده‌ای دل که دگر باد صبا بازآمد         هدهد خوش خبر از طرف سبا بازآمد

 

برکش ای مرغ سحر نغمه داودی باز         که سلیمان گل از یاد هوا باز آمد

 

عارفی کو که کند فهم زبان سوسن         تا برسد که چرا رفت و چرا بازآمد

 

چشم من در ره این قافله راه بماند         تا به گوش دلم آواز درا بازآمد

 

گرچه حافظ در رنجش زد و پیمان بشکست         لطف او بین که به صلح از در ما بازآمد

 

***

 

مژده‌ای دل که مسیحا نفسی می‌آید         که زانفاس خوشش بوی کسی می‌آید

 

از غم هجر مکن ناله و فریاد که من         زده‌ام فالی و فریادرسی می‌آید

 

زآتش وادی ایمن نه منم خرم و بس         موسی آنجا به امید قبسی می‌آید

 

هیچکس نیست که در کوی تواش کاری نیست         هرکس آنجا به طریق هوسی می‌آید

 

کس ندانست که منزلگه مقصود کجاست         اینقدر هست که بانگ جرسی می‌آید

 

 

 

دوسترا گر سر پرسیدن بیمار غمست         گو برو خوش که هنوزش نفسی می‌آید

 

خبر از بلبل این باغ بپرسید که من         ناله‌ای می‌شنوم کز قفسی می‌آید

 

یار دارد سر صید دل حافظ یاران

 

شاهبازی به شکار مگسی می‌آید

 

***

 

مسلمانان مرا وقتی دلی بود         که با وی گفتمی گر مشکلی بود

 

دلی همدرد و یاری مصلحت بین         که استظهار هر اهل دلی بود

 

بگردابی چو می‌افتادم از غم         به تدبیرش امید ساحلی بود

 

زمن ضایع شد اندر کوی جانان         چه دامنگیر یا رب منزلی بود

 

هنر بی عیب حرمان نیست لیکن         زمن محرومتر کی سائلی بود

 

مرا تا عشق تعلیم سخن کرد         حدیثم نکته هر محفلی بود

 

مگو دیگر که حافظ نکته دانست

 

که ما دیدیم محکم جاهلی بود

 

***

 

نفس باد صبا مشک فشان خواهد         عالم پیر دگرباره جوان خواهد شد

 

زین تطاول که کشید از غم هجران بلبل         تا سراپرده گل نعره زنان خواهد شد

 

ماه شعبان منه از دست قدح کین خورشید         از نظر تا شب عید رمضان خواهد شد

 

گل عزیزست غنیمت شمریدش صحبت         که بباغ آمد از اینراه و از آن خواهد شد

 

حافظ از بهر تو آمد سوی اقلیم وجود

 

 

 

قدمی نه بوداعش که روان خواهد شد

 

***

 

هرگز نقش تو از لوح دل و جان نرود         هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود

 

آنچنان مهر توام در دل و جان جای گرفت         که گرم سر برود از دل و از جان نرود

 

از دماغ من سرگشته خیال رخ دوست         به جفای فلک و غصّه دوران نرود

 

هرچه جز بار غمت بر دل مسکین نیست         برود گر سر من و زدل من آن نرود

 

گر رود از پی خوبان دل من معذورت         درد دارد چه کند کز پی درمان نرود

 

هر که خواهد که چو حافظ نشود سرگردان

 

دل به خوبان ندهد و زپی ایشان نرود

 

***

 

همای اوج سعادت بدام ما افتد         اگر ترا گذری بر مقام ما افتد

 

حباب وار بر اندازم از نشاط کلاه         اگر زروی تو عکسی بجام ما افتد

 

به بارگاه تو چون بادرانباشد یار         کی اتفاق مجال پیام ما افتد

 

بنا امیدی از این در مرو به زن فالی         بود که قرعه دولت بنام ما افتد

 

شبی که ماه مراد از افق شود طالع         بود که سر تو نوری ببام ما افتد

 

 

 

زخاک کوی تو هرگه که دم زند حافظ

 

نسیم گلشن جان در مشام ما افتد

 

***

 

اگر زکوی تو بویی به من رساند باد         به مژده جان جهانرا بباد خواهم داد

 

اگر چه گرد برانگیختی زهستی من         غباری از من خاکی بدامنت مرساد

 

تو تا بروی من ای نور دیده درستی         دگر جهان در شادی بروی من نگشاد

 

نه در برابر چشمی نه غایب از نظری         نه یاد می‌کنی از من نه میروی از یاد

 

به جای طعنه اگر تیغ می‌زند دشمن         زدوست دست نداریم هرچه باداباد

 

زدست عشق تو حافظ نمی‌برد جانرا

 

که جان زمحنت شیرین نمی‌برد فرهاد

 

***

 

بوی مشک ختن از باد صبا می‌آید         این چه بادیست کزو بوی شما می‌آید

 

می‌دهد مژده به یعقوب حزین از یوسف         یا نویدی زسلیمان به سبا می‌آید

 

نکهت مشک ختن می‌دمد از جیب نسیم         کاروانی مگر از ملک ختا می‌آید

 

بر ندارم دل از او تا نرود جان زتنم         گوش کن کز سخنم بوی وفا می‌آید

 

 

 

پیش‌تر غمش ای دل سر از سینه مساز         دیده بربند که پیکان زهوا می‌آید

 

عشق جانسوز تو پیوسته مرا می‌پرسد         پادشاهیست که یادش زگدا می‌آید

 

بسکه از اشک منت پای فرو رفت به گل         مردم چشم مرا از تو حیا می‌آید

 

حافظ از باده پرهیز که گل باز به باغ

 

از پی عیش به صد برگ و نوا می‌آید

 

***

 

سر سودای تو اندر سر ما می‌گردد         بین که اندر سر شوریده چها می‌گردد

 

از جفای فلک و غصه دوران صدبار         بر تنم پیرهن صبر قبا می‌گردد

 

از نحیفی و نزاری تن بیچاره من         چون هلالیست که انگشت نما می‌گردد

 

بلبل طبع من از فرقت گلزار رخش         دیرگاهست که بی برگ و نوا می‌گردد

 

به هواداریت ای سرو قد لاله عذار         بسی آشفته و سرگشته چو ما می‌گردد

 

دل حافظ چو صبا بر سر کوی تو مقیم

 

دردمندیست به امید دوا می‌گردد

 

***

 

هر که را خاک سر کوی تو مسکن باشد         پیش او گلشن فردوس چو گلخن باشد

 

 

 

گر جهان روشنی از پرتو خورشید گرفت         چشم عشّاق بدیوار تو روشن باشد

 

یار چون لطف و مراعات کند یاران را         دوستانرا چه غم از طعنه دشمن باشد

 

بگذر از هر چه تو داری که حجابیست عظیم         در ره او همه گر یکسر سوزن باشد

 

حاجت خویش کند عرض دل حاجتمند         بادهای تو اگر حاجت گفتن باشد

 

سوخت گر خشک وتر حافظ شیر از چه باک

 

عاشق سوخته دل سوخته خرمت باشد

 

***

 

هوس باد بهارم به ره صحرا برد         باد بوی تو بیاورد و قرار از ما برد

 

هر کجا بود دلی چشم تو برد از راهش         نه دل خسته و بیمار مرا تنها برد

 

دل سنگین ترا اشک من آورد به راه         سنگ را سیل تواند به لب دریا برد

 

دوش دست طربم سلسله شوق ببست         پای خیل خردم لشکر غم از جا برد

 

بحث بلبل بر حافظ مکن از خوش سخنی

 

پیش طوطی نتوان نام هزار آوا برد

 

***

 

ای دل از شام فراق و روز هجران غم مخور         شام هجران هم رسد روزی به پایان غم مخور

 

 

 

هست تاریکی غم را روشنایی در عقب         یعنی از تاریکی شبهای هجران غم مخور

 

بلبلا گر خاریی دیدی زیغمای بها         چون بهار آید شور عالم گلستان غم مخور

 

مژده پیراهن یوسف زمصرت می‌رسد         غم مخور ای مبتلای بیت احزان غم مخور

 

کار اگر دشوار شد خود را بدست غم مده         می‌شود دشوار عالم زود آسان غم مخور

 

گر ندیدی حافظ از شاه سمرقند التفات

 

خوش شود حالت زسلطان خراسان غم مخور

 

***

 

روی بمنای و مرا گو که دل از جان برگیر         پیش شمع آتش پروانه به جان گو درگیر

 

در لب تشنه ما بین و مدار آب دریغ         به سر کشته خویش آی و زخاکش برگیر

 

ترک درویش مکن از نبود سیم و زرش         در غمت سیم شما را اشک و رخش را زر گیر

 

رفته گیر از برم و زاتش و آب دلم و چشم         گونه‌ام زرد و لبم خشک و کنارم برگیر

 

دوست گو یار شو و جمله جهان دشمن باش         بخت گویا روی کن و روی زمین لشکر گیر

 

حافظ آراسته کن بزم و بگو واعظ را

 

که ببین مجلسم و ترک سر منبر گیر

 

***

 

 

 

روی نمای و وجودم از یاد ببر         خرمن سوختگان را همه گو باد ببر

 

ما که دادیم دل و دیده بطوفان بلا         گو بیا سیل غم و خانه زبنیاد ببر

 

سینه گو شعله آتشکده فارس بکش         دیده گو آب رخ دجله بغداد ببر

 

سعی نابرده در این راه بجای نرسی         مزد اگر میطلبی طاعت استاد ببر

 

روزم گم؟؟؟؟ نفسی وعده دیدار بده         وانگهم تا به لحد فارغ و آزاد ببر

 

حافظ اندیشه کن از نازکی خاطر یار         بو از درگهش این ناله و فریاد ببر

 

شب وصلت و طی نامه هجر         سلامٌ فیه حتّی مطلع الفجر

 

دلاور عاشقی ثابت قدم باش         که در یان ره نباشد کار بی اجر

 

من از رندی نخواهم کرد توبه         ولو آذیتنی بالهجر والحجر

 

برا ای صبح روشن دل خدا را         که بس تاریک می‌بینم شب هجر

 

دلم رفت و ندیدم روی دلدار         فغان از این تطاول آه از این زجر

 

وفا خواهی جفاکش باش حافظ

 

فان الربح والخسران فی التجر

 

***

 

 

 

یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور         «کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور»

 

این دل غمدیده حالش به شود دل بد مکن         وین سر شوریده بازآید به سامان غم مخور

 

گر بهار عمر باشد باز بر تخت چمن         چتر گل در سر کشی ای مرغ خوشخوان غم مخور

 

دور گردون گرد و روزی بر مراد ما نرفت         دایماً یکسان نباشد حال دوران غم مخور

 

***

 

 

 

 

 

 

 

 

رباعیات منسوب به حافظ/ص 509/(712)

رباعیات منسوب به حافظ

 

 

 

روزی که فلک از تو بریدست مرا         کس با لب پرخنده ندیدست مرا

 

چندان غم هجران تو بر دل دارم         من دانم و آنکه آفریدست مرا

 

 428

 

***

 

ای قبله هر که مقبل آمد کویت         روی دل جمله بخت یاران سویت

 

امروز کسی کز تو بگرداند روی         فردا به کدام دیده بیند رویت

 

 428

 

***

 

پیوسته خیال دوست در پیش منست         گوئی غم و درد دوست هم خویش منست

 

گر تیغ جفا زند که ترکش نکنم         قربان شدنم به پیش او کیش منست

 

 429

 

***

 

تا مرغ دلم فتاده در دام غمت         برگردن دل خوشست صمصام غمت

 

از شربت جام دهر بیزار شدم         تا خون جگر می‌خورم از جام غمت

 

 429

 

***

 

ای روی تو در لطافت آئینه روح         خواهم که قدمهای خیالت بصبوح

 

در دیده کشم ولی زخار مژه‌ام         ترسم که شود پای خیالت مجروح

 

 

 

 430

 

***

 

روزی که فراق از تو دورم سازد         وزهجر رخ تو ناصبورم سازد

 

گر چشم به روی دگری باز کنم         حق نمک حسن تو کورم سازد

 

 431

 

***

 

دوش از غم تو دمی نخفتم تا روز         یاقوت بنوک مژه سفتم تا روز

 

دردت که به کس نمی‌توانم گفتن         هم با دل خویشتن بگفتم تا روز

 

 431

 

***

 

جانا چو شبی با تو به روز آوردم         گر بی تو دمی برآورم نامردم

 

از مرگ نترسم پس ازین کاب حیات         از چشمه نوش آبدارت خوردم

 

 432

 

***

 

انوار شکوه شهریاری         از روی مبارکت هویدا

 

برقامت حشمت تو کوتاه         این اطلس نیلگون والا

 

بگذشت صدای صیت عدلت         از سقف نهم رواق خضرا

 

بر شادی مجلس تو خورشید         هر لحظه کشیده جام صهبا

 

تا روی مبارک تو بیند         نرگس همه دیده گشته عمدا

 

از بهر قبولت از بن گوش         لؤلؤی خوشاب گشته لا لا

 

در قصر تو چرخ آستانی

 

کیوان بدر تو پاسبانی

 

***

 

 

 

تا باد خدای با دیارت         جز عیش مباد هیچ کارت

 

هر آرزوئی که در دل آید         ایام نهاده در کنارت

 

توفیق رفیق در یمینت         تأیید ندیم در یسارت

 

نصرت که مباد از تو خالی         در رزم کمینه دستیارت

 

اقبال که باد با تو دائم         در بزم رهینه پرده دارت

 

آراسته چون بهشت گیتی         از کوشش تیغ آبدارت

 

تا چرخ بپاست دور دورت         تا دهر بجاست کار کارت

 

جاوید به عون جاه و عزّت         بادا همه چیز برقرارت

 

آسوده چو حافظند خلقی         در سایه بخت کامگارت

 

کارت همه حفظ ملک و دین باد

 

تا باد همیشه این چنین باد

 

***

 

مدتی شد کاتش سودای او در جان ماست         وین تمنا بین که دایم در دل ویران ماست

 

مردم چشم بخوناب جگر غرقست از آنک         چشمه مهر رخش در سینه نالان ماست

 

آب حیوان قطره زان لعل همچون شکرست         قرص خور عکسی زروی آن مه تابان ماست

 

تا نفخت فیه من روحی شنیدم شد یقین         بر من این معنی که ما زان وی واوزان ماست

 

هر دلی را اطلاعی نیست بر اسرار عشق         محرم این سر معنی دار علوی جان ماست

 

چند گویی ناصحا در شرح دین خاموش باش         دین ما در هر دو عالم صحبت جانان ماست

 

حافظا تا روز آخر شکر این نعمت گزار

 

 

 

کان صنم از روز اول داروی درمان ماست

 

 

 

***

 

 

 

 

 

 

 

مخمّس/ص 513/(712)

 

در عشق تو ای صنم چنانم         «کز هستی خویش درگمانم»

 

هرچند که زار و ناتوانم         «گر دست دهد هزار جانم»

 

«در پای مبارکت فشانم»

 

کو بخت که از سر نیازی         در حسرت چون تو دلنوازی

 

معروض کنم نهفته رازی         «هیهات که چون تو شاهبازی»

 

«تشریف دهد به آشیانم»

 

گفتم چو که کشتیم به زاری         زان پس ره مرحمت سپاری

 

بر دل رقم وفا نگاری         «تو خود سر وصل ما نداری»

 

«من طالع و بخت خویش دانم»         ای بسته کمر به دور و نزدیک

 

بر ریزش خون ترک و تاجیک         در مسکن اخلص الممالیک

 

«گر خانه محقرست و تاریک»         «بر دیده روشنت نشانم»

 

من از تو به جز وفا نجویم         بیرون زگل وفا نبویم

 

الا ره بندگی نپویم         «اسرار تو پیش کس نگویم»

 

«اوصاف تو پیش کس نخوانم»         گیرم نه در وفا گشودیم

 

نه مهر به مهر برفزودیم         نه بود هرآنچه می‌نمودیم

 

«آخر نه من و تو دوست بودیم»         «عهد تو شکست و من همانم»

 

گر سر ببری به تیغ تیزم         از کوی وفات برنخیزم

 

ور زانکه کنند ریز ریزم         «من مُهره مِهر تو نریزم

 

«الّا که بریزد استخوانم»         آنانکه نشان عشق جویند

 

جز راه مزار من نپویند         خاک من زار چون ببویند

 

«گر نام تو بر سرم بگویند»         «فریاد برآیند از روانم»

 

گر بگذردم زپیش خیلی         هر یک به صفا به از سهیلی

 

از تو نکنم بغیر میلی         «مجنون نیم از بهای لیلی»

 

 

 

«ملک عرب و عجم ستانم»         گشتم صنما در آرزویت

 

آشفته و تیره دل چو مویت         هر چند نمی‌رسم بکویت

 

«شب نیست که از فراق رویت»         «زاری بفلک نمی‌رسانم»

 

ای وصل تو اصل شادمانی         مانی به نشاط جاودانی

 

بر حافظ خود چه می‌فشانی         «هر حکم که بر سرم برانی»

 

«سهلست زخویش مرانم»

 

 435

 

***

 

این مخمّس در بعضی نسخه‌های بنام حافظ ضبط شده است و آنچه در گیمه است از سعدی است.

 

 

 

 

 

 

 

بسمه تعالی

 

مشکوک/ص 515/(712)

 

باز آی که چشمم بجمالت نگرانست         بازآی که دل در غم هجرت بفغانست

 

بازآی که بی روی تو ای یار گرامی         سیلاب زچشم من سرگشته روانست

 

 450

 

***

 

ای باد صبا اگر توانی         از راه وفا و مهربانی

 

از من ببری خبر بیارم         کان سوخته تو در نهانی

 

میمرد زاشتیاق و می‌گفت         کای بی تو حرام زندگانی

 

 453

 

***

 

عمرم به خیال دوست بگذشت         آری به خیال می‌رود عمر

 

دردا که زما ملول شد یار         وزما به حلال می‌رود عمر

 

 455

 

***

 

راه طلب تو خار غمها دارد         کو راهروی که این قدمها دارد

 

دانی که که روشناس عشقت آن کو         بر چهره جان داغ ستمها دارد

 

 426

 

***

 

 

 

ای آنکه نهند مهروماه از تمکین         بر خاک جناب تو شب و روز جبین

 

با دست و زبان و دل تنگم منشان         برآتش انتظار و فارغ منشین

 

 427

 

***

 

از من دلشده آن یار نمی‌پرسد هیچ         خبری زین دل بیمار نمی‌پرسد هیچ

 

دی به سر منزل من آمد و احوال بدید         گفت چونست ترا یار نمی‌پرسد هیچ

 

او طبیب من و من خسته و بیمار غمش         چون طبیب است که بیمار نمی‌پرسد هیچ

 

گفتمش بخت من و طالع شوریده من         خسته می‌بیند آن یار نمی‌پرسد هیچ

 

جانم از فرقت رویش به لب آمد صدبار         که از این دلشده یکبار نمی‌پرسد هیچ

 

دوش در خواب رخ چون مه او می‌دیدم         به من او گفت ترا یار نمی‌پرسد هیچ

 

آن طبیب ازلی گو نظری کن که مرا

 

حافظ دلشده را یار نمی‌پرسد هیچ

 

 576

 

***

 

ای وای از این دوره غیبت

 

اوی وای

 

مو کز هجران تو روزم سیاهست

 

 

 

مو کز درد فراقت

 

***

 

بیا جانا که دیگر ناتوانم من         بیا جانا که دیگر بی قرارم من

 

اگر آئی شود روشن دوچشم من         وگر نایی رود بیرون این دو از من؟؟

 

***

 

مرا هر شب بیادت ناله‌ها هست         مرا در هجر تو از دل نواهست

 

اگر چه روسیاه و پست و خوارم         ولی دربارگاهت من غلامم

 

اگر چه غافلم، غافل از تو         ولی گاهی بدل دارم غم تو

 

اگر چه عاصی و عصیان کارم         ولی امید عفو دارم از خطایم

 

اگر کارم خطا، فعلم بود زشت         ولی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ در سرشتم

 

اگر چه من جفاکارم بود و کارم خیانت         ولی دارم امید و عفو وعطایت

 

***

 

اگر روز و شب از هجرت بگریم         خ اگر شب تا سحر اشکم بریزد

 

م اگر عمری براهت دیده دوزم         سزاوار باشد از این کارگر چه میرم

 

***

 

گر یادت بود دردم ا؟؟؟؟؟؟؟؟         اگر دردم از او درمانم از اوست

 

 

 

بیا ای دوست که تاب و توان نماندست مرا         از غم هجر تو دگر،

 

***

 

من که از دوری تو گشته سیه روزم         چون ننالم؟ که گردیده

 

***

 

مولای من که بر ما سوا هست محیط و حجّت خدا         لطفش عمیم و درگه جودش بی نظیر

 

***

 

غم هجرت زده آتش بجانم که عمرم را         فراقت سوخته مغز استخوانم

 

ندارم از غمت تاب و توانی         بیا جانا که جانم بر لبانم

 

***

 

بیا جانا که سوخته است نار فراق جانم را         مهدیا دست من و دامان شما

 

مهدیا جان و تنم باد فدای قدمت

 

روح من

 

***

 

 

 

 

 

 

 

خواص گیاهان/ص 519/(712)

 

اسفند

 

خواب آور بوده نرم کننده سینه و ریه است، مسهل سودا و بلغم و ضد کرم کدو می‌باشد صرع هستری ـ فلج، جنون و سایر امراض دماغی و عصبی مفید است خوردن خیسانده اسفند جهت تحلیل مواد سوداوی و تصفیه خون و نرم داشتن داشتن سینه نافع است برای جلوگیری از احتلام داروی و مفیدتر از آن؟؟؟؟؟؟

 

خاکشیر :

 

کف لمه خاکشیر برای صاحبان مزاج سودایی سودی فراوان دارد

 

افتیمون :

 

برای رماتیسم قلبی و امراض رماتیسمی مسهل سورا و بلغم و صفرا هست جهت امراض دماغی و عصبانی ـ صرع ـ مالیخولیا ـ مانیا ـ وسواس ـ کابوس ـ فلج ـ لقوه و بی حسی اعضاء مفید است. مزاج را لینت می‌دهد و برای درمان امراض سوداوی نظیر نداریم ـ برای تقویت جگر و معده مفید بوده و عروق و طحال را باز می‌کنم و فضولات متعفن را بیرون می‌کنم.

 

عناب :

 

حرارت را فرو می‌نشاند و خنک می‌باشد فشارخون را کم کرده و سینه و گلو را نرم می‌کند خون را صاف کرده و پاک می‌کند، شهوت را کم و غرایز جنسی را ضعیف می‌سازد.

 

گشنیز :

 

مسرّت آفرین بوده و مقوی مغز و قلب می‌باشد برای رفع خفقان ـ وسواس و هیستری سودی فراوان دارد مقدا خوراکش 1 مثقال است دارای ویتامین آ و ب و ث است  غرایز جنسی را کم می‌کند.

 

1ـ اسفند 8 مثقال  2ـ گاوزبان 3 مثقال  3ـ زنجبیل 2 مثقال  4ـ افتیمون 4 مثقال.

 

گل گاوزبان:

 

برای مالیخولیا، جنون، رفع حواسپرتی مفیده بوده و جوشانده آن نشاط‌آور است دلهره و

وحشت را از بین می‌برد و غم و غصه را کم می‌کند و برای کسانیکه با خود حرف می‌زنند سودمند می‌باشد.

 

عرق گل گاوزبان  :

 

جهت امراض سوداوی، وسواس و خفقان مفید است.

 

زنجبیل :

 

نیروبخش، و مقوی معده، بادشکن و ضد رقت و فساد خون است. اگر پودر آنرا روی پوست بدن مالش دهند، آن را تحریک و قرمز می‌نمایم ـ اعراب او را مقوی باه می‌دانند. مقوی حافظه و باز کننده کبد و قاطع بلغم هست، رطوبت غلیظی که در روی جدار روده و معده هست از بین می‌برد.

 

جهت امراض رطوبی مفید بوده و فلج و ضعف اعصاب را مداوا می‌کند.

 

خرفه :

 

دارای ویتامین ث بوده تب بر و تصفیه کننده خون است برای افراد سودایی مزاج نافع است.

 

کاسنی :

 

حرارت را فرو نشانده و خون را تصفیه می‌کند قلب را تقویت کرده و شهوت را زیاد می‌کند. در رفع امراض کبد اثری قطعی دارد، ملین و مقوی معده است.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

اشعار و رباعیات/ص 521/(712)

 

شب و روزم زهجرت تار گشته         به دنیا دوستانش خوار گشته

 

عزیزان حال ما گر زار گشته         ولی ما را صاحبی غمخوار گشته

 

***

 

موکه آتش بجانم از غم هجر         موکه بی خانمان از غم هجر

 

موکه روز سیاهست از غم هجر         چه سازم تا رها شم از غم هجر

 

***

 

مو کز هجران او روزم سیاهست         مو کز دوری او حالم تباه است

 

اگر نادیده روی او بمیرم         به او؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

***

 

به دلدارم بگوئید ای عزیزان         به دل دارم غم هجرش همیشه

 

به غم خوارم بگوئید ای رفیقان         زغم خوار و گرفتارم همیشه

 

***

 

بیا جانا که دیده اشکبار است         بیا مولا که دل در اضطراب است

 

بیا آقا که قلبم خون گشته         غم هجرت مرا افزون گشته

 

***

 

مو کز هجرت عزیزم در فغانم در فغانم در فغانم         زدرد انتظارت دل فکارم دل فکارم دل فکارم

 

دگر کی می‌شود روزی بگویم بگویم بگویم         سر و جانم فدای خاک پایت عزیزم آی عزیزم آی عزیزم

 

***

 

مو که دل بسته‌ام بر روی ماهت         به غم گشتم قرین در انتظارت

 

اگر باشم بدنیا در ظهورت         شوم کلب درِ آن آستانت

 

 

 

***

 

مو کز هجرش غمین و دل فکارم         مو کز درد فراقش بی قرارم

 

چه سازم با غم هجر و فراقش         چه بنمایم عزیزان در فراقش

 

مو که هجرش زده آتش بجانم

 

***

 

 

 

بسمه تعالی

 

یا صاحب الزمان ادرکنی

 

یا صاحب الزمان ادرکنی

 

 

 

زهجرش در عذابتم در عذابم         به دردش در فغانم در فغانم

 

***

 

به قلبم آتش هجران مهدی است         به چشمم صورت تابان مهدی است

 

آتش قلبم بسوزد نار را         درد هجرانش بسوزد یار را

 

***

 

زبس از دوریش روزم سیاهست         تو گوئی روز من هم شام تار است

 

همان مولی که نامش بر زبان است         همان آقا که لطفش بر جهان است

 

 

 

اگر دیدی ورا تو روزگاری         بگو مار نظر کن نیز گاه گاهی

 

***

 

عزیز من چرا رویت نهان است؟         چرا از فرقتت قدم کمان است؟

 

تو که بر ماسوی لطفت عیان است         چرا بر من نهان جان جهان است

 

اگر از فرقتت خونین دلم من         اگر در غیبتت غمگین دلم من

 

اگر از هجر رویت بی قرارم         امید وصل دارم ای امیدم

 

***

 

همان آقا که جان این جهان است         عزیز این جهان و آن جهان است

 

زهجرش در فغان و در عذابم         زدردش گرفتار و فکارم

 

***

 

اگر بینی جمال نازنینش         اگر بینی جلال بی نظیرش

 

اگر از وصل او خوشه چینی          اگر نتوان نمائی زندگانی

 

***

 

اگر دیدار تو بر ما حرام است         چرا ما را بوصلت وعده‌ها هست

 

 

 

اگر خواهی مرا خوشحال سازی         چرا ما را همیشه آرزو هست

 

***

 

همین امروز آ اندر بر ما         همین الآن بنشین در بر ما

 

همین لحظه نما بر ما تو احسان         همینک کن روا این حاجت ما

 

***

 

اگر وصلت شود روزی نصیبم         اگر روزی ببینم من جمالت

 

اگر از ما سوی دلم می‌کنم من         بود فکرم همیشه بر جمالت

 

***

 

این دل غمگین من فکر تماشای شما است         هر نفس از دل کشم آه برای شما است

 

قلب حزین و فکار در غم هجر شما است         جان گرفتار من چشم براه شما است

 

***

 

گر بگذارد قدم جان جهان از کرم         تا طلبد بنده بر سر خوان از کرم

 

جان و دل از این کرم می‌دهمش رایگان         گرچه نیرزد دلم در بر این جود و کرم

 

 

 

 

 

قال رسول الله 6 قال جبرئیل  7 قال الله تعالی: المؤمن منّی وأنا منه

 

بحار ج 78   

روح من/ص 525/(712)

«روح من»

 

1ـ ای که در قبل من روح من و جان منی

 

3ـ سبب خلقتِ من، علّتِ ایجاد منی

 

2ـ ثمر عمر و بقا، دین و هم ایمان منی

 

4ـ هر دم اندر نظر و در فکر پریشانِ منی

 

از وفا قلب مرا شاد نما         نظری بر دل بیمار نما

 

1ـ مهر اغیار بریدم ز دلم، چون که تو جانان منی

 

4ـ از غمت محتضرم، کن نظری، جان منی

 

3ـ دیده تار مرا، نورِ درخشان منی

 

2ـ بر دل سوخته‌ام کن نگهی، چونکه تو درمان منی

 

از وفا روح مرا شاد نما         نظری بر دل بیمار نما

 

***

 

نی صفا خواهم نه مروه، چون بود خضرا رضوان من         ز زمزم دل بریدم چون بود بحر ابیض مکان من

 

***

 

 

 

 

 

 

 

انشاء الله/ص 526/(712)

 

انشاء الله

 

چه خوش باشد که روزی

 

اگر روزی رسد بگوشم در می‌زنند خانه

 

با صد شعف روم من

 

شود روزی که بینم روی جانان

 

آن ماه تابان

 

***

 

بیا سوته دلان گرد هم آئیم         زهجر مهدی زهرا بنالیم

 

زنیم شیون زهجران جمالش         به یاد آن رخ تابان بنالیم

 

***

 

کنیم افغان و از دل برکشیم آه         یتیمانه بسوزیم و بسازیم

 

نه دل فریاد یا مهدی دهیم سر         به سر کوبیم زهجر آن رخ ما

 

بیا سوته دلان از هجر خوبان

 

***

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

بیا سوته دلان گرد هم آئیم         زهجر مهدی زهرا بنالیم

 

زنیم شیون زهجران جمالش         به یاد آن زخ تابان بنالیم

 

***

 

یتیمانه بسوزیم و بسازیم         کنیم افغان و از دل برکشم آه

 

زدل فریاد یا مهدی دهیم سر         به سر کوبیم زهجر آن رخ ماه

 

***

 

ایا سوته دلان افسرده حالان         ایا پژمردگان و غم نصیبان

 

رسد روزی به همدیگر بگوئیم         رسیده صاحب ما شاه خوبان

 

 

 

***

 

زدند در را به سر آمد شب هجر         به پایان آمده غمهای؟؟؟؟؟؟؟؟

 

***

 

چو آید آن روز موعود         بفریادم رسد مهدی موعود

 

***

 

ص  146

 

***

 

از روز ازل گفته‌ای حال من اینست         گر جان بدهم در ره وصل تو کمال است

 

والله قسم مهر تو اندر دل من جای گرفته         بیرون شدنش از دل من والله محال است

 

دشمن مکار در خانه پا بنهاده بود         لیکن از یاران ما، خانه تهی افتاده بود

 

فضه را گفتم که محسن را به خاک پنهان کند         چونکه زینب از غمش در تاب و تب افتاده بود

 

گرچه من حبل اللهم لیک اندر آن زمان         ریسمانی از عدو بر گردنم افتاده بود

 

دست من را بسته بودند، شنیدم زآن گروه         بس کلام ناسزا سویم براه افتاده بود

 

چونکه زهرا دیده وا کرد دید خانه بی علیست         زین سبب اندر دلش بس اضطراب افتاده بود

 

تا که آن غمدیده پرسید، از فضّه حال من         سوی من بشتافت گرچه بر زمین افتاده بود

 

***

 

 

 

 

 

روزی که رسد به گوش من صدایش         سویش دوم و بگیرم از شوق ردایش

 

چون بوسه زنم به خاک پایش         رویش نگرم، (ببینمی جمالش) بینم آن وجه خدائی

 

با دست کشدم دست همان دست خدایش         بر سر بگیردم از خاک دست همان دست خدایی

 

چون بینم از او این همه من عفو خدایی         دیوانه شوم دیوانه‌تر از من دگری نیست

 

با دست مرا بگیرد از خاک مرا بلند از؟؟؟

 

***

 

مهر تو رفته به جانم که بیرون شدنی نیست         گویم زسر شوق ش؟؟؟ حیات بدیهی

 

سر بر قدمت چنان نهاده‌ام که برداشتنی نیست         نتنطح؟؟؟ نیست که هست امر الهی؟؟؟؟

 

دیوانه شدم دیوانه ترم زمن دگری نیست         در مذهب ما هست ضروری و بدیهی

 

اکنون نبود ولی وقت

 

پنجشنبه 18 ذی القعدة الحرام   1412

 

5 شنبه

 

***

 

استاد ناشناخته         درسی به ما نداده

 

از جودت ای یگانه         چیزی به ما نداده

 

چون روی تو ندیده         نقشی بدل نداده

 

چون معرفت ندارد         دل در رهت نداده

 

***

 

 

 

او چون دود باز من می‌دوم نیز         او سوی مقتل من سوی قاتل

 

***

 

ای که با دست گشودی کفنت         تو به آغوش گرفتی حسنت

 

تو کنون دست خود از چادر برون کن         اینک آن دست از چادر برون کن

 

هم به آغوش گرفتی حسنت         تیرها را از بدن او بیرون کن

 

جسم صدها چاک حسین را در برگیر         خون او از حنجر پاکش؟؟؟

 

طلب مهدی خود را به کمک         امر فرما پسرت را به کمک

 

گر که دستور دهی می‌آید         مهدیت با دل و جان می‌آید

 

منتظر هست که فرمان بدهی         غیبتش را تو بایست که پایان بدهی

 

ذوالفقار علوی در ید اوست

 

جمعه

 

***

 

روز عاشورا چو من مضطر شدم         رو به میدان گردم و حیران شدم؟؟؟

 

دست خود به سر بنهادم         نام مادر را به زبان آوردم

 

ناگهان دیدم که آمد مادرم در قتلگاه         دست خود را بر سرم بنهاده بودم زاضطراب

 

 

 

نام مادر را بر زبان آورده بودم زاضطراب

 

***

 

ای که اشک از رخ بابم نمودی پاک         این حسین است که فتاده است به خاک

 

ای که با دست گرفتی پهلویت         این حسین است بنشانش پهلویت

 

دست به دیوار چو گرفتی در ره صاف         قتلگاه است راه مرو بی همراه

 

گر به دیوار گرفتی دست اندر راه         آن لباسی که در آنروز سپردی به منش (تو به من)

 

من ورا امروز نمودم به تنش         از علی باب من آنروز نمودی تو دفاع

 

عمر حسین آمد و هنگام وداع         آمده قاتل ز ره ای مادر بشتاب

 

تو و بگیر راه بر او ای مادر         مگذارش که نشیند او بر سینه

 

ای زمسمار تو راهست اثر بر سینه         گر کشد خنجر کین روی حسین

 

تو بکش ناله و فریاد ایا مام حسین         پای بر بیت؟؟؟ و تکیه بر کعبه بزن

 

نعره بر؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟         آنچنان نعره که ترسند همه اهرمنان

 

به طلب مهدی خود را به کمک ای مادر         زعدو چونکه نمودم استمداد

 

 

 

به کمک مهدی خود را به طلب         دست خود را بر سرم بنهاده بودم زاضطراب

 

نام مارد را بر زبان آورده بودم زاضطراب

 

***

 

دیو و دد از تو بترسند و قلب من آتش گرفت         دست خود بر سر نهادم چونکه بی سرور شدم

 

او ز من صورت خود برگرداند         روز عاشورا که شد واله و مضطر شدم

 

دست خود بر سر نهادم چونکه بی سرور شدم

 

جمعه

 

***

 

 

 

بسمه تعالی

 

السلام علیک یا مولای یا صاحب الزمان عجل الله تعالی لک الفرج

 

آن دم که رسد به گوش من صوت و صدایش         سویش دوم و بگیرم از شوق ردایش

 

رویش نگرم زوجد و بنگرم جمالش         بوسه زنم از شعف به خاک پایش

 

***

 

با دست خدا مرا زد از خاک جدا         بر سر نهدم دست، همان دست خدا را

 

چون بینم از او، این همه من (عفو) لطف خدا را         گوید که چنین است به امروز کرم و لطف، خدا را

 

گوید که ترا چون شده‌ای بر خاک فتاده         خاک قدمم را بر سر و بر دیده فشانده

 

 

 

از چیست که بر خاک رهم روی نهاده         بر دیده چرا خاک فشاندی به سر خاک نهاده

 

گویم که غبار قدمت خاک بهشت است         برتر زبهشت است هر که ورا نیک سرشت است

 

پنجشنبه 18 ذی القعدة

 

***

 

اگر آن شمس جهانتاب بیاید         بت و بتخانه دگر تاب نیارد

 

اگر آن شاه جهاندار بیاید         اجنبی قدرت افکار ندارد

 

اگر آن رهبر عادل بیاید         دگری دولت و اقبال نیارد

 

اگر آن صاحب اسرار بیاید         ظالمان را به سرِ کار نیارد

 

شنبه 20 ذی القعدة

 

***

 

شنبه

 

سر بر قدمش می‌نهم از روی ادب من         بر خاک رهش بوسه زنم از شوق و شعف من

 

بیا سوته دلان با هم بسوزیم         ز این سوز طور سینایی بسازیم

 

***

 

بسمه تعالی

 

عید زهرا سلام الله علیها است همه کف بزنید         داد و فریاد کنید و همگی کف بزنید

 

شب قتل عمر است کف بزنید         به سقر رفته عمر کف بزنید

 

شب قتل عمر و هم عمر سعد لعین         لعنِ دائم بفرستید بر این نحس لعین

 

 

 

هر دو نحسند بدانید و بدارید یقین         این دو بدجنس نجس این هر دو لعین

 

زمی وحدت اگر میل نکردی تو هنوز         یا گرایش به عدوت گر که نکردی تو هنوز

 

پیرو آل رسولی به یقین دان که هنوز         بغض دشمن به دل ریشه دوانده است هنوز

 

بغض دشمن کم تو نکردی هنوز

 

جمعه 19 ذی القعده

 

***

 

به ابولؤلؤ والاگهر آن فرد شجاع         به دگر مرد گرانقدر، به مختار شجاع

 

دو ابرمرد جهان، قاتل اهرمنان         هم درود و سلام و صلوات؟؟؟؟؟؟؟

 

***

 

شب قتل عمر شد عمر رو به سقر شد         مصمّم بر عمل شد که قاتل بر عمر شد

 

ابولؤلؤ والا روان سوی عمر شد         بزد؟؟؟؟؟؟خنجر خود را، عمر سوی سقر شد

 

***

 

دعویش بود منم رهبر و حاکم به عموم         ولی امر منم هم به خصوص و به عموم

 

پای او در گل و هر دم چو الاغ         چون که دلّال الاغ بود و خودش نیز الاغ

 

بوده دلّال الاغ و خود او نیز الاغ         چون خیانت بنمود آن زانی دون

 

 

 

کرد سیه روز چنین، عالی و دون         کرد حمله ابولؤلؤ والا که بدی از همدان

 

زد چنان خنجر خود را به سگ از همه دون

 

***

 

حسن از دست تو دلشاد شده         هم حسین از محن آزاد شده

 

قاتل مادرشان کیفر کردار شده         از ناف شکافت؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

***

 

ای ابولؤلؤ والا و ایا مرد دلاور         امروز نمودی تو زهرا؟؟؟؟؟؟؟

 

کاش بود در آن روز که ریختند اجانب

 

***

 

نمودی شکمش چاک         زمین را زعدو پاک

 

تو کردی همه را شاد         خصوصاً شه لولاک

 

شنبه 20 ذی القعده

 

***

 

 

 

با چشم بصیرت بنگر کرب و بلا را          جمع شهدا را تو آن دشتِ بلا راهمه از پیر و جوان را

 

در صفر کرب و بلا چون همه را غم بگرفت         چون نزدیک شد وداع پدرم با اهل حرم

 

غم و اندوه فراوان بگرفت جا در دل افراد حرم         از عطش رفت همه طاقت و تاب از دل افراد حرم

 

آنکه سوخت از عطش و هیچ نگفت من بودم         دم فرو بستم و لب را به تکلّم نگشود من بودم

 

گرچه اعجاز من از معجز موسی است         از خلیل و آدم و نوح نیز باشد؟؟؟

 

 

 

نطق من در گهواره باشد از دم عیسی رساتر         ذکر حق هست با زبان کوچک من آشناتر

 

بهر اثبات مقامم احتیاجی بر ید و بیضا ندارم         چون گلوی نازکم اینسان سفید است احتیاج معجز دیگر ندارم

 

چون چنین رخشنده می‌باشد گلوی نازکم         چونکه باشم شیرخواره پای راه رفتن ندارم

 

گر زنزدیک می‌داد نشان موسی ید و بیضای خویش         هم زنزدیک و ز دور می‌دید دشمن زیر گلویم را

 

***

 

بهر شادی پدر خنده بر لب آوردم امّا         جگرش سوخت زاین خنده پر آذر من

 

***

 

اگر حرمله مهلت داده بود لشکر را بهم ریخته بودم

 

***

 

دشمنی حرمله همه‌اش با من بود         چون تیر زد به عمویم تا آب نیارد برای من

 

تیر به گلوی من زد و به سینه پدرم تا قبرم را زودتر آماده کند

 

***

 

قتلگاه من آغوش و دست پدر بود         قبر من سینه پدرم می‌باشد

 

آیا کسی چنین قبر و یا قتلگاهی دیده است

 

***

 

در میان شهدا من دو قبر دارم یکی موقت و یکی همیشگی که سینه پدرم می‌باشد

 

اگر همه قرآن را بر سر دست می‌گیرند پدرم مرا بر سر دست بلند کرد همچنانکه پیغمبر امیرالمؤمنین 7 را بر سر دست بلند کرد

 

***

 

 

 

گرچه من طفلم اما انبیاء طفیل منند         گر چه من اصغرم اولیاء صغیر منند

 

حجت کبرای حق باشم از این رو اصغرم         تا که بر دست سلیمان زمان خاتم شوم

 

دیده باطن اگر داری نگر تا که بشناسی مرا         اگر اصغر نمی‌بودم کی نمی‌شد قبر من در سینه بابم

 

***

 

در میان دشمنان حرمله از همه با من دشمن‌تر بود         آن سه تیری که رها کرد ضررش همه بر من بود

 

در میان شهداء طفل صغیرم امّا         کینه حرمله با من افزون از همه بود

 

هر سه تیری که رها کرد در کرب و بلا         ضررش بر من بیشتر از سایر اهل حرم بود

 

ضرر آن به من، بیشتر از همسفران بود؟؟؟

 

***

 

گفتم ای مادرِ غم‌پرور از پا افتاده         این حسین است که بر خاک بلا افتاده

 

دست او گیر که جانش به خطر         گر چه دست تو کبود است و زکار افتاده

 

با همان دست کبودی که ز کار افتاده         ای که در صبح و مسا دستِ تو بود به پهلویت

 

این حسین است بنشانش به پهلویت         از علی باب من آنروز نمودی تو دفاع

 

آخر عمر حسین آمد و هنگام وداع         آن لباسی که تو دادی به من آنرا

 

 

 

من به هنگام وداعش نمودم به تنش         با شتاب آمده قاتل زره‌ای مادر

 

بشتاب و تو بگیر (خنجر) راه او ای مادر         مگذاری که نشیند او بر سینه

 

ای زمسمار تو هست اثر بر سینه         گر کشد خنجر کین روی حسین

 

طرف قبله بکش پای حسین         با همان دست کبودی که گشودی کفنت

 

به کمک مهدی خود را به طلب         تو به آغوش محبّت بگرفتی حسنت

 

ای که خون شد دل تو بهر حسین         چون به آغوش کشیدی تو حسین

 

پایان روز 5 شنبه 25 ذی القعدة  1412

 

***

 

نه مقداد بود نه زبوذر خبری         نه سلمان و نه زعمار اثری

 

***

 

در معرکه بلا زشادی در آن خبر نبود         تنها کسیکه بر روی پدر خندید من بودم

 

***

 

حضرت زهرا استمداد نمود از مردم         کسی جواب آن حضرت را نداد

 

تنها کسیکه از آشنایان به خانه پا گذاشت         حضرت محسن بود که ره نه ماهه را شش ماهه پیمود

 

***

 

 

 

هر که بر زمین افتاد پدر را صدا می‌زد         تنها کسیکه هیچ نگفت من بودم

 

***

 

بهر شادی پدر اند آن روز بلا         تنها کسیکه در آنروز خندید من بودم

 

***

 

چنانکه امیرالمؤمنین برای اثبات ولایت سر دست پیغمبر رفت من هم برای اثبات حقانیت تنها کسی بودم که بر سر دست او بلندم کرد

 

تنها کسیکه با قنداقه به جنگ رفت من بودم

 

***

 

هر کس در آنروز با پای خود به میدان رفت         تنها کسیکه با پای پدر رفت من بودم

 

چون بدنم طاقت سم ستوران را نداشت         تنها کسی را که پدر دفن کرد من بودم

 

***

 

روز عاشورا چون حسین می‌رفت جان زمن می‌رفت         روز عاشورا جان زم من رفت چون حسین می‌رفت

 

کودکان مات و مادران مبهوت من چنین ماتم         من چه ساز م این همه اندوه، اینهمه ماتم

 

چون حسین می‌رفت من نگه کردم او نگه می‌کرد         من سوی میدان او سوی خیمه، گه نگه می‌کرد

 

کودکان گفتند با فغان گفتند عمه جان زینب          ما که تنهائیم، از وطن دوریم عمه جان زینب

 

پس چرا تنها، باب ما رفت، و ما غریبان را

 

***

 

 

 

ای خدا صبر و طاقتم دیگر رو به پایان است         چون حسین من روح و جان من با اسیران را و به میدان است

 

ناگهان آمد این سخن یادم از عزیز من         روز عاشورا در دم آخر ای عزیز من

 

پس بخود گفتم العجل زینب از زمین برخیز         بهترین فرصت، نرود از دست، زینب؟؟؟

 

من چه سازم با اینهمه گریه اینهمه افغان         اینهمه شیون اینهمه ناله اینهمه

 

دوشنبه 22 ذی القعدة

 

***

 

او به فکر من و منهم به فکر می‌کردم         او به فکر سفر من من به

 

غم من را او داشت بر دل و من غم او را         او غم تنهای من را و من غم مظلومی او را

 

او به خود می‌گفت زینب د؟؟؟ اینهمه طفلان چه کند         سفر شام و مجلس کوفه چه کند

 

من به خود می‌گفتم حسین با اینهمه دشمن چه کند         ***

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

«نوکر/ص 540/(712)

 

«ای انیس و مونس دیرینه‌ام         می‌زنم سنگ تو را بر سینه‌ام»

 

نوکر دیرینه این درگهم         من غلامان درت را نوکرم

 

من غلام حلقه بر گوش توام         نوکران درگهت را نوکرم

 

نوکرم من نوکرم من نوکرم         از شما دارم تمنای کرم

 

نوکرانت آمدند ای ذوالکرم         بلکه از درّ خانه‌زاد و نوکرم

 

از طفولیت شما را نوکرم         در صف حشر و قیامت نوکرم

 

ور به پیری هم رسم من نوکرم         در صف حشر و قیامت نوکرم

 

گرچه محروم زوصلت ای عزیز         وز سماع صوت دلجویت کرم

 

تا به جنّت می‌روم من نوکرم         نوکر دربار شاه ذوالکرم

 

گر عدو سنگم زند از قهر و کین         من غلام روسیه من نوکرم

 

گر که دشمن طعنه بر من می‌زند         از سماع طعنه هایش من کرم

 

***

 

در شب دوّم ذی الحجة الحرام 411 این اشعار را پس از آنکه قبلا مقداری درباره داشتن محبّت شدید و.. تلقین نموده بودم سرودم.

 

***

 

کاروان رفت و هنوز اندر رهم         از رفیقان رهت وامانده‌ام

 

نوکری بیچاره و درمانده‌ام         من غلامان شما را نوکرم

 

نوکر بی دست و پا را یاد کن         هر دم از نو کن بر او لطف و کرم

 

نی منم تنها تو را عبد و غلام         از غلام روسیاهت رو مگران

 

 

 

بلکه نسل اندر نسل من هستند غلام         در فراقت قلب نالانم مسوزان

 

گر رسد دستم بدامانت شها         در فراقت قلب نالانم مسوزان

 

گر رسم روزی بدربارت شها         دست جانان گیرم و بر سر نهم

 

بوسه بر پایت زنم از روی عشق         از جدائی من شکایت می‌کنم

 

عقده دل را در آنوقت واکنم.

 

***

 

من غلام آن شه والاتبارم         عبد دربار؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

این منم کز هجر تو دم می‌زدم         هر دم اندر هجرتان حلقه بر در می‌زدم

 

نقش رویت از؟؟؟؟؟؟؟؟         ***

 

خودم دیدم گلم نقش زمین است         کنارش غنچه‌ای بس مه جبین است

 

***

 

خدا لعنت کند آنرا که از کف برد عم و جعفر را         اگر آندو نفر بودند ستمگر بر زمین افتاده بود

 

خودم دیدم گلم افتاده یک سو         به یک سوی دگر بُد غنچه او

 

***

 

 

 

غنچه از گل شد جدا و بر زمین افتاده بود         از غم این ماجرا زینب زپا افتاده بود

 

خودم گفتم به فضه زود؟؟؟؟؟ ساز محسن را         تا که پای ظالمان جسم ورا له نکند

 

آخر خانه ببر پنهان نما او را به خاک         آخر خانه من قبر بکن و خاکش کن

 

تا که زینب از غم محسن من دق نکند         گرچه از دست برفت محسن ششماهه من

 

***

 

در صدای سوزناکش سوزی دگر افتاده بود

 

***

 

تا پیمبر رفت از جهان رکن من شکست         تا پیمبر رفت از این جهان و رکن من درهم شکست

 

دشمن دون به کفر رکن دیگرم افتاده بود         دشمن من در خیال قتل رکن دیگرم افتاده بود

 

زین جهت چون آتش نمرود بر باب خانه شد بلند         آتش نمرود چون بر باب خانه شعله ور گردیده بود

 

گل من پشت در تنها به فکر یاریم افتاده بود         هم(؟؟؟) صدای سوزناکش شد بلند در پشت در

 

هم صدای استخوانی که شکست اندر فضا افتاده است

 

***

 

از در و دیوار خانه بوی گل آید هنوز         بر مشامم گوئیا بوی گلاب آید هنوز

 

آنچنان زد او لگد بر در که در را شکست         از لگدِ آن خبیث نانجیب سینه زهرا شکست

 

 

 

زان لگدِ آن نانجیب سینه زهرا شکست

 

من دویدم، زینب و اطفال دیگر هم می‌دویدند         تا رسیدم حال گل اندر خطر افتاده بود

 

غنچه شکست و خودم دیدم که گل افتاده بود         تا نگه کردم که جانش در خطر افتاده بود

 

گل به یک سو غنچه یک سوی دگر افتاده بود

 

غنچه از دستم برفت و دیده نخل بسته بود         بر رخش دیدم زسیلی رنگ خون افتاده بود

 

از برای چیدن گل، چند گلچین بی رحم         با غلاف و تازیانه حمله ور افتاده بود

 

هم سکینه هم حسن، هم حسین و زینبین         همچو بلبل در فغان و در نوا افتاده بود

 

غنچه چون رفت دیدم که گل هم در خطر افتاده بود

 

***

 

سیلاب زدیده چون بریزی         بار گنهت زمین بریزی

 

از عمر خودم ثمر گرفتم         برآخرتم گهر گرفتم

 

چون قطره اشک زدیده آید         بر زخم حسین 7 مرهم آید

 

***

 

اگر از فرقتت خونین دلم من         مو که دل بسته‌ام بر روی ماهت

 

اگر در غیبتت غمگین دلم من         به غم گشتم قرین در انتظارت

 

اگر از هجر رویت بی قرارم          اگر باشم بدنیا در ظهورت

 

امید وصل دارم ای امیدم         شوم کلب درِ آن آستانت

 

***

 

موکه آتش بجانم از غم هجر         اگر وصلت شود روزی نصیبم

 

مو که بی خانمانم از غم هجر         اگر روزی ببینم من جمالت

 

 

 

موکه روزم سیاهست از غم هجر         دگر از ماسوی دل می‌کنم من

 

چه سازم تارها، شم از غم هجر         بود فکرم همیشه بر جمالت

 

بدلدارم بگوئید ای عزیزان         مو کز هجرش غمین و دل فکارم

 

به دل دارم غم هجرش همیشه         موکز درد فراقش بی قرارم

 

به غمخوارم بگوئید ای رفیقان         چه سازم با غم هجر و فراقش

 

زغم خوار و گرفتارم همیشه         چه بنمایم عزیزان در فراقش

 

بیا جانا که دیده اشکباراست         بیا مولا که دل در اضطراب است

 

بیا آقا که قلبم خون گشته         غم هجرت مرا افزون گشته

 

موکز هجرت عزیزم در فغانم         زدرد انتظارت دل فکارم

 

دگر کی می‌شود روزی بگویم         شده ظاهر عزیزان، آن عزیزم

 

***

 

آن گل که میان در و دیوار فشردند         دگر او طاقت مسمار ندارد

 

دیگر رمقی از بهر لگدمال ندارد         دیگر رمق و طاقت مسمار ندارد

 

قدرت سوختن از آتش و مسمار ندارد         آن گل که از او غنچه همی گشت جدا

 

تاب لگد و مشت، از دشمن مکار ندارد

 

***

 

که شنیده است که گل را با لگد پرپر کنند         غنچه‌اش را بشکنند و رخساره خونین کنند

 

گل کجا آتش کجا مسمار پرآذر کجا         گل با دست اهریت کجا گد از دشمن مکار کجا

 

سیلی دشمن کجا صورت زهرا کجا         آن گل که به مسمار پرآذر بسوزند

 

 

 

***

 

غم هجر تو در دل خانه کرده         فراق تو دلم را لانه کرده

 

به هر صبح و مساء از مهر جانان         فغان و آه از غم جانانه کرده

 

***

 

روا باشد که از هجران بمیرم         دگر درد و غم هجران نبینم

 

روا باشد که در دوران غیبت         بنالم از فراق و طول غیبت

 

***

 

دل من با غم او خو گرفته         غمش اندر وجودم کو گرفته

 

دل من با غم مولی قرین است         غمش اندر وجود من مکین است

 

***

 

گر بینمت چشم به پایت می‌نهم         از دیده‌ام اشکی براهت می‌نهم

 

تر راه تو را زاشک چشمم می‌کنم         آنگه زشوق جانم فدایت می‌کنم

 

20 جمادی الاولی 4 شنبه  1394

 

***

 

گر دیده‌ام بر روی ماه تو فتد         اندر درون سینه‌ام قلبم طپد

 

***

 

به دنبال تو گردیم به هر کو         به سوی تو دویدم مو به هر سو

 

***

 

عشق تو مرا خار نموده         حال دل مو، زار نموده

 

***

 

مو از سوته دلان سوته‌تر هستم         زهجران و غمش دیده‌تر هستم

 

به مو سنگ جفا دشمن بس زد         چه او نامید شد سنگیش می‌زد

 

چه او نامید شد سنگیش می‌زد

 

***

 

 

 

لیلة الاسرای من، شام وصال شماست         بهشتِ خلدِ برین، وصفِ جمال شماست

 

***

 

گر که زنم بوسه بر خاک کف پای تو         این بودم برتر از، سیر و تماشای عرض

 

بوسه خاک رهت به بود از هفت بهشت         کی بودم آرزو، رفتن معراج عرش

 

***

 

من نمی‌خواهم به جز روی تو را         من نمی‌جویم به جز کوی تو را

 

من نمی‌سوزم به جز با سوز تو         من نمی‌سازم مگر با ساز تو

 

***

 

مو از دامان مهدی دست نگیرم         دو چشمان ترم را از نگاهش بر نگیرم

 

از اعماق دلم فریاد برخواست         مو از مهر جمالش دل نگیرم

 

19 شعبان  1415

 

قسم بر صورت زیبای مهدی         قسم بر چشم بی‌همتای مهدی

 

قسم بر قد و بالای مهدی         مو هستم نوکر بی نای مهدی

 

***

 

تا توانستم دویدم سوی تو         خون شده قلبم در راه کوی تو

 

آنقدر باشم من اندر جستجو         تا ببینم آب رفته باز آمد به جو

 

تا که آب رفته را آرم به جو

 

***

 

 

 

تو کریم بن کریمی خانه‌ات ملجای ما         تو شفابخش دلی، کاشانه‌ات منجای ما

 

در حوادث، در بلاها تو، پناه مردمی         از خدا خواهان عفو تو، از گناه مردمی

 

***

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ص  632

 

 

 

93/1/28   ساعت 30/ 9  پرینت شد  از ص 633 باید پرینت شود

 

 

 

 

 

 

 

حجاب در ایران/ص 548/(712)

 

ایرانیها که از گذشته ای نه چندان دور ارتباطات نزدیکتری با قسمتهای مختلف اروپا به هم رساندهاند بیش از پیش مایلند درباره‌ی آنها اطلاعات صحیح و دقیق، بخصوص درست تر از آنچه تاکنون در اختیار همگان قرار گرفته است نوشته شود، زیرا بیشتر اطلاعات کنونی بر پایه‌ی فرضیات یا گزارشهایی که به درستی آنها اطمینان نیست نهاده شده است.

 

با این که بعضی از نویسندگانی که در بالا اسم بردم تا اندازه ای از روی دقت و صحت و حقیقت درباره‌ی مردها نوشته‌اند اما درباره‌ی آنچه راجع به زنها نوشته اند نمی‌توان به نوشته های آنها اعتماد کرد زیرا یک اروپایی در هر مقام و منصبی که باشد ممکن است سالیان سال در یک شهر ایران سکونت نماید بدون آنکه حتی یک بار موفق به دیدار رخسار زن ایرانی شده باشد.

 

یک اقامت طولانی همراه با کیفیات کاملا ویژه لازم است تا اجازه‌ی ورود به بعضی حرمسراها، که تنها مکان برای آشنایی با جنس لطیف است، به دست آید.

 

از اینرو چه گونه ممکن است جهانگردان که اوقاتشان صرف پیمودن راهها و دیدار از کشور بوده است، توانسته باشند در مدت چند ماه اقامت اطلاعات صحیح دربارهی زنها به دست بیاورند؟ به علاوه اطمینان میدهم که با گفت و شنود نمی‌توان روزنه ای از واقعیات درباره ی زن ایرانی گشود و کسی که چنین کند سعی بیهوده نموده است، مضافا به اینکه حتی بردن اسم زن در محاوره بسیار نابهجا و شدیدا خلاف آداب دانی است. همچنین اطمینان دارم که پرسش نمودن از هرکس دربارهی آنچه به زن ارتباط دارد نه تنها سودمند نیست بلکه ممکن است به عنوان یک اهانت تلقی گردد و باعث شود که آنها از مرز احترام عمیقی که نسبت به بیگانگان قایلند خارج شوند.

 

نتیجه‌ی طبیعی این امر آن است که تاریخ نویسان یا جهانگردانی که قبلا از آنها نام برده شد قادر نبودند در بارهی زنهای ایرانی

 

سخنی بگویند و مطالبی بنویسند و آنچه را هم که نوشته اند یا از روی تصورات خود بوده، یا از روی گفته های آقای شاردن که خود بیش از آنها اطلاعی نداشته است. گفته های

شاردن که خود در اشتباه بوده، موجب شد که دیگران هم در اشتباه باقی بمانند.

 

لازم به یادآوری است که شاردن خود اعتراف می‌کند آنچه را که درباره‌ی زنها بیان نموده، از روی گزارشهایی است که به وسیله‌ی یک خواجه‌ی حرمسرای شاهی که با او عقد دوستی بسته بوده، به دست آورده است.

 

 

 

منبع: کتاب سفر در ایران  صفحه 3 / نویسنده گاسپار دروویل / مترجم منوچهر اعتمادمقدم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

حجاب در ایران قدیم/ص 550/(712)

 

 

 

زنان ایرانی هنگام خروج از منزل خود را با طاقه‌ی بسیار بزرگی از پارچه می‌پوشانند که تا روی زمین پایین می‌آید و آن را چادر می‌نامند. این روپوش از پارچه‌ی نخی سفید دوخته شده، دامن آن گرد است. زنها چادر را به وسیله‌ی نوارهایی که از داخل دوخته شده، به سر و گردن بند می‌کنند و صورت خود را با نقابی که روبند نامیده میشود میپوشانند.

 

روبند عبارت از پارچهای است نخی به شکل مربع مستطیل که به وسیلهی دو قزنقفلی طلایی که در گوشههای بالای آن دوخته

 

شده است به سر میچسبد. روبند را در دو طرف دستار به محاذات پیشانی قرار می‌دهند. در میان این روبند و جلو چشمان یک شکاف افقی به درازی دو پوس باز کردهاند که درون آن را مشبک یا توریدوزی میکنند. از میان همین شکاف است که زنها میتوانند بیرون را ببینند. زنها تحت هیچ عنوانی حق ندارند در خارج از منزل خواه برای نگاه کردن باشد یا

 

هرانگیزه‌ی دیگر روبند را از سر بردارند. از این دستور خیلی به ندرت سرپیچی میشود. زنها هنگام خروج از خانه همیشه پوتینهای

 

گشاد پارچهای (چاقچور) به پا میکنند. شلوار را داخل پوتینها میکنند و در زیر زانو آن را با بند جوراب نگاه میدارند. به این ترتیب از تمام لباسهای فاخرشان تنها کفشهایشان پیدا است. از اینرو معمولا از لطافت پارچهی چادر و روبند و ارزش کفشها می‌توان موقعیت اجتماعی زنها را در خارج از منزل حدس زد.

 

زنان مردم عادی که کمتر مقید هستند به ندرت این نوع نقابها را به کار می‌برند. آنها چادرهای تنگی از پارچه‌ی نخی راهراه آبی و سفید بر سر می‌اندازند و قسمت چپ چادر را به طرز خاصی روی کمرشان بالا میزنند و با دست راست قسمتی از آن را جلو صورتشان می‌گیرند به طوری که فقط جلو چشمهایشان کمی باز میماند ولی هنگام برخورد با یک بیگانه خود را به نوعی می‌پوشانند که حتی تشخیص درشتی یا ریزی چشمان و یا رنگ آن غیرممکن می‌شود.

 

 

 

منبع: سفر در ایران، ص  59

 

 

 

 

 

 

 

 

 

حجاب در ایران قدیم 2///ص 552/(712)

 

زنهای ایرانی با اینکه از سر تا پایشان زیر حجاب پوشیده شده، مهارت خاصی در شناسایی یکدیگر از راه خیلی دور دارند و شگفت‌آور اینکه در موقع برخورد با یکدیگر اطمینان دارند که عوضی نگرفته اند در صورتی که مردها غالب اوقات از کنار زنهای خود می‌گذرند بدون آنکه آنها را بشناسند.

 

سفر در ایران، ص:  83

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تشییع در ایران/ص 553/(712)

 

اکثریت مردم ایران پیرو مذهب اسلام و آیین علی 7 میباشند. مذهب شیعه مدت زمانی نیست که در ایران استحکام یافته است به طوری که در دو قرن پیش تعداد مسلمانان شیعه در تمام این کشور از سه هزار خانواده تجاوز نمیکرده است. در ازمنهی قدیم ایرانیها آتشپرست بودهاند و هنوز در تبریز بقایای یک معبد عظیم و باشکوه که اختصاص به این آیین داشته است وجود دارد. به موجب برخی روایات وجه تسمیهی آذربایجان که معنیش سرزمین آتش است از این جهت است که معبد مذکور در این ایالت واقع گردیده است.

 

 

 

منبع: سفر در ایران ص  116

 

 

 

 

 

 

 

نوروز در ایران/ص 554/(712)

 

نوروز یا سال نو ایرانیان که مطابق 21 مارس است روز تحویل آفتاب به برج حمل می‌باشد. مراسمی که بدین مناسبت برگزار می‌شود از زمان زردشتیان باستان تاکنون حفظ شده است و به گمان من نظیر چنین عیدی در تمام مشرق زمین وجود ندارد.

 

در بعضی شهرها این مراسم پانزده روز ادامه دارد که در تمام این مدت بازارها بسته است و هیچ کارگری تن به کار نمی‌دهد.

 

روز عید و دو روز بعد در دربار جشن رسمی برپا است.

 

در این مراسم پادشاه، وزرا و نجبا و سپس طبقات پایین‌تر منجمله بازرگانان را به حضور می‌پذیرد. پس از اجرای این تشریفات، پادشاه در پایتخت و شاهزاده‌ها در حوزهی فرمانروایی خود بر تخت می‌نشینند و به اشخاصی که افتخار معرفی به حضورشان را پیدا میکنند هدایایی می‌دهند و یا از آنها هدایایی میپذیرند. هدایایی که معمولا به پادشاه و شاهزادگان تقدیم میشود، عبارت است از اسبهای اصیل، سلاحهای زیبا، پارچه های زربفت و انواع پارچه های گرانبها، شال کشمیر، پوستهای اعلا، قند، قهوه، چای، مربا، شربت و غیره. مجموع هدایایی که به پادشاه داده میشود، دو میلیون فرانک ارزش دارد و این سوای هدایایی است که استانداران غایب از فرستادن آنها هرگز کوتاهی نمی‌کنند تا در این روز پرشکوه به حضور پادشاه تقدیم گردد.

 

منبع: سفر در ایران ص  136

 

 

 

 

 

عزاداری در ایران/ص 555/(712)

 

 

 

محرم ماه نخست سال اسلامی است. در روز دهم این ماه سالگرد شهادت حسین 7 (1) پسر خلیفه ی مسلمانان علی 7 را که

 

 

 

1)- حسین 7 که از شناسایی خلافت یزید ابن معاویه خلیفه‌ی دوم بنی امیه سر باز زد مجبور به ترک مدینه گردید و به مکه ) رفت. مردم کوفه وی را دعوت کردند که به شهرشان که مطمئنتر است برود.

 

حسین 7 به اتفاق فرزندان و اقوامش که جمعا 72 سوار بودند

 

 

 

پیرو او هستند با مراسم خاصی برگزار می‌کنند. فاجعه‌ی قتل امام حسین علیه السلام انگیزهی عزاداری و برگزاری مراسمی توام با

 

صحنه سازی است. این مراسم اشکهایی را که از اندوه واقعی سرچشمه میگیرد سرازیر می‌کند و پیروان غیور علی 7 را که بر آن ناظر هستند شدیدا به هیجان می‌آورد.

 

پیش از ظهر نه روز اول صحنه های مختلفی از وقایعی که قبل از پایان غم انگیز حسین 7 اتفاق افتاده است نمایش داده میشود.

 

چون جزییات این مراسم برای خارجیها چندان جالب نیست و ممکن است موجب شود که از موضوع خارج شوم از اینرو فقط به ذکر این نکته اکتفا می‌کنم که در تمام این مدت نه روز جز صدای شیون و فریاد که با اسم حسین علیه السلام درهم است چیز دیگری به گوش نمی‌رسد. بعضیها که بیش از دیگران از خود بیخود هستند در حالی که لباسهای پاره پاره بر تن دارند در دسته های چهل پنجاه نفری از کوچه ها عبور می‌کنند و فریاد یا حسین می‌کشند. صورت آنها پوشیده از خون است. آنها با قمه به بازو و سینه ی خود ضربه هایی وارد می‌کنند و زخمهای عمیقی به وجود می‌آورند که غالبا خطرناکند.

 

این صحنه های مهیج در کوچه ها، میادین عمومی و در منازل دولتمندان نمایش داده

می‌شود. نمایشها در حضور شاه ابهت بیشتری دارد اما مهمترین مرحله‌ی نمایش که در روز دهم یعنی روز فاجعه به روی صحنه می‌آید از همه شگفت انگیزتر و جالبتر است.

 

یکی از درباریان ایفای نقش حسین 7 را بر عهده میگیرد و در دنبال او سوارانی به تعداد آنهایی که حسین را به هنگام عزیمت به کوفه همراهی کرده بودند به میدان می‌آیند. ناگهان به وسیله‌ی عبید، که چند هزار سپاهی زیر فرمان دارد غافلگیر میشوند، اما حسین 7 که حاضر به تسلیم نیست با همراهان ناچیز خود دلاورانه می‌جنگد ولی

 

 

 

به طور کاملا پنهانی روانهی کوفه گردید ولی در راه به عبید سردار یزید برخورد کرد. عبید با ده هزار سوار حسین 7 و همراهان را محاصره کرد. در این نبرد پس از آنکه همگی دلاورانه جنگیدند بالاخره در برابر خیل دشمنان تا نفر آخر به قتل رسیدند.

 

سرانجام در برابر انبوه دشمنان همگی از پا درمی‌آیند. من از دیدن این صحنه که با دقت هرچه تمامتر اجرا گردید غرق در تعجب شدم. در این صحنه که به طور بی نظیری به واقعیت نزدیک بود با اینکه بیش از چهار هزار سوار در آن شرکت داشتند و همگی بدون نظم و احتیاط و به ظاهر با بغض و عناد به جان هم افتاده بودند هیچگونه تصادفی رخ نداد.

 

نظیر این مراسم در میان قبایل و طوایف مختلف با تغییراتی اجرا میشود ولی اساس آن همیشه یکی است.

 

 

 

منبع: سفر در ایران، ص:  139

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تا اینجا پرینت شد      11 / 2 / 93 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آیت الله اصفهانی و سفیر انگلستان/ص 559/(712)

 

حجّة الاسلام والمسلمین آقای حاج سید عبّاس حسینی کاشانی به نقل از گروهی از چهره های مورد اعتماد نجف اشرف، داستان شنیدنی ملاقات سفیر کبیر انگلستان با آیت الله سید ابوالحسن اصفهانی را بدین صورت برای نگارنده حکایت کرد که بسیار آموزنده است.

 

آقای کاشانی می گفت: «پس از پایان جنگ دوّم جهانی یکی از تجّار سرشناس و درستکار و نیکوکردار بنام آقای حاج مهدی بهبهانی که در بازار عراق و سوریه مورد احترام و اعتماد بود و در نجف و شام آثار خیریه بسیاری دارد، از سوی دولت وقت عراق و نخست وزیر آن نوری سعید، به محضرت آیت الله اصفهانی شرفیاب گردید و ضمن صحبت گفت : «حضرت آیت الله ! سفیر کبیر انگلستان قصد شرفیاب و تقدیم پیام دولت متبوع خویش را به حضرتعالی دارد.»

 

آیت الله فرمود: «مرا با سفیر انگلستان چه کار؟» و حاضر به دیدار نشد آقای بهبهانی اصرار کرد که نپذیرفتن او صورت خوشی ندارد.

 

آیت الله فرمودند: «به یک شرط او را می پذیرم.»

 

پرسیدند: «آن شرط چیست؟»

 

فرمود: دیدار و گفتگو علنی و در حضور عموم باشد.»

 

این مطلب مورد توافق قرار گرفت.

 

پس از روشن شدن ساعت دیدار، آقای بهبهانی به بغداد اطّلاع داد که می توانند شرفیاب گردند و آیت الله نیز از علمای بزرگ حوزه نجف، تجّار و شیوخ و شخصیتهای برجسته عرب دعوت به عمل آورد که در ساعت مقرّر حضور یابند.

 

روز موعود فرا رسید از یک سو سفیر انگلستان با نخست وزیر عراق و گروهی از وزرا با اسکورت و تشریفات بسیار به بیت آیت الله وارد شدند و از سوی دیگر هم انبوهی از شخصیتهای مختلف که از سوی آیت الله دعوت شده بودند در آنجا گرد آمدند. هر کس در جای خود قرار گرفت و با آمادگی مجلس آیت الله نیز از اندرونی بیت، به قصد حضور و شرکت در مجلس وارد شد.

 

 

 

ابهّت و عظمت و روحانیت خاصّ آن پیشوای بزرگ، همه حاضران را گرفت همگی به احترام او بپاخاستند و آن بزرگوار نیز سر جای خود نشست.

 

سفیر بریتانیا که در کنار آیت الله بود پس از عرض سلام و اظهار ارادت و تقدیم پیام دولت متبوع خویش، گفت: «عالی جناب! دولت انگلستان نذر کرده بود که اگر بر آلمان نازی پیروز گردد یک صد هزار دینار خدمت شما به عنوان پیشوای جهان تشیع تقدیم دارد تا در هر موردی که خود شایسته بدانید هزینه کنید.»

 

آیت الله فرمود: «مانعی ندارد.»

 

سفیر بی درنگ کیف خود را گشود و یک قطعه چک صدهزار دیناری تقدیم داشت و آیت الله آن را دریافت داشت و زیر تشک خود نهاد.

 

از پذیرش چک به وسیله آن مرجع بزرگ بسیاری از علما، تجّار و شخصیتهای عرب آزرده خاطر شدند، امّا طولی نکشید که دیدند آیت الله با تدبیر تحسین برانگیز به سفیر و همراهان فرمودند: «ما می دانیم که در این جنگ ویرانگر بسیاری از مردم آواره و از هستی ساقط شدند. از طرف ما به دولت متبوع خود بگویید که : سید ابوالحسن به نمایندگی از مسلمانان وجه ناقابلی به منظور کمک به آسیب دیدگان جنگ تقدیم می دارد و از کمی وجه معذرت می خواهد چرا که خود می دانید ما در شرایط مشابهی هستیم.»

 

و آنگاه چک سفیر بریتانیا را از زیر تشک درآورد و یک قطعه چک یک صد هزار دیناری نیز از خود روی آن گذاشت و با عذرخواهی به سفیر بریتانیا داد.

 

وضعیت مجلس دیدنی بود با این تدبیر ظریف و سخاوت آیت الله، سفیر بریتانیا شرمنده شد و رنگ چهره اش تغییر کرد. اجازه مرخّصی خواستند و با بوسیدن دست آن مرجع بزرگ از بیت آیت الله خارج شدند.

 

از نخست وزیر وقت عراق آورده اند که سفیر به او گفت: «ما بر این اندیشه بودیم که شیعیان را بخریم امّا پیشوای شما ما را خرید و پرچم اسلام را بر فراز کاخ بریتانیا کوبید.»

 

 

 

منبع: کرامات صالحین ص  274

 

 

 

 

 

 

 

عنایت حضرت ابوالفضل علیه السلام به یکی از بندگان خدا/ص 561/(712)

 

نامش یونس و در مذهب مسیحی بود به خاطر یک عمل انسانی مورد عنایت حضرت ابوالفضل علیه السلام قرار گرفت و مسلمان شد و نامش را عبدالمهدی برگزیدند.

 

داستانش را یکی از فضلای حوزهء علمیه قم به نقل از حاج عبّاس خدمتگزار بیت آیت الله مجاهد شهید حاج شیخ محمّد تقی بافقی، اینگونه برای نگارنده نقل کرد :

 

مرحوم آیت الله بافقی به ما دستور داده بود شبها درِ منزل را نبندیم و همچنان شب و روز به روی مردم باز باشد.

 

یک شب، ساعت، نیمه شب را نشان می داد که من احساس کردم فردی وارد خانه شد و چون بدون اذن و اخطار آمد فکر کردم دزد است، به سرعت برخاستم و به سوی حیاط رفتم؛ دیدم مردی بلند قامت در وسط حیاط ایستاده است، چون چیزی نمی گفت من پنداشتم سارق است. با قدرت به سوی او حمله کردم و دستهایش را محکم از پشت گرفتم و فریاد زدم: «تو کیستی و از کجا آمدی؟» که دیدم آیت الله بافقی از درون خانه صدا می زند: «عبّاس! ... مزاحم او نشو او نامش یونس است و مرا می خواهد.»

 

او را به اطاق آقا راهنمایی کردم و آیت الله بافقی به او احترام کرد و او به دست حاج شیخ مسلمان شد و آقا نام او را «عبدالمهدی» برگزید. به من دستور داد او را حمّام ببرم و جرّاحی را برای ختنه او دعوت کنم و بعد روزها او را به باغ ببرم واسلام و مقرّرات آن را به وی تعلیم نمایم.

 

من دستورات حاج شیخ را یکی پس از دیگری به انجام رساندم و دیگر با عبدالمهدی دوست شدم. از او جریان مسلمان شدنش را پرسیدم که گفت: «من اهل بغداد هستم و مسیحی بودم. شغلم رانندگی بود و از بغداد به کربلا و نجف و دیگر نقاط بار می بردم. چندی پیش، باری به تهران آوردم و پس از تحویل ، آن شب در جایی مشغول استراحت بودم که جوانی سوار بر اسب از راه رسید و گفت که : ابوالفضل فرزند علی مرتضی است و آمده است به پاس حقّی که من دارم، مرا به دین حقّ رهنمون گردد. پرسیدم: «سرورم! من چه حقّی بر شما دارم؟»

 

 

 

فرمود: «شما مرد سالخورده ای را که خسته و تشنه و در راه مانده بود او را به کربلا رساندی، او زائر کربلا بود و اینکه من برای جبران آن کار نیک تو آمده ام ... تا شما را به اسلام رهنمون گردم.»

 

با شادمانی از او استقبال کردم و همراه او حرکت کردم او فرمود: «از همین راه برو دو نفر در انتظار تو هستند و تو را به منزل «شیخ ما» محمّد تقی بافقی می برند و او اسلام را به تو خواهد آموخت.»

 

کمی که آمدم دیدم دو نفر جوان ایستاده اند و آنها مرا به خانه شیخ آوردند و رفتند و من به عنایت آن حضرت به دست حاج شیخ مسلمان شدم و اینک خدای را سپاس می گویم.»

 

منبع: کرامات صالحین ص  228

 

 

 

 

 

 

 

آیت الله اصفهانی و افسر بلشویکی/ص 563/(712)

 

عالم ربّانی ، محدّث بزرگوار و شخصیت مورد اعتماد مرحوم حاج ملّا محمود زنجانی که به حاج ملّا آقا جان شهرت داشت، پس از جنگ جهانی اوّل با پای پیاده به عراق و زیارت عتبات عالیات شتافت.

 

در مسیر راه، در شهر خانقین، برای نماز به مسجد رفت و در آنجا با یک نفر افسر سابق بلشویک که به صورت عجیبی هدایت یافته بود آشنا شد و جریانی را از او شنید که خواندنی است، این شما و این هم داستان مورد اشاره :

 

او می فرمود: در شهر خانقین برای ادای نماز به مسجد رفتم و در آنجا مرد سفیدپوست درشت و فربهی را دیدم که نماز می خواند امّا بسان شیعیان. از این موضوع شگفت زده شدم چرا که دریافتم او از شمال روسیه است.

 

نمازش تمام شد، به او نزدیک شدم و پس از عرض سلام از لهجه اش یقین کردم که روسی است. با این وصف از وطن و مذهب او پرسیدم که گفت: «دوست عزیزد! من اهل لنینگراد شوروی هستم و در جنگ اوّل جهانی افسر و فرمانده دو هزار سرباز روسی بودم و مأموریتم تسخیر کربلا بود.

 

بیرون شهر اردو زده و در اوج آمادگی در انتظار دریافت فرمان یورش به کربلا بودیم که شبی در عالم رویا شخصیت گرانقدری را دیدم که نزدم آمد و با من به زبان روسی سخن گفت و خطاب به من فرمود: دولت روس در این جنگ شکست خورده است و این خبر فردا به عراق می رسد و از پی انتشار خبر شکست روس، همه سربازان روس که در عراق مستقرّ هستند به دست مردم کشته می شوند و تو برای نجات خویش از مرگ به دست مردم، اسلام را برگزین.»

 

پرسیدم: «سرورم! شما کیستید؟»

 

فرمود: «من عبّاس هستم! قمر بنی هاشم!»

 

شیفته جمال پرفروغ و کمال وصف ناپذیر و بیان گرم و گیرای او شدم و همانجا به راهنمایی او اسلام آوردم.

 

آنگاه فرمود: «برخیز و از نیروهای ارتش روس فاصله بگیر!»

 

 

 

پرسیدم: «کجا بروم؟»

 

فرمود: «نزدیک مقرّ فرماندهی ات اسبی است بر آن سوار شو که تو را به نجف می رساند و آنجا نزد وکیل و شخصیت مورد اعتماد خاندان ما سید ابوالحسن برو.»

 

گفتم: «سرورم! من تنها ده نفر مأمور مراقب دارم چگونه بروم؟»

 

فرمود: آنان هم الان مست افتاده اند و متوجّه رفتن تو نخواهند شد.»

 

از خواب بیدار شدم و خیمه خویش را عطرآگین و نورانی احساس کردم، با عجله لباس خود را پوشیدم و حرکت کردم. مراقبین و پاسداران من مست بودند من از میان آنها گذشتم امّا گویی متوجّه نشدند. در نزدیک قرارگاه خویش اسبی آماده بود سوار شدم و آن مرکب با شتاب پس از مدّتی کوتاه مرا در شهری پیاده کرد.

 

در بهت و حیرت بودم که دیدم در خانه ای باز شد و مرد کهنسال و منوّری بیرون آمد و به همراه او یک شیخ بود که با من به زبان روسی سخن گفت و مرا به منزل دعوت کرد.

 

از او پرسیدم : دوست عزیز! آقا کیست؟»

 

پاسخ داد: «همان مرد فرزانه و بزرگی که حضرت عبّاس علیه السلام شما را به سوی او فرستاد و پیش از رسیدن شما، سفارشتان را به او نمود.»

 

بار دیگر اسلام آوردم و آن مرد بزرگ، به شیخ دستور داد که دستورات اسلام را به من بیاموزد و شگفت انگیزتر اینکه روز بعد هم خبر شکست دولت بلشویک روس در عراق انتشار یافت و عربهای خشمگین و به جان آمده، به سربازان روسی یورش بردند و همه را قتل عام کردند.»

 

پرسیدم : «شما اینک اینجا چه می کنید؟»

 

گفت: «هوای نجف بسیار گرم است به همین جهت آیت الله اصفهانی در تابستانها که هوای اینجا بهتر است مرا به اینجا می فرستد.»

 

پرسیدم: «آیا باز هم حضرت عبّاس را زیارت کرده ای؟»

 

گفت : «مگر شما او را زیارت نمی کنید؟».

 

پاسخ دادم: «چرا گاهی ما را هم مورد عنایت قرار می دهد.».

 

 

 

 

 

منبع: کرامات صالحین ص  229

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

کرامتی از حضرت ابالفضل علیه السلام/ص 565/(712)

 

کرامتی بود از حضرت ابی الفضل علیه السلام که مکرر از ایشان شنیدم می فرمود اگر بدو چشمم ندیده ام کور شوم اگر بدو گوشم نشنیده باشم کر شوم، روزی در حرم حضرت ابی الفضل علیه السلام مشرف بودم ناگهان دیدم جمعیت زیادی از اعراب در عقب سر دختری سراسیمه وارد حرم مطهر شدند و حرم مملو از جمعیت شد، آن دختر چسبید به ضریح منوّر، به صدای بلند کلمات جسورانه می گفت که توجه زائرین را به خود جلب کرده بود، ناگاه دیدم اهل حرم بطوری ساکت شدند، گویا نفس همه قطع شد یکمرتبه صدائی بلند شد و کلامی گفت که همه شنیدند به این مضمون (پدر من شوهر مادر من است) او همان طفل جنین بود، که یک مرتبه صدای حوصه و هلهله در حرم بلند شد، ریختند اطراف آن دختر و او را به زحمت از چنگ و بال مردم بیرون آورده، نجات دادند، بردند در بقعه که مرکز کلید دار آستانه مقدسه حضرت ابی الفضل علیه السلام بود و کلید دار آنجا مرحوم سید حسن پدر مرحوم آقا سید عباس بود، و با ایشان سابقه دوستی داشتم پس از آنکه خلوت شد و آن دختر را بردند، رفتم خدمت ایشان وقضیه آن دختر را از ایشان سوال کردم فرمودند این جماعت طائفه از اعراف بادیه نشین اطراف کربلا هستند ، این دختر معقوده پسر عمویش بوده و در بین اعراب قضیه نامزد بازی خیلی زشت و ننگین است اگر کشف شود بسا منجر به خون ریزی می شود: به علت محروم بودن جوان از ملاقات عیالش، یا اینکه با پدر زنش کدورتی پیدا کرده بود میخواسته او را ننگین کند. مراقب بوده یک موقع در مکان خلوتی دختر را ملاقات کرده با او همبستر شده و از ترس اذیت رسانیدن پدرزن؛ خود فرار کرده ، مدّتی مخفی شده تا حمل دختر ظاهر شده کسان دختر وقتی مطّلع بر حمل دختر شدند، در مقام

استفسار برآمدند، گفت از شوهرم برداشتم آن جوان از ترس بر خودش یا ایذاء عمویش بکلی منکر می شود، بستگان دختر اراده کشتن دختر را می نمایند هر قدر التماس می کند نتیجه نمی بخشد، آخرالامر می گوید حکم را حضرت ابی الفضل علیه السلام قرار می دهیم هر چه آن جناب حکم کند، لذا آمده خدمت آن حضرت و حضرت حکم فرمود لذا بچه در رحم مادر اقرار به پاکی مادرش نمود.

 

 

 

منبع: جامع الدرر ج 2 ص  408

 

 

 

 

 

گویند که محقّق در مدّت بیست سال/ص 566/(712)

 

گویند که محقّق در مدّت بیست سال کتابی تصنیف کرد و در مدح اهل بیت پیغمبر صلوات الله علیهم اجمعین، پس آن کتاب را به بغداد برد به نظر خلیفه عبّاسی رساند، در حالتی که خلیفه با این حاجب در میان شطّ بغداد به تفرّج مشغول بودند، خلیفه آن کتاب را به ابن حاجب داد؛ چون نظر آن شقی به مدایح اهل بیت اطهار علیهم السلام افتاد، آن کتاب را به آب انداخت و گفت: «اعجبنی تلمّه» ، یعنی خوش آمد مرا از بالا آمدن آب وقتی که این کتاب را به آب انداختم و آب بالا آمد، پس بعد از بیرون آمدن از آب محقّق طوسی را طلبیدند، چون به حضور آوردند، ابن حاجب گفت: آخوند تو از اهل کجایی؟ گفت: از اهل طوسم. گفت از گاوان طوسی یا از خران طوس؟ خواجه گفت: از گاوان طوسم. ابن حاجب گفت که شاخ تو کجاست؟ خواجه گفت که شاخ من در طوس است می روم و می آورم، پس خواجه مکدّر و ملول روی به دیار خویشتن گذاشت.

 

پس شبی در عالم واقعه دید که در جایی مقبره ای است و بر دور صندوق او دوازده امام که الحال معروف به دعای خواجه نصیر است  نوشته است و شخصی در آنجا بود، که طریقه ختم را به او تعلیم کرد، خواجه از خواب بیدار شد، بعضی از فقرات فراموش شده بود، بار دیگر به خواب رفت، باز همان احوال را مشاهده کرد، پس بیدار شد و آن دعا در حفظ او بود، آن را نوشت، چنانچه تفصیل آن را در شرح دوازده امام نوشته اند. مجملا خواجه شروع در

مداومت آن ختم نموده، پس در خراسان رمل انداخت، تعیین پادشاه را از محلّه ای کرد، پس در میان آن محل رمل انداخت خانه (ای) را تعیین کرد، زنی در آن خانه بود و دو طفل داشت، خواجه دو طفل را از او گرفته؛ در مقام تربیت ایشان برآمد، پس به فراست دانست که قرعه پادشاهی بر نام نامی هلاکو است، لهذا غایت اهتمام را در تربیت او مبذول داشت، پس وقتی به او گفت که اگر تو پادشاه شوی برای من چه خواهی کرد، گفت که ترا وزیر می کنم ، پس عهدنامه ای از او گرفت، پس از چندی اوضاعی فراهم کرده، حاکم خراسان را کشت و خود به جای او نشست و خواجه را وزیر خود کرد، پس از آنجا حرکت کرده شهرها را به تصرّف خویش درآورد ، تا این که به بغداد آمد، در آنجا با خلیفه عبّاسی جنگ کرده، خلیفه را کشت و بنی عبّاس را مستأصل کرده.

 

منبع: تذکرة العلماء ص  148

 

 

 

 

 

 

 

و آن بزرگوار با ابن الجماعة  که/ص 568/(712)

 

و آن بزرگوار با ابن الجماعة  که از مشاهیر علمای عامّه بود  معاصر بوده. و شهید در میان عامّه شهرت تمامی کرده بود و برای ایشان امامت می کرد و مرافعه می نمود و به هر چهار مذهب فتوی می داد؛ چون ابن الجماعة دید که در اندک زمانی آن بزرگوار شهره هر دیار شد، عرق حسدش به حرکت آمد و قضای دمشق را متولّی شد، دید که آن فایده ای نمی بخشد، پس به نزدِ والی شام رفت و شهید را به رفض و تشیع متّهم داشت، پس آن ملعون ، شهید را احضار نمود. گویند در بین راه شهید رقعه نوشت: «ربّ انّی مغلوبٌ فانتصر» و به هوا انداخت، آن رقعه برگشت و در ظهر او نوشته بود: «ان کنت عبدی فاصطبر»، پس والی شام امر کرد یک پای شهید را به شتری بستند و پای دیگرش را به شتری دیگر و هر یک را به یک طرف کشیدند. و تاریخ شهادتش نهم شهر جمادی الاولی از سنه (786) هفتصد و هشتاد و شش هجری بوده. و آخوند ملّا محمّد باقر مجلسی در حواشی رجال فرموده است که چاشت روز پنجشنبه نوزدهم شهر جمادی الاولی از سنه (789) هفتصد و هشتاد و نه به درجه شهادت رسید. او را بر دار آویختند تا عصر همان روز، پس وقت عصر او را از دار به زیر آوردند و بدن مبارکش را به آتش سوزانیدند، چون خواستند که آن مظلوم را شهید کنند ابن جماعت در آنجا ایستاده بود و از روی ریا می گریست. شهید به او فرمود که دروغ نگفت مادر تو که تو را به «ابن الجماعت» نام نهاد حشره الله تعالی مع شهداء اهل بیت الرّسول و زوجِ الصدّیقة البتول  .

 

منبع: تذکرة العلماء ص  158

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

وقتی شیخ شنید که حلیم پزی است/ص 569/(712)

 

وقتی شیخ شنید که حلیم پزی است در جایی ، و تصرّف در عالم کون و فساد می کند. شیخ طالب او شد و به نزد او رفت و هر چه اصرار داشت که چیزی از او تعلیم گیرد حلیم پز امتناع نمود که تو قابل نیستی . شیخ می فرمود که من قابلم، تا این که وقتی حلیم پز در سر دیگ حلیم پزی نشسته مشغول به پختن حلیم بود و شیخ هم در نزد او نشسته ، ناگاه در خانه را زدند. حلیم پز و شیخ هر دو بیرون رفتند، دیدند کسی آمده است، می گوید که سلطان این شهر مرده است و می خواهند ترا پادشاه کنند. حلیم پز با شیخ به پای تخت رفتند. حلیم پز به شیخ گفت که تو باید پادشاه شوی و من وزیر تو. شیخ هر چه امتناع کرد سودی نبخشید؛ آخرالامر شیخ پادشاه شد و حلیم پز وزیر او، تا مدّت هفت سال گذشت، پس روزی در پیش شیخ تعریف از دختری نمودند. شخصی فرستاد آن دختر را باکراه کشیدند، چون به دارالاماره آوردند، شیخ خواست که به او دستی دراز نماید، ناگاه استاد حلیم پز دست او را گرفت و گفت که نگفتم: تا قابل نیستی؟ چون شیخ ملاحظه کرد ، دید که در بالای دیگ حلیم پزی نشسته اند، و همان وقتی است که از آنجا رفته بودند و دیگ در جوش است.

 

منبع: تذکرة العلماء ص  173

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

و در روضات است که در سنه/ص 570/(712)

 

و در روضات است که در سنه 1216 روز غدیر طایفه وهابیه در کربلا ریختند و کردند آنچه کردند :

 

پس آن اشقیا بعد از آنکه کشتند مردم را و نهب کردند اموال مومنین را در صدد هتک احترام بقعه مطهره حسینی علیه السلام شدند پس با اسبان داخل در صحن مطهر شدند و در بقعه مبارکه داخل شدند و آنچه از اشباء نفیسه بود در حرم منوّر برداشتند «بل قلعوا» «ضریحه الشریف و کسر وصندوقه المنیف ووضعوا هاون القهوة فوق رأس» «الحضرة المقدسة علی وجه التخفیف ودقوها وطبخوها و شربوها الی آخر ما قال».

 

«قلت ولسیدنا أبی عبدالله الحسین المظلوم علیه السلام اسوة برسول الله صلّی الله علیه وآله فقد وقع لحضرته الشریفة من الهتک والاهانة من عسکر یزید بن معاویة فی واقعة الحرة ما هو مشهود و فی الدفاتر مسطور و تاسی بهما مولانا ابوالحسن الرضا صلوات الله علیه فی هذه الاعصار من هتک بقعة الشریفة علی ایدی اشرار الکفار بما ضاق عن شرحه نطاق البیان ولایتصوره الانسان وبلغ الاصقاع وقرع الاسماع وسارت به الرکبان والی الله المنتقم المشتکی وهو المستعان».

 

وقبر بطوس یالها من مصیبة      الحت علی الاحشاء بالزفرات

 

 

 

منبع: فوائد الرضویه ص 324

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مأموریت مرحوم شیخ انصاریاز حضرت اباالفضل العباس علیه السلام/ص 571/(712)

 

کرامت سوّم:

 

بعضی از ثقات علمای مجاورین کربلا و غیره نقل نموده اند و در پشت کتاب صلوة محقّق انصاری به باسمه ثبت شده، از جانب شیخ عبدالرّحیم تستری که از تلامذه مرحوم شیخ مرتضی انصاری مزبور بوده که گفت:  در حرم مطهّر حضرت سیدالشهداء علیه السلام بودم که مرد و زنی از اعراب بادیه، وارد حرم مطهّر  شدند و با خود طفلی داشتند که مفلوج بود، به آن حضرت توسّل جسته، زیارت نموده، بیرون رفتند.

 

من بعد از زیارت و نماز به حرم حضرت ابوالفضل علیه السلام مشرّف شدم، دیدم آن مرد و زن طفل علیل خود را آنجا آورده، می گویند : دخیلک یابن امیرالمومنین، و به پشت ضریح مقدّس رفتند، لکن طفل را رو به روی ضریح مقدّس حضرت عبّاس علیه السلام گذاشتند و قادر بر حرکت نبود.

 

در نماز بودم شفا یافته، حرکت کرد و به اطراف نگاه کرد، پدر و مادر خود را ندید، از حرم بیرون رفت، بعد والدین اش، به او ملحق شدند بدون آن که آن را امر عجیبی شمارند.

 

من چون حاجتی داشتم که همیشه در مشاهد مشرّفه عرض می کردم و اجابت نمی دیدم؛ در این هنگام حوصله تنگی کرده، به مقام جسارت برآمده، عرض کردم: یا اباالفضل! تا زمانی که اعراب بادیه، نزد شما عزیزتر و بیشتر از ما طلّاب علوم دینی حرمت دارند، دیگر من خدمت شما نمی مانم و به اعراب ملحق می شوم. باز به خود آمده، ملتفت شدم که اعراب از ضعف ایمانشان است که دعایشان زود اجابت می شود و عذرخواهی کردم.

 

پس از مراجعت به نجف اشرف، هنگام ورود من، خادم مرحوم آقا شیخ مرتضی مرا ملاقات کرد و گفت: اجب استادک!

 

چون به خمدت ایشان رسیدم، فرمود: دو حاجت داری؛ یکی آن که در قرب صحن مقدّس حضرت امیرالمومنین علیه السلام منزلی خریداری نمائی و دوّم به مکه مشرّف

شوی، وجهی به من عطا فرمود که در آن صرف کنم و فرمود: تا من هستم به کسی اظهار مکن!

 

من ابتدا از آن وجه، قروض خود را ادا کردم ومابقی آن را صرف خرید و سفر حج نمودم، این است  آنچه بعضی از علمای موثّق نقل نموده اند و مکرّر در کربلا از خود آن شیخ شنیده اند .

 

 

 

منبع: العبقری الحسان فی احوال مولانا صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف ج5 ص 306 شماره 2128، انتشارات مسجد مقدس جمکران

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[1] . سوره یونس آیه 12.

 

[2] . بحارالانوار ج 77 ص 143.

 

[3] . بحارالانوار ج 52 ص 140.

 

[4] . بحارالانوار ج 52 ص 133.

 

[5] . بحارالانوار ج 27 ص 121. و ج 68 ص 38.

 

[6] . مهج الدعوات به نقل بحارالانوار ج 95 ص 336.

 

[7] . بحارالانوار ج 51 ص 156.

 

[8] . راز آفرینش انسان ص 16.

 

[9] . راز آفرینش انسان ص 18.

 

[10] . راز آفرینش انسان ص 22.

 

[11] . راز آفرینش انسان ص 23.

 

[12] . راز آفرینش انسان ص 24.

 

[13] . راز آفرینش انسان ص 48.

 

[14] . توانائیهای خود را بشناسید: ص 43.

 

[15] . کیهان مورخ 9 دیماه 1348.

 

[16] . فردوسی شماره 933.

 

[17] . راز آفرینش انسان ص 180.

 

[18] . راز آفرینش انسان ص 181.

 

[19] . توانائیهای خود را بشناسید: ص 22.

 

[20] . جامع الدرر ج 2 ص 80 .

 

[21] . نهج البلاغه...

 

[22] () گزیده کفایة المهتدی:  262

 

[23] . بحارالانوار ج 52 ص 122.

 

[24] . سوره آل عمران آیه 8 .

 

[25] . بحارالانوار ج 69 ص 175.

 

[26] . بحارالانوار ج 70 ص 248.

 

[27] . بحارالانوار: ج 78 ص 276.

 

[28] . بحارالانوار ج 78 ص 12.

 

[29] . بحارالانوار ج 78 ص 12.

 

[30] . بحارالانوار ج 70 ص 398.

 

[31] . خصال شیخ صدوق ؛ ج 2 ص 197.

 

[32] . خصال ص 199 ج 2.

 

[33] . خصال ج 2 ص 215.

 

[34] . خصال ج 2 ص 192.

 

[35] .؟؟؟؟؟؟؟ج 51 ص 348.     ؟؟؟؟شاید خصال باشد؟؟؟

 

[36] . 351 ح 51.؟؟؟؟

 

[37] . غیبت نعمانی ص 60.

 

[38] . غیبت نعمانی ص 180.

 

[39] . بحارالانوار ج 70 ص 249.

 

[40] . بحارالانوار ج 70 ص 54 و ج 70 ص 239.

 

[41] . بحارالانوار ج 70 ص 25.

 

[42] . کافی ج 1 ص 402.

 

[43] . کافی ج 1 ص 333.

 

[44] . ج 28 ص 100.

 

[45] . این جوان پس از آنکه حقایق را از جناب حذیفه شنید تصمیم گرفت ملازم حضرت امیرالمؤمنین7 شود لذا از مدائن حرکتکرده و به مدینه رفت در حالیکه حضرت أمیرالمؤمنین 7 از مدینه عازم عراق بودند او تا بصره در خدمت حضرت رفت ووقتیکه با اصحاب جمل روبرو شدند او اوّلین کسی بود که از لشکر حضرت امیرالمؤمنین 7 شهید شد. وقتی که او عازم میدانشد با خصوصیاتی که در شرح احوال او ذکر شده (ج 28 بحار ص 112) حضرت امیرالمؤمنین7 فرمودند: ان الفتی ممّن حشیالله قلبه نوراٌ وایماناً وهو مقتول وقد اشفقت علیه من ذلک، ولن یفلح القوم بعد قتلهم ایاه در این جمله نکته‌ای وجود دارد که انسانرا به یاد نفس زکیه و شهادت آن بزرگوار می‌اندازد.

 

[46] . ج 28  ص 94 .

 

[47] . بحار ج 70 ص 242.

 

[48] . آیه 163.

 

[49] . ج 102 ص 293.

 

[50] . الامامة والسیاسة 1 / 14، اعلام النساء 3؟ 1214، از الغدیر: 7 / 229.

 

[51] . سوره  ...   آیه ...

 

[52] . 30 ک فرقان 25.

 

[53] . سوره اسراء آیه 41.

 

[54] . سوره نساء آیه 82 .

 

[55] . شوری 17.

 

[56] . سوره اسراء آیه 88 .

 

[57] . جمال الاسبوع ص 152.

 

[58] . ر ک  ص 164.

 

[59] . جلوه تاریخ در شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید: 3/303.

 

[60] . عمر بن عبدالعزیز این کار را در سال 93 هجری به فرمان ولید بن عبدالملک انجام داده است . به ترجمه نهایة الارب : 6/252 وترجمه تاریخ طبری مرحوم پاینده : 3868 مراجعه فرمایید.

 

[61] . جلوه تاریخ در شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید: 6/411.

 

[62] . امام حسین 7 و ایران: 552.

 

[63] . راز آفرینش انسان ص 14.

 

[64] . بحارالانوار ج 50 ص 163.

 

[65] . رجوع کنید به مقدّمه کتاب «صحیفه رضویه».

 

[66] . صحیفه مهدیه : 58.

 

[67] . طبقات : 1/469.

 

[68] . شرح الشفا: 1/175.

 

[69] . کشف الظنون : 14 و 15.

 

[70] . همان : 2/259.

 

[71] . الطبقات الکبری : 2/7.

 

[72] . همان : 5/241.

 

[73] . قوّت القلوب : 1/109.

 

[74] . نظام اداری مسلمانان در صدر اسلام : 331.

 

[75] . بحارالانوار ج 70 ص 26.

 

[76] . بحارالانوار ج 78 ص 289 .

 

[77] . سوره اعراف آیه 201.

 

[78] . خاطرات رؤیاها، اندیشه‌ها ص 217.

 

[79] . زندگی و شخصیت شیخ انصاری ص 42.

 

[80] . زندگی و شخصیت شیخ انصاری.

 

[81] . زندگی و شخصیت شیخ انصاری ص 38.

 

[82] . بحارالانوار ج 69 ص 281.

 

[83] .    ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

[84] . بحارالانوار ج 61 ص 35.

 

[85] . غرر الحکم  ج  5  ص 42   ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

[86] . آرزو دو گونه است!1ـ آرزوهای سازنده 2ـ آرزوهای مخرّب مقصود ما از مطالب فوق آرزوهای مخرّب است وگرنه آرزو بالاصالة دارای اثرات بسیارعجیب در زندگی انسان‌ها است.

 

[87] . غیبة النعمانی ص 312.

 

[88] . غیبة نعمانی ص 311.

 

[89] . بحارالانوار ج 69 ص 220.

 

[90] . علم ، شبه علم و علم دروغین : 83.

 

[91] . سوره نور، آیه 37.

 

[92] . بحار الأنوار: 69/...

 

[93] . بحار الأنوار: 78/227.

 

[94] . بحار الأنوار: 28/14.

 

[95] . بحار الأنوار: 28/...

 

[96] . بحار الأنوار: 52/352، روضه کافی : 167.

 

[97] . بحار الأنوار: 52/386 ح 201.

 

[98] . بحار الأنوار: 52/389 ح 207.

 

[99] . نظیر آن در بحار الأنوار: 70/16 از علل الشرایع : 1/12، و همین روایت را که ذکر کردیم در ج 70 ص 22 از محاسن ص291.؟؟؟

 

[100] . العبقری الحسان : 2/105 الیاقوت الأحمر.

 

[101] . بحار الأنوار: 5/.....؟؟؟؟؟

 

[102] . بحار الأنوار: 5/247.

 

[103] . بحار الأنوار: 52/326.

 

[104] . اصول کافی : 1/402.

 

[105] . سوره یس ، آیه 83 .

 

[106] . سوره مؤمنون ، آیه 88 .

 

[107] . سوره انعام ، آیه 75.

 

[108] . تفسیر البرهان : 1/532.؟؟؟

 

[109] . سوره اعراف ، آیه 185.

 

[110] . بحار الأنوار: 52/308.

 

[111] . اصول کافی : 1/340.

 

[112] . سوره... آیه...

 

[113] () المعجم المفهرس لألفاظ غررالحکم و دررالکلم: 2/1494 پاورقی.

 

[114] ().........

 

[115] () 28/329 از شرح نهج البلاغة ابن ابی الحدید: 1/74.

 

[116] () بحار الأنوار: 28/338، تاریخ کامل : 2/220/224.

 

[117] . اقسام خواب و مکاشفات را در کتاب «اسرار موفّقیت» بیان نموده‌ایم .

 

[118] () السقیفة جوهری : 40.

 

[119] () طبقات ابن سعد: 3/151، تاریخ طبری : 3/210 از الغدیر: 7/118.

 

[120] () شرح ابن ابی الحدید: 1/134 و 2/20 از الغدیر: 7/80.

 

[121] . سوره نمل ، آیه 83.

 

[122] . بحار الأنوار: 53/40 ح 6.

 

[123] . بازگشت به ستارگان : 97.

 

[124] . فوق طبیعت : 8.

 

[125] . فوق طبیعت : 154.

 

[126] . آهنگ پنهان : 103.

 

[127] . العبقری الحسان : الیاقوت الأحمر 2/87.

 

[128] . گلزار اکبری : 295.

 

[129] . گلزار اکبری : 335.

 

[130] . گلزار اکبری : 420.

 

[131] . گلزار اکبری : 509.

 

[132] . گلزار اکبری : 515.

 

[133] . گلزار اکبری : 518.

 

[134] . گلزار اکبری : 529.

 

[135] . گلزار اکبری : 530.

 

[136] . گلزار اکبری : 531.

 

[137] . گلزار اکبری : 532.

 

[138] . گلزار اکبری : 533.

 

[139] . گلزار اکبری : 562.

 

[140] . گلزار اکبری : 610.

 

[141] . گلزار اکبری : 181.

 

[142] . دفتر 143 **

 

[143] . 148 دفتر ***

 

[144] . بحار الأنوار: 23/ 70     ح 70 ص  23*****

 

[145] . بلوای عربستان لورنس ، ترجمه مصطفی بابائی .

 

[146] . ترفند پیغمبرسازان و دساتیر آسمانی (علی‌اصغر مصطفوی): 38.

 

[147] . بازگشت به ستارگان : 47.

 

[148] . زندگی دانشمندان (قصص العلماء): 232.

 

[149] . بحار الأنوار: 10/412 و 49/280.

 

[150] . زندگی دانشمندان (قصص العلماء): 386.

 

[151] . علم و دین و معنویت در آستانه قرن بیست و یکم : 19.

 

[152] . (اِرْجِعُوا إِلی أَبیüکمْ فَقُولُوا یا أَبانا إِنَّ ابْنَک سَرَقَ وَما شَهِدْنا إِلّا بِما عَلِمْنا وَما کنّا لِلْغَیبِ حافِظیüنَ)، (یوسف/81). و فرموده در همینسوره : (ذلِک لِیعْلَمَ أَنّیü لَمْ أَخُنْهُ بِالْغَیبِ) (یوسف / 52). و در جریان موت حضرت سلیمان در سوره سبأ / 14 می‌فرماید: (فَلَمّاخَرَّ تَبَینَتِ الْجِنُّ أَنْ لَوْ کانُوا یعْلَمُونَ الْغَیبَ ما لَبِثُوا فِی الْعَذابِ الْمُهیüنِ) و نیز در قرآن اطلاق غیب بر آینده شده مثل آیه شریفه  :(أَفَرَأَیتَ الَّذی کفَرَ بِآیاتِنا وَقالَ لاَُوتَینَّ مالا وَوَلَدآ أَطَّلَعَ الْغَیبِ) ـ الآیة. (مریم/77).

 

[153] . علم غیب : 21.

 

[154] . خاطرات ، رؤیاها، اندیشه‌ها: 333.

 

[155] . داستان حیرت‌انگیز شاقول سحرآمیز ابن سینا: 15.

 

[156] . دفتر  101

 

[157] . آهنگ پنهان : 116.

 

[158] . دنیای شگفت‌انگیز بُعد چهارم : 10.

 

[159] . دنیای شگفت‌انگیز بُعد چهارم : 26.

 

[160] . فوق طبیعت : 4.

 

[161] . گلزار اکبری : 373.

 

[162] . فوق طبیعت : 41.

 

[163] . سوره نمل ، آیه 83.

 

[164] . بحار الأنوار: 53/40 ح 6.

 

[165] . روح زنده می‌ماند: 189.

 

[166] . روح زنده می‌ماند: 188.

 

[167] . سوره اسراء، آیه 85 .

 

[168] . عیون أخبار الرضا 7:.....

 

[169] . من لا یحضره الفقیه : 4/124 ح 5258، علل الشرایع : 186، بحار الأنوار: 42/39، در صحیح بخاری : 5/21 چنین روایت شده  :«إنّ رسول الله 6 قال : فاطمة بضعة منّی فمن أغضبها أغضبنی»، و در صحیح مسلم : 2/248 ذکر شده : «إنّما فاطمة بضعة منّییؤذینی ما آذاها»، و در این کتب اهل سنّت نیز با همین مضامین ذکر شده است : مسند احمد: 4/323 و 328، صحیح ترمذی : 2/319، سنن الکبری : 1/202، حلیة الأولیاء: 2/40، کنز العمّال : 12/93 و 103،الصواعق المحرقة : 107، خصائص نسائی : 35.

 

[170] . علل الشرایع : 187، بحار الأنوار: 43/204.

 

[171] . زندگی دانشمندان (قصص العلماء): 229.

 

[172] . بحار الأنوار: 10/412 و 49/280.

 

[173] . زندگی دانشمندان (قصص العلماء): 386.

 

[174] . تاریخ کوفه : 140.

 

[175] . حکایت ایمان : 351.

 

[176] . من لا یحضره الفقیه : 4/124 ح 5258، علل الشرایع : 186، بحار الأنوار: 42/39، در صحیح بخاری : 5/21 چنین روایت شده : «إنّرسول الله 6 قال : فاطمة بضعة منّی فمن أغضبها أغضبنی»، و در صحیح مسلم : 2/248 ذکر شده : «إنّما فاطمة بضعة منّی یؤذینیما آذاها»، و در این کتب اهل سنّت نیز با همین مضامین ذکر شده است : مسند احمد: 4/323 و 328، صحیح ترمذی : 2/319، سنن الکبری : 1/202، حلیة الأولیاء: 2/40، کنز العمّال : 12/93 و 103، الصواعقالمحرقة : 107، خصائص نسائی : 35.

 

[177] . علل الشرایع : 187، بحار الأنوار: 43/204.

 

[178] . زندگی دانشمندان (قصص العلماء): 229.

 

[179] . سوره نساء، آیه 54.

 

[180] . بصائر الدرجات : 36 ح 9.

 

[181] . اشاره به حدیثی که  ...... 

 

[182] . اشاره به حدیث رعب و وحشت یک ماه قبل همه را فرا می‌گیرد.

 

[183] . مکتب اسلام شماره 2 سال 14.

 

[184] . انعام.

 

[185] . بقره - 2، آیه 185.

 

[186] . سوره طه 20، آیه 55.

 

[187] . مجامع علمی ثابت کرده‌اند که اگر ماده‌ها را بشکافیم در بطن آنها یکنوع تحرّک مشاهده می‌کنیم.

 

[188] . قل سیرو فی الارض.

 

[189] . أولم یسیروا فی الأرض.

 

[190] . انیس الاعلام ج 1 ص 17.

 

[191] . انیس الاعلام ج 1 ص 17.

 

[192] . انیس الاعلام ج 1 ص 17.

 

[193] . انیس الاعلام ج 1 ص 16.

 

[194] . انیس الاعلام ج 1 ص 16.

 

[195] . انیس الاعلام ج 1 ص 16.

 

[196] . انیس الاعلام نوشته فخر الاسلام ج 1 ص 15.

 

[197] . انیس الاعلام نوشته فخر الاسلام ج 1 ص 15.

 

[198] . بحارالانوار ج 1 ص 22.

 

[199] . سوره توبه آیه 6.

 

[200] . کرامات صالحین ص 195.؟؟؟؟

 

[201] . نهج البلاغة خطبه 176 فیض الاسلام: 569 . صبحی صالح 252 از فرهنگنامه موضوعی نهج البلاغة 542.

 

[202] . صحیفه مهدیه: 163.

 

[203] . الام 1 / 37 .

 

[204] . البدایة والنهایة: 8 / 149.

 

[205] . معاویة بن ابی سفیان: 410.

 

[206] . معاویة بن أبی سفیان: 411.

 

[207] . تحسین و تقبیح تعالبی: 256.

 

 

 

 

 

 

 

در حال آماده سازی برای برنامه جستجوی 2 المنجی

 

در تاریخ 25 / 1 /  1404

 

 

 

انجام شد

 

 

 

 

 

جستجو و جایگزینی     حروف    ی    ک     انجام شد : تاریخ 6 / 2 / 1404

 

 

 

 

فهرسنگاری انجام شد :    30 / 10 / 1404

 

 

 

 

در تاریخ 14 / 6 / 1405 شماره گذاری فهرست های سمت راست انجام شد.